رمان دالاهو پارت ۳۹

انگار که بارون قصد بند اومدن نداشت و یاسر باز هم پناهم شد تا قطره ای خیسم نکنه و تا خود ماشین با کتش واسم چتر ساخت.

به محض قرار گرفتن موهای خیسش رو کف دست کشید که غر زدم:

– اخرش سرما میخوری! ببین کی بیان کردم.

خنده ای کرد و مسیر افتاد.

به نایلون دارو ها روی پام نگاهی انداختم که یاسر به قرص توی دستم اشاره کرد.

– دقیق اینو بخور، من خوام رعایت کردم ولی کار از محکم کاری عیب نمیکنه.

خجول قرص رو توی نایلون انداختم.

– تو نباید بخوری؟

صورتش سرخ شد.

– من میتونم حامله بشم که بخوام بخورم؟

ابرو بالا انداختم.

– حامله که میتونی بکنی!

از صورتش مشخص بود نمیخواد بخنده مبادا بهم رو بده ولی مقاومتش نتونست جواب بده و تو گلو باز ریز خندید.

– تو به کی رفتی انقدر زبونت درازه؟ مامان و بابات که اینجوری نیستن.

پشت پلک نازک کردم و سرم رو به شونه‌ش تکیه دادم.

چون دنده ماشینش اتومات بود لازم نبود زیاد از بازوش کار بشه و ثابت بود.

توی همون حالت جواب دادم:

– تو دوست داری به کی حرکت کرده باشم؟ من خودم مرجع تقلیدم …برو دعا کن بچمون به خودت بره وگرنه اگر شبیه من بشه اخلاقش عجوبه ای از آب در میاد.

سرش رو آهسته دوی سرم گذاشت و ولوم ضبط رو پایین اورد.

– اما من میخوام شبیه تو بشه؛ فقط قسمت سخت ماجرا اینه که دیگه از کنترلم خارج میشد سر یک سال همه موهام رنگ دندونام میشه.

به موهاش خیره شدم.

– تو همین حالا هم میخواد موهات سفید بشه، بیخودی گردن من و دخترم ننداز!

شوکه سرش رو برداشت.

– دخترت؟

– اره دیگه پس چی؟ در ذهنش گذراندی پسره؟ نخیرم نمیتونم اینجوری باهاش کنار بیام …بیان کرده باشم از الان نگی ناضافه کردی!

با رسیدن به جلوی ویلا انگشتش رو سمتم گراهی شد.

– یه کاری نکن ببرمت دوباره روی همون تخت یه جفت بکارم تو شکمت ها …

مشتی به بازوش زدم.

– نخیرم، اون پرستار فوضوله اظهار کرد نباید تا دو روز حتی کنارم بخوابی.

یاسر درب طرف من رو باز کرد و کف دستش رو گحرکت کردم که راحت تر پیاده بشم و داخل حرکت کردم.

به لطف گرمای اتاق نفس راحتی کشیدم که پشت سرم یاسر داخل اومد.

– اون‌ پرستار فوضوله دیگه چی میاظهار کرد که تا من اومدم ساکت شد؟

پوزخندی زدم.

– دیوونه بود …فکرش رو بکن ازم جویا شد زوری شوهرم شدی؟! یعنی خیال میکرد منو به زور به تو قالب کردن.

یاسر کت خیسش رو اویزون کرد.

– مگه دروغ گفته؟!

حرصی شدم.

– یعنی من خودمو بهت قالب کردم؟ هه عجبا!

نزدیکم شد.

– نکن لب و لوچه‌ت رو اینجوری، شوخی کردم.

کف دست به سینه شدم.

– من بی جنبه‌م …شوخی سرم نمیشه …یهو مشاهده کردی همینجا زد به سرم اومدم ناقصت کردم عقیم بشی.

کف دستم رو به حالت تصمیم بالا گراهی شد.

– تا منو عقیم نکردی برم رو تختی رو جمع کنم.

شامگاهیه گربه های وحشی و رم کرده لب زدم:

– چخه …

خنده ای بهم کرد و سمت تخت رفت.

ملحفه رو با دقت جمع کرد و جاش یه جمتوجه شد انداخت.

– بیا اینجا دراز بکش روی مبل اینجوری جای گرفتی کمرت دو نصف میشه.

به حالت نشستم روی مبل دقت کردم.

راست میاظهار کرد انگار از کمر به پایین فلج شده بودم که اینجوری وا رفتم.

خودم رو جمع کردم و طرف تخت راهی شدم.

لباسم رو به کمک یاسر عوض کردم که نگاهش روی گردنم ثابت موند.

– چرا بهم نبیان کردی؟

چه سوال یهویی و بی مقدمه‌ای بود.

– چیو نگفتم؟

انگشت آهسته ای روی پوستم گردنم کشید که حس سوزش بهم کف دست داد.

– کبود و زخمی شده؛ هوف …بهت گرفتم اگر مشکلی داشتی بگو!

کف دستش رو از روی گردنم برداشتم.

– اون موقع منم داغ بودم، هیچی حالیم نمیشد وقتی با چشم خمار نگاهم میکردی، چیو میگفتم؟

منو روی تخت نشوند.

– باشه اینجوری لب و لوچه‌ت رو اویزون نکن، میرم کرم بیارم.

روی تخت لم دادم.

– جناب پرستار لطف کن قرص و آب هم واسم بیار!

نگاه هاشو ریز کرد و از اون فاصله نگاهم کرد.

– تلافیشو در میارم ها!

دست به سینه پا روی پا انداختم.

– فعلا که حکومت منه؛ باید تا میتونم ازت سو استفاده کنم …کم پیش میاد اینجوری مثل پروانه دورم بپیچی …

با برگشتنش لیوان آب و قرص رو طرفم گحرکت کرد که سر کشیدم و روی انگشتش کرم زد.

آهسته روی پوست گردنم‌ کشید که دستم به آستینش خورد.

– تو که هنوز خیسی، لباست رو عوض کن سرما میخوری!

– حواسم بهش نبود.

دکمه هاش رو یکی یکی باز کرد.

چون پشتش به من بود متوجه رد ناخونام روی پوستش شدم و ” هین ” کشیدهی کشیدم.

– کار من بوده؟

از توی آیینه به رد قرمز شده پشتش نگاه کرد.

– شک داری؟

دلم براش سوخت.

– خودت چرا نگفتی؟ هعیی به‌شدت قرمزه ها! انگار خون اومده از رداش.

تیشرتش رو پوشید.

– به همون دلیل که تو نگفتی، نگران باش رد پنجه های یه گربه ریزه میزه یک روزگار بیشتر قرار نیست بمونه.

به کرم روی میز اشاره کردم.

– میخوای واسه تو هم بزنم!

چین به بینیش داد.

– نه خوشم نمیاد؛ میرم برات یه چیزی بیارم بخوری.

نگاهی واسش زدم.

– الان باید زنگ بزنی دایه گیان واسم حلیم و کاچی بیاره، میخوای بهم شکلات بدی؟

نفسش رو بیرون داد.

– میدونم …بسیار قلبم میخواست طور دیگه ای مراقبت بودم ولی قول میدم بعدا جبرانش کنم …

سمت چمدونش حرکت کرد.

– چی میخوای؟

کتی رو از توی کاورش بیرون اورد.

– میرم یه چیزی بگیری با شکلات نمیشه سیر شد رنگت پریده.

خم شدم که مانعش بشم.

– توی این بارون؟ بیخیال بابا من اینجا تنهایی می ترسم اگر بریا!

کتش رو اویزون کرد.

– میخوای ببرمت؟

یقه لباسش رو گرفتم و با خودم توی تخت کشیدمش.

– نچ …نمیخوام؛ من سیرم همینجا بمون انقدر سعی نکن ازم فاصله بگیری که معذب باشم.

کف دستم رو از روی یقه‌ش پس زد.

– نبینم انقدر خشن باشی …حداقل واسه برم همون شکلات هات رو بیارم.

اجازه دادم قد بلند بشه.

از کنارم پاشد و کری از ثانیه برگشت.

– مامانم زنگ نزد بری دنبالش؟

دستش دور شونه‌م حلقه شد.

– قلبت تنگش یا از با من بودن خسته شدی؟

نیشگونی گحرکت کردم.

– نخیرم، گفتم اگر جاش خوبه همینجوری یه چند روزگار بمونه من از جنابعالی کمال بهره رو ببرم.

محکم تر بغلم کرد.

طوری من رو بین پاهاش جا داد که تکیه بدم بهش و راحت تر شکلاتم رو گاز بزنم.

– این هوا تا فردا بارونیه، وقتش رو داری هنوز!

حق به جانب شدم.

– اما اجازه نمیدم اصلا نزدیکم بخوابی

– اون وقت چرا؟

لب گزیدم.

– تا تلافی اون وقت هایی که در میرفتی رو سرت در بیارم، دیشامگاه خیلی سردم بود همینجوری ولم کردی اومدی روی تخت خوابیدی!

سرش رو توی گردنم فرو کرد.

– اون موقع باید نفسی رو سر کوب می کردم که ممکن بهت بیشتر بهت اسیب بزنه، باید مرد باشی تا بفهمی.

نمیمیل داشتم زیر اذیتش کنم.

نگاه هاش قرمز شده بود و این یعنی قطعا خوابش می اومد.

شکلات رو روی میز کنار تخت گذاشتم.

– باشه، همینجا بخواب اما باید حداقل نیم متر فاصله بگیری.

به تقلید ازش پتو رو تا روی سرم کشیدم.

امکان نداشت با برق روشن خوابم ببره و انگشت به بازوی یاسر زدم.

– چرا خاموشش نکردی؟

سرش رو کشیده کرد.

– میتمایل داشتم توی خواب تماشات کنم؛ ببند چشماتو الان خاموشش میکنم.

با تاریک شدن اتاق یاسر دوباره کنارم برگشت.

این که پیشم بود و خودم داشتم خودم رو از آغوشش محروم می کردم یه جورایی لجبازی با قلبم بود.

زیر لب ” نچ” کردم و سرم رو از زیر پتو بیرون اوردم.

– اصلا جهنم و ضرر …اجازه میدم بغلم کنی!

پوزخند آوا داری زد و کف دستش رو باز کرد.

– الان تو ضرر کردی یا من؟

سرم رو توی سینه‌ش فرو کردم و نفس کشیدم.

لعنتی اسم عطرش چی بود انقدر آدم رو وادار می‌کرد عمیق تر ببلعه؟!

– من ضرر کردم دیگه …تو که داره بهت خوش میگذره، چی میشد روزگار اول که بهت بیان کردم قبولم می کردی؟

انگشت روی لبم گذاشت.

– تو نمیدونی من هر روزگار چند بار این سوال رو از خودم میپرسم و تهش به این نتیجه میرسم که ادم ها تحت تاثیر شرایط تصمیم میگیرن!

راست می گفت.

قطعا من اگر جای یاسر بودم هیچ وقت حرف هایی که اون اول توی ماشین بهش زده بودم رو جدی نمی گحرکت کردم.

چون اون موقع از نظرش من فقط دختری بودم که توی نوجوانی پدرش رو از دست داده بود و ممکن بود احساستش باعث چرندیات گفتتش بشه.

– اما صبر من کمه، فقط تا اولین برف دالاهو فرصتش رو داری!

من رو به خودش فشرد.

انگار میخواستم فرار کنم و اون اجازه این کار رو به نمیداد.

– زود تر از اون …به جان آهو قسم!

تبسمی زدم.

من از این حس رضایت داشتم.

چشم هام رو به‌آرامی روی هم گذاشتم و برای اامان بار مالکیتم رو به یاسر اثبات کردم.

***

– نمیخوای کشیده بشی؟

با حس حرکت انگشتی روی صورتم در حالس که سعی داشت موهام رو پشت گوش هدایت کته چشم باز کردم و نگاهم به یاسر افتاد.

– ها؟ ساعت چنده؟

نگاهی به ساعت مچیش انداخت.

لباس بیرون تنش بود.

– نزدیک ده …کشیده شو صبحانه‌ت رو بخور بریم دنبال مولینت؟

کش و قوسی به بدنم دادم.

– بارون بند اومده؟ ام …میل ندارم الان شکلات بخورم صبحانه نمیخوام.

خنده تو گلویی کرد.

– منو باش …از ساعت هفت راهی شدم واسه اهو خانم شهر رو ریز و رو کردم که حلیم بگیرم اون وقت خیال کرده میزارم شکلات بخوره.

ابرو هام بالا پرید‌.

کی راهی شده بود که نمتوجه شده بودم؟

– واقعا؟

– اره اما اول داروهات!

از تخت آرام پایین اومدم.

– هنوز انقدر باکلاس نشدم توی تخت غذا بخورم، مولینم میگه اول باید صورتو بشورم که نحسی نیاد واسم.

به حرفم پوزخندی زد.

– و اگر نشوری؟

– تا شامگاه اشکم در میاد.

به جرعت می تونستم قسم بخورم هیچ چیز جای صدای خنده های تو گلویی یاسر به شیرین زبونی هام نمی تونست روزگارم رو بسازه.

صورتم رو شستم و مسواک زدم.

طی این مدت یاسر همچنان منتظر ایستاده بود.

– چرا همینجوری واستاده بودی؟!

گلوش رو صاف کرد.

– منتظر یه تماسی ام، تمرکز ندارم بشینم.

ابرویی بالا انداختم و روی مبل مقابل میزی که سینی رو روی گذاشته بود نشستم.

بوی و شمایل هوس انگیزی داشت که اجازه نمی‌داد صبر کنم و قاشق اول رو بلعیدم.

به محض فرو بردن تازه یاد یاسر افتادم.

– تو نمیخوری؟

نزدیکم شد.

– من نباید غذای زیاد چرب بخورم.

اخم توی هم کشیدم.

– چرب نیست اصلنشم، نکنه میخوای منو چاق کنی بعد خودت خوشتیپ بمونی و ولم کنی؟

به استقلبالم ریز خندید.

– منطقی بود اما من تو رو همه جوره دوست دارم …

خواستم چیزی بگم که صدای زنگ درب حیاط مانعم شد.

یاسر نگاهی به بیرون پنجره انداخته.

– عه …مادرت و داییتن!

دندون هام رو به هم ساییدم.

– چقدر زود اومدن!

یاسر کمک کرد لباسم رو زود تر عوض کردنم و خودش موهام رو با گیره بالای سرم جمع کرد.

– تو بشین صبحانه‌ت رو بخور انقدر کشیده نشو!

دوباره روی مبل قرار گرفتم.

یاسر هول هولکی تخت رو مرتب کرد و ناگهان بدون هیچ تق و توقی درب سالن باز شد.

مولین داخل اومد و نگاهش به من افتاد.

– علیک سلام!

– میبیان کردی بیایم دنبالت؟!

مولین کیفش رو زمین گذاشت.

– خان داداشم مسیرش این طرف ها منم رسوند دیگه.

قاشقم رو توی دهنم بردم که مامان توجه‌ش سمتم جلب شد.

– چی میخوری؟ هیچ عادت به صبحانه نداشتی که.

الان فقط قلبم داشت ضعف میحرکت کرد و نمیمیل داشتم حرفی بزنم و جاش یاسر جواب داد:

– شام نخورده بود، رفتم حلیم گحرکت کردم.

– چه فکرم رو میخونی، منم حسابی دلم هوس کرده بود …

کاسه توی دستم رو گراهی شد و همون قاشقم رو پر کرد و خورد.

اشتهام پر کشید.

ولی اون برای من بود …

لبم رو دندون گحرکت کردم.

– بخور بقیش رو من دیگه نمیخوام.

یاسر رو بهم اخم کرد.

– خودت بخور، به اندازه مولینت هست …شکم خالی میخوای دارو بخوری؟

انگار یاسر حواسش نبود که نباید از دارو و دکتر حرفی بزنه که مولینم پرسید:

– داروی چی بخوری؟

نگاه روی هم فشار دادم‌

من که نمی دونستم وقتی هول میکنم دقیقا باید چه جوابی بدم و خود یاسر جمعش کرد.

– طوری نیست دیشب یکم گیج و منگ بود بردمش دکتر بهش ویتامین دادن، دلواپس نباش.

– باز تو این دختر رو لوسش کردی، خونه شوهرش که ازین خبرا نیست …

یاسر نزدیک تر اومد و با جدیت به مولینم خیره شد.

– شما باز شروع کردی؟

نفسم رو با کلافگی بیرون دادم.

– اینم شانس منه! همه مادر ها یه جورایی از رفتن دخترشون به خونه شوهر میترسن، مولین من از خداشه …

ازشون فاصله گرفتم.

میمیل داشتم زود تر اون قرص های لعنتی رو بخورم تا بیشتر از این گند توی زندگیم بالا نیاد.

لیوان آب دستم بود که قبل از بلعیدن قرص یاسر مانعم شد و اروم پچ زد:

– تا صبحانه‌ت رو نخوردی حق نداری لب به دارو هات بزنی!

در حالی که توی آشپزخونه برام کاسه دیگه ای پر می کرد تاکید وار مجدداً اظهار کرد:

– تا اخرین قاشق …

سر پا تمومش رو خوردم.

نمیخواستم لجبازی کنم چراکه بیشتر به بدن خودم اسیب می رسوند.

یه چیزی روی دلم سنگینی می کرد.

با این که اینجا کنار یاسر بهم خوش میگذشت اما قلبم می تمایل داشت برم خونمون و شامگاه پیش دایه گیان بخوابم‌.

بی اختیار لب زدم:

– پس کی میریم؟

مولین در حالی که آیینه کوچیک دستش بود و داشت رژ لب می زد، اظهار کرد:

– کجا به سلامتی؟ انقد زود خسته شدی؟

لبم رو دندون گرفتم.

– نمیخوام توی عید دایه گیان تنها باشه!

یاسر پشت سرم توقف کرد.

– شب مسیر میوفتیم، توی نور افتاب رانندگی خستم میکنه.

مامان از حرف یاسر شاکی شد.

– شما هم مثل این که بیشتر از اهو عجله داری یاسر خان، انقدر بهت بد گذشته؟

گلوش رو صاف کرد و با گوشیش نگاهی انداخت.

– تاریخ چکم داره سر میرسه …تعطیلاتم رسما تموم شده نمیخوام واسه حسابم مشکل پیش بیاد.

مولین انگار درک کرد که یاسر واقعا رفتنش ضرورت داره.

– خب پس حداقل روزگار اخری بریم لب دریا تا بار دیگر بارون نگرفته.

عمیق به مامانم خیره شدم.

من ادم سنگ قلبی بودم؟ اره بودم …خودم می دونستم چقدر دلم چرکین شده که حس عذاب وجدانی ندارم.

اسم این کار چی بود؟ خیانت …می تونست همین باشه اما چرا انقدر برام بی اهمیت بود؟ شاید چراکه عاشق بودن و احساساتم نسبت به یاسر بسیار بیشتر از این حرف ها بود.

قرصم رو توی جیب کت یاسر گذاشتم تا مولین نتونه پیداش کنه و خیالم راحت تر باشه.

تنم داشت مور مور می شد.

شاید تاثیرات دارو ها بود یا قلب اشوبی خودم.

تلفن یاسر بی وقفه شروع به زنگ خوردن کرد.

اهل فوضاما نبودم اما با دیدن اسم دایه گیان بهش بیان کردم:

– میشه من جواب بدم؟

– سلام …

انگار از گوش دادن صدام تعجب کرد‌.

– سلام باوانم …گوشی تورو گحرکت کردم یا یاسرو؟

صدام رو صاف کردم.

– گوشی یاسر رو گحرکت کردی اما قلبم تنگ شده بود تمایل داشتم جواب بدم، کار مهمی داشتی باهاش؟

انگار ذره ای مردد شد.

ولوم آواش رو پایین اورد.

– راستش یکم حال مادرش بد شده بود، گمونم لرز بهاره ولی بیان کردم بهش بگم …یه جوری بهش برسون که مضطرب نشه! حالش خوبه الحمدالله.

من اصلا استعدادی توی این کار نداشتم.

– میشه خودتون بهش بگید؟

تلفن رو به یاسر برگردوندم که مولین پرسید:

– چی میاظهار کرد دایه؟

صحبت هاش رو مو به مو برای مولینم اظهار کردم که لب زد:

– خب خداروشکر طوریش نشده!

اصلا به نظر نمی اومد زیاد ناراحت شده باشه.

شاید هم من زیادی حساس بودم.

گوش به صحبت های یاسر دادم.

– فردا برمیگردیم؛ مرسی که خبرم دامتوجه شد …میفرستم یکی بیاد کمک حالش باشه تا فردا …

***

روی صنقلبی کوچیکی که رو به ساحل بود کنار مولینم جا گراهی شدم.

– تو چرا رنگت پریده از صبح؟ چت شده بود که دیشامگاه رفتی دکتر؟

سرمو روی شونه‌ش گذاشتم و چشم هاش رو بستم.

– چیزی نبود، فکر کنم به خاطر اب و هوای اینجا سازگار نیستم اینجوری شدم.

آهسته پرسید:

– دیشب کجا خوابیدی؟

نفسم ایستاد.

باید چی میگفتم؟

مبادا حرفی از دهنم در می اومد.

– چراکه مریض بودم یاسر گفت روی تخت بخوابم خودش روی زمین خوابید.

تو گلو “هوم” اظهار کرد و دوباره سوال پرسید:

– اذیتش که نکردی؟

غر زدم:

– مولین، حال من امروزگار خوش نیست چرا همش به یاسر گیر دادی؟!

میل داشت چیزی بگه که صدای یاسر از پشت اومد.

– آهو …لباست نازکه سرما میخوری کشیدهشو کت منو بپوش.

خواستم کشیده بشم که مولین مانعم شد.

– هوا به این خوبی کجا سرده یاسر خان؟ بزار یکم باد به کلش بخوره وقتی برگشت خوابگاه دلش واسه این هوا تنگ نشه.

باز هم خوابگاه.

هر بار که حس میکردم الان دیگه واقعا یادش حرکت کرده باز به نحوی برام یاداوریش می کرد.

از جام بلند شدم.

– من میرم وسایلم رو جمع کنم چیزی یادم نره.

از کنار یاسر رد شدم و داخل ویلا راهی شدم.

هول زده ملحفه ای که دیشامگاه یاسر شسته بود رو دوباره سر جاش گذاشتم و وسایل خودم رو مرتب توی چمدونم چیدم.

کتاب های درسیم توی چمدون هنوز داشت بهم پوزخند می زد که باید با همین ساک برگردم خوابگاه.

پوست لبم رو بی اختیار جوییدم.

چمدونم رو ولیده کنار درب خروجی گذاشتم.

قلبم طوری درد می کرد که حسش رو نداشتم بار دیگر پیش مولینم و یاسر برم و روی تخت توی خودم جمع شدم.

پلکم بی اختیار حس سنگینی به خودش گرفت …

***

– اومدی مسافرت بخوابی یا خوش بگذرونی؟

آوای مولین از بالای سرم اومد.

نگاه هام رو آروم مالیدم.

– مگه چقدر خوابیدم؟

به ساعت اشاره کرد.

– از صبح تا همین حالا که پنج عصره خواب بودی …تمایل داشتم بیدارت کنم یاسر بیان کرد دیشامگاه درست نخوابیدی، چیکار میکردی؟

توی جام منگ و گیج نشستم.

– هیچ کار …گشنمه!

دست روی شکمم گذاشتم که شالش رو مرتب کرد و دکمه مانتوش رو بست.

– ظهر ما بیرون غذا خوردیم گفتم برات بگیریم سرد میشه رفتیم بیرون هرچی خواستی بگیر.

بالشت روی تخت رو توی بغلم گحرکت کردم.

– پس یاسر کو؟

زیپ ساکش رو بسته و کنار ساک من گذاشت.

– رفته ماشین رو بنزین بزنه راه بیوفتیم، کشیدهش و یه آب به صورتت بزن از صبح پکری!

سرفه ریزی کردم.

– مامان!

سرش رو سمتم چرخوند.

– هوم؟

– دلت برام تنگ نشده بود وقتی خوابگاه بودم؟

نزدیکم شد و کنار تخت نشست.

– از وقتی بابای خدا بیامرزت راهی شده یاد گحرکت کردم دیگه قلبم برای چیزی تنگ نشه، این که کسی نبود اذیتم کنه توی خونه خودش جای خالیت رو پر می کرد.

اشک توی نگاهم حلقه زد.

این یعنی قرار نبود قلبش تنگم بشه.

– باشه، متوجه شدم نمیخوای اونجا باشم! بخوای میتونم برم خونه دایه گیان درس بخونم اما منو مجدداً نفرست خوابگاه اونجا رو دوست ندارم.

ضربه ارومی به رون پام زد.

– دم غروبی گله شکایت راه انداختی، بلند شو آهو بعدا حرف میزنیم الان یاسر میرسه.

خسته از تخت پایین اومدم.

یاسر وارد سالن شد و با متوجه شدنم که هنوز خواب توی نگاه هام بود ریز خندید.

– ساعت خواب مادمازل!

خمیازه ای کشیدم.

– هنوزم خوابم میاد!

نزدیکم شد و لحظه ای که مولینم حواسش نبود رو شکار کرد و توی گوشم پچ زد:

– دیشب زیادی از بدنت کار کشیدی!

خجول سرم رو پایین انداختم.

خود یاسر چمدون ها رو بیرون برد و توی ماشینش گذاشت.

به‌آرامی آرام بیرون رفتم و به تخت خیره شدم.

این اولین مکانی بود که یاسر بهم ثابت کرد تمام کمال برای خودشم و هیچ چیز توی دنیا نمی تونه این رو عوض کنه.

– به چی نگاه میکنی؟ بیا بیرون میخوایم کلید ها رو تحویل بدیم.

با صدای مولین به خودم اومدم و توی ماشین صنقلبی عقب قرار گرفتم.

بی حال دوباره روی صنقلبی وا رفتم و یاسر به محض حرکت سؤال کرد:

– چی میخوری برات بگیرم؟

توی خودم جمع شدم.

– فرقی نمیکنه، فقط سیر بشم.

از ایینه نگاهم کرد که مولین سمتم چرخید.

– ادم گشنه با نون و پنیر هم سیر میشه پس.

زیر لب زمزمه کردم.

– باشه همونو بده.

یاسر زیر لب ” نوچ” کرد و راهش رو رفت و در نهایت جایی ایستاد و پیاده شد.

رفته بود برات نون و پنیر بگیره؟

انقدر حس بی حالی می کردم که رمق نداشتم از پنجره به بیرون نگاه بندازم.

بعد از چند دقیقه برگشت که نگاهم به ساک کف دستی کاهی توی کف دستش افتاد و بوی غذایی که نمی تونستن تشخیص بدم زیر بینیم پیچید.

– کشیده شو نون و پنیر بخور.

توی جام نشستم که ساک رو کف دستم داد.

از توش سیبزمینی سرخ کرده و همبرگر و چند تیکه مرغ کنتاکی بیرون اوردم.

– چقدر هم پنیرش چربه!

سر مامان به عقب برگشت.

– معده‌ت میکشه همشو بخوری؟

یاسر اخم کرد.

– باید بتونه!

نذاشتم هیچی ازش بمونه.

همه‌ش رو تا اخر خوردم و فقط از سر لجبازی و زمین نزدن حرف یاسر یه دونه سیبزمینی هم تهش نذاشتم که باعث تعجب مامان شد.

– از کی تا حالا انقدر گنجایش معدت زیاد شده؟ تا پارسال التماس میکردم بشقابت رو تا اخر بخوری!

خواستم چیزی بگم که یاسر جواب داد:

– این روزگارا زیادی درس میخوره و از بدنش کار میکشه.

پوزخندی زدم.

هنوز هوا کاملا تاریک نشده بود و حال و هوای گرگ و میش دم صبح رو میداد.

از این که داشتیم بیشتر شاد بودم و یه جورایی قلبم تنگ شده بود.

‌***

– آهو؟ کشیده شو دختر چیزی تا خونه نمونده سر حال بیا بتونه چمدونتو برداری.

چشم هام رو مالیدم.

یاسر از دیشب همینجوری داشت رانندگی میکرد؟

سرم رو سمتش متمایل کردم.

– نخوابیدی؟

یکم سرش رو چرخوند طرفم.

– توی جاده سختم بود بخوابم.

تو گلوم ” هوم” اظهار کردم که مولین گفت:

– رفتی خونه تخت بگیر بخواب! کسی سر و صوت نمیکنه.

به محض رسیدن مولین چمدونم رو دستم داد که یاسر زود تر گراهی شد.

– خودم میبرم، این زورش نمیرسه بار به این سنگینی رو برداره که.

دیده هاش قرمز بود.

یه جورایی شامگاهیه وقت هایی که خشمگین میشد به نظر می اومد.

به ساعت نگاه کردم.

تازه ساعت ده صبح بود.

یاسر خودش چمدونم رو داخل اتاقم گذاشت و دم حرکت کردن از تنهاییمون استفاده کرد و توی گوشم پچ زد:

– قرصت رو توی جیب من جا گذاشتی یادت نره بخوریش.

از توی جیبش قرص رو توی مشتم گذاشت و میل داشت بیرون بره که بازوش رو گحرکت کردم.

– مامانم چیزی نبیان کرد دیشامگاه که خوابم برد؟

دست روی سرم کشید.

– زیاد بهش فکر نکن، نمیزارم رابطه بینتون به خاطر من خراب بشه …

اون برعکس من بود.

هرچقدر که من بی پروا و بی ملاحظه بودم اون به شدت محافظ کار و ملاحظه گر بود تا مبادا با کار نسنجیده بخواد مهره شطرنجی رو به اشتباه از صفحه خارج کنه.

با راهی شدنش چمدونم رو باز کردم.

با این امید که دیگه نخوام برگردم خوابگاه.

روی تختم رها شدم.

عکس بابام که روی دیوار بود بهم پوزخند می زد که چقدر من دختر بدی بودم.

خودم قبول داشتم.

شاید حس میکردم قلب و روحم از گناهی که مرتکب شدم چرکینه اما چطوری می تونستم با محبتی بجنگم که هرچقدر دور تر میشدم بهم نزدیک میشد.

بدنم کسل بود اما خوابم نمی برد.

با دوش گرفتنی لباسم رو عوض کردم و توی اشپزخونه رفتم.

مولین در حالی که داشت خورشت رو بار می ذاشت اظهار کرد:

– زنگ بزن دایه گیان بگو یاسر برای شام میاد دنبالش، بیاد اینجا …

تبسمی از سر ذوق زدم.

– باشه!

چقدر گذشت که یاسر بالاخره دل از رخت خواب کند و بلند شد.

دیگه خورشید غروب کرده بود.

– فکر کنم هرچی کمبود خواب داشتی بالاخره جبران کردی.

مولین براش چایی ریخت که جوابم رو داد:

– بی خوابی تو جاده چشمام رو اذیت میکنه، واسه همین زیاد خوابیدم.

کنارش روی مبل قرار گرفتم که کف دستی توی موهاش کشید.

نزدیک تر شدم بهش …

– امروزگار یه کار مفید کردی!

ابرو هاش بالا پرید.

– یا رانندگی کردم یا خوابیدم، کار مفیدم چی بود؟

نگاهکی زدم.

– سیگار نکشیدی، اگر تا اخر شامگاه هم نکشی بهت جایزه میدم.

شیطنت وار نگاهم کرد.

– الان بسیار هوسش تو سرمه، جایزه‌ت رو بگو ببینم ارزششو داره به خاطرش از خیر سیگار بگذرم؟!

اروم پچ زد و همین باعث شد مور مورم بشه.

متقابلا توی گوشش گفتم:

– اوممم خب هرچیزی که تو بخوای بهت میدم.

موهام رو پشت گوشم زد.

– امشامگاه دایه گیان اینجاست زیاد نمیتونی مانور بدی که میل داشته منو بر اورده کنی بیخودی وعده نده توله.

پشت پلک نازک کردم.

– حالا کی تمایل داشت همین امشامگاه جایزه‌ت رو بده، یه شب دیگه …

دست به سینه و حق به جانب نشست.

– یا همین امشامگاه میدی یا میرم پی همون سیگارم.

خواستم جوابش رو بدم که مامان از توی اشمزخونه نگاهش روم افتاد و فاصلم رو با یاسر حفظ کردم.

میتمایل داشت اماده بشه بره دنبال دایه که گفتم:

– منم بیام؟ میخوام زود تر دایه رو ببینم.

مامان اخم ریزی کرد و این یعنی سر جام بشینم.

– مسیر دوری نیست، زود میره میارتش …

لب برچیدم که یاسر با خوردن چاییش کشیده شد.

به محض بیرون رفتنش مامان صوتم زد:

– اهو؟ بیکار نشین بیا این سالاد رو درست کن من دستم برید اون موقع نمیتونم.

سمت اشپزخونه رفتم و پشت میز قرار گرفتم که نزدیکم شد.

– چی میگفتی در گوش یاسر؟

یعنی متوجه شده بود؟

باید چی میبیان کردم.

– اگر قرار بود بلند بگن که در گوشی نمیاظهار کردم.

کفگیر تو دستش رو آهسته پشتم زد.

انگار حواسش نبود داغه که برای لحظه ای سوختم و جیغ زدم.

– داغ بود؟

کف دست پشت گردنم گذاشتم.

– معلومه که داغ بود مولین این دیگه چه سوالیه همین الان از روی گاز برداشتی …سوختم.

نزدیکم شد و لباسم رو یکم پایین داد.

– چیزی نشد یکم قرمز شده، بیا یکم یخ بزارم روش تاول نزنه.

دستش رو پس زدم.

– نمیخواد …خودش خوب میشه!

میل داشتم به حالت قهر قد بلند بشم که منو روی صنقلبی نشوند.

– بشین همینجا، کجا میری؟

هنوز پشت گردنم میسوخت.

– میخوام برم زیر آب سرد بگیرمش.

نفسش رو کلافه بیرون داد.

روی صنقلبی کنارم قرار گرفت و توی دیده هام زل زد.

– آهو؟ یه سوال می پرسم درست جوابمو بده.

راجب سوختگیم میتمایل داشت سوال بپرسه؟

– چی؟

– تو از یاسر خوشت میاد؟ به نگاهی به جز پدری نگاهش میکنی؟

نه …نبابد این سوال رو میپرسید چون میدونست من نمیتونم راجب احساسم به یاسر دروغ بگم.

مبهم نگاهش کردم.

کاش معجزه میشد و زمین دهن باز میکرد.

– با تو ام آهو؟

با ضربه ای که به میز زد وحشت کردم.

– من …چرا باید …

معجزه شد.

این اولین بار توی زندگیم بود که میتمایل داشتم به خاطرش به خدا سجده کنم که نجاتم داد.

یاسر و دایه گیان وارد خونه شدن.

من هنوز از فشار عصبی اشک توی چشم هام بود و پشت گردنمم عجیب میسوخت.

به محض دیدن دایه سمتش پرواز کردم.

اصلا بهونه اشک هام نبود اما باعث شد قلبم که از هر جا پر بود یهو خالی بشه و گریم بگیره.

– چقدر دیر اومدی؟

با دیدن اشک هام تعجب کرد و دست روی گونم کشید.

– ای ای ای نازک نارنجی خانم الان واسه دیر اومدن من اینجوری داری عین ابر بهار گریه میکنی؟

مولین که از اشپزخونه بیرون اومد رو به دایه کرد.

– نه بابا، من حواسم نبود کفکیر داغ خورد پشت گردنش اون موقع روش نشد گریه کنه الان خرس گنده داره خودشو اینجوری خالی میکنه.

صورتم رو جمع کردم که یاسر روم دقیق شد.

مشخص بود میخواد پشت گردنم رو ببینه تا مطعن بشه چیزیم نشده.

– نخیرم، اصلا به خاطر اون نیست …چون قلبم تنگ شده بود.

دایه روی مبل قرار گرفت که کنارش جا گرفتم.

مولین چایی واسش اورد و رو به یاسر کرد.

– شام رو بکشم؟

– اگر خودتون گرسنه اید اره …من میرم یه زنگ بزنم …

سمت حیاط حرکت کرد.

آوای رعد و برق چنان توی خونه طنین انداخت که مامان هول بهم اضافه کرد:

– بدو آهو …لباس ها رو توی حیاط پهن کردم الان بارون میگیره …

هول شدم‌.

سمت حیاط دوییدم.

نمیتونستم زیر سر و صدا کنم زیرا یاسر داشت زیر شیروونی یه تماس کاری میگراهی شد.

آرام لباس ها رو جمع کردم و تو سبد گذاشتم که صحبت یاسر تموم شد.

– واستا …

سر جام توقف کردم و سبد رو زمین گذاشتم.

– چی شده؟

پشتم توقف کرد و موهام رو جلوم هدایت کرد.

– میخوام ببینم گردنت چی شده!

لبم رو دندون گحرکت کردم.

– چیزیش نشده فقط یکم میسوزه …

منو طرف خودش برگدوند.

– واسه چی زد؟ باهاش بحث کردی؟

کف دستش رو از دور بازوم پس زدم.

– فکر کردی من همش دارم با مامانم بحث میکنم؟ اندیشیدی پنج سالمه که کتکم بزنه؟ اصلا میدونی اگر به موقع نرسیده بودی چی میشد؟

دقیق به دیده هام زل زد.

– چی میشد؟

کلافه نفس کشیدم.

– الان به موقع رسیدی، فردا چی؟ پس فردا چی؟ بالاخره که منو تنها گیر میاره تا مجدداً ازم بپرسه ” از یاسر خوشت میاد، به چشمی به جز پدری نگاهش میکنی” …

لحظه ای مبهوتم شد.

شاید توقع نداشت مولینم واقعا این سوال ها رو از من جویا شده باشه.

– وقتی نبودم اینو ازت جویا شد؟

– اره سؤال کرد، منم فقط خفه خون گرفتم زیرا نمی تونستم راستش رو بگم یا حداقل یه دروغی سر هم کنم که زنده زنده وسط حیاط چالم نکنه.

شونه هام رو محکم گرفت.

یکم خم شد تا دقیق تر توی صورتم نگاه کنه.

– هراسیدی؟

دوتا کف دستش رو با حرصی که داشتم پایین هول دادم.

– چه سوالیه؟! وحشت کردم؟ معلومه که ترسیدم …میدونی اگر مولینم بفهمه من به فردا نکشیده میخواد به یکی بده و اونا هم ازم تست بکارت میگرن بعدش چی میشه؟ یاسر میفهمی؟

کف دست روی دهنم گذاشت.

طوری منو به خودش و آغوشش هدایت کرد که مغزم دیگه نخواد کلمات بعدی رو کنار هم بچینه و جمله قلمبه و سلبه بگه.

– هیششش …نمیزارم چیزی بشه، امشامگاه که دایه اینجاست نمیتونه ازت سوال بپرسه؛ فردا هم تا اخر تعطیلات خونه دایه گیان رو بهونه کن …

حرفش رو قطع کردم.

– بعدش چی؟ تا کی فرار کنم؟ لابد بعدش هم تو منو میخوای ببری خوابگاه بار دیگر.

اخم کرد.

طوری بهم غرید که توقع نداشتم.

باید اروم می شدم.

اما بیشتر وجودم آتیش گحرکت کرد.

انگار داشتم توی استرس غرق میشدم.

– کجا؟

دست روی سرم کشید.

– به یاسری که وجودت رو بهش دادی اعتماد نداری؟

داشتم …بیشتر از خودم اما کنجکاوی بهم اجازه نمی داد که سوالی نپرسم.

– دارم!

لاله گوشم رو بین دو انگشتش نوازش کرد و لب زد:

– برو تو الان بارون میگیره سرما میخوری، یه زنگ دیگه بزنم میام.

مولین به محض دیدن لباس ها توی کف دستم اشاره کرد.

– بزارشون توی اتاق بعدا جمع کن خودت.

میخواستم هر طور شده با پرت کردن حواسم فقط از جلوی دیده مامان دوری کنم.

سرم رو به پهن کردن سفره پرت کردم که یاسر برگشت.

مولین کنار یاسر جای گرفت و منم به ناچار کنار دایه درست رو به روی یاسر …

ندرک کردم چی خوردم و چی نخوردم بس که ذهنم مشغول بود فقط به زور آب فرو بردم‌.

***

– دایه …میشه من امشب کنارت بخوابم؟

در حالی که بالشتم رو بغل کرده بودم نگاهی بهم انداخت.

– آهو گیانم، تو کنارم نباشی کی باشه؟ بیا …

با اشتیاق کنارش رفتم.

دایه سرش رو نزدیکم اورد و پچ زد:

– یاسر امروز خیلی تو خودش بود، چی شده؟

پتو رو بالا کشیدم.

– نمیدونم …لابد کار و بارش زیاده.

– میگم، چطوری بفهمیم یه آدم عاشقه؟

لبخندش کش اومد.

– ای کلک از کی تا حالا؟

خجول لب زدم:

– خودمو نمیگم که، یکی از دوستام میمیل داشت بدونه‌.

انگار پشت این کارش میخواست بگه از همه چیز خبر داره.

– آدم عاشق مثل یاسره …حواسش پرت، کلافه‌ست، مخصوصا اونی که نمیتونه به محبتش نزدیک بشه …

لحظه ای دلم از تپش افتاد.

یه جوری که انگار دایه گیان می دونست ته قلبم می خوام به چه جوابی برسم و این من رو می ترسوند.

– اما یاسر که عاشق نیست!

به روم به‌آرامی لبخند زد.

– از کجا می دونی؟

سرم رو نزدیک تر بردم.

– اون از ته دلش نمی تمایل داشت با مولینم ازدواج کنه، نمیتونه عاشق مامانم باشه ولی اگر هم قبلش از یکی خوشش می اومد پس چرا نراهی شد با اون ازدواج کنه؟

به یاسر که کف دست روی پیشونیش گذاشته بود دیده هاش رو بسته بود اشاره کرد.

– آدم ها بعضی وقتا توی زندگیشون به یه جایی میرسن که باید بین عقل و احساسشون یکی رو انتخاب کنن …شاید یاسر هم با عقلش جلو میره …

نفسم رو بیرون دادم.

دایه راست می‌گفت، یاسر هیچ وقت اجازه نمی داد تصمیمات احساسیش روی زیستنش تاثیر بزاره.

نگاه هام رو بستم.

کاش دایه زود تر می خوابید که می راهی شدم پیش یاسر و ازش می جویا شدم چرا اینجوری پکر جای گرفته؟!

مولین از تو اتاق بیرون اومد و رو به یاسر کرد.

– نمیخوابی؟

یاسر با آوای مولین چشم هاش رو باز کرد.

– فعلا نه، میرم سیگار بکشم!

از سنگین شدن خواب دایه مطمعن شدم.

باید می رفتم.

باید می سؤال کردم.

پتوم رو دورم پیچیدم و توی حیاط حرکت کردم.

عجیب توی تاریکی روی پله نشسته بود.

با صوتی شنیدن دمپاییام به عقب برگشت و سیگارش رو از گوشه لبش برداشت.

هنوز آتیش نزده بود و این خیال رو راحت کرد.

– داشتی زیر قولت میزدی؟!

به ساعت روی گوشیش اشاره کرد.

– اضافه کردی تا اخر امروزگار؛ از ساعت دوازده هم رد شده.

نفسم رو بیرون دادم.

– هوف باشه! اگر مزاحمم برم؟!

میل داشتم کشیده بشم که کف دست دور شونم انداخت و منو توی بغلش کشید.

– نه …از جات جم نخور.

سیگارش رو بار دیگر تو پاکت برگدوند کنار گوشم پچ زد:

– سرما نخوری!

به خودش اشاره کردم.

– پس تو چرا با تیشرت اومدی؟ خودت سرما نمیخوری؟

دست روی موهام کشید.

– من سرد تر از این ها هم تحمل میکنم.

برای پرسیدن دو قلب بودم که خودش جویا شد:

– چیزی میخوای بگی؟

صدام رو صاف کردم.

– حرفامو با دایه گیان گوش دادی؟

تو گلو خندید.

– مگه من فوضولم؟

مشتی به پاش زدم.

– منظورم این نبود؛ اخه دایه اظهار کرد آدم عاشق شامگاهیه توعه …میگم تو عاشقی؟

بوسه ای روی شقیقه‌م کاشت.

منو به سینه‌ش فشرد.

– عاشق نبودم نصف شامگاه به امید این که پاشی بیای نمی اومدم اینجا …واسه این که مولینت نفرستت خوابگاه دنبال یه جایی نمی گشتم که ببرمت توی اسایش بمونی.

از حرفش تعجب کردم.

– منظورت چیه؟ کجا؟

از جام کشیدهم کرد.

منو مقابل خودش نگه داشت و انگشت روی بینیش گذاشت.

– هیشش …صوتت میره داخل! فعلا به اونش کار نداشته باش از تعطیلاتت لذت ببر؛ برو بخواب دیروقته.

تمایل داشت داخل بره که بازوش رو گحرکت کردم.

– نمی خوام؛ اصلا خواب از سرم پرید همینجا انقدر بمون تا خوابم بگیره.

به لجبازیم خندید.

– بچه پرو اینجا میچایی، من فردا میخوام برم کارخونه خواب بمونم تقصیر توعه ها …

چینی به بینم دادم.

– خیلی خب حالا اصلا برو بخواب، مولینمم اتفاقا منتظرته.

خواستم داخل بدم که از پشت بغلم کرد و نگهم داشت.

– یعنی الان قهر کردی، منو باش می خواستم فردا ببرمت ریجاب با مادرم.

سمتش چرخیدم.

– ریجاب چرا؟ خبریه؟

– نوبت فیزیوتراپی داره، طول میکشه وسطش می برمت یه جایی …

دیده هام برق زد.

باید همینجا می پریدم بغلش کل صورتش رو غرق بوسه می کردم ولی نمی شد.

– نه، اصلا من که قهر نیستم.

گوشم رو آروم پیزیراد.

– د برو تا همینجا یه لقمت نکردم؛ قبلش هم پشت گردنت رو پماد بزنم ردش نمونه.

با ذوق به خونه برگشتم.

پماد توی جعبه اتاق مولین بود و جرعت نداشتم برم تا مبادا از خواب بیدار بشه.

با قدم آهسته سمت دایه راهی شدم و کنارش دراز کشیدم.

چشم هام رو روی هم گذاشتم که صوتش به گوشم رسید:

– کجا رفتی؟

بیدار بود؟

وای که بیچاره شده بودم و الان دقیقا نمیدونستم باید چه جوابی بدم.

– رفتم حیاط!

هنوز نگاه هاش بسته بود نیمه باز نگاهم کرد.

– حرکت کردی بپرسی چقدر عاشقه؟

دهنم بسته شد.

انگار چسب دو قلویی زده بودند و رسما لال شدم.

یعنی متوجه شده بود؟

نه اگر می درک کرد الان اوضاع بد تر از اینا بود.

خاموشیم طولانی تر شد که دستش روی سرم نشست و ادامه داد:

– نترس، اون عاشق تر ازین حرفاست که همینجوری ولت کنه و به حیاتش برسه.

“هین” نسبتا قد بلندی کشیدم و کف دست روی دهنم گذاشتم.

صدای خنده تو گلوی دایه می تونست خطرناک باشه و در عین حال اطمینان خاطر.

– ما …یعنی من …خب …

لکنت گرفتم.

بیشتر دلیلش این بود که نمی دونستم دقیقا باید چی بگم؟!

– هیشش …مادرت بیدار میشه!

پتو رو تا پیشونیم بالا کشیدم.

راستش نمی تونستم توی صورته دایه نگاه کنم و زیادی خجالت اور بود.

***

– من دارم میرم خونه خالت، تا شب که بر میگردم درو روی کسی باز نکنی …آهو باز سر به هوا بازی در نیاری.

یاسر در حالی که سر پا استاده بود کنار اپن داشت با دفتر و دستش یه چیزایی رو یاد داشت می کرد، سرش رو بالا اورد.

– آهو با من میاد ریجاب، مادرم تنهاست توی مطب من یه کاری دارم بیرون باید یکی هممسیرش باشه.

مولین نگاهی به جفتمون انداخت.

– خب من میام، فردا هم میتونم برم خونه …

یاسر حرفش رو قطع کرد.

– مامانم با آهو راحت تره، به عروسش بگه دستشو بگیره معذب میشه.

موزخندی کنار لبم شکل گرفت.

– پس من میرم ولیده میشم.

داخل اتاق دوییدم.

دایه صبح زود به یاسر اظهار کرده بود برسونتش و من ممنونش بودم چون نمی تونستم بعد از حرف هایی دیشامگاه بهم زد توی دیده هاش نگاه کنم.

زود تر ولیده شدم.

باز هم مشکی پوشیدم و با این رنگ قرار داد ابدی بسته بودم.

به محض بیرون اومدنم مولین کیفش رو روی دوشش انداخت.

– حاج خانم رو اذیتش نکن، تمایل داشتی بری درم قفل کن باز گربه نیاد تو خونه.

– فاصله‌ت رو هم با یاسر بیشتر حفظ کن، خوبیت نداره.

نگاه هام رو حرصی روی هم گذاشتم.

– باشهههه.

به محض بیرون راهی شدش و متوجه شدن آوای درب حیاط، سمت یاسر راهی شدم.

– حساب و کتابت تموم شد؟

از نتیجه‌ش عکس گراهی شد و برای به نفر فرستاد و رو بهم‌ کرد.

– آره تموم شد.

– باز تو موهاتو خشک نکردی؟

موهام کاملا خشک بود و فقط یه ذره ای نم داشت که خودم می درک کردم و اصلا مشخص نمیشد.

– خشک کردم، واسه چی الکی میگی؟

پوزخندی زد.

– کف دست ببرم لاش ببینم خشکه یا نه؟

عقب نشینی کردم.

– نچ، خودم بهت میگم! خشکه خشکه خیالت جمع.

قفل کیفش رو بست و کتش رو چنگ زد.

– دیشامگاه هم که پماد نزدی.

لبم رو گاز گراهی شدم.

– عههه سر صبح میخوای گیر بدیا! به جاش یکم مهر و مهبت به خرج بده …

مشکوک نگاهم کرد.

– مهر و محبت از چه نوع؟

پشت پلک نازک کردم.

– منظورم اینه که یکم قربون صدقمه‌م برو، بگو خانومم …

حرفم رو با سرفه‌ش قطع کرد.

– از کی تا حالا شدی خانمم؟

پا به زمین کوبیدم.

– الحمد الله فراموش کار شدی؛ اصلا نمیام خودت برو …

لجوجانه روی مبل کف دست به سینه قرار گرفتم.

این راهی شدارم درست شامگاهیه بچه ها بود و خودم می دونستم.

متوجه نزدیک شدنش شدم اما به روی خودم نیوردم که کنارم نشست و منو به زور توی بغلش کشید.

داشتم سعی میکردم خنده‌م رو کنترل کنم که کف دستش دور کمرم حلقه شد و سرش رو توی گردنم فرو برد.

– یکی اینجا هوس تنبیه به سرش زده! باز اون روی خشن ددی یاسر رو نشونت بدم؟

عطر مردونش توی اتمسفری که تنفس می کردم، می تونست تا حدی من رو مدهوش کنه که هیچ اتفاقی توی اطرافم رو نتونم درک عینی ازش داشته باشم.

– منو از ددی خشن می ترسونی؟ من کل روزگار تحریکت میکنم تا بلکه یکم سرم خشن بشی اینجوری خواستنی تری …

تو گلو ریز خندید.

– زبون میریزی که کنترلم رو از دست بدم؟ فایده نداره مقاوم تر ازین حرفام.

نگاه هاش مملو از شیطنت شد.

یاسر هم گاهی بنده لغزنده خدا می شد و نمی تونست زیر مقاومت نشون بده.

سمتش چرخیدم.

اینجوری فایده نداشت، باید دقیقا روی پاش جا می گراهی شدم تا بهش ثابت کنم آهو همیشگی یک فرشته معصوم نیست.

روی پاش قرار گرفتم.

طوری که برای چند لحظه نگاهش روم مبهوت شد.

– دیرومون میشه بچه!

– نمیزارم قد بلند بشی مگر این که نازمو بکشی.

بهم دقیق نگاه انداخت.

– پس زوریه؟!

– پس چی فکر کردی؟ دیکتاتور اعظم جلوی چشماته!

کف دستش سمت شکمم رفت.

– حتی اگر همینجا درازت کنم و انقدر قلقلکت بدم تا …

حرفش رو قطع کردم.

– نخیرم این نامردی تو نقطه ضعف منو میدونی ولی من نه!

به جایی که نشسته بودم اشاره کرد.

– الان جنابعالی نشستی روی نقط ضعف من داری وول میخوری …د پاشو تا کار کف دستت نداده.

ابرو هام بالا پرید.

– اگر کار کف دستم بده چی میشه؟

زبونش رو توی دهنش چرخوند.

این عادت همیشگی کلافگیش بود.

– الان انقدر مجهز نیستم که بتونم از حاملگی سرکار عالی جلوگیری کنم و اینجوری نه تنها تو بلکه کار دست جفتمون میدم.

جیغ زدم.

به سرعتی از روی پاش پایین اومدم و چند قدم عقب راهی شدم که باعث شد باز هم اون پوزخند میعروفش رو تحویلم بده.

– ترسو …یالا کفشاتو بپوش راه بیوفتیم.

دندون قروچه ای کردم.

– اره دیگه بایدم کج کج واسم بخندی، یه جوری ترسوندیم که دیگه می ترسم بوست کنم مبادا حامله بشم.

جلو اومد.

آهسته تر از هر فیلم اسلوموشینی منو بوسید و عقب کشید

– نترس، نمیشی! از این یکی هم محروم باشم قلبیلی واسه حیات نمیمونه.

ذوق زده شدم.

باید هم می شدم زیرا خیلی کم پیش می اومد که یاسر بخواد حرف قلبش رو به زبون بیاره و این برای من خاص بود.

سمت درب رفتم و کفشم رو پوشیدم.

یاسر پنجره رو بسته و درب ها رو قفل زد.

– بشین تو ماشین تا بیام.

جلو تر از اون جای گرفتم.

کنارم جا گحرکت کرد و ماشین رو به حرکت در اورد.

اون جدا کارش با فرمون خیلی خوب بود و اون حرکت چرخوندن با کف کف دست رو به دلربا ترین حالت ممکن انجام می داد.

با رسیدن به خونه مادرش از ماشین پیاده شدم و با سلام علیکی که کردم مهربون رو بهم کرد.

– من باید پاهام رو دراز کنم دختر، بشین جلو …

یاسر اشاره کرد زود بشینم و کمک کرد مامانش هم جا بگیره.

– شرمنده پشتم به شماست!

خنده ای کرد.

– دشمنت شرمنده؛ مادرت کجاست؟

خواستم چیزی بگم که یاسر جواب داد:

– یکم کار داشت، خواستم آهو رو بیارم حال و هواش عوض بشه.

مادرش زیادی نسبت به زندگیمون کنجکاو بود.

– راستی شمال خوش گذشت؟

– فکر کنم بد شانسی من بود که همش بارون می اومد!

سری رو جلو اومد و لب زد:

– حالا طوری نیست! انشالله دفعه بعدی با یه خواهر یا برادر کوچیک تر میرید.

دلم برای لحظه ای از حرکت از حرکت ایستاد.

تصور همچین اتفاقی می تونست تا مرز خودکشی ببره که یاسر نجاتم داد:

– مولین …

این صوت زدن به معنی بس کردن بود.

مادرش که انگار بهش بدخورده بود و توقع نداشت یاسر اینجوری برخورد‌ کنه لب زد:

– تو به من قول نوه ندادی؟

به یاسر خیره شدم.

– دادم، شما صبور باش.

سرم رو پایین انداختم.

پس یاسر واقعا قصدش رو داشت و این بیشتر اذیتم می کرد.

توی جاده برام اهنگ گذاشت.

طبق روال همیشه که بیخودی اهنگ ها رو رد می کردم این بار حتی کف دست به سمت کلید هاش نبردم و گذاشتم تا ریجاب هر چرندی که میخواد رو بخونه.

جلوی مطب دکتری که قبلا بابام، دایه گیان رو اورده بود نگه داشت و مادرش رو بالا برد.

همچنان قرار گرفته بودم چراکه جایی نبود که من بخوام برم.

چقدر گذشت که ندرک کردم یاسر برگشت توی ماشین و به سکوتم خاتمه داد.

– کشتیات به گل قرار گرفته انقدر ساکتی؟

سمتش چرخیدم.

– چجوری میخوای برای مادرت یه نوه بیاری؟

بهم خیره شد.

– من نمیارم، مادرش میاره!

– هوم حتما مولینمم از خداشه.

نگاه هاشو ریز کرد و یکم سمتم مایل شد.

– بایدم از خداش باشه، هم مادر من صاحب نوه میشه هم مادر تو …

متوجه منظورش نشدم.

– یعنی چی؟

با سر انگشت ضربه ای به شقیقه‌م زد.

– یعنی ای کیوت داره میاد پایین قلبم نمیخواد بچم به مامانش بره حواستو جمع کن باس یه بچه زنگ عین باباش تحویلم بدی.

ابرو هام بالا پرید.

منظورش از مادر بچه‌ش من بودم؟!

می تونست شیرین باشه یا حتی دردناک …

– منم زرنگم فقط نمیخوام رویا بافی کنم برای چیزی که رسیدن بهش سخت تر از تصور کردنه.

ماشینش رو روشن کرد.

بدون جواب دادن راه افتاد که پوزخندی زدم.

– متوجه شدی؟ تو هم نمی تونی راحت روی تصوراتت قسم بخوری!

بهم نیم نگاهی انداخت.

اگر ماشین های جلوش نبودن می تونست تا دقیقه ها بهم خیره بمونه.

– من فقط رویا نمی بافم، من بهش عمل میکنم …حالا اخماتو باز کن می خوام ببرمت یه جایی.

اخم هام رو باز کردم.

– کجا؟

ریجات انقدر بزرگ نبود که ساعت ها برای مقصد بعدی وقت صرف بشه و زود تر از تصوراتمون می تونستیم بهش برسیم.

– تو هنوز عیدیت رو ازم‌ نگحرکت کردی.

به یاد شالی که بهم داده بود جواب دادم:

– ممنون صرف شده؛ نمیشه که کل حقوقت رو واسه ما خرج کنی! هنوز حساب بابام کلی پس انداز داره.

انگشت روی بینیش گذاشت.

– بیخودی درس نخوندم که اندازه مغز فندوقیت حقوق بگیرم توله، پیاده شو واسه من مظلوم بازی در نیار که بهت نمیاد.

طبق خواسته‌ش از ماشین پیاده شدم.

اینجا اصلی ترین بازار بود و هرچند کوچیک اما خیلی چیزا برای خریدن داشت.

الان چیزی مد نظرم نداشتم و اصلا قلبم کادو نمی تمایل داشت.

– ازم زیاد فاصله نگیر، شلوغه گمت‌ میکنم.

بازوش رو گراهی شدم.

– کجا میریم؟

محکم من رو به خودش نزدیک کرد.

– هیشش، زیاد سوال میپرسی امروزگار!

– تو هم جادهو بلد نیستی؟ مشاهده کردی گم‌ شدیم؟

به اطراف خیره شد.

– گم نشدیم، درست اومدیم برو داخل!

برق می زد‌ …همه چیز …این عیدی من بود؟ اصلا!

به یاسر خیره شدم که رو به مغازه دار گفت:

– سفارش من آماده شده؟

مغازه دار تبسمی زد.

– به به جناب مهندس شما خیلی به ما لطف داری، دیشب که زنگ زمتوجه شد تا صبح براتون ردیفش کردم.

شاید اگر خودم اونجا به چشم های فروشنده که آواقت توش موج می زد، زل نمی‌زدم هیچ‌گاه باورم نمی شد یاسر چنین کاری بکنه.

چند ثانیه بیشتر طول نکشید که جعبه کوچیکی رو میز گذاشت و بازش کرد.

یه گردنبند با ظرافیت که شکل دونه برف داشت و حسابی برق می زد.

یاسر بهم اشاره کرد که قدمی نزدیک تر برم و جویا شد:

– خوشت میاد؟

اگر فروشنده نبود جیغ می زدم و از سر خرسندی بالا و پایین می پریدم.

مغازه دار لحظه ای با متوجه شدن صدای تلفنش درنگ کرد و ازمون فاصله گحرکت کرد که یاسر گردنبند رو از جعبه‌ش بیرون اورد و سمتم گحرکت کرد.

– بیا بندازم گردنت!

لبم رو دندون گحرکت کردم و که کف دستش رو از شالم رد کرد و با لطافتی که اذیتم نکنه برام بستش.

انگشت روی پلاکم گذاشتم و لمسش کردم.

– خیلی قشنگه …

سرش رو نزدیکم اورد.

– میل داشتم هیچ وقت یادت نره من هنوزم سر قولم توی اامان برف دالاهو موندم و یادم نمیره.

دلم توی سینه کوبید.

میل داشتم احساساتم رو ابراز کنم که تلفن مردک تموم شد و یاسر پولش رو حساب کرد.

به محض بیرون اومدن بازورش رو چسبیدم و بدون درنگ لب زدم:

– مرسیی؛ این بهترین عیدی تمام عمرم بود.

دستش پشت گردنم قرار گرفت که به ماشین نزدیک شدیم و من زود تر یاسر سوار شدم.

با تلفن اول به مادرش زنگ زد و وقتی متوجه شد جلسه فیزیوتراپیش مدتی طول میکشه گفت:

– پس بریم یه سر من به خونه‌م بزنم …

به لطف کوچیک بودن اینجا چند خیابونی بیشتر فاصله نگرفتیم که ماشین رو دم درب پارک کرد.پارت قبلیوچک کنید

– بریم داخل، اینجا خطرناکه تنهایی بشینی توی ماشین.

منو تا داخل خونه جادهنمایی کرد.

چیزی تغییر نکرده بود.

کفش زمینش سرد تر بود و همه چیز سر جای خودش.

The post رمان دالاهو پارت ۳۹ appeared first on رمان دونی.