رمان مقهور فصل ۲

رمان مقهور فصل ۲ پارت۳۲(آخر)

آوای فریادی از اتاق می آید و به‌یک‌بارهی هر دو خیره به درب اتاق بالا می شوند
صوتی الوند است
روی دو زانویش وسط اتاق افتاده … لعنت به این منزل … لعنت به این چهاردیواری … لعنت به خاطرات دردناکی که از ذهنش می گذرند
چه می بیند؟یک جسم غرق در خون … یک مردِ خونیِ آشنا … شاهین!
و خودش را می بیند … مردی که عمه زاده اش را به کام مرگ کشاند
فریاد می کشد و کف دست هایش را روی گوش هایش می گذارد … باید به حرف آن زن گوش می کرد،همان نسرین نام … نباید وارد این اتاق میشد … نباید هیچ‌گاه می فهمید
صداها در ذهنش اکو می شوند
آوای سهراب:《به خاطر توئه … به خاطر تو شاهین خودکشی کرده … به خاطر ما محبوبه شده یه تیکه گوشت روی ویلچر … ما خود شیطانیم》
صدای طلا:《تو به خانواده‌تم رحم نکردی … من نمی تونم بهت اعتماد کنم》
جسم مرده و خونی شاهین نزدیک تر می شود و مرد کشیده تر فریاد می کشد و بیشتر روی گوش های را می گیرد تا آواها را نشنود
و این میان دخترک میان درب وحشت زده ایستاده … می لرزد … مگر تا به حال چند بار الوندِ قوی را اینگونه فروپاشیده دیده بود که حالا بداند چه کند؟
نزدیک می شود … می نشیند و کف دست دور شانه های مرد حلقه می کند … حتی او هم هق هق می کند
– آروم،آروم … الوند …!
و الوند از چله در می رود … از جا کشیده می شود و بدن دختر را هل ساکتی می دهد
زورش ده برابر طلایی است که با یک هل کوچک روی زمین می افتد
– ولم کن … دست از سرم بردار … یادم نیستی تو،نمی شناسمت،ازت خوشم نمیاد،نمی خوام باشی … از جلو نگاهام دور شو و بذار به درد خودم بمیرم
قلب دخترک هزار که نه میلیون ها تکه می شود و هر تکه اش گوشه ای می افتد
با شکستگی از جا قد بلند می شود
باید برود و دیگر نمانَد … نمی تواند بیشتر تاب بیاورد این نمیل داشته شدن را … نمی تواند از الوند ببیند
از کنار ساره و سهرابِ گیج می گذرد و از خونه ی شوم بیرون می زند
تازه قطره اشکش می چکد
از این الوند متنفر است … حالش از این الوند به هم می خورد
آن قبلی را می خواهد … همانی که اگر تا آخر عمر هم ناز می کرد نازش را گران می خرید … مردی که التماسش را می کرد … آغوش دختر را گدایی می کرد
اشک هایش می چکد و قدم هایش آنقدر شتاب‌زده است که ساره هم نمی تواند به او برسد
بینی بالا می کشد و فقط می خواهد برود خونه … جایی را نداشت جز خانه ی عمه ای که آبرویش هم پیشش رفته بود
****
طلا:
زانوهایم را در بغل جمع کرده ام و دوباره و بار دیگر دستمال کاغذی ای که دیگر جایی برای خیس شدن نداشت را به چشم می کشم
عمه هم لحظه ای ساکت نمی شود
– ببین … بهت اضافه کردم … بهت گفتم این مرد اصلا ذات نداره … گوشم نکردی که … گوش که نکردی هیچ حرکت کردی باهاش خوابیدی بهش لطفم کردی
اعتراض می کنم … بد ذات نبود که،فقط فراموشی گرفته!
– عمه!
– کوفت … درد … اون موقع که آلت جرمتو روی پاتختی متوجه شدم باید گریه می کردی نه الان … آخه زنم انقدر شل … ئه ئه ئه به من میگه دلپذیره نمی تونم باهاش نخوابم دختره دیده سفید … الان بهتر شد؟الان خوشحالی؟
وای خدایا کاش همین ساعت دیواری بیافتد روی سرش
بینی ام را بالا می کشم
– حتی اگه یادشم بیاد دیگه بهش محل نمیدم کثافتو … اصلا دیگه انقد ردش می کنم تا موهاش رنگ دندوناش بشه
عمه و ساره هر دو چپ چپ نگاهم می کنند … جدی ام … شاید فکر کنند بیخود می گویم اما من کاملا جدی ام!
با اخم به عمه نگاه می کنم
– دیگه هم باهاش نمی خوابم!
****
آوای زنگ گوشی دیگر کم مانده که سرم را از جا بکند
عصبی دست دراز می کنم و موبایل را بر میدارم
عجایب پشتِ عجایب … ساعت ۳ و نیم شامگاه است و نام حک شده روی گوشی بزرگ آقا … آن هم با یک قلب قرمز
شاید سهراب است که با گوشی او زنگ زده؟نکند اتفاقی برایش افتاده؟
وحشت زده آیکون سبز رنگ را بالا می کشم
– الو؟
صدای مردانه ی گحرکت کرده اش پشت گوشی هزار برابر خواستنی تر است و دل می برد از طلای عاشق
– یه دقیقه میای پایین دم در؟کارت دارم!
مانند جت از جا می پرم و پرده را کنار می زنم … خدایا درون کوچه ایستاده
مضطرب تر از همیشگی جواب می دهم
– باشه باشه الان میام
ترسیده چادر گل گلی سفید عمه را روی همان تاپ و شلوارک بی در و پیکرم می پوشم و نمی دانم دمپایی ها را اصلا می پوشم یا نه
منزل عمه طبقه ی دوم است و پله ها را می دوم
کنار ماشین از حرکت ایستاده و من سمتش پرواز می کنم … به‌شدت وحشت کرده ام … به‌شدت
– چیشده؟خوبی؟چرا الان اومدی اینجا؟
اما او به‌شدت ملایم است و این بیشتر من را می ترساند
سرتاپایم را نگاه می کند و کمی اخم روی صورتش می نشیند
– اون روزگار خیلی باهات ناجور حرکت کردار کردم … سهراب اضافه کرد با حال بد رفتی،وجدانم به هم ریخت به هر حال تو باعث شدی زنده بمونم و به‌شدت کنارم بودی … اومدم ازت معذرت بخوام رساما
لب هایم برچیده می شوند و قلب نداشته ام پر پر می شود
– باشه معذرت خواهیتو کردی حالا برو پی کارت بزرگ آقا
لبخند می زند؟
– حالم خوب نبود،انقدر برآشفته نباش … من مدیونتم نمی خوام قلبت بشکنه
خدایا خدایا خدایا … مانند یک دختر رندم با من حرکت کردار می کند
مشت محکمی روی سینه اش می کوبم
– دوست داری بکشمت؟ … هرچقدر جلوی نگاهمی بیشتر آزارم میدی برو
پلک هایش آرام باز و بسته می شوند
– چرا آزار می بینی الان دقیقا؟من که دارم ازت معذرت خواهی می کنم
طلای من دیگر کاملا رد می دهد
پرخاشگر تر از همیشگی مشت هایم پی در پی به سینه ی بزرگ و سفتش کوبیده می شوند
– چرا؟چرا؟ … چراکه ازت متنفرم … از این مرتیکه ای که جلو رومه متنفرم … منو شبیه یه دختر رندوم یا حتی یه پسر که کمکت کرده می بینی … اون قبلیه رو می خوام … می خوام هی ناز کنم و توی احمق مثل عقب مونده ها هی بیشتر نازمو بکشی … می خوام التماسم کنی بغلت کنم … می خوام تا کف دست زدم بهت عرق کنی و سرخ شی نه اینکه بگی بدم میاد بهم کف دست نزن … می خوام مثل یه وعده غذای خوشمزه نگام کنی نه این شکلی بی حس … می خوام عاشقم باشی عقب مونده ی بی مغزِ بی عقل چراکه من عاشقت شدم بی ناموس
یکه خورده نگاهم می کند و من نفس نفس می زنم
نگاه هایم را تکه و پاره می کند و لب هایش کش می آیند
– اون جمله آخرتو نمتوجه شدم انقدر جیغ زدی یه بار دیگه بگو
امشامگاه من قاتل این احمق می شوم … روی سنگ قبرش هم می دهم بنویسند آنقدر قلب دختر رساما را شکست تا کشتش
کشیده تر جیغ می زنم و حواسم نیست که ساعت ۳ و نیم نصف شب در کوچه چه غلطی می کنم
– عاشقتم … عاشقتم کله پوک
بالاخره لب هایش تا ته کشیده می شوند … دندان هایش رخ می نمایند
یک کف دستش درون گودی کمرم می نشیند … دقیقا دقیقا مانند خود الوند … همیشگی گودی کمرم را نوازش می کرد
بدنم را جلو می کشد و حالا سخت در آغوش بزرگ و پر از خنده اش فشرده می شوم
– دوباره بگو نمتوجه شدم
لب هایم فقط بی اختیار زمزمه می کنند
– چی؟
و او بیشتر من را به خودش می فشارد و بیشتر می خندد
– حتما باید می حرکت کردم تا دم مرگ و بر می گشتم تا این یه کلمه رو بگی؟ بگو یه بار دیگه جان من
دیده هایم از حدقه بیرون می زنند
یادش وارد شده؟خدایا یادش آمده؟
بدنم را عقب می کشم و سخت از آغوشش خارج می شوم؟
– یادت اومده؟
با چنان امیدی اظهار کرده ام که اگر نه بگوید قطعا میمیرم
– یادم که … یه بار دیگه بگو چقدر عاشقمی و دیوونمی
– الوند!
چادر را روی سرم مرتب می کند
– بعد از مرگ شاهین … همه چی یادم اومد!
می خندم … بلند … بریده بریده
– جدی میگی؟دروغ نمیگی؟
نگاهش همان است … همان نگاه عاشق … همان سبزِ تیره ی شیفته
– ساعت ۴ صبح مث دیوونه ها پاشدم اومدم پایین خونه عمه ی ناجورت که دروغ بگم؟
چنان خودم را در آغوش می اندازم که بدنش عقب عقب می رود
سفت کف دست هایم را دور گردنش حلقه می کنم و کمرم مامن کف دست های بزرگش می شود
– خداروشکر … خداروشکررر … خداروشکرررررر
فشار کف دست هایش کمی پاهایم را از زمین بلند می کند
– آروم محله رو بیدار کردی
– دیگه داشتم کم کم به کشتنت فکر می کردم خداروشکر
صورتش میان موهایم فرو می رود و بو می کشد و من بیشتر خداراشکر می کنم
– اون همه تو گند زدی به قلب ما دو روزگارم من گند بزنم به قلب تو … بی جنبه ای حلبی
جیغ می کشم روی گونه اش را می بوسم
– وای دلم برا حلبی گفتنتم تنگ شده بود … بگو حلبی … نه دخترحاجی … نهههه باربیی … یه باربیِ من بگو
صدای خنده ی بلند و لعنتی اش در کوچه ی خلوت می پیچد
– انقدر اعتراف نکردی تا خدا گذاشت تو کاسه‌ت … آخ که چقد قلبم برا این بو تنگ شده بود
نمی دانم چند دقیقه است که در وسط کوچه در آغوشش مانده ایم … شاید چند ساعت … نمی دانم
با قلبخوری می گویم
– هلم دادی
و او دقیقا مانند خود همیشگی اش جوابم را می دهد
– غلط کردم … نمی تمایل داشتم هلت بدم یادم نمیومد بدنت چقد ضعیفه با یه ضربه کوچیک میفتی
ذوق می کنم … خود عاشق پیشه اش است … باید نذری بدهم کل شهر را
چادر گل گلی روی دستش که دور کمرم است می افتد و او به‌سرعت کمی عقب می رود و دوباره روی سرم می کشد … با اخم نگاهی به تاپ و شلوارک سفیدم می اندازد
– بکش سرت ببینم پررو شده لخت می گرده برا من
می خندم … لحنش طنز دارد … طنزی هممسیر با جدیت
– وای الوند یه چیزی … چقد پاک دامن شده بودی
تره ای از موهایم را می گیرد و به بینی اش نزدیک می کند
– بدم میاد یکی کف دست بزنه بهم
با شیطنت پا بلند می کنم برای هم قد شدن با او
– اها … اونوقت میشه بگی چرا تا من نوک انگشتتو می گیرم شل میشی؟
عمیق نگاهم می کند … و در نهایت جدی می گوید
– اول عمه‌ت وسیله ی کارو مشاهده کرد،دلت می خواد الان خود کار و ببینه؟
امشامگاه شامگاه خندیدن بود … شامگاه بی حیایی … شامگاه نابود کردن طلای احمقی که عاشق نبود
پیشانی ها به هم فشرده می شوند … کف دست ها همدیگر را در آغوش می گیرند
و بدن ها به هم می چسبند
زمزمه اش قلبم را رنگین کمانی می کند
– کِی بیام میل داشتگاریت دختر حاجی؟
خوشحالی در دلم جوانه می زند … طعم خوشامگاهختی زیر زبانم حس می شود
شیرینیِ عاشقی هم لب هایم را چسبناک می کند