رمان دالاهو پارت ۳۸

پاهام کف ماشین ضرب گرفت.

چه اهمیتی داشت که چقدر بچه قراره داشته باشه؟

تا رسیدن به خونشون دیگه چیزی از پوست لبم برای جوییدن نمونده بود.

از ماشین پایین اومدم.

اون ها رسما برای اامان بار بود که میمیل داشتند با یاسر ملاقات داشته باشند و یه جورایی از برخوردشون می ترسیدم که خوشامگاهختانه برعکس این جریان اتفاق افتاد و حسابی داییم باهاش خوش و بش مسیر انداخت.

– به به، دوردونه دایی …چه عجب ما مشاهده کردیمت!

منظورش با من بود؟

تبسم مصنوعی زدم.

– کم سعادت بودم!

مولین دستش رو پشت سرم گذاشت.

– تو که بچه های این دوره رو میشناسی خان داداش!

خواستم چیزی بگم که زندایی پیش کف دستی کرد.

– حالا چرا دم در ایستاد؟! بریم داخل حالا وقت این حرفا نیست که.

خداروشکر حداقل یه نفر حرف قلبم رو زد.

با داخل شدنمون هموقت آوای مرغ عاشقی هاشون توی گوشم پیچید.

خونشون زیادی بزرگ و دل باز بود و این باعث شد احساس راحت تری داشته باشم که می تونم یک گوشه خودم رو قایم کنم.

روی اامان مبل کنار مولین جای گرفتم که زندایی چایی به دست طرفمون اومد.

– پسرا رو فرستادم برن یکم خرید کن کم کم دیگه سر و کله‌شون پیدا میشه …

لبخند مصنوعی زدم که یاسر اخم ریزی کرد.

این یعنی به محض اومدن اون دوتا باید حجاب کامل بگیرم وگرنه کلاهم پس معرکه‌ست.

مامان رو به داییم کرد.

– خدا بیامرز طاهر اخرین بار که اومد اینجا روی همین مبل داشت باهات راجب فوتبال بحث می کرد …

دایی به نظر یکم ناراحت شد.

– حالا که نیست انگار یه چیزی کمه اینجا! الحمد الله که آقا یاسر تونسته جای طاهر رو واستون پر کنه مگه نه؟

– اون که صد در صد، تعریف از شوهرم نباشه یه سر و گردن بالا تره

فاجعه بود.

مامان زیادی به وجود یاسر می بالید که از هر لحاظ بهش حق میدادم.

در هر صورت اون تونسته بود صاحب مردی بشه که از خودش جوون تر بود و تقریبا یک شهر برای به دست اوردنش سر و کف دست میشکستن.

با حالتی که کاملا مشخص بود چقدر حوصله‌م سر رفته، نفسم رو کلافه بیرون دادم.

نظر یاسر سمتم جلب شد.

طوری که سعی می کرد خودش رو موجه جلوه بده می تونست تنها دلیلی باشه که قلبم بخواد سرمو به دیوار بکوبم.

صدای همهمه توی گوشم بود.

می تونستم ببینم ولی ذهنم جایی داشت پرواز می کرد که خودمم بی خبر بودم.

– آهو؟ کجا سیر میکنی؟ تو هپروتی! کشیده شو سلام کن.

با صدای مولین به خودم اومدم.

سرم رو بالا اوردم.

به کی باید سلام می کردم؟

با مشاهده کردن ایمان و نوید که هر دوتاشون منتظر من بودند و تبسم می زدند هول کردم که زیر خنده زدن.

– اذیتش نکن عمه؛ فکر کنم دیشامگاه نخوابیده الان داره نگاه هاش روی هم میره.

اخم ریزی کردم.

– سلام …نه خوابم نمیاد!

نگاهشون به سر تا پام افتاد.

چه می شد کرد؟ من دختری بودم که طبیعی بود جلوی دوتا پسر مجرد خجالت بکشم و گونه سرخ کنم ولی این امر اصلا به مزاج یاسر خوش نیومد.

به هر حال اون هم مرد بود …نمی تونست تحمل کنه من به کسی جز خودش نگاه می ندازم و انصافا که ایمان و نوید از لحاظ تیپ و قیافه جذاب بودند.

سر جام قرار گرفتم.

باز هم حق داشتم توی هپروت برم؟

عمرا اگر با چنین نگاه های یاسر می شد توی فکر فرو حرکت کرد.

آوای زندایی باعث شد یاسر دست از نگاه کردن بهم برداره و با همون فک منقبض شدش رو بازم بگیره.

– آهو گیان با درسات چیکار میکنی؟

تبسمی زدم.

– خوابگاه میرم درس میخونم!

دایی متعجب نگاهم کرد.

– کی تو رو فرستاده خوابگاه؟ مگه خودت خونه نداری که اونجا درس بخونی؟ محیطش واسه تویی که تا سر کوچتون هم تنها نرفتی درست نیست

حتی دایی هم از این موضوع خبر داشت ولی چه فایده که تو گوش مولین نمی حرکت کرد.

– مولین میگه اونجا حواسم پرت نمیشه.

زندایی زیر لب “هین” کرد.

– خدا مرگم …کی همچین چیزی گفته؟ یاسر خان شما چطوری اجازه دادی آفاق بخواد آهو رو بفرسته؟

قبل از این که یاسر حرف بزنه مامان پیش کف دستی کرد.

– خوابگاه که جای بدی نیست زن داداش؛ توی خونه از وقتی گوشی گحرکت کرده همش سر تو اون ماسماسکشه …کی وقت میکنه درس بخونه!؟

یاسر آواش رو صاف کرد.

– بعد از تعطیلات عید میرم پرونده‌ش رو میگیرم، اگر بخواد درس بخونه توی خونه هم میتونه!

دایی خواست چیزی بگه که ایمان داخل سالن برگشت و درست روی مبل رو به روم قرار گرفت.

– ای بابا این دختر رو چقدر اذیتش میکنید؛ بزارید هر جا دوست داره درسشو بخونه تهش که چی؟ عمه میخواد یه دولید خوب دست و پا کنه.

اخم های یاسر توی هم راهی شد.

شک نداشتم اگر کف دستش باز بود یه مشت توی دهن پسر بیچاره که حق گفته بود فرود می اورد.

– آهو تا هر وقت خودش بخواد خونه پدریش میمونه؛ عمه‌ت هم اگر بخواد من اجازه نمیدم هز ننه قمری که از مسیر رسید اهو رو حواله‌ش کنم.

یاسر طوری کلماتش رو کوبنده ادا میکرد که ایمان توی جاش خشکش زد و زندایی از پسرش حمایت کرد.

– ای بابا یاسر خان؛ ایمان که حرف بدی نزد به دل گحرکت کردید …راست میگه خب آفاق هر جا میشینه دم از شوهر دادن آهو میزنه.

از روی مبل عصبی بلند شدم.

از این که مدام داشتن راجب من و اینده‌م حرف می زدن و من نمیتونستم جز خاموشی کاری کنم ازار دهنده بود تا بالاخره قصد کردم خاموشیم رو بشکنم.

– بهتر نیست هرکس واسه زیستن خودش تصمیم بگیره؟ من دلم میخواد تا ابد و مدت خونه بابام مجرد بمونم! مامانم که نمیتونه من به زور شوهر بده.

عصبی بودم.

نمیتمایل داشتم فضا خفه کننده رو بیشتر از این تحمل کنم و سمت حیاط راهی شدم.

از این که کسی دنبالم نیومد خاطرم جمع شد که میتونستم راحت تر چند قطر اشک بریزم تا حداقل بغض لعنتیم کف دست از سرم برداره.

روی اولین پله قرار گرفتم و به محض این که خواستم برای چند دقیقه ای خلوت کنم صدای بم ایمان توی گوشم از پشت سر پیچید:

– چه زود هم قهر میکنه! دختر دیوونه.

چینی به بینیم دادم و سمتش برگشتم.

– قهر نکردم!

کنارم روی پله قرار گرفت.

– ولی اینطور به نظر نمیرسه ها …گیرم که عمه بخواد شوهرت بده، آقا یاسر اینطوری که جبهه گحرکت کرد عمرا بزاره تو رو کف دست پسر غریبه بسپارن.

درست می گفت.

یاسر واکنش زیادی نشون داده بود.

– غریبه یا آشنا چه فرقی داره؟ به هر حال من از هیچ پسری خوشم نمیاد.

ابرویی بالا انداخت.

– حتی من؟

من انقدر باهاش راحت نبودم که اینطوری میخواست شوخی کنه.

– چه اعتماد به نفسی، چی باعث شد فکر کنی از بقیه سر تری؟ کسی که من دوسش دارم حداقل ده سر و گردن از امثال شما بالا تره.

ابرو هاش بالا پرید.

هرچند که اون می‌تونست شانس بهتری در برابر بقیه پسر ها داشته باشه اما در مقایسه با یاسر من حتی انگشت کوچیکی به حساب نمی اومد.

– دیگه داره بهم بر میخوره، اون کیه که تونستی اینجوری تورو تصاحب کنه که پسر دیگه ای به چشمت نیاد.

نمی شد بهش راستش رو بگم.

لبم رو دندون گحرکت کردم.

حداقلش میشد مشخصات داد که قید تیلیت کردن مغز منه بزنه.

– قدش بلنده، موهاش خوش حالته، خوشتیپه، ریش هم نمیزاره.

یکم با دقت تر به حرف هام گوش کرد.

– همش همین؟ با تیپ و قیافه‌ش که نمیتونه زن بگیره …خونه، ماشین، شغل؟

طوری حرکت کردار می کرد انگار از طرف مولینم اومده حرف بکشه

یکم خودم رو عقب تر کشیدم.

زیادی داشت نزدیکم میشد.

– چرا میپرسی؟

دستش هاش رو توی هم قفل کرد و متفکرانه میل داشت چیزی بگه که قبلش آوای یاسر از پشت سرمون اومد.

– ایمان …مادرت صدات میزنه.

ایمان با نفس کلافه ای از جاش کشیده شد و یاسر هنوز هم پشت سرم بود.

– کشیده شو از روی زمین.

نگاهش کردم و توی همین حالت گفتم:

– روی زمین نیستم، روی پله‌م.

کنارم درست جایی که ایمان نشسته بود، نشست.

– چی میاضافه کرد بهت؟

هنوز هم قصد نداشتم نگاهش کردم.

– کیو میگی؟

لحنش جدی شد.

– همین پسره!

بد نبود اگر یکم اذیتش کنم؟

– همین پسره اسم داره، اسمش هم ایمانه …

دستش رو زیر زیراه‌م گذاشت و صورتشو سمتم برگردوند.

– از کی تا حالا واست مهمه؟!

پشت پلک نازک کردم.

– از وقتی متوجه شدم میخواد واسه میل داشتگاری پا پیش بزاره …تو که نمیخوای به دولیدت همواره بگی همین‌ پسره؟!

وای که خودم داشت از حرف های بی سر و تهم خنده‌م می گراهی شد و به زور جلوی خودم رو گرفتم که یاسر درست مثل شیر زخمی غرید:

– یه بار دیگه تکرار کن، اون بی ناموس یه ساعت اینجا داشت زیر گوشت چی زر زر میکرد؟ یادت بندازم تو واسه کیی؟

دروغ بگو اگر میبیان کردم نترسیم!

– چرا صداتو میبری بالا یکی میشنوه؟! من برای هیچ کس نیستم …خودت گفتی!

حرف توی دهنش گذاشتم.

در واقع یاسر هیچ وقت همچین چیزی ناظهار کرده بود.

در حالی که سعی می کرد صداش رو بالا نبره منو از روی پله ها کشیده کرد و طوری سمت دیوار پشتی کشید که مچم درد گحرکت کرد.

– اه یاسر ولم کن، چیکار میکنی مچم شکست!

به دیوار تکیه‌م داد.

منو بین خودش و اجر های مشت سرم محبوس کرد و کنار گوشیم مجدداً غرش کرد.

– کی بود دیشب داشت منو مست خودش می کرد؟ کی دیروزگار التماس می کرد من دخترونگی و بکارتشو ازش بگیرم؟

– من بودم؟ که چی حالا؟ چه اهمیتی داره واست وقتی تو خودت زن داری؟

انگشت رو شقیقه‌ش گذاشت.

این یعنی بیشتر از این نمیتونه فشار عصبی رو تحمل کنه.

– الان حرکت کردی سر خونه اول؛ به همین راحتی نیست آهو خانم …دل یاسر رو بردن عاقبت خوبی نداره …تو یا برای منی یا هیچ احد و ناسی! شیر فهمه؟!

ضعف کردم.

از اون دستوغش و ضعف هایی که قند توی قلبم برای ابهتش آب می شد.

– ثابت کن واسه تو ام!

سرش رو نزدیک گوشم اورد و با لحن تحکم وار لب زد:

– بزار برگردیم کرمانشاه …اونم ثابتش میکنم.

لب و لوچه براش اویزون کردم.

– بسیار خب؛ شوخی کردم! اونطوری که تو سر ماجرای ازدواج واسشون سینه سپر کرده عمرا کسی بخواد حرف خواستگاری رو پیش بکشه.

اخمش باز شد.

انگار خیالش راحت تر شد.

– ببینم توله، نکنه هوس کردی من اینجا یه خون مسیر بندازم تا کف دست از اذیت کردن قلب من برداری؟!

انگشتی به لبه پیجادهنش کشیدم.

– نچ، هوس کردم جلوی بقیه نشونم بدی چطوری خاطرمو میخوای …مشکلیه؟!

پوزخندی گوشه لبش زد.

حرفم به نظرش مسخره اومد.

– نذار کار کف دستت بدم، برو وروجک من به خودم قول دادم تا کرمانشاه دست بهت نزنم، اجازه نده قول و قرارم رو زیر پا بزارم.

زیر لب “نچ” کردم.

– میگم سن و سالت راهی شده باشه داری در اثر کهولت سن با غرایض جنسی و انسانیت یکی به دو میکنی! اصلا واستا کار کف دستم بده ببینم چند مرده حلاجه؟!

ضربه ای به پشتم تقریبا نزدیک پایین تنه‌م زد.

– میخاره نه؟! فک کنم دلت به‌شدت هوس درد کشیدن کرده …به همین آسونیا که فکر میکنی نیست.

تیکه‌م رو از دیوار برداشتم.

داشت منو از چی می ترسوند؟ خودم تا حالا هزار بار راجبش توی اینترنت خونده بودم.

– مثلا میخوای از دردش بترسم؟ نچ …من واسه خاطر جنابعالی همه چیو تحمل میکنم، منتها کیه که قدر منو بدونه‌؟!

خنده ای قهقه مانند کرد و تمایل داشت چیزی بگه که آواب خش خش برگ های مانع شد و هممدت سرمون رو به عقب برگدوندیم که مولین ظاهر شد.

– یاسر خان من تو رو فرستادم دنبال آهو …خودت موندگار شدی؟

یاسر یکم ازش فاصله گرفت و دست توی جیبش فرو برد.

– داشتیم با هم حرف های پدر دختری میزدیم، شما برو تو الان میایم.

مولین مشکوک نگاهمون کرد.

– زود بیاید، زن داداشم میخواد غذا رو بکشه.

به محض این که جادهش رو کشید نفس حبس شده توی سینم رو بیرون فرستادم و هوا رو بلعیدم.

– هوف …سکته کردم!

یاسر ابرویی بالا انداخت.

– تو واسه خاطر چنین چیزی تا مرز سکته پیش میری اون وقت می خوای از پس اون بر بیای؟

ضربه ای به بازوش زدم.

– اره؛ چرا نتونم! نکنه خودت عیب و ایراد داری میخوای گردن من بندازی و بهونه بگیری؟ اگه اینجوریه تکلیفمو مشخص کن من در آینده دو تا بچه میخوام.

صورتش گر گحرکت کرد.

مشخص بود داره خودشو کنترل میکنه تا همینجا یه لقمه چپم نگیره.

– نترس عیب و ایراد ندارم، دو تا که کمه …هشت تا میکارم.

– هشتا رو کی میخواد بزرگ کنه؟ تو که پیر میشی این منم که باید جوونیمو پای بچه های جنابعالی بزارم …

از حرفم خندید.

کاش می دونست وقتی اینجوری میخنده قلب آهو تا ناکجا آباد قنج میره …

– بیا بریم داخل کُره خر، چوب خطت پر شده واسه اذیت کردن من.

مسیر افتاد که پشت سرش رفتم.

تا داخل سالن شدم انگار جو قبلی خوابیده بود و این می تونست خبری خوبی باشه.

زندایی سفره رنگی چیده بود ولی طبق بیان کرده های بابا اشپزیش چنگی به قلب نمی زد.

کنار یاسر قرار گرفتم.

یه جورایی میخواستم وابستگیم رو بهش به کل خانواده داییم ثابت کنم که اگر فردا خبری به گوششون رسید پی به علاقه فعلیمون ببرن.

زندایی برام بشقاب پر و پیمونی ریخت.

زیرا کنار یاسر بودم حتی سنگ هم اشتهام رو باز می کرد.

بابا راست می اضافه کرد.

زندایی اصلا مهارت درست و درمونی توی آشپزی نداشت یا شاید من به این نوع غذا عادت نداشتم که نتونستم بیشتر از یک سوم بشقابم رو بخورم و زود عقب کشیدم.

ایمان نگاه سنگینش رو قرار نبود از روم برداره و سر آخر گفت:

– آهو …بیا بریم از توی ماشین خرید ها رو بیاریم تا بقیه غذاشون رو میخورن.

نمیتمایل داشتم برم و داشتم توی سرم بهونه می ترشایدم که مولین حرفش رو تایید کرد.

– برو مادر، حتما زیاده خودش تنهایی نمیتونه.

ناچار همجادهش حیاط راهی شدم.

البته که نشد اخم های غلیض یاسر رو نادیده گحرکت کرد.

دمپایی اور سایز جلوی درب رو پوشیدم.

– پس ماشینت کجاست؟

از جلوی ورودی فاصله گرفت.

– خرید ها رو داداشم برده داخل.

چین به بینیم دادم.

– پس چرا منو الکی کشوندی اینجا؟!

– که ازت یه سوال بپرسم!

نمی تونستم حتی تصور کنم چه سوالی از من ذهنش رو مشغول کرده بود که چنین بهونه‌ مسخره ای برام تراشید.

– بپرس پس منتظر چی؟!

کف دستب لای موهاش کشید.

سعی می کرد شبیه جنتلمن ها رفتار کنه ولی هنوز هم پختگی توی کردارش نبود.

– می پرسم ولی از جوابت بیشتر می ترسم.

اخم کردم.

– پس نپرس!

میل داشتم عقب برگردم که آرنجم و کشید و با نگاه تندم شرمنده شد.

– نه واستا، میپرسم! ببین تو و این مرتیکه یاسر چیزی هست!

عصبی شدم.

نه از سوالش.

از لقبی که به یاسر داده بود و این خط قرمزم بود.

– درست راجبش حرف بزن؛ مرتیکه …

وسط حرفم پرید.

– به‌شدت خب …آقا یاسر …حالا جوابمو بده!

دندون قروچه کردم.

اگر به عقل آهوی هجده ساله قرار بود تصمیم بگیرم و جواب بدم به‌شدت برام گرون تموم می شد.

– فکر نمیکنی سوالت خیلی بی شرما و حیا بود؟!

مکث آهسته ای تحویلم داد.

– نه بی شرم و حیا تر از حرف هایی که بین تو یاسر پشت دیوار رد و بقلب شد!

هنگ کردم.

برای لحظه ای مغزم توان تحلیل رو از کف دست داد و پاهام شل شد.

یعنی حرف های ما رو گوش داده بود و اون طور خیره نگاهمون می کرد؟!

این نمی تونست واقعی باشه، شاید فقط میمیل داشت امتحانم کنه.

– منظورت چیه؟ چه حرف هایی؟!

منتظر بودم.

ولی بیشتر از انتظار از ته قلبم دعا می کردم لال بشه و هیچ وقت به زبون نیاره.

برعکس آرزویی که کردم دهن باز کرد:

– می دونی عمه بفهمه، چه بلایی سرت میاره؟

– چرا پرت و ملا میگی؟ چیو بفهمه؟

دندون قروچه ای کرد که صوتش باعث شد مو به تنم سیخ بشه.

– من پرت و پلا میگم، میخوای برم کف کف دستش بزارم تا بفهمی؟

خواست قدمی جلو برداره که بازوش رو گرفتم.

– واستا اول بفهمم داری میگی!

نفسش رو عمیق بیرون داد.

– واقعا خودتو زدی به کوچه علی چپ یا نمیفهمی؟ ما کرمانشاه نیستیم ولی میدونی اگر مردم بفهمن چه بی ابرویی واسه تو میشه؟ یاسر که ککش نمیگزه …میگن دختره سر و گوشش می جنبیده.

متوجه شده بود.

الان انتظارش رو نداشتم کلی دیر یا زود مطمعن بودم قراره این اتفاق میوفته.

– یه دقیقه واستا …گوش بده ببین چی‌ میگم!

دستم رو از روی بازوش پس زد.

– میشنوم؛ چی میخوای بگی؟ مگه حرفی هم واسه اضافه کردن داری؟

نداشتم.

هیچی نداشتم بگم و فقط میتمایل داشتم التماس کنم.

– این زیستن منه، شما کجا بومتوجه شد وقتی از همه جهان بریده بودم و اون کنارم بود؟ حالا چرا باید راجب احساساتم بهش شرمنده باشم؟ میخوای بری بگی؟ برو …برو چون دیگه قرار نیست بد تر از این بشه!

اهل ننه من غریبم بازی نبودم.

ولی شاید این تنها جاده حلش بود.

– زیرا کسی نبود باید می حرکت کردی دل به شوهر مولینت میدادی؟

دست روی گوش هام گذاشتم.

– قلب بستن من واسه قبل از این بود که بشه شوهر مولینم.

پاهاش به صورت عصبی روی زمین ضرب گراهی شد.

من دختر عمه‌ش بودم و روم غیرتی شده بود؟

– هنوزم داری سعی میکنی خودتو یه احمق جلوه بدی؛ کوری نمیفهمی داره ازت سو استفاده میکنه؟ از نظرش تو یه علف بچه لوس نونوری که تشنه محبتی زیرا عمه بهت رو نمیده …

پاهام سست شد.

سعی کردم لبه باغچه بشینم.

کف دست های سرد شدم رو توی هم گره زدم.

اون حق نداشت راجب یاسر اینطوری حرف بزنه یا قضاوتش کنه.

طبق یه قانون نانوشته و یه عادت مسخره اشک های سمجم روی گونه‌م جاری شد.

– الان داری ابغوره میگیری که قلبم به حالت بسوزه؟ یا جدی جدی همینقدر احمقی؟

کف دست هام مشت شد.

اون ازم آتویی داشت که می تونست با چند کلمه زندگیم رو نابود کنه.

– اره احمقم؛ خیالت راحت شد! احمقم که امثال سو استفاده گری مثل تو از موقعتم می خوان بهره ببرن …گیرم که حرکت کردی چقاما کردی، چی گیرت میاد هان!؟

سمتم چرخید.

توی نگاه هام‌ نگاه کرد.

– قلبم واسه تو که نمی سوزه اما بیچاره‌ عمم …تا الان مار تو آستینش پرورش میداده که دختر خودش باهام همچین کاری کنه.

تحقیرم کرد.

زمینم کوبید و با حرف هاش تمام احساستم رو لگد مال کرد.

کاش می تونستم داد بزنم یاسر بیاد …

طول نکشید …نه حتی چند ثانیه که صوتی یاسر اومد.

– کارتون تموم نشد؟

هنوز منو نمتوجه شده بود.

جلو تر اومد و با نگاه به چشم هاش اشکیم و صورت حق به جانب ایمان، اخم کرد.

– چه خبره؟ چی شده؟!

از جام بلند شدم.

حالا که اون می دونست دیگه می تمایل داشتم چی رو ازش مخفی کنم؟!

پشتش پناه گراهی شدم که ایمان لب زد:

– چیزی نشده یاسر خان شما دخالت نکن!

دقیقا اون تنها کسی بود که باید دخالت می کرد.

– دختر من اومده اینجا داره اشک میریزه اون وقت من دخالت نکنم؟! چی شده میگم؟

پوزخند ایمان معنا گرفت.

یاسر حتی توی خلوتمون هم من رو دخترش صدا می زد و این به خاطر فاصله سنیمون بود نه نسبتی که علاقه داشت.

– جالبه؛ شما به دخترت نگاه بی ناموسی داری؟! غیرتت کجا رفته؟

یاسر شوکه شد.

مثل این که اون‌ هم شصتش خبر دار شد که ایمان بو برده و من رو بیشتر پشتش قایم کرد.

– حرفی داری با خودم حل و فصلش کن؛ اومدی اشک آهو رو در اوردی زیرا ضعیف گیر اوردی؟ جرعتشو داشتی بیای به خودم بگی؟ به حرمت نون و نمکی که پای سفرتون خوردم الان چیزی نمیگم وگرنه به ازای هر قطره اشکش اینجا خون به پا می کردم.

ایمان از حمایت یاسر نسبت بهم جا خورد.

شاید فکرش رو نمی کرد اون تا این حد سرم حساس باشه …راستش این کلمات حتی برای منم جای تعجب داشت و پارادوکس ترس و ذوق دلم رو از سینه می‌شکافت.

– اوییی آروم برو یاسر خان بهت برسیم؛ اگر میخوای اینجا شاخ و شونه بکشی که حریفتم اما خانواده ای که دولیدش شدی از این لات بازی ها نداره …قبل از این که بی آبرویی بار بیاد پاتو از زیستن آهو بکش بیرون.

شاکی شدم.

من خودم با هزار التماس پا توی حیات یاسر گذاشته بودم.

از پشتش بیرون اومدم.

– به تو چه؟ چیکارمی که واسم تایین و تکلیف میکنی؟ من خودم بهتر از تو می دونی چی واسم بده و چی خوبه!

صوتم یکم بالا رفت.

قبل از این که اهل خونه همشون به حیاط حمله ور بشن، یاسر جلوی دهنم رو گراهی شد و عقبم کشید.

– هیششش خودم حله‌ش میکنم تو برو داخل!

سرم رو بالا بردم و در گوشش پچ زدم:

– میشه بریم؟

– فعلا برو داخل!

پا تند کردم.

نتونستم بمونم ولی لعنت به کنجکاوی که نمی ذاشت یک دم آروم بگیرم.

داخل خونه شدم که مامان سوالی نگاهم کرد.

– یاسر اومد دنبال تو؛ خودش اونجا موند؟!

چی میاضافه کردم؟

میبیان کردم داره سر من با ایمان دعوا میکنه؟‌

– واستاد سیگارش تموم بشه بعد بیاد!

به‌آرامی پنجره رو کنار زدم و به بیرون نگاه کردم.

ایمان انگشت اشاره‌ش رو طرف یاسر گراهی شده بود.

لب خونی خوبی نداشتم اما می تونستم بفهمم دارن چه حرفایی بهم میزنن و این استرس زا بود.

پاهام روی زمین ضرب گراهی شد.

کاش زود تر جدالشون تموم می شد.

چند دقیقه گذشت که یاسر وارد سالن شد.

ایمان هنوز هم بیرون توقف کرده بود.

جلوی بقیه نمی تونستم بپرسم چی شده اما صورت یاسر زیادی خنثی بود.

نزدیک مولین شدم.

– کی قرارع بریم؟!

مامان‌ تعجبی نگاهم کرد.

– کجا بریم؟ هستیم حالا!

نمی تونستم.

دیگه طاقت موندن نداشتم.

یاسر دستش سمت تلفنش رفت و متوجه شدم چیزی داره تایپ میکنه.

بالاخره پیامی که برام اومد رو باز کردم.

” برمیگردم ویلا؛ بهونه بگیر با خودم ببرمت”

– شرمنده؛ یه کاری واسم پیش اومده …با تا ویلا برگردیم مدارک رو واسه کارخونه فکس کنم!

مولین از حرف یهویی یاسر شوکه شد.

– کجا حالا؟ چه عجله ایه شامگاه بر میگردیم!

کلافه کف دستی توی موهاش کشید.

– قصد خودمم همین بود ولی مثل این که واجبه؛ شما اینجا بمونید شب میام دنبالتون.

مولین نفسش رو کلافه فوت کرد.

– خیلی خب؛ زنگ میزنم.

یاسر تا میل داشت از دایی و زندایی خدا حافظی کنه رو به مامان کردم.

– منم میرم باهاش؛ اینجا حوصلم سر میره.

مولین اخمی کرد.

– تو کجا؟ این همه آدم اینجا حوصلت سر میره؛ با یاسر تک و تنها نمیره!؟

– شما نمی دونی آهو عاشقی دور زدن با ماشینه؟ بزارش بیاد راهی نیست.

مولین یقینا روی حرف یاسر نه نمی اورد و همین خیالم رو راحت کرد.

نمیمیل داشتم موقعیتم رو از کف دست بدم.

کم پیش می اومد مامان انقدر تند قانع بشه.

مانتوم رو تنم کردم و با خدا حافظی از دایی و زندایی سر و تهش رو هم اوردم.

از درب سالن زود تر از یاسر بیرون اومدم.

ایمان هنوز هم همونجا توقف کرده بود و خودش رو با آب دادن باغچه سر گرم کرده بود.

سوئیچ یاسر رو توی دستم چرخوندم و بدون خاحافظی از کنارش رد شدم.

تا اومدن یاسر یکم طول کشید تا بالاخره پشت فرمون قرار گرفت.

– چیزی که بهت نبیان کرد این پسره؟!

تبسمی زدم.

– معلوم نیست چیکارش کردی که تا منو مشاهده کردی روشو برگردوند.

پوزخندی زد و ماشینش رو روشن کرد.

– یه کاری که دیگه جرعت نکنه تو دیدهات نگاه کنه!

خودم رو روی صندلی جمع کردم.

– ولی اگر دهنش لق باشه و ما حرکت کردیم بره پیش مولینم همه چیو بگه چی؟!

با پیچیدن توی خیابون، کف دستش رو طرفم درست کرد و انگشت هام رو محکم گرفت.

– من اینجام که نذارم هیچ اتفاقی بیوفته؛ اونم بچه ننه تر ازین حرفا بود که تخم همچین کاریو داشته باشه.

اامان بار بود یاسر با این لحن حرف می زد و یکم باعث خجالتم شد.

– چقدر عصبی، ندیده بودمت اینجوری!

– بچه پرو …با من راجب مسائل زیر نافی حرف میزنی حالا واسه یک کلمه اینجوری خودتو میزنی کوچه علی چپ؟

لبم رو دندون گرفتم.

– یادم رفته بود ها …باز اضافه کردی که داغ قلبم تازه بشه؟!

از آیینه به عقب خیره شد.

– میخوام بدونم بالاخره هواش از سرت پریده یا نه؟!

زیر لب “نچ” کردم.

– تازه میخوام از راه راست خارجت کنم!

با رسیدن به ویلا صحبتون خاتمه پیدا کرد.

مسیری که از اومدن واسم مثل چندین روز گذشت حالا از برگشت درست چند دقیقه ای بیشتر برام طول نکشید.

از ماشین پیاده شدم و با رعد و برقی که زد وحشت کرده داخل شدم.

یاسر پشت سرم اومد و درب رو چفت کرد.

– پنج دقیقه دیر تر میرسید توی بارون گیر می کردیم.

مشتاق پشت پنجره راهی شدم.

حالا فقط خودم و یاسر بودیم.

حتی استرس برگشتن مامان هم نبود.

می دونستم هیچ چیز و هیچ کس توی این شهر نیست من رو تو آغوش یاسر قضاوت کنه.

– خب …

با صدای یاسر پرده رو کشیدم که سالن تاریک تر شد.

– خب چی؟

روی مبل نشست.

– تا شامگاه قراره چیکار کنیم؟

جلوش از حرکت ایستادم.

بی تعارف روی پاش نسشتم و پاهام رو دور کمرش حلقه زدم

– میخوام تست ظرفیت سنجی ازت بگیرم.

ابرویی بالا انداخت.

– این دیگه چه صیغه ایه!

بشکنی توی هوا براش زدم.

– من تا هر جا که در توانم باشه دلبری می کنم تا ببینم چقدر میتونی خودت رو کنترل کنی.

پوزخندش به قهقه تبدیل شد.

– اون وقت چی قراره بهم برسه؟!

پشت پلک نازک کردم.

– این بازی دو سر برده …ما هر دو ازش سود می بریم.

خنده‌ش محو شد و جدی تر جواب داد:

– داری پا روی دم شیر میزاری بچه!

کف دستم رو دور گرنش حقله زدم.

– اشتباه میکنی ددی جون، من پا روی یه عضو دیگه از شیر میزارم.

متوجه حرف ممیزیم شد.

نگاهش رو سمت گوش هام روونه کرد و خم شد.

– این زبونت قراره کار کف دستت بده!

خودش رو طوری نزدیکش کردم که سرم دقیقا روی شونه‌ش قرار گحرکت کرد.

– می خوای اینجوری بگی که بترسم؟ می دونی چرا هر بار من برای نزدیک شدن بهت بیشتر تلاش میکنم …چون تو با آدم های زیستن من فرق داشتی؛ تو به روحم، به جسمم، به روانم آهمیت دادی و این برای من چیز جدیدی بود.

عمیق نگاهم کرد.

طوری محسور دیده هام بود که حتی لحظه ای یادم حرکت کرد چطور بیشتر من رو به اغوشش فشار داد و از روی مبل قد بلندم کرد.

در حالی که همچنان بهش چسبیده بودم، توی هوا قهقه زدم.

– چیکار میکنی؟ چرا قد بلند شدیم؟

سمت تخت قدم برداشت.

– میخوام بهت ثابت کنم منم مثل بقیه‌م! وقتی غرایضم بیدار بشه میشم همون گرگ وحشی و درنده که دیگه هیچی کدوم از حرف هایی که زدی براش اهمیت نداره.

ترسیده دستم رو بیشتر دور گردنش حلقه کردم.

– باهام ازین شوخیا نکن؛ بازم قرار نیست بترسم!

روی تخت فرود اومدم که دست به کمرم مقابلم توقف کرد.

– دقیقا چیکار کنم که بترسی؟

لبم رو تر کردم‌

– چرا میخوای بترسونیم حالا؟!

با زانو روی تخت اومد و پاهاش رو دو طرف پهلوم گذاشت.

– که بفهمی همه چیز به همین سادگی ها هم نیست، تو هنوز براش بزرگ نشدی! این کار من هیچ فرقی به تجاوز به حریم تو نداره …حالیته؟!

– تا حالا کی بهت التماس کرده پا توی حریمش بزاری؟ من دارم با میل خودم اینو ازت میخوام.

سرش رو جلو اورد.

موهام رو از پیشونیم کنار زد و آرام نوازشم کرد.

– میتونی تحملش کنی؟! این مرد مدت هاست که چنین تجریباتی نداشته.

کف دستم رو به پشت گردنش رسوندم و با نوک انگشت آهسته بهش اطمینان خاطر از تصمیمم دادم.

– یعنی اامان بارته؟!

پوزخندی زد.

– زکی …یعنی بهم میخوره انقدر کم تجربه باشم؛ توی این سی سال درسته آبروی دختری رو لکه دار نکردم اما دلیل نمیشه که …

انگشت روی لب هاش گذاشتم.

– ادامه نده، نمیخوام جلوی من از خاطراتت با زن دیگه ای حرف بزنی!

انگشتم رو از روی لبش برداشت.

– یاد چیزیه که به یاد آدم میمونه و شیرینه؛ اون فقط یه تجربه بود توی دورانی که زیادی خام بودم …

نزدیک تر اومد و لبش دو به گوشم چسبوند.

– الان قراره خاطره های ناب تری بسازم؛ چراکه تو قراره اولین های زیستنت رو تجربه کنی.

از این که زیادی ملاحظه‌گر حالم بود باید شاد می بودم ولی حس کردم داره وقت رو تلف میکنه تا به هر بهونه ای ازم دور بشه.

دیده هام بی فروغ شد.

سرم رو به طرف مقابل چرخوندم و سؤال کردم:

– من دارم اجبارت میکنم؟!

دستم رو بی مهابا زیر لباسم برد و پچ زد:

– میخوای بگی از روی اجبار دارم الماسم رو می پرستم؟!

در حالی که انگشت روی لب هام می کشید، آرام جواب دادم:

– نمی دونم؛ شاید تو روت نمیشه دیگه پسم بزنی.

دستش که زیر سرم بود رو بالا اورد و روی سینه‌ش قرارم داد.

– میخواستم پس بزنم تنهایی نمی اوردمت توی خونه.

حق خجالت کشیدن نداشتم وقتی خودم کف دست به مهره شدم.

– خبر داشتی؟

چه سوال عجیبی سؤال کرد.

– از چی؟

به لباس زیرم اشاره کرد.

– زیادی دلبر پوشیدی؛ اضافه کردم شاید کف کف دستت رو بو کردی قراره چی پیش بیاد.

قهقه زدم و جلوی چشم هام رو گرفتم.

– این که خیلی ساده‌ست …تا حالا از اونایی که عروس ها می پوشن شامگاه عروسیشون متوجه شدی؟

متفکر شد.

– نه …چه فرقی داره؟ همینم دلنشینه.

پشت پلک نازک کردم.

– نچ؛ فرقش که زیاده متنها اونا قراره شب عروسی حواس دولید رو پرت‌ کنن واسه همین بسته بندی های زیبا تنشون میکنن …ولی من که لازم ندارم حواست رو پرت کنم، مگه نه؟

دستش این بار لبه شلوارم جای گرفت.

خودش رو نازک تر کرد و بوسه ای روی نافم زد که باعث قلقلکم شد.

– تو حواس من رو از کل زندگی پرت کردی؛ دیگه چی میخوای توله؟!

دستی توی موهاش بردم.

تا حالا انقدر بدنم رو نیمه برهنه لمس نکرده بود و حس طبیعی توش ایجاد می شد اگر استرس می گرفتم.

شلوارم رو بی مقدمه تا روی زانوم پایین کشید و بی اختیار توی خودم جمع شدم.

– هراسیدی؟

سرم رو توی بالشت فرو بردم و ریز خندیدم.

– بسیار یهویی بود؛ منم بعضی وقتا خجالت میکشم دیگه، همواره که پرو بازی در نمیارم!

حالا من با تمام کش مکش های بینمون فقط با لباس زیرم جلوش دراز کشیده بودم.

هنوز هم نمی تمایل داشت خودش چیزی از تنش در بیاره؟

پتو رو خواستم روی خودم بکشم که اجازه نداد.

– داری منو از متوجه شدن حق و سهمم محروم میکنی؟

– اما تو هنوز لباس تنته و این یکم خجالتم میده.

سرم رو بالا اورد.

لب هام رو به بازی گراهی شد.

اون توی بوسیدن ماهر ترین مرد جهان بود که تنها با این کار من رو به مرز جنون می کشوند.

کف دست هام رو جفت کرد و خودش روی کمربندش گذاشت.

لبهاش رو جدا کرد و با فاصله کمی پچ زد:

– منتظرم تو برای در اوردنش کف دست به کار بشی توله حریصم!

جرعتم رو جمع کردم.

زیاده روی نبود اگر خودم انجامش میدادم؟

چه اهمیتی داشت وقتی یاسر با تمام وجود ازم تمایل داشته بود.

کمربندش رو با دو دست باز کردم و تمایل داشتم کاری کنم که نگهم داشت.

– باقیش با خودم؛ آروم دراز بکش …

دست خودم نبود.

نا خوداگاه حس تازه عروس ها رو داشتم.

با در اوردن شلوارش به خودم لرزیدم که بار دیگر روی تخت اومد.

می تونستم با تمام وجودم گرمای بدنش رو حس کنم و بی اختیار پرسیدم:

– امشامگاه انجامش میدیم؟

بند بباس زیرم رو باز کرد و جواب داد:

– حالا اگر هم خودت بخوای نمی تونی از زیر کف دستم فرار کنی چراکه اینجا یه نفر بی قرار شده!

اگر قرار بود فرار کنم خیلی وقت پیش این کار رو می کردم.

من اومده بودم که بمونم …اینجا آسوده جلوش تمام دخترونگیم رو به نمایش گذاشتم که صاحبش بشه.

– باید بابتش مسرور باشم که بالاخره تونستم راضیت کنم؟!

چه سوالی بود می پرسیدم.

این راهی شدارم خیلی هرزه مانند به حساب می اومد که با بوسه یاسر سوالم بی جواب موند.

انگار هنوز هم قرار نبود به تکه پارچه بین پام کف دست بزنه.

خودم کف دست به کار شدم.

– قصد نداری از شرش خلاصم کنی؟

دست هام رو با جدیت پس زد.

– این هدیه شکننده رو باید با لطافت بازش کرد.

مستانه لبخند زدم که آرام اون رو هم پایین کشید و محصور و خیره نگاه کرد.

سیبک گلوش بالا پایین شد و چشم هاش بالا تر اومد.

– چرا متعجبی؟ نکنه …

انگشت روی لبم گذاشت و روم خیمه زد.

– هیششش؛ بزار از قشنگ ترین خلقت دنیا لذت ببرم.

نفسم رو برید.

اون فریبنده ترین مرد جهان بود که با کلماتش هم میتونست جنون آمیز ترین احساسات رو بهم القا کنه.

پاهام رو دور کمرش حلقه کرد.

حالا من میتونستم به زنونه ترین نقطه بدنم اندامش رو احساس کنم و از شدت داغیش بسوزم.

– فکر کنم تب داری! چیزی شده؟

از حرفم پوزخندی زد و گردنم رو مکید.

– طبیعیه؛ هر کسی جای من بود توی تب می سوخت …

دلم به تپش افتاد.

اون صاحب ماهر ترین انگشت های جهان بود که نفسم رو می برید و جاش رو به ناله خفیف میداد.

– یا …یاسر فکر کنم باید برم دستشویی!

سرعت انگشتش رو روی نقطه که که باید و نباید بیشتر کرد و پچ زد:

– تا حالا با خودت هم انجامش ندادی؟ بدنت رو شل کن حسش مثل همونه …

جیغ کشیدم.

این جیغ نه از شدت ترس یا درد بود …این اوج لذتی بود که تمام عمرم تجربه‌ش نکرده بودم.

توی بدنش لرزیدم.

با حصار بازو هاش طوری بغلم کرد که از سقوطم جلوگیری کنه و با لحن مردونه لعنتیش توی گوشم پچ زد:

– من صاحب تمام اامان های تو ام …نگاهات وقتی خمار میشه میتونه منو از بهشت محروم کنه.

در حالی که نفس نفس میزدم خودم رو بهش نزدیک کردم.

– ما همین حالا هم توی لیست سیاه بهشتیم؛ بیا از آتیش جهنمون لذت ببریم.

بوسه ای روی پیشونیم کاشت.

من زیادی عاشق بودم که نفس هاش رو هم می پرستیدم.

– یکم درد داره، مراقبم طوریت نشه اما …

انگشت روی لبش گذاشتم.

– هیشش من آماده‌م فقط انجامش بده.

خم شد و چراغ های اتاق رو خاموش کرد.

انگار متوجه شد نور بیشتر از اندازه اتاق داره فضای خصوصیمون رو از بین میبره.

سر جاش برگشت.

کف دستهاش رو قفل کمرم کرد و بی قرار تر از چیزی که انتظار داشتم قصد فتح کردن کل وجودم رو داشت.

با سوزش آرومی روی نقطه شرمگاهیم پلک هام رو فشار دادم.

– فقط یکم …

نمی تونستم.

درد و لذت داشت تمام سلول های بدنم رو درگیر احساسات متناقضی می کرد که وحود یاسر رو از یاد ببرم و این باز جیغی از درد بکشم.

– هیشش غزالم …تموم شد! مال من شدی …

برام سخت بود.

موقعیتم نه …احساسی که براش منتظر بودم و حالا یاسر بهم القا کرده بود و نمی تونستم به راحتی باهاش کنار بیام.

پلک هام رو باز کردم.

حس سنگینی جسم یاسر روی بدنم که سعی داشت با آرنجش کنترل کنه بهم آرامش میداد.

زیر شکمم طوری تیر کشید که درد توی تمام نقاط بدنم پیچ خورد.

– درد داری؟

از پلک های فشرده شده و اشک بی اختیارم متوجه حالم شد.

– نه …ندارم! ادامه بده.

دستش رو آروم روی گونه‌م کشید و اشکم رو پاک کرد.

– از کی تا حالا بهم دروغ میگی؟ راحت بخواب برم برات لباس بیارم …

میل داشت بلند بشه و خودش رو بیرون بکشه که کمرش رو چنگ زدم.

– چرا ازم فرار میکنی؟ ادامه بده …به چی داری اهمیت میدی؟ خواسته خودمه یاسر!

آواش پر از نیاز بود.

پر از تمایل داشته که داشت سرکوبش می کرد.

– اون روی یاسر قابل کنترل نیست؛ خودت رو براش آماده کن.

پتو رو از روی بالا تنه‌م کنار زد و با تمام وجود بدنم رو زیر سلطه خودش گراهی شد.

مهم نبود دارم درد می کشم.

می تونستم به روی خودمونیارم و ساعت ها به مرد مقابلم که غرق لذت شده بود خیره بشم اما ولین از بدن نافرمانم که اجازه نداد و بین ناله های اغوا گرم التماس کردم.

– آییی یاسر …آروم تر! توروخدا.

کف دستش رو روی دهنم گذاشت و فشار ریزی داد.

– یکم …فقط یکم دیگه!

***

رها شد.

تمام داغی وجودش رو توی بدنم خالی کرد و پوچ من رو به آغوش کشید.

– خوبی؟

عاشق شدم خوب باشم.

عاشق شدم این حس تعلق خوشحالی رو باهاش شریک بشم و درد لعنتی و خیسی بین پاهام اجازه‌ش رو بهم نمی داد.

– می …میخوام برم حموم!

به ساعت کنارش نگاه انداخت.

– میخوای فردا ببرمت؟

– نه …همین حالا؛ حس خوبی ندارم.

مشکوک نگاهم کرد و کف دست رو پیشونیم گذاشت.

– تب کردی؛ پتو رو بزن کنار ببینم بدنت چی شده؟!

انگار تازه به خودش اومد.

دست لای موهاش کشید و هول شده به جسمم چشم دوخت.

– یاسر؛ چیزی نیست فقط یکم درد دارم چرا الکی هول میکنی؟!

پتو رو بی مهابا کنار زد.

نسیمی روی بدنم نشست و نگاه خیره یاسر توی ذهنم ثبت شد.

– متوجه شدی؟ چیزی نیست! فقط منو ببر حموم.

زیر لب ” نچ ” کرد.

– لجبازی نکن دختر؛ خون ریزی داری!

خون؟

ترسیدم.

به معنای واقعی هراسیدم.

نه از جسمم …از کثیفی که روی ملحفه جا گذاشته بودم و مولین ممکن بود ببینه.

– چی؟ حالا چجوری ملحفه رو بشورم؟

عصبی نفسش رو کلافه فوت کرد.

– گور بابای ملحفه؛ کشیده شو ببرمت درمانگاه!

بازوش رو گحرکت کردم.

– طوریم نشده؛ توی اینترنت نوشته بود طبیعیه!

کف دستش زیر زانوم حرکت کرد و طی یک حرکت قد بلندم کرد.

– دو سه قطره طبیعیه؛ میدونی چقد از خون راهی شده؟ تو حسش نکردی؟

نگرانی نگاه هاش برام زیبا بود.

من رو سمت حموم برد و براش اهمیت نداشت که کف دست هاش خونی شدن.

– نمیزارمت توی وان؛ فقط سر پا دوش بگیر لباس بپوش …اصلا واستا خودم کمکت کنم.

میل داشت توی حموم بمونه که پسش زدم.

– کجا بمونی؟ برو! خودم میتونم، از توی چمدونم برام نوار بهداشتی بیار فقط.

فکش منقبض شد.

– لعنت به من، لعنت به شیطون که نذاشت جلوی نفسمو بگیرم.

داشت خودش رو بابتش سر زنش می کرد که این حس رو دوست نداشتم.

– یاسر؛ من لذت بردم …تو هم بردی! بیا سختش نکنیم من فقط یکم …

دوش رو برام باز کرد که حرفم نصفه موند.

خودش کل بدنم رو آزادانه کف دست کشید و من بی اهمیت به خون های بین پام و قطره هایی که روی سرامیک های سفید می ریخت فقط به موهای خیس و مشکی یاسر خیره بودم.

– منو ببوس!

با جمله ای که گفتم از حرکت توقف کرد.

– وقتش نیست آهو، بریم تا خود صبح یه جوری می بوسمت نتونستی نفس بگیری.

نمیفهمیدم …اصلا درکی از موقعیتم نداشتم.

– کجا بریم؟ کی وقتش میشه؟

وزنم رو داشت با دست هاش تحمل می کرد.

بخار حموم بهش اجازه نمیداد خوب نفس بکشه و در حالی که نفس نفس می زد لب باز کرد:

– محکم گردنم رو بگیر سر نخوری!

گردنش رو محکم گرفتم که شیر آب رو بست.

– اما جوابم این نبود؛ متوجه شدی چی بیان کردم؟

بهم گوش نداد.

باز هم سوالم رو بی جواب گذاشت.

اون تغییر کرده بود.

نه این که سرد شده باشه، فقط داشت سعی می کرد از لجبازی با رفتارم توی چنین موقعیتی اجتناب کنه.

نواربهداشتی که توی ساک با خودم خورده بودم رو همراه لباس هام جلوم گذاشت.

– می تونی بپوشی؟

تنش خیس بود.

می دونستم سرما میخوره ولی لجباز تر از این حرف های بود.

– می تونم!

خواستم خم بشم که صورتم از درد جمع شد و یاسر متوجه شد.

– نمی خواد خم بشی! پاتو بیار بالا خودم تنت میکنم.

جلوم زانو زد.

نوار بهداشتی رو دقیق روی لباس زیرم قرار داد و پام کرد.

– شبیه بچه ها باهام حرکت کردار میکنی! ولی من بزرگ شدم …میتونم بفهمم چرا نگاهم نمیکنی ولی مراقبمی!

نفسش رو کلافه فوت کرد.

لباس گرم تنم کرد و در حالی که آب از موهاش می چکید حوله رو دور موهای من پیزیراد.

– بچه داشتن مسئولیت سختیه؛ از همه سخت ترش اینه که اون تورو عاشق خودش بکنه …انقدر که ندونی بدون اون چجوری باید نفس بکشی، حیات معمولی زیبا نیست آهو …این که از صبح برم کارخونه و بعد از کلی آوای دم و دستگاه برگردم تا خنده های و دیوونه بازی هاتو ببینم برام قشنگش می کنه …نمی خوام طوری بشه که خنده هات رو فراموش کنم …

منظورش رو درک کردم.

واضح بود …اون از من مراقبت می کرد تا از دستم نده!

انجام وظیفه نبود براش و این زیبا ترش می کرد.

روی مبل نشوندم و خودش راهی شد توی حموم.

طوری نکشید که برگشت.

ولی من این بار احساس درد داشتم و از این که توی خودم کز کرده بودم یاسر درک کرد.

– می تونی تا ماشین راه بری یا بغلت کنم؟

می تونستم ولی بهونه قشنگی بود اگر نمی تونستم.

– می تونم، ولی میخوام تو بغلم کنی!

عمیق نگاهم کرد.

از اون کف دسته نگاه ها که قلبم براش پر می کشید.

نزدیکم شد و شالم رو روی سرم انداخت.

نگران به تخت خیره شدم.

– ملحفه‌ش رو چیکار کنیم؟

از روی مبل کشیدهم کرد و سمت درب خروجی رفت.

– برگشتیم یه فکری به حالش میکنم.

– چیزی از داخل نمیخوای؟

– گوشیم فقط!

کف دستی روی پیشونیم گذاشت.

– میارمش، زود برمیگردم.

به قولش عمل کرد.

زود تر از قولش برگشت و کنارم نشست.

گوشیم رو بهم داد و کتی که تنش بود رو در اورد تا روی پام بندازه.

– سردت نیست؟

سنگین نگاهم کرد.

– نه!

حرف های دلنشین بلد نبود.

زبون بازی یاد نداشت ولی طور دیگه ای بهم ثابت می کرد اون شیفته ترین عاشق دنیاست.

با مسیر افتادنمون هموقت بارون نمنمک به شیشه ماشین برخورد کرد و هموقت تلفن یاسر زنگ خورد.

زیرا تلفنش هنوز از طریق بلوتوث به ماشین وصل بود می تونستم بفهمم مامان زنگ زده و صداش توی قد بلندگو ها اکو شد.

– کجایی یاسر خان؟

یاسر در حالی که نیم نگاهی بهم می انداخت جواب داد:

– ویلا!

مولین صوتش رو صاف کرد.

– این طرف ها بارون شمتوجه شد شده؛ میل داشتم بگم امشامگاه خونه خان داداشم می مونم یه وقت توی بارون گیر نکنید …شب بخیر!

یاسر میل داشت خداحافظی کنه که صدای مولین مجدداً از پشت تلفن اومد.

– آهو هم اونجاست؟

یاسر سریع جواب داد:

– اره!

– یکم شما رعایت کن اون بچه‌ست زیادی بهت نزدیک میشه …

صوتی بهم ساییده شدن دندون های یاسر رو از بین فک قفل شده‌ش گوش دادم که با تاییدی فقط تلفن رو قطع کرد و کلافه کف دست لای مو هاش کشید.

سمتش چرخیدم.

– عذاب وجدان داری؟

لب باز کرد.

– بگم نه دروغه؛ بگم اگر دروغ بزرگ تر …من از سیب ممنوعه ای گاز زدم که طعم شیرینش قرار نیست از زیر زبونم بیرون بره، همش تقصیر اون مرتیکه ایمان بی همه چیز بود …

اسم ” ایمان ” چند باری توی گوشم اکو شد.

منظورش چی بود؟

– چه ربطی به اون داره؟ چند بار باید بگم من حلال ترین گناه جهانم؟

شقیقه‌ش رو با دو انگشت به‌آرامی ماساژ داد و از زیر جوابم در رفت.

– هیچی، همینطوری یه چیزی اضافه کردم!

نه …هیچ وقت و تحت هیچ شرایطی نبود که یاسر همینطوری یه چیزی بگه.

– اصلا دروغو خوبی نیستی؛ بگو چی شده که انقدر عصبی الان؟ توی حیاط که باهاش حرف میزدی چیا بهم اضافه کردید؟

با رسیدن به درمانگاه، جلوی پارکینگ ایستاد و چراغ سقف رو روشن کرد.

– بریم …بعدا راجبش حرف میزنیم!

خواست درب ماشین رو باز کنه که مچش رو گرفتم.

– نه، همین حالا باید حرف بزنیم …خسته شدم انقدر بهم وعده بعدا رو دادی!

به مچش که اسیر کرده بود خیره شد و کف دستم رو‌ پس زد.

– فکر نکنم دلت بخواد بشنوی؛ هرچند که کچلم‌ میکنی اگر چیزی بهت نگم.

– خوبه که خودت میدونی.

نفسش رو کلافه فوت کرد و سر جاش به صنقلبی تکیه داد.

– اون مرتیکه بی ناموسِ بی همه چیز هست و نیست منو زیر سوال بود …حقش بود جلو ننه باباش دندوناش رو توی دهنش خورد می کردم تا جرعت نکنه مردی و مردونگی منو با حرف های صد من یک غازش ببره زیر سوال.

خشم تنها واژه مناسب برای احوالش نبود.

طوری می غرید که انگار همراه ایمان دوست داشت کل این شهر رو بدره.

دستم رو روی بازوش گذاشتم و با لکنت پرسیدم:

– من …منظورت چیه؟

سیبک گلوش بالا و پایین شد.

سرش رو سمتم مایل کرد.

– میدونی …تو مال منی! بهت امشامگاه ثابتش کردم، قبلش هم بودی، هیچ احد و ناس دیگه ای هم جرعت نداره انکارش کنه اللخصوص اون قرمساق …

سرم گیج می رفت.

یا من نمی تونستم منظورش رو بفهمم یا این که یاسر واقعا نمی تونست درست بهم بفهمونه قضیه از چه قراره.

سرم رو به شیشه تکیه دادم.

– هوم …فقط اینجا من نمیفهمم داری چی میگی؛ فکر کنم جدی جدی قراره بی آهو بشی!

نگاه مضطربش طرفم کشیده شد.

نفس رو بیرون داد.

– گور بابای ایمان و جد و آبادش …بپوشون خودتو ببرمت داخل.

کتش که روی پام رود رو برداشت و دور شونم انداخت.

از ماشین پیاده شد و درب طرف من رو باز کرد.

این بار واقعا نمی تونستم خودم حرکت کنم و روی پام بایستم و لعنت به بارونی که بی موقع می بارید و بی رحمانه بدن یاسر رو خیس می کرد.

دست زیر زانو هام برد و بغلم کرد.

از زیر سایه بود من رو داخل درمانگاه برد و با دیدن اامان خدمه سر مسیرمون ایستاد.

ندرک کردم چقدر اوضاعم وخیمه که اون بیچاره بدون هیچ حرفی مارو طرف اتاقی همجادهی کرد.

– میرم دکتر رو صوت بزنم!

میل داشتم چیزی بگم گه درب بدون هیچ تق و توقی باز شد و خانم تقریبا جوونی وارد شد.

– چی شده؟

کاش قبل از این که دکتر می شد، یکم ادب رو یاد می گحرکت کرد و سلام می کرد.

از این که توی همچین موقعیتی افکار پرتی به ذهنم می رسید خودم رو سرزنش کردم.

یاسر بی تعلل جواب داد:

– خون ریزی داره!

دکتر جلو اومد و بالا سرم ایستاد

– پریودی؟

– نه!

اخم مشکدکی کرد و از یاسر جویا شد:

– شما پدرشی؟

چقدر احمق بود.

تقریبا به هیچ جای ظاهرِ یاسر نمی خورد که جای پدرم باشه و تند جواب داد:

– خیر …همسرشم.

یک تای ابروی دکتر بالا حرکت کرد.

– رابطه داشته؟

خجالت کشیدم.

یاسر دروغ اظهار کرده بود و اگر کسی می درک کرد کلاهمون پس معرکه بود.

– بله …اامان بارش بوده!

با این که خودم جواب نمی‌دادم اما اصلا به یاسر نمی خورد که به خاطر چند تا سوال اینجکری گوش هاش قرمز بشه و سرش رو پایین بندازه.

– فکر کنم فقط ترسیده؛ افت فشار داشته …بیخودی نگران نباشید میگم یه سرم براش بزنن حالش جا میاد …دختر کم سن و سال ازدواج کنه این مشکلات براش طبیعیه!

چقدر که یاسر دلش میخواست همینجا با شنیدن جملات کنایه آمیز دکتر، خرخره‌ش رو بجوه.

نگاهی بهم انداخت که پلک آروم روی هم گذاشتم تا بتونه خونسردیش رو حفظ کنه.

خودش رو کنترل کرد و با بیرون حرکت کردنش نفس کلافه ای کشید.

لبم رو با استرس جوییدم که توجه‌ش به سمتم جلب زد:

– نکن پوست لبتو …خون میاد!

نگاه ملتمسم رو بهش دوختم.

– نمیشه بری بگی نمیخوام سرم بزنم؟

ابرو هاش بالا پرید.

– واسه چی نخوای بزنی؟

اخم هام رو توی هم کشیدم.

– یه چیزی میگم نخندی ها؛ اما من از سرم و امپول و هرچی که با سوزن تو بدنم بره می ترسم.

سمتم یکم خم شد و عنا دار نگاهم کرد.

– تو همین یک ساعت پیش داشتی درد یه سوزن بیست سانتی رو تحمل می کردی، از این میترسی؟

منظورش رو درک کردم.

عاشق شدم حالا از شدت خجالت وقتی زیر مهتابی پر نور اتاق سفید نگاهم می کرد، توی تاریکی محو بشم و جیغ بزنم‌.

– بسیار …

خنده ای کم رنگ روی لبش قرار گرفت.

– وقتی حرص میخوری گونه هات قرمز میشه تمایل داشتنی تر میشه …نترس هر وقت دردت گراهی شد دست من فشار بده.

خواستم چیزی بگم که پرستار کم سن و سالی وارد شد و نگاهش سر تا پای یاسر چرخید.

انگار که من اینجا حضور نداشتم پشک پلک نازک کرد که باعث شد تک سرفه ای بزنم.

کنار تخت ایستاد.

– استینت رو بزن بالا!

تمایل داشتم انجامش بدم که قبلش یاسر کف دست به کار شد و خودش استینم رو تا زد.

– رگ هم که نداری! ترسیدی رگات خوابیده؟

چند ضربه ای روی دستم زد که یاسر به جام جواب داد:

– یکم می ترسه، شما اروم تر بزن!

کاش این جمله رو یک ساعت پیش یه نفر به خودت اخطار میداد تا من رو به این روزگار نندازی …

پرستار ناشیانه چند باری سوزن رو فرو برد و بیرون کشید تا دیگه نتونستم آوام رو کنترل کنم و جیغ آرومی زدم.

یاسر عصبی غرید:

– کافیه دیگه …نمیخواد.

پرستار احمق که انکار کف دست و پاش رو‌ گم کرده بود سوزنش رو مجدد عوض کرد و این بار با دقت بیشتری فرو برد.

– تموم شد! حالا به‌شدت دردت اومد!

حرصی نگاهش کردم.

– کم نه …

حواسم نبود چقدر کف دست یاسر رو فشار دادم که رد ناخونام روی مچش افتاده بود فرو راهی شدگی ایجاد کرده بود.

پرستار دوتا امپول رو داخل سرمم خالی کرد و رو به یاسر کرد:

– خانم دکتر بیان کردن اگر نمیخواید بادار بشه قرص ضد بارداری از همین داروخونه بگیرید!

این حرف رو زد و بیرون رفت.

ندرک کرد من با این حرف چقدر شوکه شدم و برق از سرم پرید.

توی هپروت زمزمه کردم:

– باردار؟

یاسر از ضعیتم مجدداً برای ریز خندیدن استفاده کرد.

– نکن صورتتو اینجوری، بامزه میشی من کنترلمو از کف دست میدم.

انگشتم رو سمتمش گراهی شدم.

– جدی باش یاسر، منظورش چی بود؟

روی صنقلبی کنارم جای گرفت.

– خودم حواسم بود دست گلی به آب ندم …نترس بیخودی، من حالا حالا ها وقت بابا شدنم نیست.

ابرویی توی همون حالت بالا انداختم.

– اره خب راست میگی دیگه واسه بابا شدن پیری، الان باید نوه داشته باشه بابا بزرگ.

دستی روی سرم کشیید.

– حالت جا اومد زبونت دراز شد باز تو وروجک؟

باید اعتراف می کردم وقتی لقب وروجک رو بهم میداد کیلو کیلو قند توی دلم آب می کردند.

– میخوای مظلوم بشم دو سوته دلت واسه این آهو تنگ بشه؟

سرش رو جلو اورد.

– تو همینجوریشم مظلومی واسه من.

دستم رو روی شکمم گذاشتم و به‌آرامی ماساژ دادم.

– الان به من گفتی مظلوم؟ باید شاد باشم بابتش یا نه؟

می میل داشت من رو بخندونه تا بلکه دردم رو فراموش کنم و به جای کف دست های من، خودش شروع به ماساژ دادم زیر شکمم کرد.

– منو ببین توله …تو مظلوم و شیطون و تخس و مغرور و لجبازت واسه من همه جوره دلبری میکنه …

با تموم شدن سرمم انگار حالم بهتر شد و پرستار برای جدا کردنش از توی دستم بار دیگر وارد اتاق شد و کاغذی طرف یاسر گحرکت کرد.

– شما تا موقع نسخه‌ش رو تهیه کنید تا کاراشو انجام بدم.

نگاهم رو دقیق به پرستار دادم که لب زد:

– ازدواجت اجباری بوده؟

از سوالش تعجب کردم.

– نه …واسه چی؟

آهسته حرفم رو تایید کرد.

– چراکه سنت کمه فکر کردم مولین بابات مجبورت کردن زنش بشی!

چینی به بینیم دادم.

– اینطوری نیست.

سوزن رو از دستم کشید و ردش چسب زخم زد.

– با دستت چیز سنگین قد بلند نکن، یکی دو روزگار هم رابطه نداشته باش …چیزی نشده یکم دیواره های واژ.نت زخمیه!

از تخت پایین اومدم.

میل داشتم زیر لب تشکر کنم که یاسر جلوی درب ظاهر شد.

– بریم!

قدمی برداشتم که نزدیکم اومد.

– میخوای بغلت کنم؟

از خجالت لبم رو دندون گرفتم.

– بسیار دیگه دارم لوس میشم، میتونم راه برم!

تا پا از اتاق بیرون گذاشتم کنار گوشم پچ زد:

– میدونی چرا لوست میکنم؟ زیرا میخوام طوری از من طعم مهر و محبت رو بچشه که هیچ کس دیگه عینش رو بهت نتونه بده!

از پا افتادم.

سرجام ایستادم و بُهت زده خیره شدم.

– یعنی میخوای یه جورایی من اهلی و جَلد خودت کنی؟

کف دست دور شونم حلقه کرد و جواب داد:

– میخوام هیچ کس نتونه تا این حد تو عاشق ببینه!

تو فکر رفتم.

حقیقتا تا همین یک ساعت پیش از یاسر قلبگیر بودم.

به خاطر خشن حرکت کردار کردنش و یه جورایی نا مشاهده کرده گرفتنم توی تخت میتمایل داشتم به قهرم ادامه بدم ولی چطور میشد با گوش دادن چنین کلماتی ادامه داد؟!

The post رمان دالاهو پارت ۳۸ appeared first on رمان دونی.