رمان دالاهو پارت ۳۷

طاقت نیوردم.

کسری از ثانیه رو برای باز کردن نگاه هام هدر ندادم و فقط پلک هام رو از روی هم برداشتم.

مامان شالی که هنوز خودم هم نپوشیده بودم رو سرش کرده بود.

– سحر خیز شدی.

جوابش رو با نگاه سنگینی روی سرش دادم.

– مگه اینو برای من نگرفته بودید؟

مولین‌ بهم خیره شد و با یکم تامل کوتاه اشاره به یاسر کرد.

– چرا اتفاقا واسه تو گحرکت کرده بود یاسر ولی من پوشیدم مثل این که بیشتر بهم میومد بیان کرد واسه تو مسیر برگشتنی یه رنگ تیره تر میگیره.

واقعا؟ این حجم از کینه تو دلم نسبت به مامانم از کجا اومده بود که من رو وادار می کرد جلوی نگاه هام بدون در نظر گراهی شدن هیچی و هیچوکس حتی یاسر زیر گریه بزنم.

– عه وا چرا همچین گریه میکنی یهو مولین جان؟

نمی تمایل داشتم.

من صوتی مولینمو نمی خواستم بشنوم و فقط زمزمه یاسر رو می خواستم.

– این شد قول و قرارت به طاهر، آفاق خانم؟ شما بیرون باش من باهاش حرف میزنم.

نزدیکم شد.

حتی مولین رو هم نا دیده گحرکت کرد و فقط کف دستش رو دورم حلقه کرد.

– خوبه والا …حرف به آهو خانم نزنیم که یه وقت بهش بر نخوره؛ از کی تا حالا انقدر لوس بارش اوردم که بی هیچ و پوچ میزنه زیر گریه؟

رفت …

به گریه دخترش اهمیت نداد.

– ولم کن!

رهام نکرد.

حلقه دستش محکم تر شد و دلم توی سینه درد گراهی شد‌.

– هیششش …اینجوری گریه نکن دل یاسر تحمل اشک های دخترِ لوسشو نداره‌

این حرف ها برای گوشم غریبه شد.

چند بار دیگه باید خودم رو گول می زدم؟!

– داری منو احمق فرض میکنی؟ ذهنیتی که از من برای خودت ساختی یه دختر دیوونه و پر از کمبود محبته که با چند تا کلمه رام میشه …مگه نه؟

سخت تر به آغوشم کشید.

شامگاهیه بازیگری که دیالوگش رو فراموش می‌کنه چند باری لب باز کرد تا حرفی بزنه اما با خاموشی چیزی بیرون نیومد و سر آخر با تاخیر کنار گوشم پچ زد:

– چی باعث شده همچین برداشتی ازم داشته باشی که حالا شدم متهم به ازار؟

دندون قروچه کردم.

اشک هام رو شجاعانه پس زدم.

– خودت متوجه نیستی؟ شامگاه ها مولینم با محبت بغلت میکنه و تو حتی ازش فاصله نمیگیری …تا حالا شده یه کاری کنه که ذره ای به رابطمون امیدوار بشم؟ چرا شالم رو ازش نگحرکت کردی؟ چرا ناظهار کردی مال خودمه؟ نبود؟

دستش از دور شونه‌م باز شد.

نگاهش سرد بود.

من محبت می تمایل داشتم و این سرما من رو میون یخبندون رها می کرد.

– تو منو چه آدمی دیدی؟ یه سو استفاده گر عوضی؟ همین حالا من عصبی میشم آفاق باهات نامهربونه …یه گوشه دیدهی نشون بدم که همون یه ذره نگاهش هم بهت نداشته باشه تهش پشت سرم بگن اومدم توی حیاتشون رابطه مادر و دختر رو خراب کردم!

نمی تونستم منطقی فکر کنم.

هرچقدر هم که برام توضیح می داد، مرغ من یک پا داشت.

– برام اهمیتی نداره بقیه چی میگن! تو می تونستی یه گوش دیدهی نشون بدی مگه نه؟

انگشت روی بینیش گذاشت.

– هیشش مولینت همین پشت سر از حرکت ایستاده آهو …

خواستم چیزی بگم که درب باز شد و مامان شاکی داخل اومد.

– من کی تورو اینجوری بزرگ کردم که سر هیچ و پوچ بزنی زیر گریه؟

جوابش رو ندادم.

سرم رو پایین انداختم که شال رو از روی سرش برداشت و طرفم گحرکت کرد.

– بیا سرت کن؛ اینم گریه داشت خب؟

قبل از این که دستم رو دراز کنم و شالم رو پس بگیرم یاسر نزدیک شد و شال رو توی مشتش مچاله کرد.

– لازم نکرده دیگه …بنداز سطل آشغال آفاق خانم؛ آتیشش بزنن …نمیدونم یه کاری باهاش بکن ولی آهو دیگه لازم ندازه بپوشتش.

هاج و واج نگاهش کردم.

ازم عصبی بود؟ همین کادو رو هم میمیل داشت آتیش بزنه؟

این من بودم که باید عصبی میشدم نه یاسر ….

شال هنوز هم بین کف دست های مامان و یاسر بود.

– خب چرا؟ واسه چی؟ شما هم مثل آهو بچه شدی یاسر خان؟

یاسر اخمی به سمت مامان کرد.

– یه شال ارزشش رو نداشت که اشک ولینتی طاهر رو براش در بیارم …سلیقه آهو هم نبود، با خودش میرم بیرون هرچی میل داشت میگیرم.

نه …آزرده نبود‌.

داشت خودی نشون می داد تا حرف چند دقیقه پیشم رو نقض کنه.

توی سکوت به بُهت مامان خیره شدم.

– ای بابا اگر اینحوریه منم دو قطره اشک بریزم پس؟!

این جمله رو در حالی کنایه وار میبیان کرد که پوزخند می زد.

من برام اندازه و ارزش مالیش مهم نبود …فقط هرچی که از طرف یاسر بود برام پرستیدنی به حساب می اومد.

دیده هام رو مالیدم و با دور شدن مامان به یاسر خیره شدم.

– لازم نبود انقدر ول خرجی کنی! من از شما چیزی نمی خوام …از هیچ کس نمی خوام! تنهام بزارید.

قدم جلو گذاشت.

دستش زیر زیراه‌م نشست و بالا اورد.

– مثل این که یکی اینجا قهر کنه باید نازشو بکشم؟

دستش رو پس زدم.

– دیگه بچه نیستم که قهر کنم! شما برو ناز همسرت رو بکش من که بخیل نیستم.

مردونه عضلات فکش به حرکت در اومد.

من در عین حال تنفر می تونستم برای تک تک حرکاتش ذوق مرگ بشم‌ و این طبیعی نبود.

– باشه خودت میل داشتی …

بی اهمیت پوزخند زدم.

اگر این قرار بود شروع لج و لجبازی با من باشه منم میدونستم دقیقا چطوری باید آهو شر و شیطونم رو به نمایش بزارم.

از جام بلند شدم‌.

قدمی سمت چمدونم برداشتم و از توش لباس های همیشگی تیره اما این بار کوتاه و جذبم رو بیرون کشیدم.

دوش گرفتن کار مشکلی نبود و ترجیح دادم قبلش آراسته باشم.

توی ساحل به این عظیمی حداقلش یه پسر جهت تحریک یاسر پیدا می شد مگه نه؟

من قرار نبود حتی نزدیک آب بشم و ترجیح دادم به همین خاطر کتونی بپوشم.

شن های ساحت هنوز از بارون دیشامگاه سفت و خیس بود.

پا جلوی درب گذاشتم.

مولین جلو تر از من راهی شده بود و یاسر لبه پله کوتاهی در حال سیگار کشیدن، جای گرفته بود.

با بی محلی تمایل داشتم از کنارش رد بشم که با دیده هاش اشاره کرد سر جام بمونم.

– هوم؟ چیه؟

فیلتر سیگارش رو گوشه پله چپوند و بلند شد.

– فکر نمیکنی لباست زیاد مناسب نیست؟

دست به سینه و حق به جانب شدم.

– نه الحمدلله همچین سو تفاهمی برام پیش نیومده.

قدمی جلو برداشت.

دقیق تر براندازم کرد.

چشم های نافذش تنها آیتمی بود که با خیره شدن بهش می تونستم توی جهانی بی نام و نشونی غرق بشم و برای همین نگاه ازش گحرکت کردم.

– با غیرت من بازی نکن آهو …خودت خوب میدونی اون روی من بالا بیاد چی میشه!

کف دست به سینه شدم.

– بالا بیاد ببینم چی بشه! اصلا تو چیکارمی که رگ غیرتت واسم باد میکنه؟ بابامی یا شوهرمی؟

به حالت کاافه و عادت همیشگیش زبونش رو توی دهنش چرخوند.

– اینطوریاس؟

دندون هاش به هم سایید و سیبک گلوش بالا پایین شد.

– باشه …برو! همینجوری برو بیرون به ولی جان آهو بعدش حتی یک بار دیگه اسمتم نمیارم.

حرکت کرد.

از درب خروجی بیرون رفت و منو هاج و واج رها کرد.

قسم گذاشت؟ میتمایل داشت با این کار چیو ثابت کنه؟

نباید برام اهمیت می داشت‌.

نباید من رو دلخور می کرد ولی موفق شد.

اصلا چه اهمیتی باید میدادم؟ من خسته شده بودم از این که مدام دنبال یاسر باشم.

بی اهمیت بیرون راهی شدم.

ساحل به نسبت اطراف شلوغ تر بود ولی هنوز هم میشد برای خودت یه گوشه ای خلوت کنی.

روی سنگ عظیمی که تمیز تر از بقیه‌ش به نظر می رسید نشستم.

هوا به نسبت دیروز یکم خنک تر شده بود.

از دور خیره به مولینم که لبه ساحل در عکس گرفتن بود و یاسر که کف دست به سینه فقط نگاه می‌کرد، شدم.

من هنوز هم اتفاق امروزگار صبح رو نتونسته بودم از سرم بیرون کنم که حالا یاسر باهام قهر کرده بود.

بیخیال فکر و خیال شونه بالا انداختم.

قرار گرفتن خسته کننده بود ترجیح دادم قدم بزنم.

قدم های اولم مساوی شد با جلب شدن توجه یاسر و بی محلی من.

هنوز چند متری دور تر نشده بودم که سمتم اومد.

– می خوای آستانه صبر منو بسنجی؟

– لابد راه رفتن هم غیرتت رو تحریک میکنه؟

به طرف مولین نگاه کرد و مطمعن شد حواسش پی ما نیست.

– بی محلیت …رو گراهی شدنت، چشم های بی فروغت منو دیوونه میکنه!

سرم رو به طرف دیگه ای مایل کردم و باز نگاه دزمشاهده کردم.

– تو مگه قسم نذاشته بودی؟ دیوونه شدنت واسه چیه؟ می خوای دم از مردی و مردونگی بزنی ولی همش حرفه …تا عمل کردنش کیلومتر ها فاصله‌ست.

حرف هام زهر داشت.

من قبول داشتم که دارم زیاده روی میکنم خودمم قلبم نمی اومد اینطوری رو ترش کنم به یاسر ولی گاهی آدم ها محبور بودن توی جلد سنگی خودشون فرو برن تا تصمیم های احساسی توی زیستنشون تاثیر نذاره.

– من آدم ساده ای نیستم آهو، با من بودن صبر فولادی میخواد، تو سنت واسه دردای من بسیار کمه …برای من از کف دست دادنت یه درده و به کف دست اوردنت یه درد دیگه …من از درد ااما لذت می برم …تو هم میبری …ولی می ترسم این لذت خستت کنه.

میترسم وسطش پشیمون بشی اون وقت که دیگه چیزی از این مرد نمی مونه …میمیره؛ با آتیش نگاهت خاکستر میشه …مال من بودن آسون نیست؛ آدمی نیستم که بتونی تحملش کنی، اگر عاشق بشم دیوونه میشم …

حرف هاش غم داشت.

اون بلاتکلیف تر از من به نظر میرسید.

شامگاهیه درمونده ها حرف می زد.

– پس من برای تو چی ام؟

ولوم صداش رو پایین اورد.

یاسر طوفانی تر از دریا بود.

– تو گنج منی …نقطه ضفف منی …دلیل خشمم؛ خودت نگاه کن مال من باشی کارت زاره، چشم هر کی نگاهت کنه رو از کاسه در میارم، کف دست هرکی لمست کنه رو قلم میکنم …اینارو میگم چراکه خودمو میشناسم‌.

کند شدن نفس می تونست علائم ایست قلبی باشه؟ من تحمل این حجم از کلماتی که پر از خشم و عاشقی ادا می کرد رو نداشتم.

ولی من نمی تونستم فقط با کلمات به زندگیم ادامه بدن در حالی رو که اون رو کنار مولینم میمتوجه شدم.

– برای من کافی نیست، فقط تا زمستون فرصت داری و بعدش که وقتت تموم بشه هم تو فرصتت رو از دست میدی هم من دیگه انگیزه ای برای زنده موندن ندارم.

عمیق نگاهم کرد.

از اون کف دسته نگاه هایی که اندازه مو های توی سرم حرف توش بود و نمی تونست به زبون بیاره.

با متوجه شدن مولین که داشت سمتمون می اومد ازش فاصله گراهی شدم.

یاسر طرفش چرخید.

– فکر کنم مولینت اومده از دلت در بیاره!

– دیگه چی کار میتونم بکنم؟ از دار جهان یه دختر بیشتر ندارم …

من کلی حرف داشتم بزنم.

کلی متلک و کنایه از جنس کینه ولی لعنت به قلبم که نمی تونست حرف های رکش رو به مولینم بزنه و دلش رو بشکنه.

– اینجوری میگی که مثلا قلبمو به کف دست بیاری؟

یاسر از ترش کردن من خنده مردونه ای کرد که مامان در جوابم اضافه کرد:

– من مثل بقیه مامانا بلد نیستم ناز بکشم …چاره دیگه ای نداری که دلت به کف دست نیاد خب!

کف دست به سینه شدم.

– این همه راه هست …بقیه مولینا ناز کشیدن بلد نیستن اما خوب میدونن دل دخترا به چی خوشه.

مامان ابرویی بالا انداخت و رو به یاسر کرد.

– او پس بگو خانم دلش چی میخواد.

یاسر که هنوز متوجه منظور مولین نشده بود جویا شد:

– چی میخواد؟

خواستم چیزی بگم‌ که مامان بی معطلی جواب داد:

– از قدیم گفتیم دختر هووی مادر …سر همین طاهر اگر یه تیکه طلا واسه من میخرید، واسه دورونه‌ش سرویس میگراهی شد

اخمی رو به مولین کردم.

– من انتظار سرویس طلا از کسی ندارم، بابام برام چیزی کم نذاشته که بخوام شما و یاسر برام بگیرید.

یاسر رو به مامان کرد.

– هر کس یه مسیر و روشی واسه قلبش داره …شما برو به تماست برس من خودم راست و ریستش میکنم.

از جوابش راضی بودم.

با رفتن مولین، یاسر رو بهم کرد.

– پس یه نفر اینجا قلبش چیزای دخترونه میخواسته.

زیر لب ” نچ ” کردم.

– تو هنوز حتی نمیتونی چیز های دخترونه چیه …واسه چی میخوای نشون بدی که کامل منو میشناسی؟

متفکرانه کف دست توی جیش فرو برد و عینک افتابیش رو مجدد روی دیدهش گذاشت.

– گل‌سر؟ دستبند؟

از محدود اطلاعاتش مشخص بود داره تمام تلاش رو میکنه.

– زیاد به خودت زحمت نده، من نه چیزای دخترونه میخوام نه امثالشو …چیزی که میتونه خرسندم کنه فقط توجه و محبته که بسیار وقته ندارم؛ مولینم راست می اضافه کرد بابام هر کار میکرد تا هیچ وقت کمبود این دوتا رو احساس نکنم.

یکم خم شد تا هم قدم بشه و با برداشتن عینکش دقیق توی نگاه هام خیره شد.

– منو ببین …به اندازه طاهر بلد نیستم درست ناز دخترمو بکشم اما خوب میدونم دلش می خواد تا واسه انجامش دادنش وقت تلف نکنم.

راست میاضافه کرد.

اون می تونست از نگاهم بفهمه.

درست مثل وقتی توی پاساژ نگاهم شال صورتی رو گرفت.

– دونستن رو خیلیا بلدن؛ مهم اینه که کی بهش عمل کنه …

شالم که عقب رفته بود رو باز سر انگشت جلو کشید و لب زد:

– سوئیچ ماشین داره آوات میزنه بری بیاریش تا نشونت بدم یاسر خان واسه قلببر مرد عمله!

ندوییدم، حتی قدم هام برای به‌آرامی جاده حرکت کردن هم یاری نمی‌کرد.

من نمیمیل داشتم کسی رو مجبور کنم که از سر ناچاری خوشحالم کنه.

سوئیچش رو اوردم و طرفش گراهی شدم.

– مامانت رو آوا بزن بریم!

– کجا؟

به من اشاره کرد.

– یه جایی بهتر از دریا!

خواستم مولینم رو صوت بزنم که مانعم شد.

– قبلش برو لباست رو عوض کن.

اخم توی هم کشیدم.

– اگه منو همینجوری میبری که میام وگرنه خودتون دوتایی برید خوش بگذرونید، به هر حال که قرار بود با هم بیاید شمال …بودن من مزاحمته.

بازوم رو گحرکت کرد.

شاید خیال کردم میخواد منو بغل کنه ولی بر خلاف تصورم من رو سمت ویلا کشید.

نه این که خشن باشه یا عصابی، فقط هدایتم می کرد.

– کجا میبریم؟ واستا.

به محض رسیدن داخل حیاط ویلا از حرکت از حرکت ایستاد.

– منو ببین آهو؛ این آدمی که جلوت ایستاده یه مرد بالغه که به اندازه سنش غرایضش رو سر کوب کرده تا جلوی نفس رو در برابر دختر کوچولوی وزه‌ش بگیره …ولی تمام مرد های اون بیرون شبیه یاسر نیستن، نمی تونم تصور کنم چند نفر قراره به قوس کمر و پاهای تراشیده‌ت نگاه کنن …متوجه ای؟

نگاهش کردم.

عمیق و پر نفوذ …من توی نگاه های این مرد چی میمشاهده کردم؟

– به‌شدت اذیت میشی جلوی احساس های مردونه‌ت رو بگیری؟

کف دستش روی سرم نشست و اهسته حرکت داد.

– اذیت شدن من بسیار بهتر از اینه که تو آسیب ببینی.

احمق بودم یا زیادی احساس عاقل بودن بهم کف دست داد.

– اگر من خودم بخوام چی؟

دو طرف شونه‌م رو محکم نگه داشت.

– تو هنوز بچه ای …چیزی نمیفهمی، فقط میخوای واسه راضی کردن من یه تصمیمی بگیری اما آخر و عاقبتش رو در نظر نداری.

دستش رو پس زدم.

– اولا من بچه نیستم، به‌شدت وقت بزرگ شدم …دوما اخر و عاقبتش چیه؟ نکنه میخوای ولم کنی؟ شوهرم بدی؟ هان؟

منو داخل خونه کشید.

درب رو چفت کرد تا آوامون بیرون نره و به دیوار پشت سرم تیکه‌م داد.

– من حتی ذره ای به این فکر نمیکنم که تورو شوهرت بدم، اما از روزگاری می ترسم که تو بزرگ تر بشی من بشم یه مرد میان‌سال که دیگه رمقی برای نزدیک شدن بهم نداشته باشی و اون وقت از پیشنهادی که الان دادی خودت پشیمون میشی.

لبم رو دندون گرفتم.

شاید هنوز یاسر به احساسم ایمان نیورده بود و بهش حق میدادم اگر از اون روز بترسه اما من عاشق صورت و بدنش نشده بودم که با بالا حرکت کردن سنش احساسم کم رنگ بشه یا از بین بره.

– اگر مطمعن باشی که قرار نیست چنین اتفاقی بیوفته چی؟ بازم این کار رو نمیکنی؟

مردد شد.

نگاهش متفکرانه تر شد.

شاید واقعا جایی برای اندیشیدن مونده بود.

– تا وقتی مطمئن نباشم تو فقط برای خودمی این کارو نمیکنم.

نفس رو کلافه بیرون دادم.

بحث کردن با یاسر مثل کوبیدن میخ به سنگ بود.

– خودش نه، اعمال مشابه‌ش رو‌ چی؟ یه جوری که به جسمم اسیب نرسه.

چقدر نگاه هاش برام سنگین بود.

من انتظارات سختی داشتم؟ نه …برای خودن نه اما برای اون خیلی، نمی تونست خرف بزنه ولی معشوقی نبودم اگر از نگاه هاش نمی خوندم مقصود کلامش چی میتونه باشه؟!

قبل از این که چیزی بگه مجدد ادامه دادم:

– باشه، مجبورت نمیکنم …به هر حال شاید از من خوشت نمیاد که کف دست و قلبت نمیره؟!

پوزخندی کتاب لبش جای گرفت و من رو سمت درب هدایت کرد.

– ببینم می تونی یه کاری کنی من اون زبون دو متریت رو از حلقومت بیرون بکشم؟

چینی به بینم دادم.

– چه خشن!

– تازه کجاشو دیدی؟ تا یادم نحرکت کرده برو لباستو عوضی کن، تو ماشین منتظرت میمونم.

چاره چی بود؟

من به هر حال به هدفم رسیده بودم.

یاسر رگ غیرتش باد کرده بود و این یعنی پایان معموریت.

مانتو کشیده تری رو جایگزین کردم و بیرون رفتم.

مولین در حالی که هنوز هم تلفن توی دستش بود سر جاش قرار گرفت که پشت سرشون قرار گرفتم.

– قراره کجا بریم؟

یاسر نیم‌ نگاهی به مامان انداخت تا بالاخره تلفنش رو قطع کرد.

– نظری ندارم هر جا یاسر خان رفت!

یکم جلو خزیدم.

– میشه بریم جنگل؟

یاسر سمتم چرخید.

– نمی خواستی بریم خرید؟

ابرویی بالا انداختم.

– نچ؛ جنگل رو بیشتر دوست دارم.

جاده افتاد.

مولین به محض استارت زدن ماشین لب زد:

– بعضی وقتا منو یاد طاهر میندازی یاسر خان، مخصوصا وقتی بسیار نی‌نی به لالای آهو میزاری!

یاسر از آیینه به عقب خیره شد.

– دختر داشتن قشنگیش به همینه

اگر تا قبل منو دخترش خطاب می کرد احساس نا خوش آیندی بهم کف دست میداد.

ولی این یک استعاره بین خودمون به حساب می اومد.

اون که دخترش بودم می تونست معنی های دلنشین تری داشته باشه …شبیه جسم با ارزشی که مورد ستایشش باشم.

یاسر که به نظر این اطراف رو شکسته پاره میشناخت، طاما نکشید که میون پارک جنگلی ایستاد.

فراموششون کردم.

انگار که مولین و یاسری حضور ندارند، پیاده شدم و ذوق زده خیره شدم.

اینجا من رو بیشتر از دریا به وجد می اورد.

آزاد نفس کشیدم و سمتشون برگشتم.

یاسر در حالی که به ماشین تکیه داد بود کف دست به سینه از زیر عینک دودیش نگاهم می کرد و مولین هم حوصله نداشت پیاده بشه.

– هوا ابریه، چرا عینک زدی؟

عینکش رو بالا داد و نگاهم به چشم هایی که از این فاصله هم سرخیش دیده می شد افتاد.

– عادت کرده بودم.

نزدیک رفتم.

– پس چرا چشمات قرمزه؟

خواستم کف دستم رو طرفش ببرم که مولین از ماشین پیاده شد و بهم تشر زد:

– عه آهو …اذیتش نکن برو عقب!

دستم پایین افتاد و تمایل داشتم عقب برم که در عوض یاسر قدمی جلو اومد.

– یه امروزگارو راحتش بزار آفاق خانم، به اندازه کافی از صبح تو پَرش خورده دیگه.

منظورش جریان شال بود که مامان سکوت طولانی کرد که رو بهشون کردم.

– بریم اون بالا؟

مولین به کفش هاش اشاره کرد.

– با این پاشنه هام؟ عمرا.

کلافه لب زدم:

– پس خودم تنهایی میرم …چه کسل کننده.

قدمی براشتم که یاسر آرنجم رو گحرکت کرد.

– تنهایی بری اون بالا میخوای از اون طرف قِل بخوری برگردی؟ برو پشت سرت میام.

می دونستم اجازه نمیده خودم تنها برم.

نه این که خیلی غیرتی باشه حتی روی گل و گیاه ها …از این نظر که می دونست از پسش تنهایی بر نمیام.

جلو تر ازش حرکت کردم.

سمتش مثل من نبود اما نمی تمایل داشت کم بیاره.

سمتش چرخید.

– کوه نوردی واسه پیرمرد ها اصلا خوب نیست ها …از من‌ اضافه کردن بود

پل به طرفم شتاب‌زده کرد و یک قدم عقب ترم از حرکت ایستاد ولی باز هم بهم نرسید و غرید:

– به من اظهار کردی پیرمرد؟

– اره دیگه …مگه نیستی؟! هنوز چهار تا قدم بیشتر نیومدیم از نفس افتادی.

خودش رو بهم رسوند.

میدونست مولین داره از پشت نگاهمو میکنه و توی لمس کردنم احتیاط کرد.

– می خوای تا اون بالا کوله‌ت کنم بفهمی این پیر مرد چه زور بازویی داره؟!

ابرویی بالا انداختم.

– لازم نیست، اون وقت استخونات ترک برمیداره دیگه از کار و زندگی میوفتی …کمرت هم عیب و ایراد دار میشه.

– سر جمع یک متر و نیم قد خودته …سه متر هم زبونته؛ با همین کارات وادارم میکنی سمت کافور برم دیگه.

لبخند شیطنت آمیزی زدم.

– تو خودت داری لج میکنی وگرنه من که اجازه‌ش رو بهت دادم کافور چرا؟

کم کم از مشاهده کرد مولین با وجود درخت ها محو شدیم که راحت تر نزدیکم شد.

– به تو هم باس کافور بدم نکنه؟!

جدیتش خیلی جذاب بود و باعث میشد بی اراده غرقش بشم.

– میخوای جفتمون رو برای مسئله ای اذیت کنی که اجازه‌ش خیلی وقته صادر شده؟

کف دستش دور کمرم جای گرفت و منو نزدیکش کشید.

نفسم کند شده بود و تقلا برای اکسیژن می کردم.

– یک بار دیگه بحثش رو پیش بکشی به جان آهو …ببین قسم خوردم …به جان آهو انجامش میدم بعد دیگه پشیمونی هیج فایده ای نداره.

سکوت کردم.

من تا حالا فقط لفظش رو می اومدم زیرا میدونستم یاسر به حرف های احمقانه من گوش نمیده ولی حالا قسم خورده بود.

من برای نزدیک شدت بهش مشتاق بودم و ذره ای تردید نداشتم ولی ولین از وقتی که ترسش توی وجودم رخنه می کرد.

تحت تاثیر دوست های مدرسه‌م شنیده بودم درد داره …حتی گاهی تا مرز بیهوشی هم ممکنه پیش بره و این منو بیشتر می ترسوند

تبسم شرورانه‌ش باعث میشد نخوام به سکوت ادامه بدم.

– چیه خب؟ میخندی چرا؟

حق به جانب شد.

– هیچی فقط من اینجا به دختری دارم که ترسوعه اما توی زبون درازی جلوی من کم نمیاره.

پشت پلک نازک کردم.

– ندیدی دخترا واسه ددیاشون زبون میریزن؟!

شونه بالا انداخت.

– کجا باس میمتوجه شدم؟

زبونم رو دندون گحرکت کردم.

– هیچ جا …اصلا لزومی نداره ببینی این فیلما برای پیرمرد ها که ساخته نشده!

نیشون آرومی از پهلوم گراهی شد.

– توله رو ببین ها، حالا هی من خودمو کنترل میکنم تو اجازه نمیدی دین و ایمونم حفظ بشه؛ لابد واسه توی فسقلی خوبه بشینی ببینی؟

با اتمام جمله‌ش به بالا رسیدیم‌

از این جا همه چیز کوچیک تر بود و مامان اندازه نقطه دیده میشد.

سرم رو طرف یاسر چرخوندم.

انگار با متوجه شدن این منظره سوال یاسر به کلی از ذهنم پاک شد.

– چی اظهار کردی؟

عمیق نگاهم کرد.

شامگاهیه نگاه هایی که آدم ها به یک اثر هنری ارزش مند می‌ندازند و می‌ترسند نزدیکش بشند مبادا آسیب بزنن.

– هیچی …

رو ازش گراهی شدم و با ذوق به تلکابین که از بالای سرمون با فاصله بیشتری رد می شد اشاره کردم.

– چه باحالن اینا …اون سری که با بابام اومدیم میتمایل داشتم سوار بشم ولی چون مولینم از ارتفاع می ترسید دیگه نشد بریم.

– دوست داری سوار بشی؟

– تنهایی خوشم نمیاد …فایده‌‌ش چیه؟

– کی بیان کرده اصلا تنهایی اجازه میدم سوار بشی؟

چین به بینیم دادم.

– پس چی میگی؟ نکنه خودت میخوای باهام بیای پیرمرد؟

اخم های بامزه ای به رخم کشید.

– به‌شدت دیگه داره بهم بر می خوره؛ کدوم پیرمردی رو مشاهده کردی این شکلی باشه؟

پشت پلک نازک کردم.

– چیه؟ اندیشیدی من به همه پیرمردا دقت میکنم که سیکس پک هاشونو ببینم؟

کف دستش پشت گردنم قرار گرفت و صورتمو به سینه‌ش نردیک کرد.

– ددی یاسرت چشماتو از کاسه در میاره …چه پیر مرد چه پسر جوون!

از این که به خودش لقب ددی داد باعث شد قهقه بزنم و نگاهش کنم.

هر وقت که میتونستم حس کنم مولین هیچ دیده اندازی بهمون نداره باعث می شد احساس امنیت کنم.

– من حتی اگر هم خودم بخوام قلبم نمیتونه به هیچ مرد دیگه ای جز تو اجازه ورود بده …شبیه آدم هایی که نمی تونن از خاطراتشون کف دست بکشن.

دستی روی موهام کشید.

همیشه طوری این کار رو انجام می داد که گاهی خیال می کردم براش مثل ابریشمن.

– خاطره؟ قراره فقط جزئی از گذشته‌ت باشم؟

– منظورم ارزششون بود، اصلا چه فرقی میکنه؟ گذشته …آینده …حال …هر کدومش که تو توش باشی برای من دلنشینه.

بوسه آروم زد.

درست روی ابریشم های پرستیدنیش.

– وقتی دلت برام توی خوابگاه تنگ میشد چیکار میکردی‌؟

سوالش یهویی بود اما جوابی سختی نداشت‌ چراکه بار ها و بارها مرتکب شده بودم.

– هر جا که بوسیده بودی رو لمس می کردم اینجوری انگار هزار قدم نزدیکت می شدم

منو از خودش جدا کرد.

– مثلا کجا؟

خجول حس جوش و خروش خون توی لپ هام و سرخ و سفید شدن گونه هام رو احساس کردم.

– خب یه جاهایی رو به‌شدتا بوسیدن، مثل گونه و سر و این چیزا …اما یه جاهایی هست که تو فقط بوسیدی …مثل گردن و ترقوه هام.

میتمایل داشت بخنده.

ولی نریز خندید‌.

شبیه آدم هایی که سعی داشتن خودشون رو ‌کنترل کنن لب زد:

– بهت اضافه کردم چقدر دیوونه ای؟

پشتم رو بهش کردم و به قصد برگشتم قدمی عقب برداشتم.

– الان اظهار کردی دیگه! بزار بهت یه چیزی بگم …من شاید درسام یکم ضعیف باشه، مولینم خیال کنه چه دختر خنگی رو زاییده و ازم نا امید شده باشه یا تو پیش خودت فکر کنی من توی همه چیز اینقدر ای‌کیوم ضعیفه ولی هیچ وقت فراموش نکن من فقط دختری ام که چراکه عاشقت شده عقلش رو از کف دست داده …هیچ وقت به سرت نزنه ترکش کنی.

مردد شد.

سر جاش میخ ایستاد و با چند قدم فاصله ای که ازش گرفتم تازه به خودش اومد تا پشتم بیاد.

– واستا آهو …منظورت ازون مزخرفاتی که اظهار کردی چی بود؟ من هیچ وقت تورو یه احمق فرض نکردم که حالا دفعه دومم باشه! این که مولینت چه فکری راجبت میکنه اون از اشتباه خودشه نه تقصیر تو.

سمتش چرخیدم.

– تو چی؟ از نظرت من چیم؟ همون نه مامانم فکر میکنه؟

نفسش رو عمیق بیرون داد.

– فکر میکنی برای من مهمه مامانت چه فکری میکنه؟ تنها چیزی که اهمیت داره تویی …شیر فهمه؟

تا رسیدن به پایین سکوت کردم.

نه این که قهر بودم یا میمیل داشتم خودم رو لوس کنم.

فقط داشتم تصمیم می گراهی شدم.

من برای این مرد حاضر بودم درد بکشم؟

جوابش واضح بود …بله!

با رسیدن به مامان خنده ای تحویلش دادم.

– سر کیفی!

– هوم بسیار اون بالا هوا خوب بود؛ چرا یه بار امتحانش نمیکنی؟

مولین که از ذوق من زیاد خرسند نشد لب زد:

– شهر خودمون سر سبزیش کمتر از اینجا نیست …ولی خودت میدونی خوشم نمیاد.

شونه بالا انداختم.

اون برعکس یاسر اصلا آدم پایه برای خوشگذروندن نبود.

پوست لبم رو جوییدم که یاسر لب زد:

– کل گردشت همینقدر بود؟ برگردیم؟

– چی چیو برگردیم؟ خودت مگه نگفتی منو می بری سوار تلکابین بشم؟

مولین از حرفم شوکه شد.

– دیگه چی؟ بشین تو ماشین ببینم؛ تا همینجا هم یاسر رو بسیار به زحمتش انداختی.

عصبی شدم.

مولین از رابطه عمیق من و یاسر با خبر نبود و نمی دونست که اون تمام قوانینش رو به خاطرم زیر پا گذاشته، هیچ وقت انقدر با اطمینان حرف نمی زد.

یاسر قبل از من پیش دستی کرد.

– اشکالی چیه آفاق خانم؛ من به آهو قول دادم …

مولین واقعا توی بهت بود.

یاسر هنوز هم به رسم عادت بعد از اسم مولینم واژه “خانم” رو به کار می برد تا میزان صمیمیتشون بیشتر نشه.

– خیلی خب؛ پس منم میام.

من با اومدن مولین هیچ مشکلی نداشتم.

تازه به‌شدت هم خرسند می شدم.

یاسر ماشینش رو دقیق تر پارک کرد و تا نزدیک اونجا مامانم رو محبور به پیاده‌روی کرد زیرا قطعا ماشبن نمی تونست از نیمچه کوه های درختی بالا بره.

تا قرار گرفتنمون داخل یکی از اتاقک های قرمز کوچولوش دل تو دلم نبود.

مولین و یاسر یک طرف نشسته بوند و من هم مقابلشون.

به محض جاده افتادن و بیشتر شدن ارتفاع ناخودآگاه احساسی ترس سراغم اومد.

به حرف مامان به خودم اومدم.

– تو که تا روی تراس میری رنگت مثل گچ دیوار میشه واسه چی سر این بازی ها شجاع بازی در میاری؟

کف دست به سینه نشستم.

– هیچم نمیترسم.

یاسر با پوزخندش خیره نگاهم کرد که نالیدم:

– خب بابا …یکم هراسیدم؛ یکیتون بیاد کنارم بشینه خب.

بی تعارف جلوی مامان رسما بغلم کرده بود و این می تونست قدمی به سمت فریاد زدن احساساتش نسبت به من باشه.

– پهلوون پنبه ترسو در چه حاله؟

یاسر می خواست با این جمله مسخرم کنه که موفق هم شد.

– الان مسخرم کردی؟

شونه ای بالا انداخت.

– مشخص نبود؟

مشتی به سینه‌ش کوبیدم.

اصلا حواسم به مولین نبود و بی هوا لب زدم:

– به‌شدت نامردی، حیف من که قراره …

انگشت روی بینیش گذاشت که خاموشی کنم.

مولین حواسش بیشتر بهمون جمع شد و چشم غره ای بهم حرکت کرد که جمع تر بشینم و انقدر به شوهرش نزدیک نشم.

از خیره شدن به پایین ترس عجیبی داشتم و تنها حس امنیتم کف دست های یاسر دور کمرم بود.

نفسم رو به بند شدن بود تا بالاخره دور زد و به محض پیاده شدن پاهام سست شد.

نزدیک زمین خوردنم بود که با کمک یکی از کارکنان که کف دست بر قضا پسر قد قد بلندی بود، تونستم خودم رو نگه دارم.

– مراقب باشید!

سرم رو بالا اوردم و قبل از گره خوردن نگاهم بشه یاسر بازوم رو گحرکت کرد و منو همراه خودش کشید.

– جات راحت بود؟

سوالش چه بی معنی بود.

– کجا؟

– بغل همین مرتیکه که گرفتت!

آروم پچ زدم:

– حسودخان، اون فقط کمکم کرد!

صورت دلپذیرش، نگاه گیرا و حالت چهره‌ش که غرور منحصر به فردش توش موج می زد باعث می شد بیشتر از قبل به احساستم نسبت بهش مطمعن بشم.

– چیزی که مال منه، هیچ احد و ناسی حق نداره حتی دستش بهش بخوره.

آواش آروم بود.

مولین جلومون اومد و قبل ار این که پاش به پله ها برسه رو بهم گفت:

– کنجکاوی هات اگر تموم شد برگردیم دیگه!

این رو به حالت شوخی اظهار کرد که جواب دادم:

– تموم که نشد اما خب باشه!

یاسر جلو تر رفت که پشت سرشون راه افتادم.

مراقب پله ها بودم چون هنوز هم سرم داشت گیج می حرکت کرد و پاهام سست بود.

فاصله‌م ازشون بیشتر شد که مولین به پشتش چشم دوخت.

– اینجوری بخوای بیای که تا شامگاه هم بهمون نمیرسی!

روی همون پله ای که ایستاده بودم، جای گرفتم.

– خب نمی تونم؛ دو قدم دیگه بیام از هوش میرم.

یاسر مولین رو پس زد و جادهی که اومده رو برگشت تا بهم برسه.

– ببینمت!

سرمو بالا اوردم.

– میتونی کف دستمو بگیری تا پایین بیای؟ چیزی نمونده آرام میرم!

مامان نگاه اخمالویی نثارم کرد.

– کاش منم مثل آهو یکی رو داشتم ناز و عشوه‌م رو بخره …طوری که طاهر این کارو می کرد با دخترش و حالا هم یاسر خان شما پی رو راه باباش شدی، دختر من حالا حالا میخواد توی خونه باباش جا خشک کنه.

بازو یاسر رو چسبیدم.

– اشکالش چیه؟

پشت پلک نازک کردم و قبل از مامان جواب دادم:

– اصلا هم اشکالی نداره؛ اگر قرار بود دخترا ناز و عشوه نداشته باشن که پس فرقشون با پسرا چی بود؟

یاسر کمرم رو گراهی شد.

انگار از بلبل زبونیم داشت لذت می‌برد.

تا به پایین پله ها قصد نداشتم ازش جدا بشم و به محض این که نزدیک ماشین شدیم بیان کردم:

– من جلو بشینم؟ اخه مامان همش صدای آهنگو کم میکنه!

یاسر به لب و لوچه آویزونم چشم دوخت.

– این یکی رو باید خودت راضیش کنی.

قبل از این که مولین جلو بشینه مظلوم لب زدم:

– اگر برام اهنگ نمیزاری پس بزار خودم جلو بشینم!

از بالا نگاهم کرد.

– خودم میزارم؛ بشین سر جات.

تو ذوقم خورد.

نا امیدانه صنقلبی عقب قرار گرفتم.

در واقع آهنگ فقط یک بهونه بود و حالا که قرار نبود من بزارم صوتش کلافه کننده به نظر می رسید.

توی تیر راس آیینه یاسر نشستم تا راحت تر نگاه هاش رو از اون مستطیل کوچیک ببینم‌.

تا برگشتن به ویلا فقط خیره‌ش شدم.

شانس بهمون رو کرد که زود تر برگشتیم زیرا مجدد بارون گرفت.

مولین که نمی خواد یاسر توی بارون رانندگی کنه پیشنهاد داد خودش غذا درست کنه.

من از خدام بود.

توی خوابگاه نمی تونستم کف دست پختش رو بخورم و معده‌‌م با غذای بیرون سازگاری نداشت.

***

– این چندمین سیگار امروزگارته؟

به یاسر که لب پنجره تکیه داده بود و داشت سیگار عصرانه‌‌ش رو می کشید خیره شدم که جواب دادم:

– شاید چهارمی!

مولین راهی شده بود روی تراس تا راحت تر انتن داشته باشه و با خاله‌م حرف بزنه و از این بابت خیالم راحت شد.

– من یادم رفته بود بابت امروز ازت تشکر کنم!

نگاهش بهم دوخته شد که ادامه دادم:

– مولینم راست میگه؛ داری زیادی لوسم میکنی، وقتی دوباره برگردم خوابگاه دلم میگیره اونجا کسی نیست اینجوری هوامو داشته باشه.

سیبک گلوش بالا پایین شد.

فیلتر سیگارش رو لبه پنجره خاموش کرد و دربش رو بست.

– یاسر نیستم اگر مجدداً بزارم بری خوابگاه! غصه‌ش رو نخور …

پورخندی زدم.

– اره مولینمم حتما منو میزاره خونه بمونم مزاحم اوقات دو نفرتون بشم

کف دستش رو روی سرم گذاشت.

این عادتش زیادی خواستنی بود.

– بسپارش به من!

– یه چیزی بخوام “نه” نمیاری؟

ابرو هاش بالا پرید.

– تا حالا چند بار اوردم؛ مگه این که خودت میدونی نا معقوله و واسه گفتنش مرددی!

لبم رو دندون گحرکت کردم.

– زیاد نیست اما میدونم قبولش نمیکنی.

کنارم اومد.

دقیق نگاهم کرد.

– واضح بگو ببینم چیه!؟

کنار گوشش به‌آرامی پچ زدم:

– میشه امشب تنهام نذاری؟ فقط همین یه دفعه …قول میدم مابقی شب ها بهونه نیارم.

متوجه شد منظورم چیه؟!

من فقط میتمایل داشتم برای یک شامگاه هم که شده تمام وقت توی بغلش حبسم کنه.

– همین؟

طوری این کلمه رو بیان کرد که انگاری واقعا در میل داشت ساده ای کرده بودم.

– اره همین! سخته؟

دستش روی ستون فقراتم حرکت کرد.

– نه …فقط زود خوابت نبره امشب!

این جمله دقیقا همون معنی “منتظرم باش” رو می داد.

– مطمعنی توی دردسر نمیوفتی؟

صورتش جدی شد.

– اگر من بیوفتم تووهم شریک جرممی؛ اما مضطربش نباش …یاسر نمیزاره دخترش گیر بیوفته.

خنده دخترونه ای تو روش زدم.

– شبیه ابر قهرمان ها شدی.

ژستی به خودش گراهی شد و میل داشت چیزی بگه که آوای دمپایی های مولین روی پله ها مانع حرف شد و یکم فاصله‌ش رو بیشتر کرد.

– این بارون کوفتی هم که بند نیومد؛ دو روزگار اومدیم مسافرات هی داره بارون میاد.

روی مبل نشستم.

– روزگار هایی هم که خوابگاه بودم ریجاب همش بارون می اومد، قلبم میگراهی شد وقتی هوا قلبگیر میشد این شکلی.

مولین تلفتش رو توی شارژ زد.

– حالا این دفعه که بری خوابگاه دیگه بهار شده؛ هر از گاهی بارون میاد

نیم نگاهی به یاسر انداختم که بحث رو عوض کرد.

اون هم متوجه شده بود من از خوابگاه متنفرم و اصلا قلبم نمیخواد یک شامگاه دیگه اونجا بمونم.

– نزدیک ساحل هوا این شکلیه!

مولین کف دست به کمر شد.

– فردا میریم خونه خان داداشم …حداقل اونجا اطرافش سر سبزه بارونش هم صفا داره‌.

منظور مامانم از خان داداشش همون برلدر ناتنیش بود که فقط سالی دو سه بار عید و تعطیلات گذرشون به کرمانشاه می افتاد و تقریبا میشد جز خانواده مادریم به حسابشون اورد.

یاسر زیاد اشنایی باهاشون نداشت و باید یه جلسه توضیحی براش میذاشتم.

گیج سمت مامانم لب زد:

– شاید خوش نداشته باشه من همجادهتون بیام!

مولین چینی به بینیش داد.

– داداشم به‌شدت مهمون نوازه فقط یکم اخلاقاش با طاهر جور نبود سر چیز های الکی کل کل میکردن.

از این بحث خوشم نمی اومد.

مولین خودش رو به زمین و آسمون میزد تا جلوی یاسر وانمود کنه بابام توی خونه دیکتاتوری میکرده.

***

به ساعت خیره شدم.

نکنه خوابش برده و یادش راهی شده بیاد؟

هه …مثلا قرار بود من خوابم نبره، با این حجم بی تابی چطوری می تونستم پلک روی هم بزاره؟

ساعت دو شامگاه دیگه باید از اومدنش نا امید می شدم.

دیده هام رو آروم مالیدم و سرم رو زیر شالم بردم.

احمقی که این ویلا رو اجاره میداد چرا یادش رفته بود یه پتوی اضافه دیگه هم اینجا بزاره؟ شاید یکی مهمون داشت هممسیرش‌.

به طرف دیوار چرخیدم تا دیدهم به سمت ورودی نباشه دیگه و به محض به بسته شدن چشم هام سایه مردونه ای روی دیوار نقش بست و گرم هایی رو کنارم حس کردم

کتار گوشم زمزمه کرد:

– تو که قرار بود بیدار بمونی؟

دلخور از این که خیلی دیر کرده بود، سمتش نچرخیدم و توی همون حالت لب زدم:

– خوابم میاد دیگه؛ تو هم برگرد سر جات!

حس گرمای بدنش درست پشت سرش و مماس با تنم، باعث شد قلبم بلرزه.

– توی بغلم بخواب!

سرم رو روی بازو‌ش تنظیم کرد که باعث هم لجاجت به خرج دادم.

– اینجا سرما میخوری بعدش گردن من نندازی؛ خودم پهلو درد گراهی شدم.

کف دستش دور کمرم حلقه شد و طوری منو توی بغلش محکم نگه داشت که گرما وجودش بهم منتقل بشه.

– کجات درد گحرکت کرده؟ چرا اینجا میخوابی وقتی سرده؟

آروم حرف می زد.

در حدی که فقط توی فاصله چند سانتی متریمون امواج صداش منتقل بشه.

– هوف چه فرقی داره؟ به جاش یه لباس بلند بده روم بندازم …مولینم گفت ملحفه روی تخت رو نمیشه جمع کرد که ازش استفاده کنم.

من رو سمت خودش چرخوند.

طوری که تیله دیده هامون به هم گره خورد.

– میخوای ببرمت توی ماشین اونجا واست بخاری بزنم؟ هوای این منطقه شامگاه ها حسابی سرده …زمینش واسه خوابیدن مناسب نیست.

سرم رو توی سینه‌ش قایم کردم.

– نچ بیخیال، همینجوری بغلم کن گرم بشم.

پهلوم رو آروم با انگشت هاش نوازش کرد و عطر موهام رو نفس کشید.

– اینجوری که لب هاتو مظلوم خم میکنی باعث میشی قلبم بخواد همین حالا ببرمت روی تخت بی توجه به مامانت تموم پتو رو دورت بپیچه که واسه یه ملحفه بغضی نگاهم نکنی.

پوزخند تو گلویی زدم.

– نمیخواد یهویی شجاع بشی؛ مولینم میدونه من توی سرما طاقتم کمه …زیاد جمتوجه شدا نی‌نی به لالام نمیزاره.

از جاش قد بلند شد.

یکم ازم فاصله گرفت و با کتی توی کف دستش برگشت.

– اینو بپیچ دورت فعلا!

خواستم مانع بشم که خودم کتش رو دورم پیچید و بار دیگر توی بغلش جام داد

– یه چیزی بگم؟

تو گلویی تایید کرد.

– هوم!

سرم رو توی گلوش فرو بردم و در حالی که چشم هام رو بسته بودم پچ زدم:

– راجب حرف هایی که صبح زدیم …

کمی مکث کردم تا واکنشش رو ببینم که بدون فاصله لب زد:

– هیشش …نمیخوام چیزی بشنوم!

– یه دقیقه واستا خب؛ من مشکلی با این قضیه ندارم اصلا …چرا نمیخوای انجامش بدیم؟

کف دستش لای موهام راهی شد.

– من قسم گذاشته بودم روش آهو …بهت اظهار کردم تکرارش نکن! میفهمی؟

زمزمه کردم:

– نچ نمیفهمم؛ حتما از من خوشت نمیاد که نمیخوای انجامش بدیم؟ بالاخره هر کس سلیقه‌ش به سن و سالش میخوره شاید چراکه تو پیر مرد شدی، پیر زن هم قلبت میخواد.

پوست لبش رو جویید.

من آهو بودم …امکان نداشت بزارم یه شامگاه یاسر بدون اذیت و ازار من سر روی بالشت بزاره و راحت بخوابه و بالاخره یه جورایی کرمم رو ریختم.

– به من اظهار کردی پیرمرد؟

– چیه؟ نکنه نیستی؟

حق به جانب شد.

– اون وقت باید به سلیقه خودت شک کنی که دل به یه پیر مرد باختی!

نفسم رو کلافه بیرون دادم.

– هعی دیگه چه میشه کرد؟ اما چقدر من بد شانسم که پیر مرد هم قلبش نمیخواد بهم نزدیک بشه

شاید این جمله برای یاسر فقط جهت شوخی و خنده به کار می رفت اما برای من درد داشت.

– این پیر مرد با نگاه بسته می تونه اخر بازی رو هم ببینه …اگر کاری نمیکنه به خاطر خودته وگرنه واسش سخته دخترش جلوش دلبری کنه و اون مجبور باشه غرایضش رو سرکوب کنه.

چشم هام رو محکم فشار دادم.

کف دست دوی گونه‌ش کشیدم.

– لازم نیست حتما کامل انجامش بدیم، من میخوام فقط با من تجربه‌ش کنی مبادا به سرت بزنی و مولینم …

حرفم رو قطع کرد.

– من انقدر سست عنصر نیستم که با اون کار تو رو به خودم حروم کنم، این همه سال صبر کردم چند فصل دیگه هم روش.

من مثل یاسر، آدم صبوری نبودم، عجول و عاشق بدون در نظر گرفتن هیچ چیز فقط بوسیدمش.

من شرمگین میشدم، احساس خفیف بودن می کردم ولی هیچ کدوم من رو از این کار منع نمی کرد که به هدفم نرسم.

ادامه داد …بیشتر من رو به آغوشش کشبد و علاوه بر لب هام، گلو و لاله های گوشم رو بوسید.

من آهو نبودم …شده بودم زنی که دلش تمام و کامل یاسر رو میخواد و به هر دوز و کلکی دوست داره اون کنار خودش نگه داره.

با کف دست های خودم دکمه اول لباسم رو باز کردم که کف دسترسی بهتری به نقاط برجسته‌م داشته باشه و بتونم نفس داغش و لب ها مرطوبش رو عمیق تر حس کنم.

– می خوای با این کارا منو دیوونه کنی؟

سرم پایین تر راهی شد.

از همین زاویه می تونستم چاک بین دو بروارد شدگی دخترونه‌م رو ببینه و به نظرم رنگ سفید پوستم با زرشکی لباس زیرم تضاد جالبی داشت.

– من که کاری نکردم!

دست به کار شد.

قبل از این که حرفی بزنم خودش دکمه های بعدیم رو باز کرد و تمام بالا تنه‌م رو عریان نظاره کرد

نور کمی و تاریکی فضا اجازه نمیداد راحت تر بتونه بی نقص بودن بدنم رو به دیده ببینه.

پیچ و تابی به بدنم دادم.

من داغ بودم …

دروغ بود اگر انکار می کردم که حالا هیچ ترسی نداشتم اگر همینجا تمام لباس هام رو در می اورد و آزادانه لمسم می کرد.

– منتظر چیی؟

به خودش اومد.

من داشتم بهش اجازه میدادم تا از شر لباس زیرم خلاص بشه و اون توی انجامش مردد بود.

بی خجالت پاها رو دور کمرش حلقه کردم تا پایین تنه‌م رو بتونم با بدنم حس کنم.

برجسته بود …

شبیه هر مرد با غرایض زنده …

– این کاری که داری با من می کنی عاقبتش واست دردناکه بچه!

بالا اومدم.

کف دستم رو دور گردنش حلقه کنار و در حالی که با نوک زبونم لیسی به لاله گوشش می زدم، پچ وار گفتم:

– من اینجا یه ددی مهربون دارم که نمیزاره دختر کوچولوش دردش بگیره، مگه نه؟

با کف دست هاش کمر برهنه‌م رو لمس کرد و قفل لباس زیرم رو به‌آرامی از پشت باز …

– تضمین نمیکنم!

باز شد‌ …

تمام و کمال بالا تنه‌م رو عریان کرد و با دو گوی اناری شکلم که به رشد کافی رسیده بودند خیره شد.

– پس تو چی؟ اینجوریی تنهایی داری نگاهم میکنی خجالت می کشم.

بی معطلی تیشرتش رو بالا دادم.

با این که تا به حال هزاران بار عضلاتش رو دیده بودم باز هم برام تازگی داشت و با سر انگشت نوازشش کردم.

– نکن دختر، کار کف دست خودت و خودم نده؛ بزار فقط نگات کنم …

نگاه کردن کافی نبود!

من برای تنها لمس ساده اون جون میدادم و نمی میل داشتم حالا من رو تشنه لب نگاهه رها کنه.

– حالا دیگه جامون برعکس شده؟ من باید التماس کنم تا ادامه بدی؟ پس غرور و خجالت دخترونم کجا میره؟

این کلمات رو در حالی ادا می کردم که نگاهش رو از نگاه هاش دزدیده بودم و سدم رو توی گردنش فرو کردم.

با نفس عمیقی لای موهام جواب داد:

– برای من آسون نیست خودم و غرایضمو کنترل کنم، نزار کارم سخت تر بشه.

اون مرد کار های سخت بود.

می تونست از پیش بر بیاد و منم همین رو میخواستم.

– خودت رو برای انجام سخت ترین کار عمرت ولیده کن جناب ددی!

تمام وجودم رو در بر گراهی شد.

نذاشت سانتی متری ازش جدا بشم و توی همون حال روم خیمه زد.

– این امتحان الهیه؟ باید از دست زلیخا فرار کنم؟

لبم رو دندون گراهی شدم.

– یعنی انقدر بد جنسم؟ اصلا فرار کن …برو پیش هرکی دوست داری، من دیگه نمیخوام مجبورت کنم.

همیشگی مظلوم بازی در برابر یاسر جواب میداد.

اون هیچ وقت اجازه نمی‌داد ذره ای ازش قلبخور باشم.

کف دست هام رو از دور گردنش باز کردم و لباسم رو تمایل داشتم بپوشیدم که از کف دستم کشیدش.

– کی بهت اجازه داد بپوشیش؟

لبم رو گزیدم.

– سردمه، دارم یخ میزنم …ول کن میخوام لباس بپوشم.

لباسم رو جای قبلیش گذاشت و طوری کنارم قرار گرفت تا من دقیقا توی آغوشش جا پیدا کنم.

– اینجا گرم شو …

خیلی آزادانه برجستگی هام با سینه ستبر و پوست داغش برخورد می کرد و برام زیادی خجالت آور بود.

– چه فایده؟ گیرم که گرم بشم؟ بعدش چی؟ قراره بری دوباره سر جات بخوابی …اینطوری فقط من بیخودی قلب میبندم به اینجایی که تعلق بهش ندارم.

سرم رو درست روی دلش تنظیم کرد.

– گوش بده … واسه توعه لامصب اینجوری میکوبه، واسه این که رسوا نشه بعد از عمرش قلبش واسه دخترش لرزیده …

فایده نداشت.

این حرفا روی من اثر نمی کرد دیگه.

– بهش بگو الکی بی قراری نکنه، چیزی قرار نیست عایدش بشه! نه حالا حالا ها …

نا محسوس فاصله‌م رو باهاش بیشتر کردم.

توی فکر بود.

دست هاش از دورم شل شد که لباسم رو پوشیدم.

من به یک بوسه خشک و خالی هم راضی شده بودم ولی دیگه قلبم نمیتمایل داشت حالا ازش محبت گدایی کنم.

پشتم رو بهش کردم.

متوجه شدم لباسش رو پوشید اما نمیمیل داشتم دیگه اینجا بمونه‌.

یه جورایی حس تحقیر شدن بهم دست داده بود.

چشم هام رو الکی بستم و وانمود به خوابیدن کردم اما این کاملا واضح بود که دارم نمایش بازی میکنم و یاسر هم متوجه شد.

سرش رو نزدیک گوشم اورد و آهسته پچ زد:

– میدونم بیداری؛ میدونم قهری؛ دلخور شدی …اما به جان آهو که یک تار موی گندیده‌ش رو به جهان نمیدم، تو ناب ترین شراب عمرم بودی که طعمش رو میخوام وقتی بنگاه که تمام و کمال بی استرس برای خودم بشه.

در حالی که قصد نداشتم دیده هام رو باز کنم لجوجانه گفتم:

– شب بخیر جناب!

خنده کرد.

آروم و مردونه.

لباسی که برای گرم شدنم اورده بود رو بیشتر روی شونه‌م کشید و دوباره پچ زد:

– فردا دیگه نمیزارم اینجوری بخوابی، یه امشامگاه رو طاقت بیار.

رفت.

برگشت پیش مامانم و من رو تنهایی رها کرد و منه احمق درست همون آدمی بودم که سالها می تونستم به همون چند ثانیه لمس کردن هاش فکر کنم.

***

– عه وا خدا مرگم؛ تو چرا لباس یاسر رو انداختی روت؟ روی زمین کثیف میشه خب …قد بلند شو آهو …

با زور پلک های سنگینم رو باز کردم.

– هان؟ با منی؟

– نه با دختر همسایه‌م …خب با تو ام دیگه؛ میگم چرا اینو انداختی روت؟

بدنم کرخ شده بود.

سر جمع دو ساعت هم نمی شد خوابم برده بود و حالا مجبور بودم واسه یه مسئله پیش پا افتاده از خواب نازم بزنم.

– سردم بود، مجبور شدم.

مامان نامردانه ترین شکل ممکنه کت رو از روی بازو هام برداشت که سرما پوستم کل وجودمو گحرکت کرد.

– یه چیز دیگه مینداختی، کشیده شو از روی زمین سر جادهی!

در حالی که بدنم از سرما بی اراده می لرزید خودم رو جمع کردم.

– من ننداختم! آه …الان چه فرقی می کنه؟

مامان در حالی که کت یاسر رو صاف می کرد از کنارم رد شد که لجوجانه ادامه دادم:

– میرم روی تخت بخوابم؛ حداقلش از سرما یخ نمیزنم و خودت اونجا گرما بود نمیفهمی چقد بدنم درد گرفته که.

از روی زمین کشیده شدم که اجازه نداد داخل برم.

– کجا؟ یاسر هنوز خوابه، میخوای بری اونجا بخوابی که چی بشه؟

دستش رو پس زدم.

من در دو حالت بد اخلاق ترین ادم جهان می شدم.

مورد اول وقتی گرسنه‌م میشد و مورد دوم وقتی خوابم می اومد.

– خب باشه؛ نمیخوام برم روی تخت بپر بپر کنم که! میخوام بخوابم …یه گوشه کاریش ندارم.

وجود یاسر نه باعث شادیم میشد نه غمگینی، در هر صورت فقط میتمایل داشتم بار دیگر نگاه هام رو ببندم و توی جای گرم بخوابم.

بی معطلی خودم رو به تخت رسوندم و بی توجه به یاسر فقط زیر پتو خزیدم

#راوی

از خواب نچندان عمیقش دل کند.

اون خودش بهتر از هر کسی می دونست اخیرا با فکر و خیالش نمیتونه شب رو راحت به صبح برسونه.

بوی عطر آشنایی زیر بینیش قبل از باز کردن کامل دیده هام، پیچید.

هنوز هم عطر قلببر رو توی ریه هاش از دیشب حفظ کرده بود؟!

دیده هام رو بی معطلی باز کرد.

تره موهای مواج دختر کوچولوش روی تخت و ملحفه سفید، عجب منظره ای روی براش رقم زده بود.

انگشتش رو بی اختیار سمت پری افسانه ایش دراز کرد و لای پیچ موهاش فرو برد.

حتی اگر این خواب فقط یک رویای کوتاه بود باز هم نمیخواست به همین زودی ها تموم بشه.

اینحا چیکار میکرد؟

دو قلب خودش رو نزدیک برد.

کف دست هاش ساخته شده بود تا به دور کمر باریک غزالش حلقه بشه.

– اومدی اینجا خوابیدی؟

صدای بم و مردونه دو رگه شده در اثر خواب الودگیش می تونست ریتم دل نشینی براش رقم بزنه ولی نه در حالی که غرق خواب بود‌.

– آی …ولم کن اره …سردمه!

می تونست از دمای پوست بدنش سرما رو حس کنه.

می وحشت کرد به آغوشش بگیره تا مبادا سر و کله آفاق پیدا بشه.

سهم پتوی خودش رو هم روی غزالش انداخت.

– بهتر شد؟

شاید از یاسر قلبخور بود ولی نمی تونست طاقت بیاره که توی هوای سرد اتاق بدون هیچ پتویی بخواد به خوابش ادامه بده.

– پس خودت چی؟ میتونی یکم نزدیک تر بیای دوتایی استفاده کنیم

مژه های قد بلندش وقتی توی حالت خواب و بیداری حرف میزدند، آهسته میلرزید.

– دیشامگاه سرما نخوردی که؟

یاسر برای کوچک ترین خراش روی بدن قلببرش جون میداد و نمی تونست ببینه خودش اینجا گرم خوابیده باشه و اون روی زمین.

– چه فرقی به حالت میکنه؟ شما که جاتون خوب بود.

موهای روی چشم های بسته شدش رو کنار زد.

– ببین منو …

#آهو

طرفش چرخیدم.

اون تمام نقاط ضعفم رو می دونست.

وقتی اینطوری پچ می زد، وقتی سعی می کرد من رو توی بغلش نگه داره …بهونه دیگه ای برام میموند که بیشتر از این عاشقش نشم؟

– اگر مامانم بیاد چی؟

تو گلو پوزخند زد.

– اون وقت میگم اومدی منو اغفال کنی!

مشتی به سینه‌ش زدم.

– اخه من اون همه پسر جواب رو بیخیال میشم که جنابعالی رو اغفال‌ کنم …سنی ازت گذشته ها.

در حالی‌که خوابم می اومد کلماتم رو ادا میکردم و این از نظر با مزه بود.

متوجه شدم بعد از گرم شدن نگاه هام از کنارم کشیده شد و مولین داخل شد.

– هنوز که خوابی آهو …کشیده شو دیگه میخوایم مسیر بیوفتیم.

آوای “هیشش” یاسر که خطاب به مولینم بود به گوشم رسید.

– دیشامگاه سردش بود نتونست بخوابه، ولش کن هر وقت میل داشتیم بریم بیدارش میکنم.

***

– پس چرا نمی رسیم؟

مولین در حالی که صوتی آهنگ رو پایین می اورد سمتم برگشت.

– نیم ساعت دیگه میرسیم …ترافیکو نمیبینی؟ عیده دیگه شمال شلوغ میشه.

کلافه شیشه‌م رو پایین دادم.

– نیم ساعت پیش گفتی نیم ساعت دیگه می رسیم.

یاسر از آیینه نگاهم کرد.

– فکر کنم قلبت واسه داییت به‌شدت تنگ شده.

چینی به بینیم دادم.

– توی عمرم به تعداد انگشت های کف دستم بیشتر ندیدمش؛ قلبم واسه چی باید تنگش بشه؟

یاسر از حرفم خندید و رو به مولین کرد.

– خان داداش شما چند تا بچه داره؟

مامان که بسیار خوشش می اومد از این بحث با اشتیاق جواب داد:

– دو تا پسر رشید و رعنا …ماشالله به تخته بزنم به خان داداشم راهی شدن، یه دختر هم داره که همین تازگی ها بچه‌ش به دنیا اومده

The post رمان دالاهو پارت ۳۷ appeared first on رمان دونی.