رمان مقهور فصل ۲

رمان مقهور فصل ۲ پارت۳۱

همینقدر که قبول کرده زن و شوهر بوده اند هم به‌شدت است
– آره مطمئنم … بسه دیگه نمی خواد فکر کنی یه چیت میشه من به همین عقل نصفه و نیمه‌تم راضی‌م
نفس عمیقی می کشد مرد … انگار که هزار سال خواب بوده و حالا بیدار شده است
– از این گیجی متنفرم!
دخترک لب هایش را بر می چیند و بالاخره کف دست از نوازش موهای مرد بر می دارد
– منم متنفرم … حالم به هم می خوره … همه‌ش میگم پس کی همه چی یادش میاد؟خیلی رو مخمه … قلبم واسه اون طرز نگا کردنت بسیار تنگ شده!
گوشه ابروی الوند بالا می رود
– چطو بود اونوقت؟
طلا نگاه هایش را یک دور در ذهن مرور می کند و در قلبش پروانه ها یکی یکی از پیله خارج می شوند
با ذوق و حس خوب می گوید
– یه جوری که انگار دلت می میل داشت درسته قورتم بدی!
صورت مرد چندش وار در هم می رود … بازوی دختر را آهسته عقب می دهد
– پاشو بینم پاشو … شعر میگه عین دخترای دبیرستانی … پاشو طلا گ.ییدی منو کف دست نزن انقدر به من
دختر می خندد … لااقل اسمش را صدا زده … همین هم پیشراهی شد بزرگی به حساب می آید
با خباثت دست هایش همه جای بدن مرد می کشد و الوند تمام تلاشش را می کند که دست های ظریف و شکننده را بدون اینکه آسیب ببینند از بدنش دور کند
دندان روی هم می فشارد و طلای بی حیا فقط می خندد
– نکن … نکن لا اله الا الله … طلا بی صاحاب
و دختر نمی تواند نخندد به این مردک بانمک
بالاخره مچ دست هایش اسیر انگشتان الوند می شوند و دختر شوخ و پر از خنده در صورت مرد زمزمه می کند
– این نکنات به‌شدت محرکه،میگی نکن دلم می خواد بیشتر بکنم
– حرفاشو نگا می زنم تو سر خودم الان
دختر با خنده ای که توان نگه داشتنش را ندارد می گوید
– چرا این شکلی شدی الوند جدی؟تو خیلی هات بودی لعنتی
– یه بلایی سرت میارما!
پر از شیطنت در نگاه های مرد نگاه می کند
– آزرده میشم بلا سرم نیاری … قیافه‌تو اونجوری نکن بامزه میشی
صدای درب می آید و دختر کف دستانش را پس می کشد و نفس عمیق مرد را می شنود
همان پرستار بدشکل است که!
– با دکتر صحبت کردم گفت همین امروزگار هم می تونی مرخص بشی فقط باید فرم رو پر کنی
می گوید و اصلا توجهی به طلا ندارد
درب بسته می شود و پرستار انگار عجله دارد که به‌سرعت می رود
طلا اما پر از حرص است
– چرا یه جوری راهی شدار می کنه انگار من اینجا نیستم؟
الوند ولی شاد از مرخص شدن بدنش را کش می دهد
– این فرمه چه کوفتیه امضاش کنیم بریم رد کارمون دیگه حالم داره از بوی گند بیمارستان به هم می خوره
****
هر دو خیره به مردی اند که پشت بهشان درحال بستن دکمه های پیجادهنش است
طلا آرام می گوید
– چقد پاک دامن بود و من نمی دونستم!
تک خنده ی سهراب به گوشش می رسد و او هم مانند دخترک به‌آرامی می گوید
– الوند؟پاک دامنی؟خوشش میاد کف دست بهش می زنی،میگه نزن خنگ
دو هزاری طلا تازه می افتد و با ابرو های بالا حرکت کرده گونه هایش سرخ می شود
– هااا یعنی میگی چراکه … وای چی دارم میگم خاک به سرم!
سهراب قد بلند تر می خندد … صدقه سر همین دخترک حالش بهتر شده بود … شاید خواهر عجیبش یک ساحره بود که به این زودی او را اینگونه درمان کرده
این بار قد بلند صحبت می کند تا به گوش الوند برسد
– هی الوند برگرد ببینم جریان این چشم تتو کردن راسته یا نه؟
دخترک تند پوزخند می زند
– معلومه که راسته
– به ناموسم قسم با دیدهم ببینم باورم نمیشه … مطمئنی نگاهای توئه شاید اشتباه متوجه شدی
– ببخشیدا … اما هر احمقی به اون نگا کنه می فهمه دیدهای منه انقد ضایعس
الوند عصبی آخرین دکمه اش را هم می بندد و بر میگرد سمت آن دو نفر که عجیب روی اعصابش می روند
– می زنین بیرون از این خراب شده یا من تنها برم؟
می گوید و از کنارشان می گذرد
دخترک کف دست کنار دهانش می گیرد و پچ پچ وار با سهراب حرف می زند
– خودشم تازه مشاهده کرده هنگه بچه
سهراب هم که امروزگار نمی تواند جلوی خنده اش را بگیرد
– حرکت کرد … سریع داستان چشارو رو کردی اخلاقشو کثافتی کردی دیگه
– از بس این چند روزگار رفته رو اعصابم نمی دونم دیگه دارم چیکار می کنم کلا … الوند وایسا بابا گور بابای نگاهام اصلا!
****
طلا:
به کانتر تکیه می دهم … باز هم من و باز هم این خونه
دلواپسی ام برای صاحب خانه است که اینجا هستم وگرنه لعنت بر کل این منزل
نسرین سینی شربت را کنارم روی کانتر می گذارد و افسرده است
– آقا نمی خوره؟
من هم از او دلگیر تر
– نه … خوابید … انقدر این چند وقته بهش ملایم بخش زدن خوابش می بره فوری
صوتی پا می آید و تا می آیم برای حضورش شادی کنم سهراب وارد آشپزخانه می شود … لعنت … فکر می کردم اوست که نخوابیده!
– خوابید؟
سرم را تکان می دهم و لیوان شربتم را از روی سینی بر می دارم
– آره … حالشم یه جوری بود … انگار باز یه چیزایی یادش اومد … این حال بدشو که می بینم می خوام همه چیز و آتیش بزنم
دیگر ابایی ندارم … بگذار همه بدانند … آری عاشقش شده ام … آری قلبم برایش رفته … بس است دیگر این همه فرار از حقیقت
نسرین با قیافه ی گرفته روی صنقلبی آشپزخونه می نشیند
– بخدا خودمم طلا خانم … اصلا آقا که اومد داخل منو نشناخت انگار که یه سطل آب یخ ریختن روم
سهراب هم کنارم می ایستد و لیوان دیگری بر می دارد
– منو که یادش میاد خداروشکر
چپ چپ نگاهش می کنم … خوش به حالش … واقعا خوش به حالش
– چه این نگات شبیه اون یکی رسولیه … ببینم راستی این خواهرتو مارو مچل کرده؟امروزگار واسه چی وقت منو کنسل کرد؟حالا که مشاهده کرد کارش گرفته پیچید به بازی؟
الان یعنی الوند و حالش همه هیچ و بحث او ساره است؟
– نگاهای ساره رو هم بررسی کردی؟
شربتش را کامل سر می کشد
– تراپیستمه دیگه … باید بررسی کنم
بخندم؟
خدایا چرا حرف هایش عادی نیست … نکند،نکند او و ساره؟
– اون باید بررسی کنه نه تو … تو بیماری
لیوان خالی اش را درون سینی می گذارد
– یه درمان خوب دو طرفه‌س طلا خانم … ناضافه کردی چرا کنسل کرده؟
قلپی می نوشم … منطقی بود حرفش
– دادگاه داره … باید کارای طلاق غیابیشو انجام بده
اشتباه می کنم یا واقعا چشمانش برق زد؟
بیخیال طلا … وقت سوال هایت را بپرس
– کاشمر چیشد؟
– گحرکت کردنش … دوربین کازینو از همه چی فیلم گحرکت کرده بود … فکر می کنه می تونه با پول قاضی رو بخره و بیاد بیرون … اونم مگه من مرده باشم،تا پای اعدامشم میرم
کمی آرام می شوم … کمی!
نفس بریده می پرسم
– نگار؟
این بار هیجانی می گوید
– حرکت کرده خودشو لو داده … باورم نمیشه گمونم جدی عاشق الوند بود … بعد اینکه درک کرد جای تو الوند آسیب متوجه شده خودکشی کرد و نجاتش دادن اما بعدش راهی شد خودشو لو داد … مجنونیه برا خودش
حسادت تمام جانم را می خورد
کارد روی کانتر را بر می دارم و نمادین سمتش می گیرم
– زشت نیست داری جلو من اینارو میگی؟واقعا نیاز به تراپیست داری
– تراپیستم فعلا امروزگارو کنسل کرده دل به کار نمیده
صدای مردانه اش می آید و دلم می رود … خدایا این دیگر چه مصیبتی است که دچارم کردی؟
– جدیدا بسیار تراپیست تراپیست می کنی سهراب … نرمالی؟
نسرین مانند جت از جا کشیده می شود
– آقا قربونت برم بیدار شدی؟چی برات بیارم؟شربت یا چای یا دمنوش؟
این منوی بلند بالای نوشیدنی را داشت و آن وقت به ما فقط همین شربت را داده بود؟
تبسم می زند به نسرین؟عجیب است که به این زن مهربان هم حسودی کنم؟
– یه چیز آهستهبخشی چیزی بده … محبوبه رو دیدم روانم به هم ریخت
آن طرف کنار یخچال می ایستد و من تند کنارش می روم … می خواهم کنار او بایستم
– خوبی؟
سر کج می کند … چشم هایش قرمز است
– نه!
لب هایم برچیده می شوند … او که خوب نباشد من هم نیستم، انگار که با سیم پیچ متوالی به هم بسته شده باشیم
– واقعا دلم به درد میاد!
– اهم اهم … مام اینجا تشریف داریم … البته محض اطلاع
پوف کلافه ای می کشم … کاش تراپی را به این لعنتی پیشنهاد نمی دادم
نسرین ولی با ذوق لیوان دمنوش را دست الوند می دهد
– خانم فکر کنین اصلا ما اینجا نیستیم
تک خنده ی مرد بی حافظه ام را بالای سرم می شنوم
– شرف نذاشتی برامون که!
****
راوی:
– میرم راضیش کنم ببینم میاد ببینیش یا نه!
قدم های طلا دور می شود و کف دست سهراب گوشه ی کمربند مانتوی ساره را می گیرد … می کشد و دخترک بی هوا جلو کشیده می شود
چشم هایش گسرخوش می شوند و با ترس به اطراف نگاه می کند
– چیکار می کنی دیوونه شدی؟
راست می اظهار کرد دیوانه شده!
– اومدم پیشت از دیوونگی درم بیاری بدتر روانی ترم کردی … چرا جواب منو نمیدی؟ یعنی چی الان این کارا؟صد بار زنگ زدم
ساره مضطرب در تلاش است کف دست او را از کمربندش جدا کند
– دلیلی نمی بینم ساعت ۲ نصف شامگاه جواب مراجعه کننده رو بدم … ول کن الان می بینن
چند روزگار است دارد رد می شود؟آن هم سهراب … سهرابی که زن ها برای قیافه اش صف می کشند
– سه ماهه دارم بهت پیشنهاد میدم خودت خجالت نمی کشی هربار نه میگی؟
ساره اما مستاصل است … با لحن بدی می گوید
– صد بار اضافه کردم … برای بار صد و یکم میگم من یه زن مطلقه ی ۳۸ ساله‌م که قصد تجمشاهده کرد فراش با کسی ۶ سال ازش کوچیک تره رو نداره
قیافه ی سهراب در هم می رود … سن و سال دیگر چه کوفتی است؟
و ساره می تازد
– توام یه مرد مطلقه با سابقه ی تیغ زدن زنایی و من اصلا علاقه ای ندارم مجدداً یه مرد ناتو دلمو بشکنه
اگر حرف از قلب شکستن باشد که دل سهراب حالا شکسته
– قراره با گذشته‌مون زندگی کنیم؟نگا من کن انقد این ور اون ورو نگا نکن
– الان یکی می بینه ول کن لباسمو
سهراب اما مرد پس کشیدن نیست … هزاران زن در زندگی اش مشاهده کرده و هیچ کجا چنین ساکتشی نمتوجه شد
– نکنه چراکه بیمارت بودم اونقدر خوب باهام رفتار کردی و الان منِ بی ظرفیت توهم برم داشته که ازم خوشت میاد؟ببینم با همه بیمارات مثل من راهی شدار می کنی؟
تبسم تا پشت لب های دخترک می آید و گوشه ی کمربندش را می گیرد تا از کف دست او بیرون بکشد
– چرا مثل حبیب لیسانسه ها رفتار می کنی؟ول می کنی این بی صاحابو یا نه!
پسرک حسود بیشتر کمربند را می کشد
– یعنی چی؟یعنی با همه مثل من راهی شدار می کنی؟اینجوری نگاشون می کنی؟بهشون تبسم می زنی؟ … بسیار بی انصافیه
شانس بیاورند کمربند بیچاره پاره نشود با این کشیدن های پر زور
– چیه در ذهنش گذراندی همه دخترا عاشق دیده و ابروتن؟
– نه تو فقط عاشق دیده و ابروم باش بقیه به درک
نطق دختر در گلو خفه می شود … انگشتانش روی کمربند شل می شوند
لعنتی قرار بود بیمارش باشد … قرار نبود اینگونه بلغزد … قرار نبود از مردی که ۶ سال کوچک تر است خوشش بیاید
نکند ساره هم یکی از قربانی هایش است؟یک زن سست عنصر دیگر که با کوچک تر حرف اینگونه دست و پایش شل می شود و آب دهانش راه می افتد
دندان روی هم می سابد
– آخرین بارت باشه که باهام لاس می زنی
کاش می فهمید حرف های مرد از قلبش آمده … برای قلب بردن از دختر نبود
انگشتانش از کمربند دختر شل می شوند و ساره سریع عقب می رود
چپ چپ نگاه قیافه حق به جانب دخترک می کند
– واسه زدن مخت نیس … ازت خوشم میاد خره
– منم ازت خوشم نمیاد … برو پی کارت تو گوشیم بازی ندارم من،هم سن بچه‌می