رمان دالاهو پارت ۴۰

روی مبلش جای گرفتم که لب زد:

– اینجا سرده پاشو برو توی اتاق برات بخاری

روشن میکنم.

واقعا سرد بود و با این که هوا بهاری بود اما

هوای کرمانشاه همیشه چند درجه ای تفاوت داشت.

داخل اتاقش راهی شدم و روی تختش نشستم.

با احساس خفگی شال و مانتوم رو در اوردم و

زیرا می دونستم قراره حداقل یک ساعتی اینجا

بمونیم خیالم راحت بود.

به گردنبندم که پلاکش درست روی چاک سینهم

قرار گحرکت کرده بود خیره شد که براش ابرویی بالا

انداختم.

– داری به گردنبند نگاه میکنی با جای دیگه؟

نزدیکم شد و کنارم روی تخت اومد.

– من برای نگاه کردن به جای دیگه نیاز به نگاه

دزدکی ندارم …

– پس دنبال چی بودی؟

روم خم شد.

طوری که مجبور شدم دراز بکشم و خیمه وار

محصورم کرد.

– دنبال جایی که بشه مهر مالکیت زد و کسی

نبینه.

باید خجالت می کشیدم ولی اهو نبودم اگر این کارو

میکردم و در عوض لب زدم:

– مولینم که منو نمیبره حموم تفتیش بدنی کنه!

با این حرفم بدون لحظه ای معطلی تیشرت تنم رو

بالا برد و از ناف تا لباس زیرم رو نگاه انداخت.

– برگرد بازش کنم.

ابرو بالا انداختم.

– از جلو باز میشه راضی به زحمت نیستیم.

خنده تو گلویی کرد.

این بار از نور اتاق هم خجالت نمی کشیدم.

آزادانه بهم خیره شد.

شاید از سرمای اتاق بود یا تحریک شدن بدنم که

نیپل هام برجسته تر از قبل شد به خودم لرزیدم.

با خم شدن سرش بین چاک سینهم ناله بی اختیاری

کردم که خیسی و داغی زبونش رو درست روی

قسمت برجسته شده بدنم حس شد.

با آوایی که احساس می کردم هیچ جونی نداره

اسمش رو صدا زدم:

– یا …یاسر!

سرش رو بالا اورد.

به صورتش خیره شدم.

زیادی سرخ شده بود و این یه جورایی می تونست

رضایت مندانه باشه.

– جان؟

کف دستم رو دور گردنش حلقه کردم.

– دلت برام تنگ شده بود؟

سرش رو توی گردنم فرو برد و زیر گوشم پچ

زد:

– میدونی چرا از این که این اتفاق قبل از حل شدن

مشکلات بینمون می افتاد می وحشت کردم؟ چراکه

وابستگی و مشتاق دیداری میاره!

بالا تر اومد و گوشم رو بوس که ذره ای مور

مورم شد.

– پشیمونی؟

جدی نگاهم کرد.

به‌شدت جدی تر از چیزی که فکرش رو می کردم.

– راجب هر کاری که توی زندگیم قراره بکنم

عمری فکر میکنم واسه همین هیچ وقت قرار

نیست پشیمون بشم.

خیالم راحت شد.

کف دستم روی دکمه پیجادهنش جای گرفت و یکی یکی

بازش کردم که از روی بازو هاش کشید زد و تب

بدن داغش رو می تونستم با پوست برهنهم حس

کنم.

– نگاه هاتو نبند، بزار نگاهت کنم …

توی گوشش نالیدم:

– دفعه پیش درد داشتم واسه همین یکم هراسیدم.

آروم لبخندی زد و دکمه شلوار جینزم رو باز کرد

تا از تنم در بیاره.

– نمیزارم این دفعه دردت بیاد.

بهش خیره شدم.

نمی دونم اثرات چی بود که باعث می شد بی تابانه

به خودم بپیچم و تقلا برای لمس کردن داشته باشم.

– چطوری قبلش یکم دختر کوچولوم رو تنبیه کنم؟!

از این کلمه باید می هراسیدم اما سر ذوق اومدم و

با حالت نمایشوار پرسیدم:

– بابت؟

به رون پام ضربه آرومی زد.

– قهر کردن های بیجا!

لبخندم کش اومد.

– اگر قهر نکنم که نازمو نمیکشی!

مانع شدم.

– با زبون خوش درش میاره یا ترجیح میدی

جوری پارش کنم که بدون شورت برگردی خونه؟

جیغ زدم:

– نههه این یکی رو خیلی دوسش دارم توریه پارش

نکن.

کف دستش رو روی گلوم گذاشت و فشار ریزی داد.

– تو که نمیدونستی میتمایل داشتم بیارمت خونه، واسه

چی لباس زیر ست پوشیدی؟

پلک هام و مفتخر روی هم گذاشتم.

– شاید علم غیب داشتم؛ بالاخره خبر که نمیکنه

شاید ددیم یهو هوس کرد طعم دخترشو بچشه

…باید پاسخگو باشم دیگه نه؟!

بدون ذره ای معطلی از پام بیرونش اورد.

– این زبونت کار کف دستت میده؛ اون وقت من اونی

نیستم که بتونه جلوی خودش رو بگیره و بد جور

…

حرفش رو قطع کردم.

– بد جور چی؟

پاهام رو باز کرد.

دور کمرش حلقه کردم که ادامه داد:

– هر وقت انجامش دادم می فهمی!

لبم رو گزیدم که خم شد و از جیب کتش بسته ای

بیرون اورد که ابرو هام بالا پرید.

– مجهز اومدی؟

باز کرد.

– به قول خودت خبر که نمیکنه، شاید یه وقت

دخترم هوسش کرد.

طوری خجالت کشیدم که پتو رو روی چشم هام

گحرکت کردم.

منتظر دردی بودم که ازم فاصله گرفت و سرش

رو نزدیک رون هام اورد.

دیده هام رو باز کردم.

– چیکار میکنی؟

زبون روی لبش کشید.

– میخوام ببینم تا چه حد میتونی آوای جیغ هاتو

توی گلوت نگه داری و از دهنت در نیاد.

لکنت گحرکت کردم.

شاید غیر ارادی بود ولی واقعا مطمعن نبودم میخواد

چیکار کنه.

– من …منظورت چیه؟

دو انگشتش رو بالا اورد و سمت دهنم گرفت.

– لیس بزن خیسش کن تا بهت بگم!

زبونم رو طوری دور دوتا انگشتش قلتوندم و

خیسش کردم انکار که خوشمزه ترین خوراکی جهان

رو دارم میدیده.

به نقطه صورتی بین پاهام خیره شد.

– چه حسی داره؟

خجول دستم رو روش گذاشتم.

– یکم نبض میزنه، خیس هم شده و داره آتیش

میگیره!

طوری با سرش حرفم رو تایید کرد که انگار همین

رو می تمایل داشت بشنوه.

میل داشت نزدیک تر بیاد که جیغ زدم:

– نهه اول پرده رو بکش.

یکم خم شد و پرده رو کشید.

با اینکه کسی به اتاق دید نداشت ولی باز هم حس

خوبی نداشتم و فضا تاریک تر شد.

– دیگه بهونه نداری؟

” نچ ” اظهار کردم که زانو هام رو فاصله داد.

نفسش رو می تونستم درست نقطه ای حس کنم که

تمام احساسات شهوت برانگیز دخترونم ازش

سردیدهه می گرفت.

مردم …شاید هم زنده بودم ولی انگار روحم داشت

خیسی دو انگشت و زبونی رو حس می کرد که

قرار بود من رو تا نا کجا آباد ببره و من حق

نداشتم هیچ آوایی ار گلو خارج کنم.

ناله های تو گلوم ناشی از درد نبود، من داشتم از

شدت لذت توی هم میلولیدم و یاسر با کف دست هاش

نخورم.

– آییییی من دیگه نمیتونم!

متوقف شد.

همونجا مکث کرد و سرش رو بالا اورد که شاکی

شدم.

– واسه چی ایستادی؟

انگشت گوشه لبش کشید.

– چون جنابعالی باختی!

ضد حال عظیمی بود.

می تونستم تا مدت ها بابتش با یاسر قهر باشم اما

با این وضعیت عمرا اگر می میل داشتم چنین ایده ای

رو همین حالا عملی کنم.

اشکی که ناشی از فشردن چشم هام روی همدیگه

بود رو از گوشه نگاهم پس زدم.

– به‌شدت نامردی …

کف دست هام رو بالای سرم قفل کرد و توی یک

حالت نگهم داشت.

– با من بودی؟ تنبیه شدی دیگه شکایتش کجاست؟

پاهام رو محکم تر دور کمرش حلقه کردم.

– این تنبیه بود؟ این خود مرگ بود …جای من

بودی بفهمی …

حرفم رو قطع کرد و لب پایینم رو بین دندوناش

گرفت و فشار ریزی داد.

– هر بار از اولین روزگاری که با مادرت ازدواج

کردم و بهم نزدیک می شدم من تا مرز این

احساس می رفتم و سقوط می کردم …

میفهمیدم …این حال رو وقتی ازم بیشتر فاصله می

گراهی شد الان درک می کردم.

– حالا میخوای تلافیش کنی؟

زبونش رو روی رگ گردنم کشید.

– وقتش رو ندارم وگرنه کم نمیذاشتم …

مصنوعی ضجه زدم که حس کردم نزدیک تر شد.

پایین تنهش به حدی نزدیکم بود که می تونستم با

پوستم حسش کنم و بیشتر خودم رو بهش مماس

کردم.

– میخوای اذیتم کنی؟

انگشتش رو از چاک سینم تا روی شکمم امتداد

داد.

– میخوام تقلا کنی!

زجه زدم:

– باشه …توروخدا …جون آهو …

دست روی دهنم گذاشت.

– از اموال من واسه قسم خوردن مایه نذار توله.

هق زدم.

من یه دختر بودم با فانتزی های ذهنیم که جسم و

روحم نمی تونست مثل یاسر امیالم رو کنترل کنه

و احساس واقعیم رو جار میزدم.

– اصلا نمی خوام …بروکنار فقط میخوای اذیتم

کنی.

تمایل داشتم کنار برم که محکم نگهم داشت.

– قهر کن، خب زود تر میاضافه کردی قلبت واسهش تنگ

شده!

سرم رو توی سینهش فرو بردم و ناخون هام رو

بازوش چنگ زدم که درد و لذت عجیبی به یکبار

توی تمام سلول های بدنم جریان پیدا کرد و آوای

جیغ ناله مانندم بین عضلاتش به آوای ضعیفی

تبدیل شد.

این بار فرق داشت.

شامگاهیه هیچ کدوم از حس هایی نبود که تا حالا با

یاسر تجربه کردم و کاملا متغایر با دفعه اولم بود.

ریتم نا منظم ضربان دلم ناله های بی اختیارم بین

نفس نفس زدن های یاسر گم می شد و هارمونی

شهوت برانگیزی رو بین دیوار های اتاق حبس

می کرد …

می تونستم لمس کنم …تمام اتفاقات هیجان انگیزی

که داشت توی بدنم شبیه یه آتیش بازی بزرگ رخ

می داد و پشت پلک های بستم نورافشانی می کرد.

– نبند دیده هاتو …نگاهم کن!

بهش خیره شدم و برای لحظه صوتم بین لب هاش

خفه شد و بوسه عمیقی بهم هدیه کرد.

چقدر گذشت که متوجه نشدم تمام بدنم با عطر بدن

یاسر ادغام شده و من قراره برای اامان بار توی

عمرم حسی رو باهاش تجربه کنم که هیچ وقت

توی حیاتم اتفاق نیوفتاده بود …

– داری اذیت میشی؟

کف دستم رو دور گردنش گره زدم.

– نه …فقط …من فکر کنم.

انگشت هاشو فعال کرد.

جایی که من از لمس کردن خودمم خجالت

میکشیدم.

تموم شد …توی چشم بهم زدنی حس کمال زیستنم

رو به یاسر هدیه کردم طوری که خودم رو هم

نتونستم کنترل کنم و بی اختیار کف دست هاش رو

بیشتر با خودم فشردم و با جیغ درست از همون

لبه پرتگاه به پایین افتادم.

یاسر لحظه ای مکث کرد.

انگار متوجه شد منهمین حالا از چه جنگ نا

برابری جون سالم به در بردم که بوسه ای روی

شقیقهم زد.

– این حالتت، این خستگیت، این ناله هات رو هیچ

مرد دیگه ای جز من حق نداره ببینه …

یکم خشونت لذتبخشی توی حرفش بود که باعث

شد تو گلو بخندم و کنار گوشش پچ بزنم:

– پس تو چی؟ میخوای این صورت خشن و بدن

ورشکاری و اون ددی کوچولوم رو به همه نشون

بدی.

اخرین ضربه ای که بهم زد رو با پیروزمندی

کامل به آغوشم کشید.

– میخوای نشونش بدم؟

ازم خارج شد.

انگار تمام رحمم به یک باره خالی شد و حس پوچ

بودن گحرکت کردم.

– نچ اگر نشونش بدی از بیخ میبرم.

قلقلکی به شکمم داد.

– توله خشن باز حالش جا اومد اینجوری زبونش

باز شد؟!

– تازه هنوز حالم جا نیومده …

دستش رو زیر سرم گذاشت که موبایلش زنگ

خورد.

نفس نفس زدنش رو کنترل کرد و جواب داد:

– بله؟

زیرا گوشیش نزدیک منم بود می تونستم صوتی

مادرش رو بشنوم.

– من دیگه کارم تمومه مادر؛ بیاید دنبالم!

یاسر تک سرفه ای کرد و زود گفت:

– تا نیم ساعت دیگه اونجا، دارم بنزین میزنم

صفش شلوغه.

مادرش فقط “باشه” بیان کرد و تلفن قطع شد که

ریز خندیدم.

– بنزین زدی؟

آروم کف دستش رو از زیر سرم برداشت.

– فعلا که باک جنابعالی رو پر کردم …کشیده شو

گیانم.

از جام با کسالت بلند شدم.

بار اولم نبود اما به طور عجیبی هنوزم احساس

درد رو داشتم ولی به روی خودم نیوردم که خودش

لباسم رو واسم مرتب کرد.

– میخوای دوش بگیری؟

لبم رو گزیدم.

– دیر نمیشه؟!

بوسه ای آروم روی سر شونم نشوند.

– اگه زود بجنبی نه …

تا دوش گحرکت کردم و برگشتم یاسر خودش اتاق رو

مرتب کرده بود و لباس تنش بود.

با حوله دورم لب زدم:

– لباس های من کو؟

به روی تخت اشاره کرد.

تمام لباسام رو برام تا و مرتب چیده بود.

– اگر پسر بودم خودم میگحرکت کردمت انقدر مرتبی!

موهاش رو صاف کرد.

– بلبل زبونی نکن وروجک، زود بپوش دیرمون

شد.

زود تر از چیزی که فکرش رو میکردم لباس

پوشیدم.

موهام هنوز خیس بود و به ناچار فقط شونه زدم و

بافتم که بالاخره رضایت دادمکه از خونه دربیایم.

کف دست به قفسه سینم کشیدم و بعد از این که مطمعن

شدم گردنبندم هنوز توی گردنمه نفسم رو اسوده

بیرون دادم.

از پله ها پایین اومدم و لحظه ای انگار زمین زیر

پام خالی شد و چیزی نمونده بود روی موزاییک

ها فرود بیام که یاسر کف دستش رو دور کمرم حلقه

کرد.

– چیزیت نشد؟

صاف توقف کردم.

– نه خوبم؛ فقط یکم چشمم سیاهی حرکت کرد.

خودش تا توی ماشین من رو همراهی کرد.

همش توی این تایم منتظر بودم تا اون زن همسایه

طبقه پایینش رو ببینم ولی اصلا دیدهم بهش نیوفتاد

و این یکم عجیب بود زیرا قطعا صدامون رو

گوش داده بود.

نگاه کنجکاوی به یاسر انداختم.

– اون خانمه که طبقه پایین …

حرفم رو قطع کرد.

درک کرد میخوام چه سوالی بپرسم که خودش جواب

داد:

– یه هفته قبل از عید راهی شد وسایلش رو جمع کرد

راهی شد تهران …

یه جورایی خوشحال بودم.

– یعنی الان اونجا خالیه؟

حرکت کرد تا دنبال مادرش بره.

دیده هام خواب عجیبی داشت و قلبم به شدت داشت

ضعف می راهی شد.

نگاه هام رو برای دقایقی بستم تا یاسر همجاده

مادرش برگشت.

– خدا خیرت بده مادر؛ یکم دیگه دیر می اومدم این

دکتره منو کشته بود!

یاسر خنده دلربا و تو گلویی زد که به عقب

برگشتم و پرسیدم:

– چرا؟ واسه چی؟

پاش رو روی صنقلبی دراز کرد.

– والا خدا نکنه گذرت پیش دکترا بیوفته، تا آدم رو

از نا و نفس نندازن که بیخیالت نمیشن …

یاسر به ساعت خیره شد.

– تا برسیم خونه خیلی طول میکشه شما از تایم

قرصت رد میشه …همینجا یه چیزی بخوریم؟

مادرش تایید کرد به من نگاه انداخت و منتظر

رستورانی که زیادی بزرگ نبود اما لژ خانوادگی

داشت و حسابی تمیز بود رو انتخاب کرد.

پشت میز جای گرفتم چراکه دیگه بیشتر از این نمی

تونستم سر پا بمونم و مادرش رفت تا کف دست هاشو

بشوره که سرم رو به شونه یاسر تکیه دادم و

بار دیگر نگاه هام رو بستم.

– ظرفیتت پایینه ها؛ با یه راند انقدر خسته شدی؟

یه جوری رنگت پریده بود داشتم مضطربت می شدم.

پس به خاطر من قرص مادرش رو بهونه کرده

بود؟! این برای من با ارزش بود.

– ظرفیت من پایینه؟

– میخوای نشونت بدم که طرف نصف سن تورو

داره و دوتا شکم زاییده؟!

منظورش رو دقیق می متوجه شدم کیه و داشت به

کتایون اشاره می کرد.

– لازم نکرده بهم اشاره کنی و ادرس بدی! الان

کتایون رو با من مقایسه کردی؟

پوزخندی زد.

خودش فهمید مقایسه اشتباهیه …به طور منطقی

اون شاید سنش کمتر بود ولی جسمش بسیار رشد

بهتری کرده بود و استخوان بندیش قوی تر به نظر

می رسید.

– تو فنچی اندازه کف کف دست من! هنوز به مرحله

کتایون نرسیدی.

نیشگونی ازش گرفتم و با متوجه شدن سایه مادرش زود

سرم رو از روی شونهش برداشتم.

یاسر هرچی که انتخاب کرده بودیم رو سفارش داد

و از زیر میز کف دستش رو روی پام گذاشت که به

خودم لرزیدم.

من به هر لمس یاسر حساس شده بودم و بدنم

واکنش نشون میداد و این اصلا چیز خوبی نبود.

مادرش حسابی راجب این جلسه فیزیوتراپیش

حرف زد و من فقط حواسم به کف دست یاسر دور

کمرم بود و نمی تونستم تماس چشمی پیدا کنم.

بوی غذا زیر بینیم اشتهام رو قلقلک داد و

برخلاف چیزی که انتظار می رفت فقط تونستم

ذره ای بخورم و بی میل عقب کشیدم که مادرش

متوجه شد.

– دختر تو دیگه داری خانم میشی، به‌شدت ضعیف

موندی …خوب غذا بخور خودم قول میدم یه

شوهر خوب مثل یاسر خودم واست پیدا کنم.

خندهم گحرکت کرده بود ولی فقط پنهانش کردم.

من مثل یاسر رو نمی تمایل داشتم من خودش رو

میتمایل داشتم.

یاسر اخم کرد.

– غذاش رو که باید بخوره اما دخلش به شوهر

چیه؟

راهی شدار یاسر و مادرش دقیقا با من درست مثل بچه

هایی بود که از زیر غذا خوردن در میراهی شدن و پدر

و مادرشون اون ها رو به بهونه شهربازی و

بستنی گول میزدن.

به افکارم خندیدم.

مادر یاسر در جوابش محکم اظهار کرد:

– خودت که میبینی، از وقتی طاهر خدا بیامرز بالا

سر این دختر نبوده پوست استخون شده.

یاسر نگاهی دقیق به من انداخت.

من خودم اصلا متوجه تغییرات بدنیم نشده بودم ولی

واقعا چیزی مشهود نبود که حتی یاسر هم درک کرد.

– از وقتی آهو بچه بوده همینجوری نحیف مشاهده کردمش؛

فرقی نکرده …حالا بهتر میشه، شما غذاتو بخور.

اشتهام بار دیگر سر جاش برگشت.

غذام رو تا انتها خوردم و همجاده مادد یاسر طرف

ماشین رفتم که جویا شد:

– من دکتر بودم شما کجاها رفتید؟

دستش رو گحرکت کرده بودم تا کمرش مجدداً درد نگیره

و جواب دادم:

– همینجوری رفتیم یکم شهر رو گشتیم؛ بسیار وقت

بود نیومده بودم.

کمکش کردم که داخل ماشین بشینه و دوباره سوال

کرد.

– رابطشون چطوره؟

ابرو بالا انداختم.

– رابطه کی با کی؟

سرش رو جلو اورد.

– مادرت و یاسر رو میگم دیگه؛ نبیان کردن یه وقت

قصد بچه دار شدن دارن یا نه؟

سرفه ای مصنوعی کردم.

از رابطه مادرم با یاسر که خبر نداشتم ولی دقیق و

با جزئیات می تونستم اناتومی بدن پسرش رو با

تک تک جزئیات براش شرح بدم و این باعث شد

از خجالت افکارم گونه هام سرخ بشه.

تا برگشتن یاسر از جواب دادن طفره راهی شدم و با

جای گرفتنش نفس عمیقی کشیدم.

به محض راه افتادن سعی کردم دیده هام رو ببندم

و سرم رو به صندلی تکیه بدم.

انگار راهی که اومده بودیم با وقتی که برگشتیم

هزاران کیلومتر کوتاه تر شده بود که توی خواب

حنی متوجه نشدم چطور به خونه رسیدیم.

یاسر آروم بیدارم کرد.

افتاب زود غروب می کرد و بعد از ظهر ها کاملا

حس و حال شب رو میداد.

صدام رو صاف کردم.

– مادرت رو رسوندی؟

– مامانم اومده خونه؟

درب سالن رو باز کرد و با توجه به قفل بودنش

جواب داد:

– نه هنوز؛ بیان کردش که تا شامگاه نمیاد خونه.

کش و قوسی به بدنم دادم و داخل خونه حرکت کردم.

انقدر حالش رو نداشتم که تا اتاقم برم و همونجا

روی مبل دراز کشیدم.

– میرم دوش بگیرم، تو هم برو روی تختت اینجا

بدن درد میگیری.

کف دست هام رو بالا اوردم.

– تا اونجا بغلم کن …حالشو ندارم.

زیر لب غر زد و منو از روی مبل کشیده کرد.

– اگر تو هر دفعه اینجوری بی جون و حال بشی

که دیگه اخر و عاقبتم رو بخیر کنه.

روی تخت به آرومی گذاشتم که جوابش رو دادم:

– نترس همیشگی که اینجوری ناز نمیکنم؛ اصلا

ددی خوبی نیستی …حوصله ناز کشیدن دخترتو

نداری! شیطونه میگه شوهر کنم و بزارم این

پیرمرد با کمر خمیدهش عصا به دست بگیره.

به غر غر کردن هام خندید.

از این که بهش می اضافه کردم پیرمرد قرار نبود ناراحت

بشه چراکه بالاخره حقیقت تلخ بود و باید باهاش

کنار می اومد.

– که میخوای شوهر کنی، اره؟!

حق به جانب شدم.

– اگر قرار باشه تو نازمو نکشی اره …چرا که

نه؟ میدونی چند تا متقاضی داشتم که فقط من

بهشون به نگاه بندازم؟

کمک کرد تا لباسم رو در بیارم و هممدت گفت:

– اگر واسه تو فقط متقاضی بودن، من مورد آماده

به خدمت داشتم …

لبم رو جمع کردم که دوباره گوش زد کرد:

– اینجوری لخت نخوابی سرما میخوری؛ میرم

حموم برمیگردم.

به بدنم کش و قوس دادم.

احساس سرما خوردگی داشتم ولی فقط احساسش

بود.

پتو پیچ شده توی سالن حرکت کردم که یاسر در حال

خشک کردن موهاش با حوله از اتاق بیرون اومد.

– سرده؟

همون حالت روی مبل دراز کشیدم.

– اره …تو سردت نیست؟

یکم به هوا دقت کرد.

– نه؛ گرمه! ناضافه کردم لباس بپوش سرما نخوری؟ بده

کنار پتو رو ببینم چی تنته؟

مقاومت کردم.

– نچ …نمیخوام!

اخم کرد و نزدیکم شد.

خودش به زور پتو رو کنار زد و با مشاهده کردنم که فقط

لباس زیر داشتم، عصبی شد ولی نه انقدر زیاد که

منو بترسونه.

– خوشت میاد با من لج کنی؟ لخت خوابیدی

همینجوری؟

– هوم به‌شدت حال داد!

زانو هام رو بغل گرفتم که پتو رو دقیق دورم

پیچید و هموقت صدای درب حیاط اومد.

ابرو های یاسر بالا پرید.

– پاشو مامانت اومد، لباس گرم بپوش.

از جام قد بلند شدم و قبل از این که ماملن بیاد لباس

پوشیدم.

صوتش رو تونستم از توی سالن بشنوم که به مض

سلام و احوال پرسی با یاسر پرسید:

– آهو کجاست؟ بردیش پیش دایه؟

هنوز یاسر جواب نداده بود، خودم رو به سالن

رسوندم.

– نچ …فردا میرم پیش دایه!

– امروزگار که یاسر بنده خدا رو اذیت نکردی؟

موهام رو با کش بالای سرم جمع کردم.

– به‌شدت اذیتش کردم، مگه نمیبینی از کف دست من

موهاش سفید شده؟

دیده غره ای که مولین رفت خطر ناک بود اما

من انگار ضد گلوله شده بودمکه روم اثری نداشت.

– با ادب باش آهو …

چینی به بینیم دادم که یاسر تبسم کم رنگی روی

لبش مونده بود.

جلوی تلویزیون رو به روی مولین نشستم که روم

دقیق شد.

چند دقیقه ای همینجوری داشت نگاهم میکرد که

وحشت کردم.

نکنه روی گردنم کبودی مونده بود؟ یا چاک سینم

و رد گاز یاسر دیده میشد؟

– چرا اینجوری نگاهم میکنی مولین؟

مشکوک نگاهم کرد.

– این گردنبنده چیه گردنت؟

کف دستی روش گذاشتم.

نمی شد بگم یاسر برام طلا خریده چون اصلا چیز

عادی نبود.

– آها اینو میگی؟ داشتمش که …بقلبه!

استرس گحرکت کردم و بعدش لبم رو بی اختیار جوییدم.

یاسر خیلی داشت تلاش می کرد که نگاه مشکوکی

بهم نداشته باشه و یکم رشته آرامشش بهم ریخته

بود.

داد.

– جنس خوب بوده، رنگش نرفته.

مولین مثل این که امروز زیادی خسته شده بود که

زود تر چرتش گرفت و رفت تا بخوابه.

به یاسر که داشت با ابزار مهندسیش روی اپن

چیزی رسم می کرد دقیق چشم دوختم.

– نزدیک بودا …

سرش رو بالا اورد.

– اره …

یه چیزی سر جاش نبود.

نه این که چیز مهمی باشه، فقط بند لباس زیرم باز

شده بود و داشت اذیتم می کرد که رو به یاسر

بیان کردم:

– میشه برام ببندیش؟ باز شده.

مشکوک نگاهم کرد.

– مگه ناضافه کردی از جلو باز میشه؟

– خب میخوام تو از جلو برام ببندیش!

نقالهش رو گذاشت که بعد از مطمعن شدن نبودن

مولین لباسم رو بالا دادم.

– میخوای نصف شامگاهی با من بازی کنی؟ اگر نفهمم

چی تو سرت میگذره یاسر نیستم.

پیروزگارمندانه تبسم زدم.

– تو از بازی کردن خوشت نمیاد؟ یادت نمیاد

صبح باهام چیکار کردی؟

به اون نکته که توی اوج لذت رهام کرد، اشاره

کردم که ابرو هاش بالا راهی شد.

– پس میخوای تلافی کنی؟!

دستم رو بی اختیار سمت برامدگی شلوارش بردم.

– هوم!

با چشم های خمار شده بهم خیره شد.

من اصلا نمیخواستم کار به جای باریک بکشه

چون قطعا وقتی مولین خونه بود جرعت نداشتم پام

رو فراتر از شیطنت بزارم ولی فقط تلافی کنم.

لباسم رو بالا دادم که سنجاقم رو قفل کرد و زور

خودش پایین کشید.

در حالی که همچنان روی صندلی بود وسط پاهاش

از حرکت ایستادم.

– چی میخوای؟

لبم رو جمع کردم.

– بوس شامگاه بخیرم!

سر خودکار توی کف دستش رو بست و بین انگشت

هاش به بازی گحرکت کرد.

– مطمعنی فقط همینو می خوای؟ من قول نمیدم

تهش فقط به اون ختم بشه ها.

پشت پلک نازک کردم

– تقصیر من چیه که نمیتونی جلوی غرایضت رو

وقتی پیش منی بگیری؟ من فقط یه بوس می خوام

نه چیز بیشتر …

کف دستش دور کمرم حرکت کرد و طوری به خودش نزدیک

کرد که می تونستم به رون پام، سفتی بین پاهاش

رو حس کنم.

خودش کارم رو راحت تر کرد.

سرم رو نزدیک گوشش بردم و پچ زدم:

– تو هم می تونی آوات رو تو گلوی نگه داری یا

مثل من زود قراره تسلیمم بشی؟

سیبک گلوش بالا و پایین شد.

شاکی موهایی که با کش پشت سرم بسته بودم رو

بین کف دست هاش گراهی شد و سرم رو عقب کشید.

– با من از مقاومت در برابر چیز هایی که نقطه

ضعفمه حرف نزن.

کاملا منظورش رو متوجه شدم.

این موضوع رو هر دو بار بهم ثابت کرده بود که

حتی اگر جلوی صوتی آه کشیدن مردونهش رو

بگیره ولی جلوی نفس نفس زدنش رو نمیتونه.

– بازم این مشکل توعه!

قرار نبود هیچ جوره کم بیارم.

سرش رو جلو اورد.

دقیقه کنار لاله گوشم رو بوس و پچ زد:

– پس بوس شامگاه بخیر رو فراموش کن برو بخواب

…بچه ها نباید تا این وقت شب بیدار بمونن.

لبم رو دندون گحرکت کردم.

اون هر بار دوست داشت من رو “بچه” خطاب

کردن، روانم رو خط خطی کنه که خوش بختانه

دیگه روی من اثری نداشت.

روی پنجه پام بلند شدم.

اون با اینکه نشسته بود اما من باز هم با خاطر

ارتفاع صنقلبی مجبور بودم پاکشیدهی کنم تا بهش

برسم.

توی تاریکی فقط چراغ کم نور بالای اپن روشن

بود و رسما تاریکی فضا رو می بلعید.

زبونم رو به‌آرامی روی لب هاش کشیدم.

– آهو …برو بخواب! یاسر هوایی بشه گاو جفتمون

میزاد.

نمی میل داشتم.

من تا به خواسته خودم نمی رسیدم قرار نبود عقب

بکشم.

زبونم رو مجدد و آروم دوی لبش کشیدم.

– در عوض این که برم بخوابم چی بهم میدی؟

پلک هاش رو چند ثانیه ای روی هم گذاشت.

– چی میخوای؟

قرار نبود پیشنهادم رو عوض کنم.

– چیزی نمیخوام، اصن بوس منو بده برم بخوابم

چرا اذیتم میکنی؟ الان گریه کنم مظلوم بازی در

بیارم قلبت به رحم بیاد بعد مجبور بشی تا صبح

نازمو بکشی خوبه یا این که با یه بوس جریان رو

خاتمه بدی؟

سرم رو محکم گرفت و نذاشت به بازیم ادامه بدم

و زود تر چیزی که فکر می کردم منو به خواستم

رسوند.

اما من هنوز دست هام آزاد بود.

می تونستم هر کار که قلبم بخواد انجام بدم.

با اولین لمسم، گازی از لب هام گحرکت کرد و عقب

کشید.

– حالا برو بخواب!

چشم هام رو مظلوم کردم.

– اما من آدم تک خوری نیستیم، نمیتونم خودم

بخوابم در حالی که یاسر کوچولو بیداره!

از روی صندلیش پایین اومد.

طوری منو به دیوار پشت سرم چسبوند که نفسم

ثانیه ای در نیومد.

– با یه دختری که صد و پنجاه سانت قدشه و دو

متر زبونشه و دلش داره ار ترس روی هزار

میزنه اما نمیخواد جلوی من کم بیاره، باید چیکار

کنم؟

دستم رو از روی لباس به عضلات شکمش کشیدم.

– حالا خودت بگو ببینم با ددی که اخمالاعه و

قدش دو برابر منه و عضلات و صداش دیوونم

میکنه و همش بهم زور میگه …تازه بسیار هم

خوب میدونه باید چجوری منو تحریک کنه، باید

چیکار کنم؟

فقط دندون هاش رو روی هم قرار میداد و زاویه

فکش رو به رخم می کشید حسابی پر جذبه به نظر

می اومد.

جوابم رو با نزدیک شدن بهم داد.

– باید پات رو از گلیمت دراز تر نکنی و کف دستت

رو از روی شلوار من برداری …

درتمایل داشتش به مزاجم خوش نیومد.

– به‌شدت خب …اصلا دیگه نزدیکت نمیشم …باهات

هم حرف نمیزنم …فردا هم میرم پیش دایه تا یکی

دو هفته منو نبینی اون وقت قدرمو میدونی!

کف دستش رو که کنارم به دیوار زده بود رو پس زدم

و تمایل داشتم رد بشم که محکم نگهم داشت.

عصبی اما با صدای آروم غریدم:

– خوابم میاد ولم کن!

در حالی که پشتم ایستاده بود همینجوری نگهم

داشته بود سرش رو به گوشم نزدیک کرد.

– عواقب بازی کردن با یاسر رو بعدا میبینی

بچه! برو بخواب …

رهام کرد و گذاشت برم.

به مسیر رو که رسیدم متوجه باز بودن درب اتاق

مولین شدم که بلافاصله بسته شد.

ترسیدم.

مطمعن بودم پشت دره و قالب تهی کردم.

زود خودم رو به اتاقم رسوندم و درب رو بهم

زدم.

چند دقیقه نگذشته بود که متوجه صدای پچ پچ

آرومی شدم.

گوش هام رو تیز کردم و به درب چسبوندم که

آوای مولین و یاسر به گوشم رسید:

– تا این وقت شامگاه با آهو بیدار بودید؟

این سوال بسیار ترسناک بود و جواب یاسر

منطقی.

– یه سری کار داشتم باید انجام میدادم، آهو هم

کنجکاو بود.

درب رو آروم باز کردم که صوت واضح تر بشه که

مولین اظهار کرد:

– شما زیر قولت زدی یاسر خان! بیان کردم نزار آهو

نزدیکت بشه …ناضافه کردی وابسته نمیشه؟ ناظهار کردی محبت

میخواد؟ اینم از محبتی که بهش دادی!

واضح از حرف هاش سر در نمی اوردم.

منتظر حرف یاسر شدم که انگار نفسش رو بیدون

داد.

– حالا چی شده آفاق خانم؟ کجای محبت من توش

ایراد بود؟

ولوم صدای مولین بلند تر و خشمش بیشتر …

– وقتی اون هنوز توی دنیای بچگی خودشه پر از

ایراده …شما مو میبینی من پیچش مو …طاهر

سفارش کرده بود که قلب آهو رو بلرزونی؟

نه …هنوز برای متوجه شدن این اتفاق خیلی زود بود

که مولین همه چیز رو می دونست البته نه خیلی

دقیق و واضح.

یاسر جدی و با تحکم جواب داد:

– هیچ وقت سعی نکردم قلب کسی رو بلرزونم اونم

دختری که دستم ولینته؛ بخوام مقصر رو نشون بدم

اول از همه خودتونید که بهش بی محبتی و بی

توجهی نشون دامتوجه شد که حالا ذره ای عاطفه از

طرف من رو عاشقی برداشت میکنید.

#دالاهو_468

حرف های یاسر کنایه دار بود.

نه به مامانم …ببشتر به من.

اون داشت با این کلمات ثابت میکرد که من فقط

از روی کمبود محبت عاشقش شدم.

پشت درب سر خوردم.

من تحمل شنیدن حرف هایی رو نداشتم که برام

گرون تموم میشد.

درب رو بهم زدم اما صدای بلند تر از چیزی بود

که تصور می کردم و یقینا به گوشش رسید.

نمی تونستم حالا با این حرف هایی که گوش داده بودم

بخوابم.

ساکم رو برداشتم و لباس های فردام رو برای

رفتن به خونه دایه گیان ولیده کردم.

اونجا تنها مکانی بود که یک آدم بدون قضاوت

کردنم تمام احساسم رو گوش می داد و محبت بی

دریغ بهم نشون میداد.

***

– چه ساکی هم برداشته، چقدر میخوای خونه

دایهت بمونی؟

به مامان نگاه سنگینی انداختم.

– چقدرم هم که شما دلخور میشی …فرض کن تا

کل تعطیلاتم.

کبریتی زیر آبگرمکن زد و از چهارپایه پایین

اومد.

– داری بی ادب میشی آهو؛ حواسم به رفتارت

هست!

شالم رو سفت کردم.

– باشه سعی می کنم با ادب باشم؛ خداحافظ

کتونی هام رو پوشیدم.

مامان توی حیات من فرد مهمی بود.

نمی تونستم هیج جورا نادیدهش بگیرم و هر وقت

که مغزم میگفت شبیه خودش سرد باشم باز هم قلبم

پر می کشید تا برگردم بابت راهی شدارم احساس

شرمندگی کنم.

از پله پایین اومدم که یاسر کاپوت ماشینش رو

بست.

– دیشب هوا سرد بوده …ضد یخ کافی نریختم …

اندیشیدم شاید نمیتونه منو با ماشینش برسونه که

لب زدم:

– خودم میرم پس!

اخمی کرد.

– کجا به سلامتی؟ بشین تو ماشین …

ساکم رو صنقلبی عقب گذاشت که خودم جلو

نشستم.

– هنوزم که سگرمه هات تو همه.

کف دست به سینه نشستم.

– فکر میکنی من ازت گداییه ترحم میکنم؟

ماشین رو روشن کرد.

– اون وقت از کی تا حالا به این نتیجه رسیدی؟

چشم روی هم گذاشتم.

– من به نتیجه ای نرسیدم، فقط سوال جویا شدم …تو

اینطوری فکر میکنی؟

با راه افتادمون به آینه خیره شد.

– من یاسر نبودم و نیستم اگر تو هر زمان کوفتی

این خیال به سرت زده که دارم از سر ترحم باهات

سازگاری میکنم.

صورتش عصبی بود ولی اون همیشگی و توی هر

وقتی سعی می کرد خشمش رو طوری پنهان کنه

که اطرافیانش رو وحشتزده نکنه.

روی شیشه بخار کرده اول اسمش رو به انگلیسی

( )Yنوشتم که سریعا از بین حرکت کرد.

– حتی خدا هم داره بهم نشونه میده که به زودی

قراره ترکم کنی!

دیگه نتونست توی کنترل خشمش موفق بشه و

توی کسری از ثانیه گوشه خیابون توقف کرد.

– منه بیناموس حتی اگر درصدی امکان میدادم

که تو قرار نیست مال من بهش …هیچ وقت

دخترونگیتو ازت نمی گرفتم! کاش بفهمی واسه

این قلب بی همه چیز من …چقدر عزیزی!

عادت داشت.

یک عادت معمول که وقتی عصبی میشد جای

این که من رو مورد عنایت قرار بده، به خودش بد

دهنی می کرد و یه جورایی گل به خودی میزد.

این حجم از کوبش قلبم بی سابقه بود و کف دست های

عرق کردم حواسش رو پرت می کرد.

– دیشب متوجه شدم …داشتی با مامانم حرف میزدی!

– خب …فکر کنم بدونی که فالگوش از حرکت ایستادن کار

خوبی نیست!

– اگر راجب خودم باشه واجب هم هست؛ اصلا به

اون کاری ندارم بحث من یه چیز دیگهست.

دقیق به اجزای صورتم خیره شد.

– بحث چیه که آهوی من اینجوری یهویی جدی

شده؟

” آهوی من ” کاش می تونستم از کنار این کلمه به

راحتی رد بشم ولی لعنت به دل بیجنبهم که باعث

میشد تبسم کمرنگی روی لبم بشینه و زود جمع

بشه.

– با مولینم قول و قرار گذاشتی؟ متوجه شده دوست

دارم؟ اصلا میدونه که ما …

انگشت روی بینیش گذاشت.

– هیشش …هیچکس خبر نداره؛ اون فقط طبق

غریضه زنونهش راجب احساساتت حدس زده بود

میل داشتم یه جوری بهش بفهمونم که اشتباه میکنه.

وقتی منطقی حرف می زد شبیه معلم های ریاضی

به نظر می رسید و این نظریه نباید توی چنین

موقعیتی کنج ذهنم نقش میبست.

– اما خودت هم میدونی که اشتباه نمیکنه!

– کاش می تونستم بفهمم هدفت از پیش کشیدن این

بحث چیه؟!

صدام رو با سرفه ای صاف کردم.

– میخوام مطمئن بشم هیچ کدوم از احساساتت

نسبت به من از روی قلبسوزی و ترحم نباشه!

دوباره راه افتاد و با تاخیر جواب داد:

– چطوری بهت ثابتش کنم؟!

جلوی خونه دایه گیان رسیدم.

اون لحظه داشتم راجب جوابم فکر می کردم و

بالاخره به نتیجه رسیدم.

– از مولینم جدا شو …

بی حس و شوک شده نگاهم کرد.

– تو فکر میکنی خود من نمیخوام؟! اما هر بار

که راجبش فکر میکنم به این نتیجه می رسم که

قبل از اون باید یه قلبیل قانع کننده برای طلاق پیدا

کنم.

مشتی به داشبوردش زدم.

– قانع کننده تر از این که منو دوست داری؟

کف دستش زیر زیراهم نشست و محکمنگه داشت.

– من میدونم، توی میدونی ولی جلوی مولینت هم

میخوای این قلبیل رو بیارم؟!

نه …جدا که نمی میل داشتم چنین کاری کنه.

متوجه شده بودم دلدادگی آدم رو کور و کر میکنه ولی نه

انقدر که باعث بشه قلبم بخواد رابطهم با مولینم

خراب بشه.

– نه …نمیخوام اینجوری! ولی باید بهم ثابتش کنی!

سرش رو جلو اورد و بوسه ای به پیشونیم زد که

آروم گحرکت کردم.

– به وقتش ثابتش میکنم.

پیاده شد.

ساکم رو تا جلوی درب اورد و زنگ زد.

تا باز کردن درب یاسر دستش رو نمی میل داشت از

دور کمر من برداره و به محض متوجه شدن دایه توی

چارچوب درب، به خودش اومد.

– اینم آهو …من دیگه رفع زحمت کنم.

ساکم رو کف دستم داد که دایه مانعش شد.

– می اومدی داخل یه چایی می خوردی.

– باید برم دفتر مرکزی …دیرم میشه! برید داخل

هوا سوز داره.

دادم که دایه درب رو بست.

داخل شدم و ساکم رو توی اتاق گذاشتم.

شیرینی های عید روی میز بهم نگاهک می زد تا

ازشون ناخونک بزنم.

– دیروزگار راهی شده بودی ریجاب؟

صدای دایه از داخل اشپزخونه اومد که سمتش

رفتم.

– اره …نمیشه بگم جات خالی چون فقط رفتیم

دکتر!

واسم چای ترش که می دونست دوست دارم، دم

کرد و سینی رو دستم داد.

– با مادرت حرف زدی؟

روی مبل جای گرفتم و سینی رو روی میز گذاشتم.

– راجب چی حرف بزنم؟

مقابلم نشست.

– راجب یاسر!

استرس گحرکت کردم.

روح از بدنم پر کشید و تمام هرج و مرج ذهنی به

یکباره غوغا به پا کرد.

– واسه چی باید راجب یاسر با مولینم حرف بزنم؟!

شوهر اونه …دخلش به من چیه؟

با دقت نگاهم کرد.

– دخلش اینه که قلب تو براش لرزیده! نمیگم بری

به مامانت رک و پوسکنده بگی چراکه اونم از

زیستنش خیری نمتوجه شده اما …

چهارزانو قرار گرفتم.

– قلب من قبل از این که با مولینم ازدواج کنه

واسش لرزیده بود، بگم هم فایدهش چیه؟ به هر

حال که چیزی تغییر نمیکنه فقط من از دیده مامانم

میوفتم.

نفسش رو کلافه بیرون داد.

دایه ذاتا ادم تو داری بود و هیچ وقت نمیتونستم

بفهمم واقعا ته قلبش چه خبره.

هر کس دیگه ای جای اون بود من رو بابت دوست

داشتن یاسر سرزنش می کرد و حتی شده به زور

وادارم می کرد که دوری کنم.

ولی دایه برعکس تمام این حرف ها حتی یک بار

هم احساسم رو قضاوت نکرد و میتونستم ممنونش

باشم.

– اگر مولینم بفهمه از خونه بیرونم میکنه؟ مثل

وقتی که منو فرستاد خوابگاه؟!

مشکوک نگاهم کرد.

– هیچ مادری دلش نمیاد بچه ش رو از خونه

بیرون کنه …فقط عصبانی میشه و بعد از چند

روزم فروکش میکنه.

نه …قلبم نمی تمایل داشت ریسکش رو بپذیرم و دوست

نداشتم اصلا مولین از این ماجرا خبردار بشه.

***

همه چیز عادی و نرمال گذشت.

توی این بیست و چهار ساعتی که خونه دایه بودم

تقریبا هیچ تنش و استرس رو مجبور نبودم با

خودم حمل کنم.

آهستهشی که اینجا برام میساخت خودش امید بخش

زیستنم برای ادامه دادن بود.

دم غرورب صوتی اذان توی حیاط طوری واضح

بود که حس میکردم توی مسجدم.

البته که علتش فاصله کمه خونه دایه با مسجد بود

…

دقیقا همین ساعت ها بود که دیگه یاسر از

کارخونه برمیگشت.

به گوشی نگاه انداختم.

اخرین تماسم مربوط می شد به دیشامگاه که مامان

می تمایل داشت با دایه حرف بزنه و شماره من رو

گراهی شده بود.

بین زنگ زدن و نزدن به یاسر دو دل بودم دایه

توی حیاط اومد.

– درسته بهار شده اما هنوزم هوا سرده؛ بیا داخل

سرما میخوری بعد میگن دایه امانت دار بدیه!

خنده ای کردم و میل داشتم داخل خونه برم که زنگ

درب زده بود.

شاید داشتم فکر میکردم یاسر دلش برام تنگ شده

که دیدنم اومده ولی کاملا اشتباه می کردم.

مامان اومده بود.

تنهایی …

– علیک سلام! خوش میگذره خونه دایه گیان

زنبیل گذاشتی؟

داخل خونه اومد که موهام رو بالا سرم جمع

کردم.

– اره …تا اخر عید اینجا بمونم چند کیلویی اضافه

میکنم.

تبسمی که تحویلم داد مصنوعی بود.

شبیه همه تبسم هایی که همیشه نشونم میداد،

نبود.

دایه با متوجه شدنش سر ذوق اومد.

– چه عجب عروس! پس یاسر کو؟

مولین کیفش رو سر جا لباسی آویزون کرد.

– سیگارش تموم شده بود، رفت از نو بگیره!

از این که درک کرده بودم میخواد بیاد اینجا لپم گل

انداخت.

انگار که دفعه اولم بود میخوام ببینمش و ذوق

داشتم.

زنگ درب رو که زد نفهمیدم چطوری سمتش

پرواز کردم که حتی مولین هم متوجه عجله من

شد.

– نخوری زمین حالا!

خودش بود.

داشتم طوری نگاهش میکردم به نظر میرسید

هزار سالی از اخرین دیدارمون میگذره.

– میخوای همینجوری دم در نگهم داری؟

سرم رو بالا اوردم.

– سلام!

دستش روی سرم نشست که کنار رفتم.

چقدر توقع بیجایی بود که انتظار داشتم بغلم کنه.

قبل از این که داخل خونه بره از پشت کمرش رو

گرفتم و سرم رو به پشتش و ستون فقراتش

چسبوندم.

– قلبم تنگ شده بود.

دستم که دور کمرش بود رو از جلو لمس کرد که

رهاش کردم.

سمتم چرخید.

– شامگاه اولی دلت واسه من تنگ شد؟

سرم رو پایین انداختم.

خودش چی؟ اون قلبش تنگ من نبود؟

– فرقی نداره، یک دقیقه باشه چه یک شامگاه یا یک

عمر …

میتمایل داشت بهم لبخند بزنه اما با اومدن دایه، انگار

حسش پر کشید.

– چرا بیرون نگهش داشتی بنده خدا رو دختر؟

سرفه ای کردم که داخل حرکت کرد.

بدنم یخ زده.

سردم شد که داخل حرکت کردم و کنار بخاری که روی

شمعک بود نشستم.

مولین نگاهم کرد.

– هوا توی خونه که گرمه؛ چرا کنار بخاری کز

کردی؟

زانو هام رو بغل گحرکت کردم.

– لرزم کرده!

دایه واسشون چایی اورد که مولینم لب زد:

– نمیخواد زحمت بکشی گیانم؛ آهو اینجاست که

کمک کف دستت باشه و بیاره.

دایه روی مبل جای گرفت.

– به اون بچه کاری نداشته باش دو روز اومده

اینجا خوش باشه؛ از صبح که یک بند هر چی

میخوره بالا میاره …

این رو اظهار کرد و نگاه متعجب یاسر سمتم کشیده شد

مولین غر زد:

– از بس که به جای غذا، آت و آشغال میخوره!

پوست لبم رو جوییدم که یاسر لبه کتش رو مرتب

کرد.

– چرا زنگ نزدی بیام ببرمت دکتر؟

دایه خنده ملایمی کرد.

– تو که سر کار بودی مادر؛ آهو هم یه چایی نبات

خورد حالش خوب شد! گمونم سردیش کرده.

به محض گرم شدنم از جا کشیده شدم.

واسشون شیرینی اوردم انگار که اومده بودن

عیدیدنی.

نمیدرک کردم قلبیل نگاه سنگین یاسر چیه که قرار نبود

از روم برداره و من فقط از آزردهی احساس

خودم سرم رو پایین انداخته بودم.

دایه برای شام نگهشون داشت و من بلند شدم

واسشون همون چیزی که دایه سفارش کرده بود

رو درست کنم.

کف دستم به جای کیسه برنج نمی رسید و حتی اگر هم

پا قد بلندی می کردم با هم انقدر زور نداشتم که بتونم

بردارم و مامان رو صدا زدم.

اون هم زیرا داشت چایی می خورد، یاسر به جای

اومد کمکم.

با قد بلندی که داشت راحت می تونست برام پایین

بیاره و تشکر ریزی کردم که سرش رو نزدیک

گوشم اورد.

– خوبی؟

از صوتی بم و یهویی ترسیدم و تو گلو “هین”

کشیدم که صدام خوشبختانه از آشپزخونه بیرون

نحرکت کرد.

– اره ممنون از کمکت!

اخمی تحویلم داد.

– رنگت پریده، زیر نگاهت گود شده، رگ گردنت

داره نبض میزنه، گونهت هم قرمزه …هیچ کدوم

اینا نشونه خوب بودن نیست!

تپش قلبم که کف دست خودم نبود وقتی اینجوری با

دقت منو زیر نظر میگراهی شد.

– میخوای بگی مضطربمی؟

شونه هام رو گراهی شد و محکم نگهم داشت.

– میخوام بگم انقدر دلم تنگت بود که یک ثانیه

ازت چشم برنداشتم …

تبسمم رو کنترل کردم.

موندنش رو طولانی نکرد و به سالن برگشت.

طوری با دقت به غذا درست کردن ادامه دادم که

حس میکردم قراره یکی منو بپسنده.

***

– از کی تا حالا تو یاد گراهی شدی آشپزی کنی؟

سوال مولین عجیب نبود.

من خودم زیاد اهل اشپزی نبودم تا حالا و بعید بود

دستپختم به این سطح رسیده باشه.

دایه طوری که انگار خودش بهم یاد داده بود، لب

زد:

– یک سال دیگه پیش من بمونه کد بانو میشه …

به یاسر خیره شدم.

تمامش رو خورد.

حتی اگر بد شده بود باز هم حتم داشتم بشقابش رو

به خاطر ناراحت نشدن من تموم میکنه.

حس قلب آشوبه داشتم.

شاید اشتباه فکر میکردم که کارم با یک چایی نبات

حل میشه اما باز هم حالم بد شد.

برای این که کسی نفهمه همون توی کف دستشویی

موندم تا غذاشون تموم بشه و برگشتم.

این بار یاسر دیگه نتونست جلو دلواپسیشو بگیره.

– مگه خوب نشده بودی؟ لباس بپوش ببرمت

درمانگاه.

گفت:

– قبلا هم آهو زیاد اینجوری میشد؛ دارو های

همیشگیش رو بخوره حالش جا میاد …

راست میاظهار کرد.

بچه تر که بودم بدنم به همه چیز واکنش نشون

میداد و این هم عادی بود.

سردم بود و باز سمت بخاری حرکت کردم که دایه برام

پتو اورد.

مولین زیادی مضطرب به نظر نمی رسید ولی سعی

میکرد نشون بده که براش مهمم.

– میخوای بریم خونه خودمون؟

من از خونه خودمون فرار کرده بودم و حالا

برگشتنم مجدداً می شد روز از نو و روزگاری از نو

…مخصوصا با حرف هایی که دیشب بین مامان و

یاسر رد و بدل شده بود دیگه روم نمی شد توی

نگاه مولین نگاه کنم.

– نه …همینجا میمونم!

کف دست روی پیشونیم گذاشت.

– یکم فقط تب داری طوری نیست تا یکی دو

ساعت دیگه خوب میشی.

– میبرمش دکتر؛ شما هم کمکش کن لباس بپوشه

…حالش با یکی دو ساعت استرحت خوب نمیشه.

مولین از کنارم بلند شد تا لباس هام رو بیاره.

مدت زیادی نبود که یاسر وارد خانوادمون شده بود

من طی این یکی دو ماه سه بار کارم به بیمارستان

و دوا دکتر کشیده شده بود و احساس خجالتم رو

بیشتر می کرد چون قلبم نمیتمایل داشت یه دختر

ضعیف جلوه پیدا کنم.

مامان بارونی و شالم رو سرم کرد که یاسر لب

زد:

– شما میای یا خودم ببرمش؟

انگار مولین قلبش نمی اومد من رو با یاسر تنها

بزاره ولی دایه جلوش رو گحرکت کرد.

– بمون عروس، زود میان حالا …دلواپس دخترت

نباش یاسر مراقبشه.

یاسر خودش به مولین اطمینان داد که حواسش بهم

هست و تا خود ماشین کمکم کرد تا سوار بشم.

به محض قرار گرفتن با همون صدای لاجونم پرسیدم:

– هراسیدی؟

سمتم چرخید و لامپ کوچیک سقف رو با سنسور

کف دستش روشن کرد.

– وقتی اینجوری میشی تا سر حد مرگ می ترسم!

لبم رو دندون گرفتم.

– منظورم اینه که ترسیدی من حامله باشم؟

جدی نگاهم کرد.

خیلی پر اطمینان جواب داد:

– نه …مطمعنم نیستی! بگیر تا درمانگاه یه چرت

بزن داری هزیون میگی.

برق سقف رو بار دیگر خاموش کرد و راه افتاد که

مجدداً پرسیدم:

– اگر باشم چی؟ میخوای چیکار کنی؟

فکش قفل شد.

– انتظار داری چی جواب بدم؟

کف دست هام رو توی جیب بارونیم بردم

– انتظار دارم سوالم رو با سوال جواب ندی!

سکوت کرد.

یه سکوت طولانی که تا درمانگاه ادامه داشت.

تا توقف کردن توی جا پارک مخصوص، هیچ کلامی

حرف نزد.

– کمکت کنم پیاده بشی؟

لج کردم.

– من جایی نمیام تا جواب سوالم رو نگیرم.

انگشتش روی فرمون تیک گرفت.

– سوالت چیه دقیقا؟ من بعد از سی سال زندگی

میدونم کاری نکردم که جفتمون رو به دردسر

بندازه.

موهام رو زیر شال دادم.

– اما مطمعن نیستی؛ واسه همین منو اوردی اینجا

…از حالت من وحشت کردی که مبادا حامله بشم و …

حرفم رو قطع کرد.

– کافیه آهو …به جان خودت که یک تار موت رو

به دنیا نمیدم اگر یک کلام دیگه ادامه بدی یاسر

بی یاسر …

خاموشی کردم.

طوری این خاموشیم مرگبار بود که یاسر خودش لب

زد:

– کمکت میکنم بیای پایین.

همچنان ساکت بودم.

قصد داشتم حتی یک کلمه هم حرفی نزنم تا خودش

بابت جمله چند ثانیه پیشش پشیمون باشه.

تا داخل درمانگاه جادهنماییم کرد.

نمی تمایل داشتم انقدر ترحم برانگیز به نظر برسم اما

نمیدرک کردم مشکل کجاست که هر وقت می خوام

دختر قوی به نظر برسم، خدا یه جوری سر جا

میشونتم.

روی صندلی قرار گرفتم که پرستار گفت:

– برید داخل؛ دکتر مریض نداره!

و پشت سرم داخل شد.

دکتر که مرد تقریبا میان سالی بود با مشاهده کردنم تعجب

کرد.

– تو دختر طاهری؟ به به چه بزرگ شدی!

تبسمی به نشونه احترام زدم.

– بله؛ لطف دارید!

نگاهش سمت یاسر کشیده شد که متقابلا بهش سلام

کرد.

شاد شدم که راجب نسبتمون سوالی نپرسید و

فقط معاینهم کرد.

– عضلات معدهت درگیر شدن به خاطر همین

حالت آشوب داری؛ استراحت کنی خوب میشی!

به مولینم سلام برسونم و از اتاق بیرون اومدیم.

یاسر به نسخهم نگاهی انداخت و اشاره کرد.

– میرم بگیرم؛ بشین تو ماشین سرده!

توی کف دستش برگشت.

انگار درک کرده بود چقدر لجبازم و نمی خوام سکوتم

رو بشکنم که خودش کف دست به کار شد.

– نمیخوای چیزی بگی؟

سرم رو برگردندم که طرفم خم شد.

– اگر قراره همینجوری به خاموشی ادمه بدی،

حرفی ندارم …اگر هم قهری، راه چاره بده نازتو

بکشم.

حالا دیگه ناز کشیدن به کارم نمی اومد.

تک سرفه ای کردم و با آوای آروم لب زدم:

– امشب خونه دایه گیان بمونید تا آشتی کنم.

دلم میمیل داشت سو استفاده کنم.

خودش میل داشت مسیر حل بدم.

– اونجا بمونم چی میشه؟!

لبم رو دندون گراهی شدم.

– اتاق پشتی رو تازه صبح تمیز کردم؛ فکر کنم …

نذاشت ادامه بدم و بوسه ای به پیشونیم زد که مهر

تایید بود یه جورایی.

به محض برگشتنمون انگار دایه خودش برنامه

ریزی کرده بود که مولین و یاسر رو امشب نگه

داره و نیازی به قانع کردن مامان نبود.

داروهایی که دکتر بهم داده بود رو خوردم و یاسر

هم توی حیاط موند که سیگارش رو دود کنه.

مولین واسم مجدداً چایی نبات درست کرد و توی

آشپزخونه گیرم انداخت.

– میدونستم طوریت نیست؛ یاسر شلوغش کرده

بود! آیییی میگیرم میخوابم، این میگرن قرار نیست

کف دست از سرم برداره.

دایه سفارش کرد امشامگاه رو برخلاف دیشامگاه که

چشم روی هم نذاشته بودم زود بخوابم ولی خبر

نداشت که اتاق پشتی انتظار من و یاسر رو

میکشید.

اول خودم رفتم و روی زمین قرار گرفتم که یاسر

سیگارش تموم بشه و داخل بیاد.

***

– چندمین سیگارت رو کشیدی که انقدر طول

کشید؟!

این جمله رو در حالی سؤال کردم که زانو به بغل

خوابم برده و آوام گحرکت کرده شده بود.

کنارم جای گرفت.

اینجا فقط یک اتاق دو در دو بود که به عنوان

انباری مواد غذایی ازش استفاده می شد و زیادی

تنگ بود.

شونه هام رو گرفت و منو طوری خم کرد که سرم

روی پاش قرار بگیره.

– پاکتم رو تموم کردم!

لبم رو دندون گراهی شدم.

– ریه هات داغون میشه.

کف دستش لای موهام حرکت کرد.

– تو دارو هاتو خوردی؟

اینجوری که دراز بودم نمی تونستم درست نگاهش

کنم و مقابلش جای گرفتم.

– هوم! نترس حامله نبودم.

اخم کرد.

– اگر بودی هم من انقدر غیرت داشتم که بلایی

سر بچه خودم نیارم!

سرم رو نزدیک گوشش بردم.

– قلبت میخواد من مولین بچهت باشم؟

توی مردمک دیده هام دقیق شد.

سوال عجیبی سؤال کرده بودم؟!

بدون این که مستقیم جوابم رو بده، من رو محکم

بین بازو هاش نگه داشتم.

– دلم میخواد تو صاحب تمام زندگی من باشی.

تمام زیستنش یعنی “بچه” هم جزش به حساب می

اومد؟!

فهمیدم که پاسخش به این سوال انقدر ها که فکر

میکردم برای یاسر اسون نیست.

از خیرش گذشتم که توی گردنم نفس کشید.

– من آدم صبوری نیستم، نمیتونم منتظر بمونم تا

زمستون برسه و بتونم عطرت رو تمام و کمال

برای خودم بدون واهمه داشته باشم.

به‌آرامی لب زدم:

– پس برای رسیدن بهم هر کاری از دستت بر میاد

انجام بده! طوری نباشه که از بابت عاشق شدنم

پشیمون بشم و پایان این داستان تلخ باشه.

قسم خورد.

با دلش …با نگاهش …با آواقتی که می تونستم

با دل حسش کنم.

***

– بعد از ساعت کاریم دارم میرم یه جایی، ممکنه

دیر بیام نگران نباشید.

این جمله رو یاسر در حالی می گفت که کتش رو

می پوشید و صبح خروس خون قصد حرکت کردن کرده

بود.

از زیر پتو بیرون اومدم.

دیشامگاه تا ساعت دو یاسر رو مجبور کرده بودم پا

به پای من بیدار بمونه و براش از خوابگاهم اظهار کردم.

بهم قول داد دیگه اجازه نده من اونجا برم و این

یکم دلگرم کننده بود.

مولین همراه یاسر زود حرکت کرد که به کار و بار خونه

برسه و من تازه چشم باز کرده بودم.

دایه نگاهی بهم انداخت.

– بگیر بخواب هنوز که زوده مادر …دیشامگاه تا

دیروقت بیدار بودی؛ یاسر بنده خدا رو هم نذاشتی

بخوابه.

ابرو هام بالا پرید و توی جام قرار گرفتم.

– کی من؟ نه نه من همون سر شب خوابیدم دایه

…احتمالا خواب مشاهده کردی!

خنده ای کرد که چین صورتش نمایان شد و

شرمگین زیر پتو خزیدم.

#راوی

برای دومین بار نفسش رو رها کرد.

چند باری توی ذهنش تمرین کرده بود تا با عاطفه

حرف بزنه.

اون رو قانع کنه که فقط دو ماه مراقب مهمون

کوچولوش باشه و توی خونهش پناهش بده.

زنگ رو فشار داد و طبق عادت با کشیدن سیم

مفتاما خودش درب رو بار کرد و توی حیاط با

صوتی کشیده گفت:

– یاالله!

آوای دمپایی های عاطفه در حالی که چادر

رنگیش رو به سر می کشید توی حیاط پیچید:

– میاضافه کردی یه گاوی گوسفندی چیزی بکشیم یاسر

خان!

کف دست پشت گردنش کشید.

– نیاز نیست به زحمت بیوفتی! حال و احوالت

چطوره؟

چادرش رو محکم سرش کشید.

– بیا بریم داخل تا اون مرتیکه باز از نونوایی

نیومده اینجا علم شنگه مسیر بندازه.

سرش رو خم کرد و وارد زیر زمین شد.

قد کشیده یاسر کجا و سقف دو متری زیر زمین

کجا؟!

– خیر باشی!

یاسر با قد رشیدش روی زمین جا گحرکت کرد.

– بستگی داره شما به چه نگاهی نگاهش کنی!؟

عاطفه لبخند زد و زیر کتری رو روشن کرد.

– خبریه؟

دو قلب بودن همیشگی عزت نفس رو کاهش می داد.

دست پشت گردنش کشید و عزمش رو جزم کرد تا

بالاخره حرف بزنه.

– میتونه برای یکی دو ماه اینجا مراقب یه مهمون

ناخونده باشی؟!

نفس عاطفه آسوده بیرون اومد.

– خیال کردم چی شده؟ ترسوندیم مرد …قدمش

روی چشم؛ کی هست؟ زشت نیست بیاریش این

زیر زمین سی متری؟

یاسر معطل نکرد.

– دختر طاهر …نه اینجا نه …میبرمتون خونه

خودم ریجاب؛ فقط نمیخوام تنها باشه!

نگاه های عاطفه درشت شد.

دختر طاهر برای چی باید می اومد پیش اون می

موند؟

سوال توی ذهنش رو به زبون اورد:

– آهو؟ واسه چی میخوای بیاریش که مراقبش

باشم؟

برای یاسر سخت بود، وقتی اسم آهو به میون می

اومد …

– اوناش رو بعدا بهت میگم، فقط تا اون موقع با

اتوبوس فردا صبح برو ریجاب، آدرسش رو برات

مینویسم …کلیدشم میزارم! این مدت هم خرجتون

پای منه نیاز نیست نگرانش باشی.

وقتی بحث از اعتماد میشد، عاطفه حتی بیشتر از

دیده های خودش می تونست به یاسر اعتماد کنه.

قلبش میمیل داشت سوالی خودشان، دوست داشت

فوضولی نکنه ولی هر چقدر هم که با خودش

کلنجار میرفت باز هم نمیتونست عادت زنونه

خودش رو ترک کنه.

– بهش بگم من کیم؟

این سوالی بود که یاسر تا حالا بهش فکر نکرده

بود.

عاطفه دقیقا هم سن و سال آفاق بود و بر و روی

خوبی داشت اما از چروک های کمرنگ صورتش

مشخص بود پس می تونست لقب یک فامیل دور

رو بهش نسبت بده.

– بگو فامیل دور مادرمی …عین دیدهات ازش

مراقبت کن نزار حتی یه خراش روش بیوفته

وگرنه …

حرفش با سوال عاطفه نصفه موند.

– چیه؟ خاطر خواهشی یا محض رضای خداست؟

پوزخند لب های یاسر امضایی پای شک و شبه

عاطفه بود.

اون باید ناراحت میشد اما حق این رو نداشت، طی

مدت هایی که یاسر شبیه برادر سایه بالای سرش

بود هیچ وقت نمتوجه شده بود از گوش دادن اسم زنی تا به

این درجه برسه که لبخند به لبش بشینه.

– نگران نباش؛ نمیزارم یک خش روش بیوفته

…خوش به حال دختری که تو دلت براش بره …

خجالت یاسر از روی شرم نبود؛ بیشتر خجول بود

چراکه زنی که مقابلش بود بارها با زبون بی زبونی

بهش اظهار کرده بود قلبیل ادامه دادنش به حیات چیه؟!

از جاش قد بلند شد.

کلید و آدرس رو روی میز تلفن گذاشت و تاکید

کرد.

– هشت صبح اتوبوس حرکت میکنه، حساب بانکی

که باز کردی یه مقدار توش پول میریزم …هرچی

لازم بود بخر!

نموند تا تایید عاطفه رو بگیره.

یه جورایی اون یقین داشت بی چون و چرا هر

کاری رو انجام میده.

از حیاط بیرون رفت و توی ماشین جای گرفت.

آوای زنگ موبایل نشون از مشتاق دیداری آهو میداد.

#آهو

– یه وقت زنگ نزنیا!

صوتی خنده تو گلوش از پشت گوشی دلم رو

لرزوند.

– میخواستم ببینم وروجک کی دلش واسم تنگ

میشه!

ریز خندیدم.

طوری قهقه زدم و از نبود دایه توی خونه استفاده

کردم که مشتاق دیداریم برطرف بشه.

– بسیار خب؛ من کم اوردم قلبم تنگ شده بود! اصلا

بگو ببینم کجایی؟

یکم تاخیر پیدا کرد ولی بالاخره جواب داد:

– پی بد بختی …تو کجایی که انقدر راحت حرف

میزنی؟ دایه کجاست؟ حالت بهتر شد؟

پا روی پا انداختم.

– دایه حرکت کرده پیش روناک، مثل این که بار شیشه

داره! حال منم خوبه؛ قراره بری خونه؟

با صدای بم جواب داد:

– اره میرم خونه …تو هم فکر نکنی یادم رفته این

روزگارا درس نمیخونی ها!

زیر لب “ایش” گفتم و ادامه دادم:

– خدا رحم کرد به جای مهندس، معلم نشدی

…وگرنه وای به حال شاگردات که توی تعطیلات

هم کف دست از سرشون برنمیداشتی.

لبخند زد و من زنده بودم که آوای خنده مردونهش

رو بشنوم.

– خیال کردی میزارم بیخیال درس خوندنت بشی؟

من تا از تو یه مهندس تحویل نگیرم بیخیال

نمیشیم.

من با درس خوندن مشکلی نداشتم تا وقتی که

انگیزه من خودش بود.

به عشقش می میل داشتم مهندس بشم …

– باشه بابا کی تمایل داشت درس نخونه حالا؟!

با آوای دایه که از توی حیاط اومد، هول کردم و

زود اضافه کردم:

– دایه اومد، من دیگه میرم …مراقب خودت باش.

منتظر نموندم جوابی بده و توی حیاط دوییدم و قبل

از سلام و علیک جویا شدم:

– دختره یا پسر؟

دایه به سوالم لبخند زد.

– اولا سلام، دوما هنوز که سه ماهش نشده بفهمیم

چیه؟!

ذوقم خوابید.

– ای بابا تا اون موقع که من دق میکنم.

داخل اومد و دستی روی شونم گذاشت.

– تو به جای مامانش دق میکنی؟

اورد.

***

تا نگاه به هم زدنی تعطیلاتم تموم شد.

حس قلبگیر بودن داشتم و زانو هام رو بغل گراهی شدم.

طی این چند روز یاسر چند بازی سر زده بود و

یک بار هم برامون صبحانه جگر اورد و حسابی

به دایه سفارش کرد تا تهش بخورم.

– تو چرا هنوز جای گرفتی دختر؟ یاسر میخواد بیاد

دنبالت بری خونتون …

لبم رو گزیدم.

– به‌شدت ازم خسته شدی دایه، میخوای زود تر

برم؟!

مهربون کنارم نشست.

– نکن اینجوری صورتتو …مولینت سفارش کرد

دیر نکنی!

از جام کشیده شدم و زیپ ساکم رو بستم.

تا وقتی یاسر اومد قلبم گحرکت کرده بود و به محض

مشاهده کردنش تبسم زدم و با خداحافظی از دایه سوار

ماشینش شدم.

– گاو و گوسفند بکشم میخوای برگردی خونه؟

خندیدم و “سلام” کردم.

– لازم نیست به هر حال که مامان گفته فردا باید

برگردم خوابگاه …

جاده افتاد و نیم نگاهی بهم انداخت.

– پس واسه همینه دایه میگفت زانو غم بغل

گراهی شدی؟

تو گلو ” هوم ” گحرکت کردم که خندید و شاکی شدم.

– چرا میخندی؟ مسرور میخوام برم اونجا تنهایی

افسردگی بگیرم؟

کف دستش رو طرفم دراز کرد و انگشت هام رو قفل

کرد.

– نمیبرمت خوابگاه!

پوزخند زدم.

– اره …حتما مولین هم اجازه داد بمونم؟!

در حالی که همچنان کف دستم رو گرفته بود دندهش

رو عوض کرد

– میبرمت پیش یکی از اشنا ها …مضطرب مامانت

هم نباش اون با من.

تعجب کردم …نه ذره ای، بلکه تا حدی که نگاه

هام باز تر شد.

– چه اشنایی؟! کی هست؟ برم پیشش چی بگم؟

جلوی خونه از حرکت ایستاد و قبل از پیاده شدن، نگهم

داشت.

– خیلی سوال میپرسی وروجک؛ تو خوابگاه رو

دوست نداری …اذیت میشی! میخوام ببرمت پیش

یه نفر که بدون استرس درست رو بخونی، جای

دوری هم نیست …خونه خودمه.

آب دهنم رو فرو بردم.

من نه اون ادم رو میشناختم نه میدونستم کی هست

ولی از سوال کردن بیجا که می دونستم یاسر جواب

کوتاه میده خسته شدم.

به هر حال که اون کاری نمیکرد تا من احساس

بدی داشته باشم.

داخل خونه شدم که مامان کنترل توی کف دستش رو

زمین گذاشت.

– سلام …یاسر کو؟

ساکم رو از دستم زمین گذاشتم.

– دخترت اومده اون وقت سراغ یاسر رو

میگیری؟ داره میاد دلواپس نباش گرگ نمیخورتش!

به حرفم خندید.

– زبونت باز شده پیش دایه بودی! برو لباست رو

عوض کن شام رو بیارم امشامگاه زود بخوابی فردا

بری خوابگاه

هنوز نرفته بودم که یاسر پشت سرم ظاهر شد.

– بزار حداقل پاش برسه بخونه بعد یادش بنداز.

عصبی قدم هام رو حرصی برمیداشتم طرف اتاق

و لباس هام رو کندم.

یکی از دلایلی که خونه دایه رو ترجیح میدادم

همین بحث های بی ربط با مولینم بود.

با تقه ای که به درب اتاقم خورد، گلوم رو صاف

کردم.

– بله؟

آوای مامان اومد.

اامان بار بود اینجوری در میزد و یکم عجیب بود.

داخل اومد.

– جدیدا خیلی زود جوش شدیا؛ یه چیزی میگم

سریع شاکی میشی.

اخم کردم.

– نگران نباش فردا میرم که راحت بشی زیبا!

قبلا هم شما با من اینجوری نبودی …جمشاهده کردا چی

شده که با دختر خودت چپ افتادی؟

کف دست به سینه شد و مجدداً اخم بهم تحویل داد.

– من چپ افتادم، استغرلله! دیگه چی؟ بیا بیرون

شام بخور الکی حرف های بچه گونه نزن که شک

میکنم بزرگ شدی.

از اتاق بیرون راهی شد.

شاید اون خیال میکرد من دارم بچگانه فکر میکنم

اما جدا احمق نبودم که نتونم حرکت کردار قبل و بعد

مولینم رو تشخیص بدم.

از اتاق بیرون اومدم و با متوجه شدن یاسر که داشت

پنجره رو میبست، حواسم رو به جای دیگه ای

دادم.

نمیمیل داشتم شامگاه اخرم اوقات تلخی درست کنم و

ترجیح دادم دیگه با مولینم بحث نکنم و شامم رو

بخورم.

***

– همهی وسایلات رو جمع کردی؟!

صندق عقب گذاشت.

چراکه صبح زود بیدار شده بودم، مولین هنوز

خواب بود که بخواد بدرقم کنه منم بابت دیشب

نمیمیل داشتم باهاش دیده تو دیده بشم.

با چشم های خواب آلود سرم رو به شیشه تکیه

دادم که دست یاسر زیر سرم اومد.

– شیشه یخ زده؛ سر درد میگیری، به شونه من

تکیه بده.

سرم رو طرف شونهش خم کردم و با آوای

خستهم جویا شدم:

– چجوری هر روزگار ساعت هفت بیدار میشی انقدر

سر حالی؟! من دارم بیهوش میشم.

به حرفم که توی حالت هوشیاری نبود، خندید.

– میرسونمت خونه، هرچقدر تمایل داشتی بخواب.

سرم رو بالا اوردم و نگاهش کردم.

– نگفتی اخرش، پیش کی میخوام برم؟!

ماشین رو روشن کرد و راه افتاد و همزمان جواب

داد:

– یکی از بستگان مادرمه، اسمش عاطفهست

…زن خوبیه اظهار کردم تا توی ریجاب میمونی بیاد

مراقب باشه؛ تنهاست نه بچه داره و نه شوهر!

ابرو هام رو بالا انداختم.

هرجا و با هرکی برام فرقی نداشت حداقلش از

خوابگاه قابل تحمل تر بود.

دوباره چشم هام رو بستم که نصیحتم کرد.

– درست رو اونجا میخونی، نبینم بازیگوشی کنی

…زنگ میزنم از عاطفه خانم میپرسم!

بازوش رو با کف دستم لمس کردم.

– باشه ددی، خشن نشو بهت نمیاد! قول میدم هر

روزگار بخونم.

تا خود ریجاب روی شونه یاسر خوابیدم و به

محض رسیدن توی گوشم پج زد:

– نمیخوای بیدار بشی؟ دستم خواب راهی شد آهو …

سرم رو برداشتم.

– عه حواسم نبود؛ میگفتی خب!

تبسم مردونه ای تحویلم داد.

– قلبم نیومد بیدارت کنم.

نگاه هام ذوق زده شد که بطری آب همیشگی توی

ماشینش رو برداشتم و بدون لیوان یکم خوردم.

– توی خونه هم آب پیدا میشد ها …

شالم رو مرتب کردم.

– این بیشتر چسبید …خب تو هم با من بیا دیگه من

که این عاطفه خانم رو نمیشناسم؟!

از ماشین پیاده شد که هممسیرش حرکت کردم.

چمدونم رو خودش داخل اورد و قبل از وارد شدن

لب زد:

– یاالله!

صدای خانمی از داخل خونه اومد و هممدت

خودش ظاهر شد.

– سلام!

از پشت یاسر بیرون اومدم و نگاهش کردم.

چادر رنگی سفید سرش بود و مشخص بود تازه از

خواب بیدار شده.

قدش نسبتا مثل خودم بود و صورتش گرد و تو پر.

به محض دیدنش حس دلگرم کنندهای بهش پیدا

کردم.

– سلام! من آهو ام …

تبسمی با چشم های پف کردهش بهم زد.

– خدا حفظت کنه، چه خوش بر و رو هم هستی

دختره طاهر …بیا داخل!

کفش هام رو در اوردم که یاسر چمدونم رو داخل

گذاشت.

– من میرم! بعدا زنگت میزنم آهو، گوشیت رو از

روی سایلنت در بیار.

من با زنی که حالا میدونستم اسمش عاطفهست تنها

شدم.

با خونه یاسر غریب نبودم و روی مبلش نشستم که

چادرش رو در اورد.

– الان برات چایی و صبحانه میارم! یاسر بهم اظهار کرده

نزارم حتی یک گرم وزن کم کنی.

تبسمم کش اومد.

– شما پدرم رو میشناختید؟ اخه اسمش رو اون

موقع گفتید!

با تفکر کوتاهی جواب داد:

– اره، خدابیامرز مرد خوبی بود.

تبسم روی لبم کش اومد که واسم چایی و

بیسکوییت اورد.

– ظهر چی دوست داری برات بپزم؟ یاسر بهت

بیان کرد چقدر کف دست پختم خوبه؟

متقابل مجدداً لبخند زدم.

اینجوری نبود که نتونم باهاش ارتباط برقرار کنم و

توی همون چند دقیقه اول یخم آب شد.

– ماکارونی!

وقتی میلبخند زد، دیده هاش جمع میشد و این رو

مدیون صورت تو پرش بود.

– یه ماکارونی بپزم که انگشت هاتم بخوری.

از جام بلند شدم.

یاسر بهم اضافه کرده بود وسایلم رو توی اتاق خودش

بزارم و عاطفه خانم پشت سرم اومد.

– برات اتاق رو تمیز کردم حسابی …ملحفه تخت

رو شستم یه وقت بدت نیاد.

چمدونم رو باز کردم.

– کف دستتون درد نکنه، اینجوری شرمندهم میکنید!

توی خروجی اتاق ایستاد.

– منم مثل مولین خودت …فرقی ندارم؛ درضمن

یاسر سفارش کرده نزارم یه تار مو از سر عزیز

کردهش کم بشه.

مثل این که یاسر زیاد از حد حساسیت نشون داده

بود که زن بنده خدا فکر میکرد من چه جسم شیشه

ای و شکننده ای ام که ممکنه هر لحظه خاکشیر

بشم.

از اتاق بیرون رفت که چمدونم رو خالی کردم.

برام جای تعجب بود که چرا چنین زن زیبایی تا

حالا ازدواج نکرده بود که صاحب بچه بشه؟!

چقدر کارم طول کشید که از اتاق بیرون اومدم و

عطر غذا زیر بینیم پیچید.

– تا یه دوش بگیری من غذا رو میکشم، حرکت کردم

واست آبگرمکن رو روشن کردم.

توی چشم هاش خیره شدم و بی اراده لب زدم:

– شما اگر بچه داشتی، اون صاحب بهترین مامان

جهان بود.

تلخندی زد.

– کی گفته من بچه ندارم؟ دارم اما بسیار از هم

فاصله داریم …

نمیتمایل داشتم ناراحتش کنم.

هنوز مدت زیادی نبود که میشناختمش و نباید

اینجوری قلبخورش میکردم.

سمت اتاق رفتم که برای حموم حرکت کردن آماده بشم و

پیمسیرنم رو در اوردم و به محض بالا اومدنش نخ

توی گوشوارم گیر کرد.

با ضرب و زور نمیتونستم در بیارم و هرچقدر

بیشتر کلنجار میحرکت کردم گوشم کشیده میشد و درد

میگراهی شد.

در حالی که لباس زیرم نابسولین بود از اتاق

بیرون اومدم و طرف عاطفه خانم حرکت کردم.

– میشه کمک کنید نخ رو از توی گوشوارم در

بیارم؟ نمیدونم چجوری گیر کرده؟!

دستش رو خشک کرد و سمتم اومد.

– گوشت رو قرمز کردی دختر، انقدر نکشش!

آهسته موهام رو کنار زد و بعد از مکث کوتاهی

درش اورد.

سمتش برگشتم و تمایل داشتم تشکر کنم که هنوز مات

بود.

– چیزی شده؟

به خودش اومد و مصنوعی لبخند زد.

– ها؟ هیچی.

شونه بالا انداختم و خواستم دور بشم که پرسید:

– خال پشت گوشت از بچگیه؟

کف دستی به پشت گوشم بردم.

– خودم تا حالا نمتوجه شدمش ولی مولینم میگه از وقتی به

دنیا اومدم همونجا بوده …چطور؟

تبسمش محو شد.

– هیچی، میگن خال پشت گوش خوش شانسی

میاره!

مابقی لباسم رو در اوردم.

– واسه من که همش بد بیاری بوده …

نذاشتم قانعم کنه و سمت حموم راهی شدم.

#راوی

عاطفه بی طاقت شد.

ذهنش و عقلش اون رو به دو پای اسب تازون

بسته بودند و از دو طرف می کشیدند.

از نبود آهو مطمعن شد و شماره یاسر رو گراهی شد

که بالافاصله جواب گرفت:

– بله؟

نفسش توقف کرد.

– من یه چیزی دیدم!

اون لحظه ذهن یاسر داشت به جاهایی پر کشید

که حتی فکر کردن بهش اون رو می ترسوند.

– چی متوجه شدی؟ سوسک؟ من خونه رو سمپاشی کردم!

مشت عاطفه محکم شد.

– سوسک چیه؟ میخوام ازت بشنوم این چیزی که

دیدم اتفاقیه!

گیج بودن یاسر از حرف های بی معنی عاطفه امر

طبیعی بود.

– چی دیدی؟ د جون بکن؟ آهو چیزیش شده؟

نفس عمیق کشید.

باید چجوری حرف می زد که دلواپسش نکنه؟!

– پشت گوش آهو یه خاله …دقیقا شامگاهیه همونی که

…

حرفش رو نتونست ادامه بده، آهو زود تر چیزی

که فکرش رو می کرد به حمومش خاتمه داده بود.

– عاطفه خانم؟ اینجا شامگاه ها خیلی سرده هنوز؟

تلفن رو هول زده و بی خداحافظی قطع کرد.

می دونست این کار باعث میشه یاسر نگران بشه

ولی چاره ای نداشت.

#آهو

با حوله دور بدنم بهش خیره شدم.

داشت عجیب رفتار می کرد یا من اشتباه می

کردم؟!

با لکنت جواب داد:

– عا …اره یکم! خودت رو بپوشون.

نگرانش شدم.

طبیعی نبود یه آدم اینجوری رنگش بپره.

– چیزی شده؟

چشم هاش رو روی هم فشار داد.

انگار میتمایل داشت بهم اطمینان خاطر بده که اتفاقی

نیوفتاده و دوباره ارامش به دیده هاش برگشت.

– نه دختر، طوری نیست! گمونم فشارم افتاده

…چه زود از حموم اومدی؟ آب سرد بود؟

موهای خیسم رو با حوله بالای سرم پیچ دادم.

– نه عالی بود، دوش گرفته بودم قبل از اومدنم

…فقط آب به بدنم زدم که خستگیم در بره.

تبسمی توی روم زد.

– پس لباس عوض کن برات غذا بکشم!

حسش خوب بود.

حس این که یه نفر مراقبته و ماموریت این باشه

که مثل پروانه دورت بچرخه.

***

– همواره انقدر کم میخوری؟ استخوان های سینهت

بیرون زده؛ خوبیت نداره اینجوری …

دست رو ترقوهم کشیدم.

– اینا رو میگی؟ به‌شدت مده! همه میخوان اینجوری

بشن جمتوجه شدا …

– دختر باید یکم گوشت و چربی جمع کنه، بدنش

قوت زایمان داشته باشه!

از کلمه زایمان می وحشت کردم.

شاید حس مادر شدن قشنگ بود ولی این کلمه

حسابی باعث وحشتم می شد.

– بسیار خوشمزه شده! شامگاهیه وقتایی که دایه گیان

برام درست میکنه!

کفگیر رو برداشت تا بیشتر برام بکشه و اجازه

ندادم.

– این که تو خوردی خوراک بچه ده سالهس

…میخوای یاسرخان سرم رو از تنم جدا کنه؟

با اومدن اسم یاسر لبخندم کش اومد.

– شما و یاسر خیلی به هم نزدیکید؟ اخه اون روز

انگار …

حرفم رو قطع کرد.

– اون طور که فکر میکنی نیست! قبلا خیلی بهم

کمک کرده یه جورایی بهش مدیونم.

کنجکاو شدم.

به‌شدت زیاد …انقدر که قلبم میخواست سوال بیشتری

بپرسم اما فقط راجب خودم سؤال کردم:

– در مورد من …چیزی بهتون بیان کرده؟ اخه وضعیت

خونه ما یکم قمر در عقربه، گفتم شاید شما راجب

من برداشت بد کنید.

انگشت روی بینیش گذاشت.

– هیشش …یاسر آدمی نیست که حرف قلبش رو

بزنه ولی از نگاه هاش صادق تر از زبونشه؛ من

اینجا نیستم که قضاوت کنم و مهر گناه روی

احساست بزنم!

خیالم راحت شد.

حس میکردم توی تمام عمرم کسی نبوده که تا این

حد درکم کنه و توی چند ساعت اول ملاقتمون

مهرش به دلم بشینه.

کمکش کردم که ظرف هارو جمع کنیم و خودش

اجازه نداشت بشورم و کف دست به کار شد.

تصمیم داشتم درس بخونم.

توی خوابگاه تمام حواسم پی یاسر بود چراکه

احساس میکردم وقتی که نیستم بهم فکر نمیکنه

اما حالا دیگه جای نگرانی نبود و می تونستم

روش تمرکز کنم.

به برنامه ای که مشاور خوابگاه برام نوشته بود

چشم دوختم.

وای که احساس میکردم هیچ کدوم از کلمه های

توی کتاب رو متوجه نمیشم.

***

قلبم برای یاسر تنگ شده بود.

از وقتی که اینجا بودم تقریبا یک هفته ای رد می

شد و من هر روز با عاطفه بیشتر احساس

صمیمیت می کردم و یه چیز هایی راجب رابطه

خودش و یاسر می دونستم که به نظرم جالب بود و

باعث نمی شد نسبت بهش بد گمان بشم.

قرار بود امشب یاسر بیاد و قفل درب رو برامون

عوض کنه ولی هنوز خبری ازش نبود و این

دلواپسم می کرد.

برای سومین بار شمارهش رو گحرکت کردم و دیگه داشتم

از جواب دادن نا امید می شدم که بالاخره تماس

وصل شد.

– جان؟ دارم میام …نزدیکم!

لبخندم کش اومد.

– چرا انقدر دیر جواب دادی؟ مضطرب شدم!

صوتی تو گلو خندیدن مردونهش اومد.

– گوشیم رو توی ماشین جا گذاشتم …راهی شدم خرید،

دم درم.

نفهمیدم چطور پرواز کردم و از اتاق بیرون زدم

که عاطفه خانم با مشاهده کردنم هراسید.

– خدا مرگم، چی مشاهده کردی؟ باز سوسک پیدا شد؟

– نه …اومدم درو باز کنم!

نفس راحتی کشید و خودش کلید آیفون رو فشار

داد.

– درسات رو خوندی؟

به لطف ارامشی که اینجا داشتم راحت تونسته بودم

تمرکز کنم و تقریبا روند خوبی رو پیش می بردم.

با باز شدن درب سالن و وزیدن باد بهاری توی

خونه، نگاهم سمت یاسر کشیده شد.

قلبم براش طوری تنگ شده بود که بی توجه به

عاطفه خانم و خرید های توی کف دستش، سمتش رفتم

و بی هوا بغلش کردم.

صداش کنار گوشم پیچید:

– علیک سلام وروجک!

عاطفه خانم از پشت سر در حالی که شالش رو

جلو می کشید نزدیک شد و خرید ها رو از دست

یاسر گراهی شد.

– این بچه که همش یاسر یاسر می کرد …حالا

گمونم حق داره.

خجالت زده از بغلش بیرون اومدم.

نمی خواستم یاسر فکر کنه به جای درس هام روی

اون تمرکز دارم.

– نه نه …من اصلا …

یاسر درب رو بهم زد و داخل اومد.

– خبر دارم، همینجوری روزی دو بار زنگ

میزنه!

خجالت زده سرم رو پایین انداختم که عاطفه داخل

اشپزخونه راهی شد و مشتی به بازوی یاسر زدم.

– اصلا هم قلبم واست تنگ نشده بود!

تمایل داشتم قدمی بر خلاف میلم ازش فاصله بگیرم که

ارنجم رو کشید و مجدداً توی بغلش فرو برد.

– بیا اینجا ببینم …که دلت برای من تنگ نشده بود،

نه؟

نمی تونستم وقتی سرم روی قفسه سینهشه و کوبش

دلش رو توی گوشم می شنوم، دروغ بگم

– خب یه کوچولو تنگ شده بود!

بوسه ای روی موهام کاشت و با برگشتن عاطفه

خانم، ازم جدا شد.

– با هم خوب کنار اوممتوجه شد؟

عاطفه خندید و سینی چایی رو روی میز گذاشت.

– قابل رویت نیست؟

داد.

– اره دارم میبینم!

طوری به نیم رخش خیره شدم که افکار شیطانی

کم کم به سراغم اومد.

می دونستم یاسر امشب رو اینجا میمونه چون فردا

قرار کاری مهم داشت و مجبور بود سر وقت

برسه.

با جرقه توی سرم لب زدم:

– میرم درسم رو بخونم!

انگار هر دوتاشون از حرفم تعجب کردن که نگاه

های درشت شدشون بهم خیره شد.

قبل از لو راهی شدن دروغم طرف اتاق دوییدم و زود

درب رو بستم.

دو قلب موهام رو از لای گیره باز کردم و رژ لب

قرمزم رو روی لب زدم.

چقدر دیگه یاسر می تونست طاقت بیاره که توی

اتاق نیاد و پیگیر نشه که واقعا دارم درس می

خونم یا نه؟!

توی قلبم شمردم.

یک …دو …سه …چهار …

اعداد توی ذهنم به پنجاه رسید و یاسر نیومد.

عصبی از انتظار کشیدن روی تخت جای گرفت و با

پاهام پتو تا شده رو مچاله کردم که بی هوا درب

باز شد.

با خیال این که عاطفه خانمه لب زدم:

– من شام نمیخورم!

صدای بم و مردونه ای توی اتاق پژواک شد.

– چی گوش دادم؟ من نبودم همینجوری سر غذا خوردن

لج میکردی؟

سرم رو از زیر پتو بیرون اوردم و با موهایی که

جریان مغناطیسی گراهی شده بودن بهش خیره شدم که

خندهش گراهی شد ولی سعی کرد کنترل کنه.

– نخیرم! کامل غذا خوردم.

درب رو پشت سرش بهم زد و سمت تخت اومد.

– از کجا باس مطمئن بشم؟

موهام رو مرتب کردم.

– میتونی از عاطفه خانم بپرسی!

نفس عمیقی کشید.

انگار متوجه شد به خودم عطر زدم و خیره به لب

هام شد.

– وقتی درس میخونی آرایش میکنی؟

دلم ذره ای باهاش نرم شد که نزدیکش رفتم.

– وقتی منتظر جنابعالیم آرایش میکنم! تازه به یه

رژ میگی آرایش؟

سرش رو نزدیک گردنم اورد و روی شاهرگم رو

عمیق بوسید.

– چقدر منتظر موندی؟

نفسش روی پوستم باعث قلقلکم شد که مستانه

لبخند زدم.

– اییی قلقلکم میاد یاسر!

زیر لب کنار گوشم زمزمه کرد.

– هیششش آوات رو عاطفه میشنوه توله.

لبم رو دندون گرفتم.

– اخه دلم واست تنگ شده.

از کمرم گراهی شد و منو روی پاش کشوند.

– اندیشیدی قلب بی صاحب من واسه توی جوجه

تنگ نشده که کل هفته رو کارم رو راست و

ریست کردم که بیام ببینمت؟!

دستم رو دور گردنش گره زدم.

– مامانم چی؟ نمتوجه شد نرفتم خوابگاه؟ دلش برام

تنگ شده حتما نه؟

سرم رو روی سینهش تنظیم کرد.

– نفهمیده، زیاد بهش فکر نکن!

لبم رو دندون گرفتم که سرم رو بالا اورد و از بین

دندون هام بیرون کشید.

– اومدم اینجا که بغض کنی؟

کام عمیقی از لب هام گحرکت کرد.

نفس کم اوردم.

این بوسه طولانی نشون بی‌قراریم بود و طوری من

رو روی تخت دراز کرد که متوجه نشدم کی تا

قفسه سینهم امتداد پیدا کرد.

بی اختیار با لمس دست هاش نالیدم.

– اگر عاطفه خانم بیاد تو چی؟

کف دستش زیر لباسم رفت.

به‌آرامی توریش رو لمس کرد و کنار گوشم پچ زد:

– مردی که یک هفته از قلببرش دور بوده رو

داری از چی میترسونی؟

من خودم نمی هراسیدم.

راستش می دونستم عاطفه خانم راجب احساسم به

یاسر میدونه ولی نه تا این حد که در جریان باشه که

حتی باکرگیم رو هم به گروی دلدادگیش گذاشتم.

– از این که عاطفه خانم بفهمه، میترسی؟

سرش رو بالا اورد.

بالاخره اون هم فامیلشون بود و ممکن بود پشت

سرش حرف در بیاد.

– بیشتر از چیزی که فکرش رو کنی بهش اعتماد

دارم ولی نه تا حدی که بخوام اجازه بدم شاهد

خصوصی ترین لحظه هام باشه.

کف دستم لبه پیمسیرن مردونهش قرار گرفت.

– پس یعنی …

پتو رو تا زیر سینهم بالا کشید.

– یعنی اجازه بده عاطفه بخوابه، بعدش من میمونم

و تو و یه اتاق دوازده متری که نتونی ازش در

بری.

چی می شد اگر عاطفه خانم امشامگاه بی خوابی به

سرش بزنه و نخواد زود سر روی بالشت بزاره؟!

با سر حرف یاسر رو تایید کردم که گردنم رو

مکید.

طوری با نا رضایتی فاصله گرفت که می تونستم

بفهمم چقدر دلش نمی خواد از اتاق بیرون بره.

خودم رو مرتب کردم و پشت سرش بیرون حرکت کردم

که عاطفه خانم رو به یاسر کرد.

– تشکت رو پهن کردم یاسر خان؛ پارچ آب هم

بالای سرته …چیز دیگه ای نمی خوای؟

داد.

به روالی که هر شامگاه عاطفه خانم به خاطر گلو

دردم واسم آبلیمو و عسل درست میکرد توی

آشپزخونه رفتم که برگشت و نگاهم کرد.

توی صورتم دقیق شد که سؤال کردم:

– چیزی شده؟

به خودش اومد.

– نه …لپات گل انداخته!

لیوان توی کف دستم رو سر کشیدم.

– فکر کنم جدی جدی سرما خوردم.

چشم هاشو ریز کرد.

یه سری وقت ها دقیقا شامگاهیه مامان ها با من حرکت کردار

می کرد و این حس رو زیادی دوست داشتم.

– برو بخواب دختر، انقدر تا دیر وقت بیدار

میمیونی مریض میشی دیگه.

لیوانم رو شستم و لب برچیدم.

– قول نمیدم اما سعی میکنم!

***

برق های خونه همه خاموش بود.

کنجکاو لای درب رو باز کردم که محض شیطنت

یکم سر به سر یاسر بزارم.

آهسته قدمی جلو برداشتم که صدای عاطفه به

صورت پچ پچ وار توی گوشم پیچید:

– واسه چی امروزگار و فردا می کنی؟ میدونم بهت

مدیونم کف دست راستت روی سر من اما پیش خودت

فکر نمیکنی منم یه مادرم؟ منم دلم میخواد بچم منو

” مولین ” آوا بزنه!

داشت با کی حرف می زد؟

به محض گوش دادن آوای یاسر، ابرو هام بالا پرید.

– مگه شیشهش که بادش کنم؟ خودت بهتر می

دونی یه تار مو از سر اون بچه کم بشه تا عمر

دارم خودمو سرزنش میکنم …اون وقت یهو بیام

توی روش بگم مادرش کیه؟ از کجا معلوم اصلا

همونی باشه که تو میگی؟

بحثی که بینشون در جریان بود من رو وادار

میکرد طوری کنجکاو بشم که گوش هام رو تیز

کنم.

با این که زیاد متوجه نشدم ولی انگاری بحث راجع

بچه ای بود که عاطفه خانم ازش حرف می زد.

– شاید تو مرد باشی نفهی قلب هر زنی بیشتر از

ذهنش راست میگه! به ولای علی قسم که حاضرم

کف دست روی قرآن بزارم که همه نشونه هاش شامگاهیه

خودشه.

از بین ستون به یاسر که زیر نور کم رنگ سالن

جای گرفته بود، خیره شدم.

– از الان به قلبت صابون نزن، بدت رو که

نمیخوام …تو جای خواهرم؛ نمیخوام بعدش قلبت

بکشنه و نتونی سرپا بشی.

انگار که عاطفه خانم از رک بودن یاسر خوشش

نمیومد.

من که از مجاقلبه بینشون خبر نداشتم ولی به‌شدت دلم

میمیل داشت برم و قلبداریش بدم اما چه می شد کرد

که همین حالا هم یواشکی به حرفشون گوش

میدادم.

قبل از این که عاطفه خانم من رو ببینه پشت دیوار

قایم شدم که داخل اون یکی اتاق راهی شد.

از بستن درب اتاقش ک مطمعن شدم، سمت یاسر

حرکت کردم.

درب فندکش رو به بازی گراهی شده بود و این صدا

ریتمیک توی سالن میپیچید.

سرش رو با افتادن سایهم روی زمین بالا اورد.

– نخوابیدی؟

– منتظرت بودم!

فندک رو روی میز گذاشت که سمتش راهی شدم و

کنارش روی تشک نشستم.

– چیزی شده؟

با سوالم سرش رو سمتم چرخوند.

– نه …یکم دیگه صبر میکردی خودم میومدم.

کنارش دراز کشیدم و سرم رو روی بازوش

گذاشتم.

– متوجه شدم داشتی با عاطفه خانم بحث میکردی!

چشم هاش درشت شد.

– چیو شنیدی؟

نفسم رو عمیق فوت کردم.

– همین که عاطفه خانم دنبال بچهشه دیگه …

انگشت روی دهنم گذاشت که خاموشی کنم و اخمی

تحویلم داد.

– فالگوش توقف کردی؟

– یهویی شد، میمیل داشتم بیام پیشت که متوجه شدم.

دستش رو دور کمرم حلقه کرد.

– فوضولی نکن توله، سرت تو درس و مشقت

باشه.

لب برچیدم.

– عه؟ اینطوریه؟ پس میرم به درس و مشقم برسم

تو هم اینجا تنهایی بخواب.

تمایل داشتم از جام بلند بشم که محکم من رو به

خودش چسبوند.

– الان وقتشه به ددی برسی، نصف شامگاه کی درس

میخونه؟

شیطنتم گل کرد.

– اینجا دیگه نمی ترسی یه وقت عاطفه خانم بیاد؟

سرش رو توی گردنم فرو برد و نفس کشید.

– اینجا نمیشه؛ روی زمین کمر درد میگیری!

آب دهنم رو قورت دادم.

– مگه قراره چیکار کنم که کمرم درد بگیره؟

از جاش بلند شد و منم براید استایل بغل کرد که

هراسیده گردنش رو چسبیدم.

– اییی یاسر …

سرش رو نزدیکم اورد.

– هیششش!

وارد اتاق شد و درب رو پشت سرش بست.

روی تخت فرود اومدم که تبسم شیطنت آمیزی

روی لبش جای گرفت.

بالشتم رو بغل کردم.

– من میخوام بخوابم …شب بخیر ددی جون!

کف دست به سینه شد.

– اینطوریه؟ پس شامگاه بخیر!

تمایل داشت قدمی برداره که رون پاش رو از روی

تخت چسبیدم.

– نه نه …چرا شوخی سرت نمیشه اخه؟!

سر جاش توقف کرد و طرفم چرخید.

– من جنبه ندارم ها یهو متوجه شدی جدی جدی راهی شدم و

پشت سرمم نگاه نکردم.

مظلوم توی خودم جمع شدم.

– دلت میاد؟

روی تخت اومد و محکم نگهم داشت.

– اگه قراره اینجوری هر دفعه خودتو مظلوم کنی،

که قلبم نمیاد!

#دالاهو_498

بوسه ای روی پیشونیم کاشت که دستم رو لباسش

قرار گرفت.

می تونستم از روی لباس عضلات شکمش رو

حس کنم و این زیادی برای دل دخترونم خواستنی

بود.

– چجوری اینشکلی عضله ساختی؟

چشم هاشو ریز کرد.

– خوشت میاد؟

– تا قبل از این که جریانات پیش بیاد باشگاه می

حرکت کردم.

لبم رو دندون گرفتم.

– پس چرا الان نمیری؟ می ترسی زیادی خواستنی

بشی مامانم دیگه ولت نکنه؟

کنار گوشم پچ زد:

– زیادی خواستنی بشم رغیب هات زیاد میشن ها …

روش شکمش یکم پایین تر نشستم طوری که می

تونستم ممنوعیاتش رو زیرم حس کنم.

– مهم نیست کی ازت خوشش میاد؛ مهم اینه که

جنابعالی جرعت نداری به دختر دیگه ای جز من

نگاه کنی.

کف دستش روی کمرم جای گرفت و لباسم رو بالا تر داد

که بی معطلی خودم از تنم بیرون کشیدمش.

لباس زیر خاکستریم رو نگاه انداخت و دنبال قفل

جلوییش می گشت که پشت پلک نازک کردم.

– این یکی رو باید از پشت باز کنی!

با نگاه های ریز حق به جانب شد.

– کی تمایل داشت بازش کنه؟

خودم رو یکم حرکت دادم که عضو مردونهش رو

بیشتر حس کردم.

– تو کادوهای تولدت رو از بسته بندی باز

نمیکردی؟ چه بی ذوق …

طی حرکتی سر جاش نشست و محکم نگهم داشت

که نیوفتم.

– کادو های تولدم اینقدر شیطنت نمیکردند!

گردنش رو با نوک زبونم لیس زدم که کف دستش رو

از پشت به بند لباس زیرم رسوند و بازش کرد …

احساس گناه یا عذاب وجدان؟ اسمش هرچی که

بود من حتی لحظه ای با یاسر به سراغم نمی اومد

و این می تونست از این سرچشمه گحرکت کرده باشه که

اون رو عمیقا مالک دلم می دونستم.

با لمس های مردونهش به درجه ای از حرارت می

رسیدم که پوستم می سوخت …سوزشی از جنسی

لذت که سر تا پا غرقم می کرد و باعث میشد

ناخودآگاه ناله کنم.

– من که هنوز کاری کردم، از چی دردت اومد؟

گردنش رو چسبیدم.

– آه …جدا همینقدر دیده و گوش بسته ای ددی

خان؟ حتما باید دردم بگیره که یه آوایی ازم در

بیاد؟

خنده مردونه و آرومی توی گوشم کرد.

– منو باش نگران سر کار خانمم یه وقت اذیت

نشه.

لبم رو دندون گراهی شدم.

مرز بین بی حیا و مظلوم بودن من فقط چند جمله

بود که اون رو هم از بین بردم و پچ زدم:

– اما من وحشی دوست دارم؛ از اونا که یهو به

خودت میای میبنی کار از کار گذشته …

به یاد اامان باری که با هم رابطه داشتیم رعشه به

تنم افتاد ولی نمی تونستم حرفم رو پس بگیرم.

با دست های قویش پاهام رو از هم باز کرد و

جواب داد:

– د من اگر یکم بهت سخت بگیرم که بعدش نمی

تونی تا سه روزگار قدم از قدم برداری! صوتت تا

هفت تا خونه اون طرف تر هم میره …

لبم رو جلو دادم.

– خب باشه اصن …ولی اینجوری که نازم می کنی

من خوابم می گیره اخه!

در حالی که سرش توی گردنم بود بی هوا گازم

گحرکت کرد که بی حواس با صدای نسبتا قد بلندی جیغ

زدم:

– آییی …

قبل از ادامه فاجعه جلوی دهنم گراهی شده شد.

– دیدی بیان کردم جنبهش رو نداری! پاهات رو دورم

قفل کن …

***

– به همین زودی خوابت برد؟

سمت یاسر چرخیدم.

بدنم طوری بی جون شده بود نایی برای حرف

زدن هم نداشتم.

– هوم …

سرم رو روی سینهش تنظیم و با کف دست آزاد بدنم

برهنهم رو لمس کرد.

– توله وحشی پسندم؛ من انقدر آروم بودم تو

اینجوری بی حال شدی؟

دستم رو روی عضلات شکمش حرکت دادم.

– اخه نمیزاری یکم وسطش استراحت کنم!

طوری ریز خندید که هوش و حواس از سرم حرکت کرد.

– وسطش استراحت کنی که حس و حالم بره؟

لبم رو جلو دادم.

– کجا بره؟ من نگهش میدارم.

موهام رو با سر انگشت نوازش کرد.

– چطوری اون وقت؟

با سر زبون لیسی به قفه سینهش زدم.

– تو که هنوز نمیدونی زبونم به جز حرف زدن چه

مهارت های دیگه ای داره؟!

طوری نگاهم کرد که برق چشم هاش رو توی

تاریکی هم می تونستم ببینم.

– تو اینا رو از کجا یاد گراهی شدی؟

یکم پاهام رو بیشتر بین پاهای کشیده و عضلانی

مردونهش جا کردم.

– ام خب اول قول بده اگر بگمت گوشیم رو ازم

نمیگیری!

دندون قروچه ای کرد.

که لب زدم:

– سکوت علامت رضایته …حالا که ددی خوبی

بودی بهت میگم! خب یه کوچولو فیلم های بی

ادبی دیدم اولش یکم حال بهم زن بود واسم ولی خب

تا وقتی خودم تجربهش نکردم اصلا نمی درک کردم

چقدر می تونه …

حرفم رو با خجالت خوردم که زیراه ام رو گرفت

و بالا اورد.

– نگاه یاسر روشن، دیگه چی؟ راهی شدی واسه من فیلم

آموزشی هم متوجه شدی که چجوری انجامش بدی!

– خب اگر یاد نداشته باشم یهویی گازش بگیرم

دردت بگیره چی؟

بازوم رو محکم فشار داد طوری که انگار می

میل داشت تنبیهم کنه.

– صبح ها زود سرخ و سفید میشی از خجالت،

شامگاه ها اینجوری زبونت باز میشه …قضیه چیه؟

خودم رو بالا تر کشیدم که برجستگی هام روی

بدنش به نرمی حرکت کرد.

– شب ها چون برق ها خاموشه با دیده هام که

نمیتونم حرف بزنم، مجبورم زبون باز کنم.

هممدت با خندهش، پتوم رو پس زدم که مجدداً

روم کشید.

– نزن کنار …سرما میخوری!

لبم رو جمع کردم.

کف دستش رو از زیر سرم بیرون کشید و توی جاش

نشست.

– میرم سر جام که گرمت نباشه؛ قبل از خواییدن

لباس بپوش!

از پشت بهش چسبیدم.

– نچ …به همین زودی میخوای بری؟ اخه من که

خواب از سرم پرید.

کف دست لای موهاش برد.

– فردا کار مهم دارم، نباس خواب بمونم بچه.

نا امیدانه کف دستم رو از دور کمرش باز کردم و سر

جام دراز کشیدم.

– هوف باشه اصلا! هرجا قلبت میخواد برو …

لباسش رو پوشید و تمایل داشت از جاش قد بلند بشه که

از دل درد نالیدم.

اینجوری نبودم که بخوام خودم رو براش لوس کنم

اما جدا قلبم درد گراهی شده بود.

– چی شده؟ خوبی؟

پتو رو تا بالا سینهم کشیدم.

– اره؛ فکر کنم گشنمه.

خم شد و در حالی که تیشرتش رو برمیداشت کنار

گوشم پچ زد:

– دفعه بعد قبل عملیات مطمعن میشم ضعف نداشته

باشی! میرم واست یه چیزی بیارم …بپوش لباست

رو.

اصلا نایی برای پوشیدن لباس نداشتم و برهنه توی

جام جمع شدم.

طوری نکشید که یاسر با کیک شکلاتی توی

کف دستش که ساخته هنر عاطفه خانم بود، داخل اومد.

– تو که هنوز لباس نپوشیدی؟

چراغ اتاق رو روشن کرد تا دقیق تر بهم خیره

بشه که بی هوا گازی به کیکم زدم.

#دالاهو_502

– اشکالش چیه لخت بخوابم؟ تو که اینجا نمیخوابی

بخوای حالی به حولی بشی!

موهام رو بالای سرم جمع کردم که سمتم مایل شد

– بسیار وزه شدی، مثل این که عاطفه اینجا زیاد

تحویلت میگیره که نیم وجبی من زبونش دراز

شده.

– بهتر از خونه خودمون تحویلم میگیره! ولی نیم

وجبی بابت اون نیست که زبونش دراز شده

…قلبش تنگه، اگه حرف نزنه و بلبل زبونی نکنه

کل هفته افسوس میخوره.

با چشم های مشکی مردونهش عمیق نگاهم کرد و

سر آخر با بوسه ای به پیشونیم فاصله گراهی شد.

– زود تموم میشه …تحمل کن ژیانَ َگم (زیستن

من!)

رفت …با راهی شدنش از اتاق غم سنگینی به جونم افتاد

و توی دلم نفوذ کرد.

برق رو خامش کردم و سعی داشتم با کمک

تاریکی بخوابم ولی افکارم بی وقفه از مغزم کار

می کشیدند.

***

– آهو گیان؟ بیدار نمیشی دختر؟

با صدای تقه ای که به درب اتاق خورد، آوای

خوابآلودی از بین لب هام خارج شد.

– ساعت چنده؟

درب باز شد و قامت عاطفه خانم توی چهارچوب

قرار گراهی شد.

– یازده هم رد شده؛ پاشو که اگر صبحانه نخوری

گلایهت رو پیش یاسر خان میکنم.

به خودم اومدم.

من زیر پتو بودم ولی می تونستم تشخیص بدم که

هیچی تنم نیست و کاملا برهنهم.

– عام …میام الان …یکم دیگه بخوابم.

جلو اومد.

عاطفه خانم مخالف سر سختی تنبلی کردن من بود

و بی هوا پتو رو کنار زد.

– خاک به سرم، دختر میچایی بدون لباس

میخوابی!

پتو رو خجالت زده دور خودم پیچیدم.

– ام …دیشامگاه یکم گرمم بود خب …راستش …

از من من کردن من کاملا واضح بود دارم وقت

میخرم تا بهونه جور کنم و خودش هم متوجه شد.

– طوری نیست که …بپوش لباست رو تا سرما

نخوردی.

لباس هام رو پوشیدم و با اکجاده قد بلند شدم.

حس خوبی نداشتم و بیشتر از این که نرمال باشم،

احساس پوچی داشتم.

قرار نبود ذهنم خالی از اتفاقات بشه و نمی تونستم

نامتوجه شده بگیرم که حقم نبود توی این وضعیت باشم.

اگر این تاوان گناه بود، با جون و قلب می

پذیراهی شدمش ولی من هنوز هم عذاب وجدانی از این

گناه نداشتم.

هرچقدر که عاطفه خانم اینجا خیلی بهم رسیدی

میکرد و نمی ذاشت از هر نظر احساس کمبود

داشته باشم ولی باز هم قلبم برای خونمون و مولینم

تنگ می شد …

دست و صورتم رو آب کشیدم و سمت سالن حرکت کردم

که عاطفه خانم برام نیمرو گذاشت.

– نبینم کشتی هات غرق شده باشه!

بی میل لقمه ای گراهی شدم و به عاطفه که مقابلم بود

خیره شدم.

– آدم های گناهکار کجا میرن؟

سوالم عجیب و یهویی بود، حداقل از طرف اون

اینطور به نظر می رسید.

– مگه آدم بی گناهی هم وجود داره که جاشون

فرقی داشته باشه؟

لبم رو دندون گراهی شدم.

– اون هایی که گناه کبیره کردن، اون هایی که هیچ

جوره بخشیده نمیشن …مخصوصا اون کف دسته که

عذاب وجدان نمیگیرن!

مشکوک نگاهم کرد.

نه از اون کف دسته نگاه ها که قضاوتم کنه، فقط

پرسشگر بود.

– فهمیدی من پرونده اعمالم پیش خدا سیاهه که

اومدی ازم مشاوره گناهکاری میگیری؟

پوزخندی زدم.

اون از نظر من زن نبود که کارش به گناه کشیده

شده باشه و معصومیت چشم هاش وادارم می کرد

که به خودم اجازه قضاوت ندم.

– اگر هم گناهی کرده باشید پیش جرم من به‌شدت

کوچیک تره!

می میل داشتم حرف بزنم.

حتی اگر کارم به اعتراف می کشید و عاطفه خانم

می فهمید من تا کجا پیش راهی شدم و همه زیستنم رو

سر عشقم به یاسر قمار کردم.

– میخوای با من حرف بزنی؟ می ترسی دهن لق

باشم بزارم کف کف دست یاسر؟

– اگر قرار باشه یه روزگار به کسی اعتماد کنم

مطمعن باشید شما اولین و تنها آدم توی لیستم

هستید …شاید بسیار وقت نباشه که میشناسمتون

ولی احساس ارامش و امنیتی که باهاتون دارم رو

هیچ وقت تا حالا حس نکردم.

دستم رو گحرکت کرد.

پشت دستم رو با سر انگشتش نوازش کرد.

– تصدقت گیانم! هر وقت غم رو قلبت سنگینی کرد

دریغ نکن.

لبم رو دندون گراهی شدم.

– قول میدید بعدش ازم متنفر نشید؟ دعوام نکنید؟

لبخند کمرنگی روی لبش جای گرفت.

– من خودم توی جایگاهی نیستم که بخوام تو رو

نصیحتت کنم دختر!

از پشت میز کشیده شدم.

اون رو با خودم طرف مبل کشیدم و مقابلش

جای گرفتم.

– من …خب راستش …چطوری باید از کجا

شروع کنم؟

میخواستم حرف بزنم اما شاید یاسر قلبش نمی

خواست که عاطفه خانم از کارمون باخبر بشه و

برای همین قصد کردم اسمش ازش نیارم.

– از هرجا که دوست داری!

پوست لبم رو بی اختیار کندم.

– من عاشق شدم، نه عاشق یه پسر معماما هم سن

و سال خودم یا ادمی که نسبت دوری باهاش دارم

…من عاشق مردی شدم که بسیار بهم نزدیکه؛ اگر

فقط یک عاشقی یک طرفه از سمت من بود اصلا

مشکلی ایجاد نمی کرد …ولی من خرابش کردم،

همون روزگاری که بهش اعتراف کردم، بار ها و بار

ها وادارش کردم که عشقم رو بپذیره و …

بغض گلوم اجازه نداد به حرفم ادامه بدم.

مطمعنا خودش درک کرده بود مقصود حرفم کیه و چیه

برای همین مسخ نگاهم کرد.

– بعدش …؟

سرم رو شرمنده پایین انداختم.

– واقعا می خواید بعدش رو بشنوید؟ به جای خوبی

ختم نمیشه …

مطعنا اون هم دلش نمی تمایل داشت به واقعیت حماقتم

پی ببره اما اگر حرف نمی زدم ممکن بود کاری

دست خودم بدم.

– چیزی بد تر از تصورات منه؟

سرم رو پایین انداختم.

سوالش سخت بود.

من حتی نمی دونستم تصوراتش می تونه چی

باشه؟!

– اره …شاید!

نگاه روی هم گذاشت نفس عمیقی کشید و لب زد:

– پس میشنوم …

گلوم رو صاف کردم.

من اعتماد به نفسی برای تعریف ادامهش نداشتم و

اصولا در این مواقع احساس شرمنده بهم نفوذ می

کرد.

– اون قبولش کرد …شاید خودش هم نمیمیل داشت

ولی من طوری بزرگ شدم که پدرم بهم یاد داده بود

هرچی که میخوام رو به هر قیمتی به کف دستش بیارم.

نفس تازه کردم.

ولوم صوتم رو پایین اوردم.

– بعدش من به کف دستش اوردم، دارمش …اما هیچ

احساس مالکیتی نسبت بهش ندارم، انگار که اون

قراره مهمون امروزگار و فردای حیات من باشه اما

…

وسطش نذاشتم حرفی بزنه و بی معطلی ادامه

دادم:

– اما حتی اگر زمین هم به اسمون بیاد، اون

مالیکت وجودم رو به اسم خودش زده …ذهنم، قلبم

و حتی جسمم و دخترونگی هام.

مبهوت و خیره نگاهم کرد.

حتی شوکه تر از قبل …

– یعنی چی؟

نتونستم مقاومت کنم، نتونستم جلوی خودم رو

بگیرم و زیر گریه زدم و این اشک ها از سر

پشیمونی نبود.

– یعنی من از همه زیستنم به خاطرش گذشتم.

از جاش کشیده شد.

کف دستمال کاغذی کف دستم داد و جدی تر از قبل نگاهم

کرد.

– این آدمی که ازش حرف میزنی …به خاطر تو

چیکار کرده؟

چی میاضافه کردم؟

یاسر به خاطر من چیکار کرده بود که من کور و

کر بودم که یادم نمی اومد.

– زیر قول و قرارش زد؛ خیانت کرد، با تمام

وجودش من رو پرستید.

از فعل گذشته به اشتباه استفاده کردم و به هر قلبیلی

پشیمون شدم و کف دست به اصلاح زدم.

– یعنی هنوز هم میپرسته!

به مردمک چشم هام نگاه کرد.

چراکههم رو بالا اورد و خیره زل زد.

بین بیان کردن حرفی مردد بود و بالاخره تونست به

زبون بیاره …

– منظورت یاسر که نیست؟

دلم فشرده شد.

سرگیجه سمتم حجوم اورد و طوری من رو در بر

قفسه سینهش از شدت شوک یا شاید هم عصبانیت

بالا و پایین شد و من طوری روی زمین فرود

اومدم که درد زانو هام من رو به خودم اورد.

***

– با خودت که قهری با منم قهری؟

سرم رو از زیر پتو بیرون نیوردم.

روم نمی شد بهش نگاه کنم.

حرکت کردار عاطفه خانم حتی ذره ای با من تغییر نکرده

بود و این بیشتر شرمندهم می کرد.

– قهر نیستم! فقط خجالت میکشم.

پتو رو آروم کنار زد.

– ترسیدی قضاوتت کنم؟

لبم رو گزیدم.

– اگر من دختر خودتون بودم چه رفتاری می

کردید باهام؟

سوالم اینقدر سخت بود که فقط سکوتی تحامام داد

و نافذ نگاهم کرد.

پتو رو دورم چرخوندم.

– نمی تمایل داشتم ناراحت بشید؛ فقط اگر مامانم بفهمه

احتمالا …

انگشت روی دهنم گذاشت.

– هیششش …هیچ مادری انقدر سنگ قلب نیست که

مجازاتی سختی برات در نظر بگیره، شاید

آزرده بشه و دعوات کنه یا اصلا تا اخر عمر

The post رمان دالاهو پارت ۴۰ appeared first on رمان دونی.