رمان دالاهو پارت ۳۶

من بهتر از خودش می دونستم این تنها یک بهونه بود ولی حاضر نبود به زبون بیارتش.

– پنج روزگار …فقط پنج روز دیگه می تونم دووم بیار که برگردم.

نفسم رو توی گردنش خالی کردم‌

– اون موقع تعطیلات تموم میشه باید برگردم خوابگاه.

محکم بازوم هام رو فشرد.

– گور بابای تعطیلات و خوابگاه …

سرم رو به سینه مردونه‌ش تکیه دادم.

محکم، پر صلابت و با صوتی تپش پر ارتعاش …

– بهتون خوش بگذره.

من با این حرف ها کنایه می زدم و یاسر هم متوجه میشد.

با صوتی دایه گیان که داشت الله و اکبر آخر نمازش رو زمزمه می کرد میل داشتم ازش جدا بشم که محکم تر کمرم رو چنگ زد.

– برام هر روزگار از خودت عکس بگیر …

پوستم لبم از فرط جوییده شدن به سوزش افتاده بود.

– یادم میمونه.

سرس رو پایین اورد.

توقع داشتم تشنه باشه، تشنه لب هام باشه ولی اون فقط سرم رو بوسید.

عطر شامپو موهام رو به ریه هاش فرستاد و پچ زد:

– چاوت وه‌ خۆتۆ بێت (مواظب خودت باش)

ازم جدا شد …

با جمله اخرش به دلم آتیش زد و حرکت کرد.

پاهام نایی برای ایستادن نداشت و با صوتی به هم کوبیده شدن درب اشک مزاحمم روی گونه جاری شد.

یادش رفته بود.

من با چی از خودم عکس میگراهی شدم وقتی گوشیم پیش مولینم بود؟!

تکیه‌م رو با صدای دایه از دیوار گراهی شدم.

– رفتن؟

– اره رفتن!

سمت سالن راهی شدم که تلویزیون رو روشن کرد و برام غذا کشید.

– قلبت میخواست باهاشون بری؟

به ساعت خیره شدم.

– نه زیاد! اینجا بیشتر بهم خوش میگذره.

سینی رو مقابلم گذاشت که به دونه های برنج مبهوت زل زدم.

این عادت من برای همه اشکار شده بود وقتی که آزرده میشم بیخود به در و دیوار زل میزدم و حتی دایه هم با خبر بود.

– اینطوری که تو زانوی غم بغل گرفتی مادر، انگار کشتی هات غرق شدن.

لقمه‌م رو با بی میلی فرو بردم.

– خوابگاه یکم خلقم تنگ بود الان اومدم بیرون عادت نکردم هنوز.

کنارم نشست و بخاری رو شعله ور تر کرد.

– ایشالله درساتو میخونی دیگه میای خونه.

زیر لب “هوم” زمزمه کردم و نا امیدانه لقمه بعدی رو جوییدم.

#راوی

کلافگی یاسر رو به مرز جنون کشونده بود.

این سومین سیگارش بود که خاکستر میشد.

آفاق نگاه دلواپسی به همسر آشفته‌ش انداخت.

– طوری شده سیگار با سیگار آتیش میکنی؟

باید چی جواب میداد؟

– نه طوری نیست، میتونی بخوابی جاده زیاد مونده!

سکوت ماشین خفقان داشت.

انگار آفاق هم می دونست سفر حرکت کردن بدون آهو هیچ شور و هیجانی نداره.

– خوابم که نمیاد! میگم تو رمز گوشی آهو رو میدونی؟

آفاق از توی کیفش گوشی آهو رو بیرون اورد.

اون دقیقا رمزش رو به یاد داشت ولی دنبال بهونه ای برای حرف زدن با یاسر می گشت.

یاسر نیم نگاه کوتاهی به کف دست آفاق انداخت.

حتی کوچک ترین مسیر ارتباطیش هم قطع شده بود.

– چرا بهش ندادی؟ حوصله‌ش سر میره اونجا.

– حواسش پی درساش باشه بهتره …

انگشت های مردونه‌ش رو بین موهاش کشید.

– حتی اگر آهو دختر خودت هم نباشه، طاهر ازت راضی نیست بعد از حرکت کردنش بخوای اینجوری افسرده و گوشه گیرش کنی.

آفاق بی اراده لبش رو گزید.

– فکر میکنی زیرا مادرش نیستم دارم دق و قلبیم رو سرش خالی میکنم؟ من میخوام آهو درسش رو بخونه به یه جایی برسه، بعدا هم میتونه گوشی دستش بگیره.

یاسر امیدوار بود همونطور که آفاق دم می زد باشه.

به‌شدت از شهر فاصله نگرفته بودند و یاسر هر لحظه چشم هاش خسته تر میشد.

صدای تلفن آفاق باعث شد به خودش بیاد و حواسش رو بیشتر جمع کنه.

– نمیخوای جواب بدی؟

آفاق به شماره منزل دایه نگاه انداخت.

– هنوز یک ساعت نمیشه مسیر افتادیم، چی شده زنگ زده؟!

تلفنش رو جواب داد و گوش های یاسر تیز شد و با دقت به صوتی دایه گوش داد:

– کجایید مادر؟ از وقتی شما رفتید آهو یک بند داره اشک میریزه، حداقل گوشیش رو بهش میدادی اخه این بچه با منه پیر زن قراره چه حرفی بزنه که قلبش دم عیدی نپوسه؟

رگ های گردن یاسر بی مهابا ورم کرد.

ماشین رو با حال دگرگون شده گوشه جاده کشید و گوشی رو از کف دست آفاق گراهی شد.

– به آهو بگو لباس بپوشه دایه، میایم دنبالش!

آفاق هاج و واج خیره یاسر شد.

– میری دنبالش؟ خیلی از شهر فاصله گراهی شدیم.

هنوز هم دایه پشت خط بود.

– خدا خیرت بده مادر، آهو بشنوه از خرسندی بال دار میاره.

تلفن قطع شد.

یاسر هنوز هم گوشی رو محکم بین انگشت هاش نگه داشته بود.

– طاهر ازم راضی نیست قلب تک دخترش رو بشکنم.

صورت آفاق در هم شد.

– من چی؟ قلب من شکسته بشه ایرادی نداره؟

این دو دلی برای دلش بی ضرر نبود.

– بودن دخترت قلبت رو میشکنه؟‌

اون هم یک زن بود شبیه تمام زن های جهان با حس حسودی درونش نمی تونست مبارزه کنه.

– این که وقتی آهو هست تو تمام هوش و حواست میره برای خنده هاش، دلم رو میشکنه یاسر خان! آهو من بچه‌ست ..‌.نمیفهمه …وابسته میشه؛ حالیش نیست نگاه تو پدرانه‌ست و اون توی ذهنش داستان لیلی و مجون میسازه.

نگاه یاسر به خطوط جادهنمای جاده کشیده شد.

آرزو می کرد کاش فرضیات آفاق واقعی بود و آهو رو به نگاه دخترش می مشاهده کرد ولی این وسط غزالش بود که قلب و ایمانش رو برده بود.

– واسه این قضیه سر لج با دخترت برداشتی؟ تا جایی که یادمه قبل از حرکت کردن طاهر شما از گل نازک تر به آهو نمی بیان کردی!

آفاق کیفش رو بغل گرفت.

نمی تونست انکار کنه که آهو عزیز کرده طاهر بود و حتی جرعت این رو نداشت که از ابروی بالای چشمش حرفی بزنه.

– الان هم نمیگم، هنوز هم آهو دخترمه …خودم بزرگش کردم؛ بچه که نیستم سر لج باهاش داشته باشم.

انکار متناقضی بود.

حرف ها و رفتار آفاق به‌شدت دور از واقعیت به نظر می رسید.

یاسر تمام راهی که حرکت کرده بود رو مجدد برگشت.

حتی اگر به مقصد رسیده بود باز هم بر میگشت …

آفاق نگاه هاش برای خواب سنگین شده بود و به محض از حرکت ایستادن جلوی درب حیاط دایه، خوابش عمیق شد.

#آهو

قصد کرده بودم باهاشون نرم.

نمی خواستم یاسر یا حتی مامانم به این نتیجه برسن که خیلی طالب این مسافرتم.

بر خلاف میلم سر جام نشستم و توی تاریکی اتاق از پنجره به صدای دایه و یاسر توی حیاط گوش دادم.

– دختره دیگه …یکم نازش رو بکشی از خودت جلو تر میره توی ماشین میشنه، رگ خوابش کف دست آفاقه خودش نیومد پایین؟

پوزخندی به خیال دایه زدم و زانو هام رو بغل گرفتم.

– خوابش برده توی ماشین، خودم میرم باهاش حرف میزنم.

اشک هام رو پس زدم.

دایه نباید بهشون زنگ می زد ولی اگر همینجوری ادامه پیدا میکرد من تا قبل از تعطیلات کور شده بودم.

با تقه ای به درب سرم رو بالا اوردم که قامت یاسر توی تاریکی نمایان شد.

– چرا توی تاریکی جای گرفتی؟

تمایل داشت برق رو روشن کنه که مانعش شدم.

– نکن …همینجوری میخوام خاموش باشه! واسه چی برگشتید؟ چیزی جا گذاشتید؟

درب اتاق رو پشت سرش بست و با آوای آروم تری جواب داد:

– قلبمو جا گذاشتم!

باید ذوق می کردم.

باید مسرور میشدم ولی بیشتر بغض کردم.

– بردار ببرش دیگه نزار این طرفی بیاد!

نزدیکم شد.

انقدر نزدیک که عطر تلخش زیر بینیم پیچید.

– دایه گیان میگه دختر داشتن سخته، باید نازش رو بکشی …اما داشتن دختری که میدونه وجودت به خنده هاش وصله از اونم سخت تره؛ نازش رو باید چطوری کشید؟

جلوی پام روی یک زانوش جای گرفت.

ازش رو کردم و سرم رو بین زانو هام مخفی کردم.

– دیگه لازم نیست کاری کنی، از حالا به قول خودت من و تو همون پدر و دختر همیشگی باقی میمونیم.

تک سرفه کرد.

گردنم رو بین انگشت هاش گحرکت کرد و سرم رو بالا اورد.

– ببین منو؛ این دلی که دستت گحرکت کردی و باهاش بازی میکنی توی سی سال عمرش فقط یک بار کف دست و قلبش واسه دخترش لرزیده که حاضره براش اسمون به زمین بیاره …

طوری وادارم کرد که توی دیده هاش زل بزنم تا غرورم بشکنه و مجدداً قطره های اشکم جاری بشه‌

– من نمیخوام واسم اسمون به زمین بیاری؛ سخته تر از اینه که به مامانم بگی نمیتونی باهاش حیات کنی؟

سرم رو روی سینه‌ش گذاشت.

– سخت تر از هر چیزیه که فکرش رو میکنی! فقط به من زمان بده …به جان آهوم که یک تاره موی گندیده‌ش رو به عالم نمیدم، همه چیو ردیف میکنم.

کف دست هاش دور کمرم حلقه شد.

نفس هاش گوشم رو نوازش کرد و در نهایت لب هاش روی موهام نشست.

– نمیخوای پاشی؟

سرم رو با سوالش بالا اوردم.

– مامانم راضی بود منم بیام؟

مردد نگاهم کرد.

مکثش طولانی شد و در نهایت جواب داد:

– پیشنهاد خودش بود بیام دنبالت، قلبش طاقت نیورد.

اون ناشی ترین دروغگوی عالم بود.

– بگو به جان آهو؟

وادارم کرد از روی زمین قد بلند بشم و با اخم جواب داد:

– واسه هر چیزی که قسم نمیخورن!

لبم رو جوییدم.

– ولی میاظهار کرد اتاقی که گرفتی خیلی کوچیکه، من جا میشم؟

سرش رو به گوشم چسبوند.

– تو بغل من بخوابی جا میشی! بهونه دیگه نداری؟

می تونستم چه بهونه ای در برابر چنین دلیل قانع کننده ای داشته باشم؟

ظاهر من یک آهوی سرکش بود و درونم دختری که نمی تونست حرف روی حرف یاسر بیاره و بی اختیار سمتش کشیده می شد.

قدمی ازم فاصله گراهی شد‌

– چمدونت رو میبرم توی ماشین صورتتو بشور بیا!

مردد پشت سرش از اتاق بیرون حرکت کردم.

دایه گیان در حالی که ساک دارو هاش توی کف دستش بود رو بهم کرد.

-‌ داری میری؟

لبخند بی جونی رو بهش زدم.

– عاشق شدی بمونم؟

اخم ریزی کرد.

– اینجا میموندی که که عیدت با منه پیر زن حروم بشه؟ برو به سلامت …طاهر روحش شاد میشه یکی یه دونه‌ش بخنده و خرسند باشه.

یاسر در حالی که چمدونم رو دستش گراهی شده بود از درب سالن بیرون راهی شد که بوسه ای رو گونه دایه کاشتم.

– قلبت برام تنگ نشه، هر روزگار میخوام بهت زنگ بزنم!

متقابلا پیشونیم رو بوسه زد که خداحافظی زیر لب کردم و برای شستن صورتم داخل حیاط حرکت کردم.

یاسر در حالی که چمدونم رو توی ماشین گذاشته بود مجدد وارد حیاط شد.

– انقدر لفتش میدی فکر می کنم قلبت نمیخواد بیای ها؛ یالا ببینم.

با آب سرد صورتم رو شستم و دیده هام رو مالیدم‌

– الان میام.

زود تر از من بیرون رفت که پشت سرش حرکت کردم.

مولین داخل ماشین خوابش برده بود و به‌آرامی سوار شدم که با صدام دیده هاش رو باز کرد.

– اومدی؟

یاسر ایینه جلوش رو طوری تنظیم کرد که درست روی صورت من قرار گحرکت کرد و با نگاه های نافذش از توی آیینه خیره شد.

سرم رو پایین انداختم.

ماشین حسابی گرم بود و منم عاشق گرما …

سکوت ماشین خفقان آور بود که مامان مجدد نگاه باز کرد و رو به یاسر لب زد:

– یه وقت خوابت نمیاد؟

یاسر نیم نگاهی از آیینه حواله‌ کرد.

– نه …فعلا انرژی دارم.

– هر وقت حس کردی خسته شدی میتونی بزنی کنار.

یاسر آرام تایید کرد و به جادهش ادامه داد.

شاید یه جورایی میخواست بهم بفهومه مبع انرژیش شدم.

از چشم های بسته مامان سو استفاده کردم و دستم رو یواشکی به شونه یاسر رسوندم و از طرف پنجره سرم رو نزدیکش بردم‌.

– کاش می شد اهنگ بزاریم!

انگشت روی بینیش گذاشت.

– مامانت خوابه، بیدار شد میزارم واست.

لبم رو دندون گرفتم.

– گوشیم پیششه؟

سرش رو سمتم کج کرد و پچ زد:

– اره …میگیرم ازش! فعلا بحثش رو پیش نکش یکم شاکیه.

آهسته تایید کردم که خم شد و گوشی خودش رو برداشت؛ سمتم گحرکت کرد.

– بیا فعلا سرت رو باهاش گرم.

از خدا تمایل داشته گوشیش رو گرفتم.

اون تقریبا هیچ سرگرمی برای من نداشت و کنجکاو سمت مخاطبینش رفتم تا ببینم اسمم رو چی ذخیره کرده.

شماره‌م رو وارد کردم و با دیدن اسم ساده خودم یه جورایی تو ذوقم خورد و مجدد سمتش خم شدم.

– چرا من رو با اسم خودم ذخیره کردی؟

نیم نگاهی بهم انداخت.

– پس با اسم کی ذخیره میکردم؟

زیر لب “نچ” کردم و ادامه دادم:

– چه میدونم، باید یه چیز خاص سیو می کردی، قلببری …عاشقیمی …نفسمی …آهو خشک و خالی دیگه چیه؟!

خنده تو گلویی کرد.

– مامانت ببینه چی؟!

نا امیدانه نفسم رو توی گردنش فوت کردم.

– ای بابا؛ چقدر ترسو، من که میدونم اخرش فقط من این وسط می سوزم اما باز انقدر کله خرم که کف دست از این که عاشق شده باشم بر نمی‌دارم.

نذاشتم چیزی بگه و عقب کشیدم.

چقدر گذشت که مدت از کف دستم در رفت و با حالت قلب درد طرف یاسر دوباره هم شدم.

– چرا توی این جاده کوفتی یه کف دستشویی پیدا نمیشه پس؟

نگاهی به تابلو کنار جاده انداخت.

– یک دیگه تحمل کن نزدیکیم بهش.

کلافگی من رو به مرز جنون رسوند و مولین بالاخره از خواب نازش بیدار شد.

– چی پچ پچ می کنید شما دوتا؟

یاسر پوزخندی زد.

– هراسیدیم بیدار بشی آروم حرف زدیم.

اخم مولین مثل این که قرار نبود از بین ابرو هاش کنار بره.

خودش می دونست وقتی طولانی مدت توی جاده باشم حالت تحوع می گیرم و یکم آشفته میشم اما باز هم کج خلقی می کرد.

– دیگه حرف نمیزنیم.

یاسر سمتم چرخید و آهسته از جاده طرف یه مسجد بین راهی، خارج شد.

– پیاده شو آهو …

تمایل داشت از ماشین هممسیرم پیاده بشه که مامان بازوش رو گحرکت کرد.

– شما کجا میری خودش میتونه بره!

یاسر یکم اخم کرد.

– اینجا خطرناکه …تنها خوب نیست بره.

بدون در ذهنش گذراندن به واکنش مامان پیاده شدم.

قلب درد بهم اجازه تمرکز نمی داد و تا کف دستشویی پشت سر یاسر مسیر رفتم.

– واستا دیگه اینجا زنونه‌س!

دم درب منتظرم از حرکت ایستاد که داخل رفتم.

سعی کردم زیاد طولش ندم و زود تر از چیزی که یاسر انتظار داشت برگشتم.

– اصن پات رسید اون تو؟

تند شتاب‌زده پلک زدم.

– اره پس چی؟ بریم دیگه!

به سوپر مارکت کوچیک اشاره کرد.

– سیگارم تموم شده؛ بریم اگر تو هم چیزی میخوای بگیر.

پشت سرش حرکت کردم.

– میشه به مولینم بگی عقب بره راحت بخوابه من بیام جلو پیشت باشم؟

دستش روی شونه‌م نشست.

– عمرا اگر بره؛ جمشاهده کردا روت حساس شده.

داخل مغازه رفت.

به حالت قهر بیرون از حرکت ایستادم و داخل نراهی شدم.

با تاخیر اومد و با متوجه شدن خوراکی های توی کف دستش چین به بینیم دادم.

– مسیر خوبی برای منت کشی انتخاب نکردی؛ صد البته که تو میدونی نقطه ضعفم شکلاته و ازش داری بر علیه‌م استفاده میکنی.

– این دیگه مشکل من نیست، خودت قهر کردی؛ خودتم باس اشتی کنی وگرنه شکلات بی شکلات.

دندون هام رو روی هم ساییدم که دوباره لب زد:

– تا رسیدن به ماشین میتونی تصمیم بگیری.

چند قدمی بیشتر نمونده بود‌ عجول جواب دادم:

– گور بابای قهر اصن؛ حداقلش شکلات ها می تونن جبران گوش تلخی جناب عالی باشن …مگه نه؟

به ماشین رسیدیم و نشد جواب سوالم رو بگیرم.

صنقلبی عقب جا گحرکت کردم و حالا که مولین بیدار بود رو بهش کردم.

– میشه گوشیم رو بهم بدی؟

کج کج نگاهم کرد.

– نه نمیشه!

لبم رو حالت لوس و بچگانه جلو دادم.

– خب چرا؟

یکم پنجره‌ش رو پایین داد.

– زیرا تا بعد از کنکورت خبری ازش نیست، الان بدمت دو روز دیگه که قراره برگردی خوابگاه چی؟

یاسر قبل از این که جوابی از سمتم بشنوه رو به مولین کرد.

– آهو بچه نیست …وابسته نمیشه! شما بده تضمینش با من.

تبسمی از حمایت یاسر زدم که مولین انگشت اشاره‌ش رو سمت یاسر گحرکت کرد.

– ضمانتش با خودت!

نفسم رو آسوده بیرون دادم که از توی کیفش گوشیم رو بیرون اورد و سمتم گرفت.

خم شدم و لپش رو طبق عادت ماچ آبداری کردم که کف دستش رو روی رد بوسه‌م کشید.

– نکن اینجوری دختر؛ بچه که نیستی!

تو ذوقم خورد که عقب رفتم و برای این که آروم بشم خودم رو با شکلاتم سر گرم کردم که یاسر مسیر افتاد و سیگارش رو اتیش زد.

تمام بی حوصلگی هام به سمتم سرازیر شد.

حتی الان هم که گوشیم کف دستم بود بهونه ای نداشتم.

از پنجره به بیرون خیره شدم که صوتی مولین اومد.

– این صنقلبی خم نمیشه؟

یاسر چراغ سقف رو روشن کرد و رو به مولین گفت:

– نه …این مشکل پیدا کرده باس درستش کنم!

مولین نگاهی به عقب انداخت.

– پس منم میرم عقب پیش آهو دراز میکشم.

با ذوق لب زدم:

– پس منم میام جلو که راحت باشی!

اخمی کرد.

– اون پشت جا واسه هر دوتامون هست من راحتم؛ سر جات بمون.

حرصی لبم رو دندون گحرکت کردم که یاشر کنار جاده از حرکت ایستاد و مامان کنارم قرار گرفت.

حالا رسما صندلی جلو خالی بود و یاسر اشاره زد:

– من که اینجوری خوابم میگیره جفتتون عقبید؛ لااقل آهو بیاد جلو.

از خدا خواسته جلو راهی شدم و مولین فقط نگاهم کرد.

عادت نداشتم عادی بشینم و روی صندلی جلو هم چهار زانو زدم که یاسر با خنده آرام ای راه افتاد.

مولین قصد نداشت بخوابه ولی لم داده بود.

طلوع آفتاب توی جاده باعث می شد حس خستگی بهم دست بده و قبل از این که خوابم ببره جویا شدم:

– چقدر دیگه مسیر مونده؟

به ساعتش نگاه کرد.

– خیلی …تو بخواب.

کف دستم رو روی بازوش گذاشتم.

– تو چی؟ خوابت نمیاد؟

کف دستش متقابلا روی سرم جای گرفت.

– نه …من قهوه خوردم به این زودی خوابم نمیبره.

نگاهی به عقب انداختم.

حداقل این عادت مولین این بار به نفع من بود که هر بار توی ماشین راحت می تونست بخوابه.

– هر وقت به جاده قشنگ رسیدیم بیدارم کنی ها!

انگشتش رو از بین چند تار موم رد کرد.

– یادم میمونه.

چشم هام بسته بود.

می تونستم نسیم باد رو روی صورتم حس کنم متوجه از حرکت ایستادن ماشین بشم.

چشم از روی هم باز کرد و با متوجه شدن مولین و یاسر که از ماشین پیاده شده بودند کنجکاو نگاهی به اطراف انداختم.

جاده سر سبز بود‌

شامگاهیه همون چیزی ک یادم بود.

با ذوق سرم رو از پنجره بیرون اوردموو رو به مولین که ایستاده بود منتظر قطع شدن تلقن یاسر بود، سؤال کردم:

– رسیدیم؟

قدمی جلو برداشت.

– اره …یاسر راهی شده کلید ویلا رو بگیره!

ابرویی بالا انداختم.

قرار بود بیدارم کنه اما نکرده بود.

بوی دریا رو می تونستم حس کنم و عمق نفس کشیدم‌.

ابرو توی اسمون نشون از هوای طوفانی می داد.

با برگشتن یاسر از فکر بیرون اومدم.

– چرا بیدارم نکردی؟

مولین قبلش جواب داد:

– میخواستم بیدارت کنم یاسر نذاشت؛ بیان کرد بخوابی که سر حال بشی.

ابرویی بالا انداختم.

از وقتی رسیده بودم این طولانی ترین جمله ای بود که مامان بهم اظهار کرده بود.

با رسیدن به ویلایی که یاسر گراهی شده بود سر ذوق اومدم.

درست میاضافه کرد اینجا زیاد بزرگ نبود و درست برای سفر دو نفره ساخته شده بود.

از ماشین پیاده شدم و داخل رفتم.

فقط همون اتاق با یک تخت دو نفره و تراسی که روش صنقلبی فلزی داشت.

درست رو به روی دریا کنار چند تا خونه دقیقا همین شکل …

خیره دریا شدم.

فاصله‌ش به نسبت زیاد بود هنوز هم می وحشت کردم.

یاسر اشاره بهم کرد.

– تنها نرو …بزار من دوش بگیرم هممون میریم.

مطمعن بودم برای این‌ که منتظرم نذاره زود برمیگرده و همونجا روی صندلی قرار گرفتم.

مولین لباسش رو ولیده کرد و به محض بیرون اومدن یاسر لب زد:

– یکم هم شما منتظر بشین تا منم دوش بگیرم.

با موهایی که هنوز خیس بود شلوار اسلش و تیشرت سفیدش روی تراس اومد که توجه‌م جلب شد.

– اامان باره میبینم سفید میپوشی!

کف دست توی جیبش برد.

– خوشت نیومد؟

از روی صنقلبی بلند شدم و سمتش حرکت کردم.

– میخواستی با استین کوتاه عضلاتت رو به رخ کی بکشی؟

پوزخند مردونه زد.

– به رخ یه دختر حیله گر.

ابرو هام رو توی هم کشیدم.

– حیله گر رو با من بودی؟

– خوبه که مقصودم رو متوجه شدی …

مشتی بهش زدم.

– اگر حیله گر بودم که کارم به اینجا نمی کشید یاسر خان.

نزدیک ترم اومد.

درست کنار گوشم پچ زد:

– جات خوب نیست؟

از حرارت نفس هاش روی پوستم قلبم به تپش افتاد.

لعنتی بی جنبه …

– زیاد نه؛ به هر حال جایگاهمون برای بقیه به‌شدت متفاوت تر از افکار خودمونه!

سیبک گلوش بالا و پایین شد.

متفکر نگاهم کرد.

– افکار بقیه مهم تر از خودمونه؟ رابطه ما یه سیب ممنوعه‌س …گاز گرفتنش یعنی زیر زبونت سیانور بمکی …من بهش میگم اشتباه شیرین!

اشتباه برای من چیز جدیدی نبود …من از همون لحظه ای که توی چشم هاش خیره شده بودم و به خاطرش میخواستم بزرگ بشم اشتباه کردم و حالا نزدیک چند سال از تصمیمم گذشته و هنوزم یاسر اشتباه من بود و من هر روزگار تکرارش می کردم. عشقش اشتباه بود و چه تلخ بود که من هنوز ازش پشیمون نبودم. اون هنوز هم بهترین اشتباه من بود …

صورتش رو نزدیک اورد.

– انقدر برات سنگین بود که حرفم رو بی جواب گذاشتی؟

لبم رو تر کردم‌.

– انقدر که قابل توصیف نیست!

نزدیک شد.

کف دستش رو دور شونه‌م حلقه کرد و منو سمت خودش کشید.

طوری سرم رو به سینه‌ش چسبوندم که انگار برای اخرین بار میتمایل داشتم بغلش کنم.

– اینجوری بغض میکنی دو روز دیگه دل یاسر از کار میوفته.

لبم رو دندون گرفتم.

میل داشتم حرفی بزنم و چیزی بگم که صدای کفش های مولین باعث شد هول زده از بغل یاسر بیرون بیام و صدایی ازم خارج نشه.

انقدر از تنها گذاشتن من و یاسر می ترسید که حتی دوشش پنج دقیقه هم نشد؟

سرم رو پایین انداختم و نوک انگشت خیسی چشمم رو گحرکت کردم که مولین از پشت سرمون نزدیک شد.

– بریم؟

یاسر نگاهی به قد و بالای مولین انداخت.

سابقه نداشت اصلا سفید بپوشه و برای اولین بار این لباس ها رو میدیدم.

– تازه خریدیشون؟

مامان بی معطلی جواب داد:

– واسه عید خریده بودم.

من اصلا یادم نبود تعطیلات عید نزدیکه و به کل از یاد برده بودم و حتی براش ذوقی هم نداشتم.

– کی قراره سال نو بشه؟

یاسر نگاهی به ساعتش انداخت.

– سه صبح فردا!

یاسر و مولین انگار با برنامه ریزی سفید پوشیده بودند و من اون وسط با لباس سیاه شامگاهیه تافته جدا بافته به نظر میرسیدم.

از پله ها پایین راهی شدم و تمایل داشتم سمت دریا برم که یاسر متوقفم کرد.

– احتمالا تا چند دقیقه دیگه بارون یگیره خطر ناکه …اول بریم یه رستوران همین نزدیکی ها برای غذا …

بی حوصله زیر لب “نوچ” اضافه کردم و به اطاعتش سمت ماشین رفتم.

مولین نگاهی بهم انداخت.

– چرا اخمات تو همه؟

کف دست به سینه سر جام جای گرفتم‌

– هیچی قلبم گحرکت کرده.

یاسر قبل از ادامه پیدا کردن مکالمه من و مامانم داخل شد و راه افتاد.

توی خاموشی از پشت به لباس های سفیدشون نگاه انداختم و بی اراده ذهنم سمت بابام پرواز کرد.

تا رسیدن به رستورانی که یاسر به نظرش مناسب اومد، فقط سعی کردم بغضم رو قورت بدم و پشت تنها میز خالی اونجا درست کنار پنجره نشستم که مولین و یاسر رو به روم قرار گراهی شدن.

نگاهم رو از جفتشون دزدیدم که گارسون منو رو جلومون گذاشتن.

یکم سخت به این جغرافیا می تونستم عادت کنم و هوای نسبتا شرجیش باعث خفگیم میشد.

به میل لب زدم:

– من سیرم …چیزی نمیخورم.

مولین رو به یاسر کرد.

– بچه شده دوباره، یخش که باز بشه من و تو رو هم میخوره! ولش کن.

یاسر عصبی پوست لبش رو جویید.

این نگاهش اذیتم می کرد.

من قبلا هم این کار رو کرده بودم و فکر نمی کردم تا این حد عصبیش کنه.

دیگه نمی شد نظرم رو عوض کنم.

مامان ماهی سفارش داد و یاسر هم به خاطر رژیمش نمی تونست ماهی بخوره و یه غذای سنتی گحرکت کرد.

هنزفری توی گوشم زدم.

یاسر حتی نگاهمم نکرد و فقط سرش پایین بود.

تا وقتی غذاشون تموم شد احساس گرسنگی به سمتم اومد.

با بلند شدنشون زود تر سمت درب راهی شدم که یاسر از بازوم نگهم داشت و توی گوشم پچ زد:

– بعدا حساب این اخم و تخمت رو هم می رسم …

باید می ترسیدم اما احمق تر از این حرف ها بودم و یه جورایی حتی قلبم برای این حرفش ضعف راهی شد.

از درب رستوران بیرون اومدم که مولین نگه‌م داشت.

– یاسر چی بهت گفت؟

شونه بالا انداختم.

– پرسید هنوز سیرم یا نه!

– تو چی اضافه کردی؟

بی حس و حال تر از قبل جواب دادم:

– بیان کردم هنوز سیرم.

زیر لب چیزی اظهار کرد که متوجه نشدم.

قطره بارون بسیار ریز روی گونه‌م نشست که یاسر بیرون اومد و قفل ماشین رو باز کرد.

با نشستنمون مولین رو به یاسر کرد.

– این نزدیکی ها دو سال پیش کع با طاهر اومده بودیم یه فروشگاهی بود لباس های قشنگی داشت الان که بارونه نمیشه بریم دریا لاقل بریم اونجا.

یاسر سمتم برگشت و یه جورایی انگار نظرم رو تمایل داشت که گفتم:

– واسم فرقی نمیکنه.

از پشت به گوش های سرخ و رگ گردن متورم یاسر خیره شدم تا بالاخره بعد از پیدا کردن جا پارکی از حرکت ایستاد.

احساس سرما کردم.

لباسم نازک تر از چیزی بود که گرمم کنه.

با پیاده شدنم یایر نیم نگاهی بهم انداخت.

– سردته؟

– با این لباس اومدی بیرون طبیعیه دیگه …بریم داخل پاساژ گرمه.

پشت سرشون مسیر افتاد.

یاسر مکث کوتاهی کرد تا بهشون برسم و در نهایت بدون در نظر گرفتم مولینم کف دست دور شونه‌م حلقه شد و منو به خودش چسبوند.

مامان نگاهی به جفتمون انداخت که یاسر لب زد:

– الان دیگه گرمته؟!

خجول آب گلوم رو فرو بردم‌.

– اره …خوبه!

مامان و یاسر تقریبا هم قد هم دیگه بودن و من یه جورایی ازشون کوتاه تر …

تا به پاساژ رسیدیم تقریبا بارون موهام رو نمناک کرد و دست یاسر از دورم باز شد.

مولین که هنوز نگاهش روی من بود سمت ورودی رفت.

– تو میخوای همینجا بشینی من و یاسر بریم یه چرخی بزنیم؟

یاسر رو بهش کرد.

– نه! چرا بشینه؟! یعنی قرار نیست به اهو عیدی بدی؟

از حرفش ته قلبم خالی شد.

– آهو دیگه سنش از عیدی رد شده! مگه نه؟

این سوال رو در حالی سؤال کرد که نگاهم می کرد و انتظار داشت جواب بدم.

– هوم …ممکنه!

یاسر مچ کف دستم رو گحرکت کرد.

– هرچی؛ اینجا خوب نیست تنهایی بشینه.

شالم رو مرتب کردم.

مامان جلو تر جاده افتاد که باهاش همقدم شدم.

– مامان؟

آروم جواب داد:

– هوم!

لبم رو دندون کردم.

– ازم غمگینی که اومدم؟ به خدا من به دایه گیان ناضافه کردم زنگ بزنه!

سمتم چرخید.

– نه آدم که از دخترش ناراحت نمیشه.

نفس عمیق کشیدم.

یه جورایی خیالم راحت شد.

یاسر شبیه بادیگارد هایی بود که حس می کردم بالاسرم داره مراقبت میکنه.

– تو داخل نمیای؟

از سوال یاسر تعجب کردم.

– من چرا؟

مچ کف دستم رو کشید.

– که ببینم تو واسه چی هی داری با این چشم های درشتت مظلوم‌ نگاهم میکنی.

به مولین که فاصله زیادی باهامون داشت اشاره کردم.

– الان میبینه مارو …چیزی نیست.

مامان به یاسر اشاره کرد که طرفش رفت.

مانتو سرمه ای رنگی رو توی کف دستش گحرکت کرد و سمت اتاق پرو رفت.

فروشگاه تقریبا بزرگی بود و همه چیز داشت.

روی صندلی نشستم که باز هم یاسر قصد کرد دلیل حالم رو جویا بشه.

– تو اامان دختری که ذوقی برای خرید عید نداری!

سرم رو کج کردم.

– عید چیه؟! وقتی دیگه ذوقی براش ندارم.

– ذوقت چی بوده که الان دیگه نداری؟!

پا روی پا انداختم.

– من قلبم واسه بابام تنگ شده …بسیار وقته نراهی شدم سر خاکش؛ مولینم انگار نه انگار، هیچ کس نمیخواد بفهمه من هنوز یه دختر بچه‌م که قلبش برای هر وابستگیش تنگ میشه.

اشکم بی اختیار جاری شد.

یاسر وادارم کرد از روی صنقلبی بلند بشم.

کف دستش رو دور کمرم حلقه کرد و من رو سمت اتاق پرو کشید.

هاج و واج فقط نگاهش کرد که درب رو قفل کرد.

– چی کار میکنی؟!

منو سمت خودش کشید.

کامل توی بغلش جا داد و مجبورم کرد سرم رو به سینه‌ش تکیه بدم.

– هیچ احد و ناسی از مادر زاییده نشده که اجازه بدم اشک دخترم رو ببینه.

دخترش فقط صرفا یک کلمه غیر ارادی بود که سر زبونش افتاده بود.

حس حصار آغوشش در عین حال که استرس بهم وارد می کرد خودش ضماد ساکتش بود که باعث شد آروم بگیرم.

– مامانم اگر بیاد چی؟

نفس هاش روی گردنم خالی شد.

– اشک هات رو پاک کن بریم بیرون.

حرصی استینم رو روی دیده هام کشیدم که مانع شد و خودش شصتش رو روی گونم کشید.

– پوستت رو زخمی میکنی اینجوری!

لبم رو از نزدیکش دندون گرفتم.

اگر به من بود همینجا برای بوسیدنش اقدام می کردم.

سرم رو بی اختیار نزدیک بردم که انگشتش اشاره‌ش رو روی لبم گذاشت.

– هیشش اینجا نمیشه!

راست میبیان کرد.

اینجا نمی شد‌.

دلخور جلو تر از یاسر بیرون اومدم.

یاسر با تاخیر چند ثانیه ای بیرون اومد‌ که مولین از دور متوجه شدمون و سمتمون اومد.

– داشتم دنبالتون می گشتم کجا بومشاهده کرد؟

هول زده به رگال شومیز کنارم اشاره کردم.

– اومدم اینا رو ببینم!

مولین نگاهی به رگال انداخت.

– اینا توی تن تو لق میزنه …بیا بریم من کارم تمومه.

– آهو هنوز چیزی نگراهی شده …

– آهو چیزی نیاز نداره بچم همه چی داره!

یاسر اخم ریزی کرد.

– منم میدونم همه چیز داره، خودم دوست دارم براش عیدی بگیرم.

نگاهی به قد و بالاش انداختم.

عیدی خریدن واسه من اونم از سمت یاسر می تونست دلنشین ترین اتفاق سالم باشه که به لطف مولین هیچ و پوچ شد.

– بزرگ شده آهو …عیدی نمیخواد یاسر خان زحمت نکش.

یاسر همواره از کل کل کردن فرار می کرد.

بی حرف سمت پیشخوان راهی شد و مانتوی کف دست مولینم رو حساب کرد و من زود تر بیرون اومدم.

روی اولین صندلی نشستم.

معده‌م یکم می سوخت و این طبیعی بود.

مامان شامگاهیه جت نوری از این مغازه به اون مغازه می راهی شد و این من رو کلافه می کرد.

به ویترین مغازه ای که پر از شال های رنگی بود خیره شدم.

صورتی کم رنگ؟ تا حالا حتی فکر پوشیدنش هم به سرم نزده بود.

با صدای بمی کنار گوشم به خودم اومدم.

– ازش خوشت اومد؟

با صدای یاسر به پشت سرم برگشتم.

– اره اما من از این رنگ سرم نمیکنه تا وقتی مشکی باشه.

– اما بهت میاد!

شونه بالا انداختم.

یاسر نتونسته بود همجاده مامان داخل مغازه لباس زیر زنونه بره و مجبورا داشت سرش رو با من گرم می کرد تا بالاخره خرید مامانم تموم شد.

– به‌شدت خب یاسر خان …فکر کنم دیگه چیزی از خریدام نمونده باشه، واسه مادرت و دایه گیان هم خریدم؛ یادم بود روژان هم از قلم نندازم.

چه جالب …همه به جز آهو از قلم افتاده بودند.

– شما برید تو ماشین من میام!

– چرا خودت نمیای؟

از سوالم یکم مردد شد.

– یه تماسی دارم …طول میکشه‌.

بیخیال شونه بالا انداختم و توی بردن خرید های مولین سمت ماشین کمکش کردم.

چیزی طول نکشید که یاسر اومد و قبلش چیزی یا توی صندق عقب گذاشت و یا چیزی برداشت.

به محض نشستنش لب زدم:

– بگم گشنمه‌ دعوام میکنید؟

مامان با خنده کنار لبش سمتم چرخید.

– نه فقط مجبوری تا شام صبر کنی.

لب برچیدم.

وقتی یاسر تا این اندازه خاموشی می‌کرد میتونستم از خاموشیش هم متوجه بشم تا چه حد عصبی و کلافه‌س.

به ویلا که برگشتیم سمت شکلات هام حرکت کردم.

شاید این عادت بد بدنم بود که وقتی غذا نمیخوردم زیادی سردم میشد یا سرگیجه به سراغم می اومد.

با خوردن اامان گاز فارغ از نگاه مولینم و یاسر، نفسم رو بیرون دادم.

بارون بیرون به‌شدت شمشاهده کرد تر شده بود و این باعث میشد از قلب گحرکت کردگی هوا بیشتر احساس افسردگی بهم کف دست بده.

مولین لباس هایی که گرفته بود رو یکی یکی داشت امتحان می کرد و منم فقط روی مبل کز کرده بودم.

یاسر رو بهم کرد و لب زد:

– چرا دمقی؟

– میتمایل داشتم برم دریا بارون گراهی شد.

از پنجره به بیرون خیره شد.

این ویلا تقریبا مدرن ساخته شده بود و سر تا سر پنجره داشت.

– زیاد شمشاهده کرد نیست میتونی کنار ساحل مسیر بری!

سمت پنجره راهی شدم.

– تنهایی؟ شما نمیاید؟

مولین که تازه لیوان چاییش رو به کف دست گحرکت کرده بود گفت:

– ما خیلی خسته ایم، تو هم تنهایی نباس بری یکی بلا ملا سرت نیاره.

کف دست به سینه کفری شدم که یاسر کف دست روی شونه‌م گذاشت.

– بپوش باهات میام.

ذوق زده تبسمی که گم شده بود رو روی لب هام نشوندم و منتظر واکنش مامان بودم که فقط بی توجهی کرد.

قبل از این که پشیمون بشه زود تر از خودش کفش هام رو پوشیدم که بیرون اومد و چتر رو باز کرد.

– این از کجا؟

پله رو پایین اومد و منو زیرش جا داد.

– همینجا بود!

ابرو هام بالا پرید و باد باعث شد سالم عقب تر بره.

توی این بارون ساحل به‌شدت خلوت و ساکت بود اصلا کسی مارو نمیمتوجه شد که واسم اهمیتی داشته باشه.

نگاهم رو به ساحل دوختم.

نمیتونستم بیشتر از این نزدیک برم ولی از همین فاصله هم میتونستم ساکتشش رو حس کنم.

با نفس عمیقی عطر یاسر زیر بینیم پیچید که نگاهش کردم.

بهم خیره بود.

یه نگاه عمیق و دقیق به تمام جزئیات صورتم.

– به چی خیره شدی؟

نگاه هاشو ریز کرد.

– به با ارزش ترین دارایی طاهر که من ولینت دارشم.

– من با ارزش ترین دارایی بابام بودم ولی واسه تو چیم؟

کف دستش دور شونه‌م حلقه شد و منو بیشتر طرف خودش کشید.

– تو دارایی من نیستی؛ تو صاحب همین دلی که هر وقت دیدهات اشکی میشه توی سینه‌م سر جاش بند نمیشه و بی تابی میکنه.

باید بی طاقت می بوسیدمش.

باید از تاریکی شامگاه سو استفاده می کردم و با تمام وجودم خودم رو غرقش میکردم.

دستم رو دور گردنش حلقه کردم.

با تنها کف دست آزادش من رو بیشتر به خودش نزدیک کرد و کنار گوشم پچ زد:

– یک روزگار دیگه مجبور نیستم زیر آسمون تیره تو رو داشته باشم.

بوسیدمش …

عمیق تر از هر وقت و مدت دیگه ای …

انقدر که نفسم به تکامو افتاد و خودم رو عقب کشیدم‌.

– باید امیدوار بشم که قرار نیست یک روزگار این خاطرات برام تلخ بشن؟

مردونه دکمه لباسش رو آروم باز کرد تا راحت تر نفس بکشه‌

– باید منتظر باشی نه امیدوار …منتظر بمون تا اجازه ندم برات تلخ بشن.

لبخندم کش اومد.

زیر شیروونی پناه گراهی شدم که یاسر چتر رو بست و داخل اومد.

– بریم داخل دیگه داره سرد میشه.

لبم رو دندون گرفتم.

– عیدی میخوای چی بهت بدم؟

پوزخند جذابی زد.

– از کی تا حالا کوچیک تر ها به بزرگ تر ها عیدی میدن؟!

پشت پلک نازک کردم.

– از وقتی بزرگ تر ها یادشون حرکت کرده واسه کوچیک تر هاشون عیدی بگیرن.

نگاه هاش رو ریز کرد.

– داری به من کنایه میزنی؟

– تو مگه یادت راهی شده؟ یا شایدم یادت نرفته فقط اجازه‌ش رو نداری.

من گاهی همون دختر بد جنس و کینه ای میشدم که برای خودمم قابل درک نبود.

یاسر از حرفم تعجب نکرد و شاید اون دقیقا به همین آهو با همین زخم زبون عادت داشت.

– کی باس واسه من اجازه صادر کنه که من حق نداشته باشم بهت عیدی بدم.

شونه هام بالا رفت.

خودش می دونست دقیقا منظورم کیه؟!

– حالا گیرم که اجازه هم نمیل داشتی بگیری پس لابد خودت به فکرم نبودی دیگه …اما من میخوام بهت عیدی بدم.

سوالی نگاهم کرد که نزدیک شدم و توی گوشش ادامه دادم:

– خودم رو میخوام بهت هدیه بدم! قبولش میکنی؟

نفسش حبس شد.

یقینا اوت انقدر مرد بالغی بود که منظورم رو بفهمه ولی بی شک اون برداشت مثبت تری از حرفم کرده بود.

– تو همین الانشم مال منی!

جمله دلربایی بود.

قابلیتش رو داشت که همین حالا به خاطرش غش و ذوق کنم ولی باید قبلش خواسته‌م رو به یاسر می فهموندم.

– نه منظورم این نبود! من کامل برای تو نیستم …میفهمی منظورمو

اخم کرد.

طوری با حالا خشمگین نگاهم کرد که رنگ از رخسارم پرید.

– من بچه نیستم که نفهممم هدف از این حرف ها چیه اما تو انقدر بزرگ نشدی که بخوای چنین تجربه ای داشته باشی …من تا وقتی تو رو زیر سقف خونه نبرم که برای جفتمون نباشه هیچ وقت چنین خطایی نمیکنم.

هراسیدم.

این رو می شد از رنگ و روی پرید و انگشت لرزونم درک کرد.

باید انکار می کردم.

– منظورت چیه؟

نفسش رو کلافه بیرون داد.

– هیچی …بیا بریم تو!

نذاشت چیزی بگم.

خودش زود تر داخل راهی شد و منم ناچار پشت سرش راه افتادم.

مولین در حالی که روی مبل جای گرفته بود و داشت تلفتش رو چک می کرد سرص رو بالا اورد که لب زدم:

– نمیخوای به من شام بدی؟! گشنمه خب.

از جاش بلند شد.

– بارون بند بیاد میرم با یاسر خرید میکنم …یکم طاقت بیار.

چاره ای نبود.

سر جام قرار گرفتم و به یاسر که داشت با عقربه ساعت کف دستش بازی می کرد خیره شدم.

لعنتی هنوز هم رگه هایی از عصبانیت درونش موج می زد.

جو به قدری سنگین شد که مولین با آوای تقریبا کشیدهی گفت:

– تو خوابگاه درساتو که میخونی الحمدالله؟ این روزگار ها همه دنبال عروس تحصیل کرده میگردن

– حرکت کردم اونجا که درس بخونم …نه برای شوهر کردن و پز دادن جلوی خانواده اون، به خاطر این که مجبور نباشم یه روز از در و همسایه بشنوم خونه مادرم و شوهر مولینم مفت میخورم و میخوابم.

این حرفم می تونست برای مامان سنگین باشه.

من می دونستم خونه‌مون به اسم خودمه و مامان نمیتونه به هر بهونه ای من رو بیرون کنه و هرچند که می دونستم یک مادر هیچ وقت همچین کاری با بچه خودش نمیکنه.

با یاسر که تمام توجه‌ش سمت من بود تبسم بی جونی زدم که رو به مولین چشم هاش رو چرخوند

– آهو عقلانی تر از سنش فکر میکنه؛ نیازی نیست هر بار اسم شوهر رو تو روش بگید که هرچقدر هم درس خونده از سرش بپره.

مامان از جاش بلند شد و روی مبل نزدیک تر قرار گرفت.

– من که باهاش کاری ندارم ولی جواب فک و فامیل رو چی بدم؟ خودت بهتر میدونی خاندان طاهر دختر هاشون رو زود شوهر میدن …یه وقت نگن آهوی ما عیب و ایرادی داشته که ترشیده.

من حتی به سن ازدواج هم نرسیده بودم که مولین خمره ترشی من رو اماده کرده بود.

منتظر جواب یاسر بودم که بالاخره لب زد:

– قرار نیست حماقت بقیه رو ما هم تکرار کنیم؛ من هیچ وقت کف دست گل طاهر رو به هر احد و ناسی که از جاده رسید نمیدم.

مولین که از واکنش یاسر یکم شوکه شد اخم هاشو توی هم کشید.

– خیلی خب حالا یاسر خان واسه چی جبهه میگیری! انقدر دختر های خوشگل تر و با کمالات تر از آهو هستن که هیچ پسری نخواد سمت دختر من بیاد …

من نباید از این مجداله ساده احساس رضایت می کردم.

اما دل بد جنسم …لعنت بهش که نمی ذاشت من ثانیه ای خنده های یاسر رو برای خودم نخوام

قرار نبود خواب به چشم هام بیاد.

قرار نبود شبیه مولینم آسوده سرم رو بزارم و بی فکر و خیال بخوابم.

آخرش هم این بارون کوفتی بند نیومد که بیرون برن و ناچار حتی ساعت دو نصف شب هم که شده بود من هنوز هم منتظر به اسمون خیره بودم.

یاسر در حالی که فیلتر سیگارش رو گوشه پنجره خاموش کرد، طرفم برگشت.

– تا فردا همین بساطه …بده کت منو خودم میرم برات یه چیزی میگیرم.

دلواپس آرنجش رو گرفتم.

– نمیخواد …زیاد واجب نیست! بارون زیادی شدیده خطرناکه.

سمتم خم شد و از خواب مولین استفاده کرد تا راحت تر توی گوشم پچ بزنه:

– یکی اینجا بیشتر از این که دلواپس خودش باشه، دلواپس منه!

خجول مثل خودش پچ زدم:

– نشونه عاشق بودن همینه، یعنی تو خودت رو نمیبینی ولی کسی که دوسش داری رو توی هر حالی همه نگاهت معطوفش میشه انگار که فقط و فقط همون یک نفر توی جهانست …

کف دستش روی موهام جای گرفت.

– دقیقا به همین دلیل نمیخوام اینجوری از درد معده به خودت بپیچی! میرم زود برمیگردم.

یاسر تنها ادمی بود که نمیتونستم طولانی مدت باهاش مخالفت کنم.

– مراقب باشی.

منتظر به پنجره خیره شدم.

هرچقدر که رد میشد دلم بی اراده مضطرب تر به سینه می کوبید تا بالاخره نور ماشینش توی حیاط تابید و اسوده نفسم رو بیرون دادم.

آوای خواب آلود مولین از دلواپسم بیرونم کشید.

– صوتی چی بود از بیرون؟

– یاسر حرکت کرد واسه من یه چیزی بگیره چراکه گشنه بودم؛ الان برگشت.

توی جاش نشست.

– اخرش یاسر بیچاره از تصمیمش پشیمون میشه …تن بابات تو گور میلرزه انقدر زحمت بهش میدی؛ روش نمیشه تمایل داشته هاتو رد کنه خودت حداقل رعایت کن.

نباید میاضافه کردم این میل داشته خود یاسر بود …

– حواسم رو جمع میکنم.

منتظر به درب خیره شدم که یاسر با نایلون توی کف دستش داخل شد.

– شامگاه سال تحویل رستوران ها همه بسته بودن فقط چند تا چند تا سوپر مارکت باز بود.

تبسمی زدم.

– اشکالی نداره هر چی باشه میخورم!

نایلون رو از توی کف دستش گراهی شدم.

اون جدا سنگ تموم گذاشته بود و میمیل داشت با این کار کیو شرمنده کنه؟!

– چقدر زیاد خرید کردی؟!

کت خیسش رو آویزون کرد و سمتم چرخید.

– هرچیشو که تونستی بخور …

من عاشق اسنک پنیری بودم.

با این که میدونستم واسه معدم ضرر داره اما باز هم سراغش حرکت کردم.

– این همه چیز دیگه، تو باز حرکت کردی سراغ هل هوله؟!

– هوم …حتی خوشمزه تر از غذا‌ست!

تاسف بار لب زد:

– همینه نسبت به هم سن و سال های خودت ظریف تر موندی!

تن آوام رو پایین اوردم.

سرم رو نزدیکش بردم و زیر گوشش پچ زدم:

– اینجوری دوست نداری؟!

این که یه دیواری مانع دید مامان به ما بود باعث شد یاسر راحت تر جوابم رو بده و مثل خودم در گوشم پچ زد:

– من عاشق اندام و ظاهر کسی نمیشم که با بالا راهی شدن سنش بخواد عشقم کم رنگ بشه …اونی که آدم رو با رفتارش عاشق کنه عمق احساسش بیشتره.

اون بالغ بود …یک آدم بالغ با کلی تفکرات قشنگ که قانعم می کرد من یاسر رو به خاطر انجام و چهره‌ش دوست ندارم و حسم بالا تر از این مباحثه‌.

کمی عقب راهی شدم.

من جدا با این جمله به فکر فرو حرکت کرد بودم.

اامان اسنک رو توی دهنم گذاشتم که مولین طرفمون اومد.

– چقدر دیگه مونده؟

یاسر متعجب خیره شد.

– تا چی؟

مامان به ساعت روی دیوار اشاره کرد.

– ساعت تحویل

شونه بالا انداختم.

– احتمالا کمتر از یک ساعت! چطور؟ مگه فرقی میکنه؟ به هر حال همه ساعت ها و دقیقه ها شبیه هم دیگن.

مولین تلویزیون رو روشن کرد.

شک نداشتم با این اوضاع آب و هوا اصلا بخواد چیزی نشون بده و حدسمم درست از آب در اومد.

یاسر عمیق بهم خیره شد.

– از کی انقدر راجب همه چیز بی تفاوت و نا امید شدی؟

انگشتم رو لیسیدم‌

– قبلا واسه‌ش ذوق داشتم چون قرار بود لباس های جدید بپوشم و عیدی بگیرم یا کل تعطیلات رو خونه دایه گیان بمونم …الان چه فرقی میکنه؟

من هنوز هم سر زنده بودم.

هنوز هم همون آهویی بودم که برای کوچیک ترین اتفاقات مثبت حیاتش ذوق می کرد ولی با این حال احساس غریبگی نسبت به خودم داشتم.

بهش میبیان کردن بزرگ شدن؟

یاسر از حرف های من تعجب زیادی نکرد.

شاید درک اون بیشتر از تصوراتم من نسبت به بالغ شدن بود.

چشم هام حالت سنگینی و سوزش داشت.

باید گریه می کردم یا می خوابیدم یا تاریخی ترین لحظه‌ی سالم رو با یاسر رقم میزدم؟

چند دقیقه شاید هم هزاران ثانیه از پس هم گذشتن تا من دقیقا راس تحویل سال از خدا یاسر رو خواستم …نه برای خودم …نه خود خواهانه …من آرزوم رو برای اون خرج کردم؛ آرزو کردم به آرزو هاش برسه حتی اگر یکیشون هم برای رسیدن به من نبود …معنی عشقی که با اون متوجه شده بودم از خود گذشتگی بود …

از این که مولین، یاسر رو برای تبریک به آغوش کشید حسادت کردم‌.

یک حسادت معمول و دخترونه که توقع داشتم یاسر فکری به حالش بکنه ولی به خاطر مولین هم که شده بود فقط یه تبریک لفظی بهم اظهار کرد.

این ناراحت کننده بود.

زجر آور …شاید هم درس بزرگی برای صبر …

با بند اومدن بارون مولین قصد کرد شارژرش رو از توی ماشین بیاره تا تلفنی به دایه بزنه.

فقط توی خاموشی جای گرفتم.

یاسر نزدیک شد …به‌شدت نزدیک …به قدری که کنارم جا گراهی شد و دستش دور کمرم حلقه شد و من هنوز هم مسخ بودم.

– تو قشنگ ترین اتفاق سال من بودی وروجک!

وروجک؟ این دومین بار بود که چنین صفتی رو بهم می‌داد و من این بار هم غرق سرمست بی سابقه شدم.

تبسمم نتونست تبدیل به قهقه بشه‌ و بدون ترمتوجه شد پرسیدم:

– تو چیزی ارزو کردی؟

بهم خیره شد.

– می خوای بدونی تو هم جز آرزو هام بودی یا نه؟!

حق به جانب شدم.

– نه اصلا …

پوزخندی زد و دست روی سرم کشید.

– نترس تو تنها آرزوی منی که برای رسیدن بهش از جون و قلبم مایه میزارم.

نمی تونستم این جمله رو باور کنم.

حتی اگر بهم میبیان کرد ماست سیاهه برام قابل درک تر بود تا این.

یاسر هرچقدر هم که آدم قوی خودش رو نشون می‌داد باز هم یه ترسی توی وجودش بود که دست و بالش رو برای پرواز می بست.

– بگم اینطور به نظر نمیاد بهت ممکنه برخوره؟!

جدی نگاهم کرد.

– بیان کردی دیگه …این که تلاشم برات مشهود نیست، این که نمی تونم بهت ثابت کنم حیات واسم سخت تر از انتظارتمه وقتی کامل ندارمت و می تونستم همون روز اول بیخیال همه چیز بشم …خودش بخش عظیمی از مشکلاتمه.

کف دستش رو گراهی شدم.

– فقط بهم بگو چقدر صبر کنم؟ چند تا بهار دیگه باید برسه که پاییز قلبم تموم بشه؟!

نگاهش عمیق تر از کلماتی بود که میتمایل داشت بیان‌ کنه.

اونوهم مثل من از راهی که پیش رو داشت از همین حالا احساس خستگی می کرد.

– فقط تا زمستون صبر کن! قول میدم اامان برف دالاهو، تو برای خودم باشی.

میتونست دل گرم‌کننده باشه، من می تونستم تا اامان برف دالاهو صبر کنم؟! من حتی یک عمر هم برای رسیدن بهش میگذروندم

مولین برگشت.

من و یاسر باز هم مجبور به وانمود بودیم که از هم جدا بشیم.

نگاه هام خسته بود، میمیل داشتم بخوابم …اگر بابام زنده بود قطعا قبلش بهم یه عیدی قلمبه می داد که طول تعطیلاتم با کژین هدرش بدم.

نمی شد روی تخت بخوابم.

فقط کوسن مبل رو زیر سرم گذاشتم که مولین به‌آرامی کنارم لب زد:

– یه چیزی بنداز روت لباست میره بالا وقتی خوابی همه جات متوجه شده میشه.

شالم رو بزرگ روی پهلوم انداختم.

هرچند که یاسر قبلا هم من رو با لباس باز یا حتی برهنه وقتی از حموم در اومده بودم، دیده بود.

یاسر پاکت سیگارش رو نگاه انداخت و نا امیدانه اضافه کرد:

– این یکی تموم شده، میرم از توی ماشین بیارم.

باز هم نمی تونست با وجود دیوار من رو ببینه و این عذابم رو‌ کمتر می کرد.

موهام رو باز کردم.

بوی شامپو‌م زیر بینیم پیچید.

با برگشتن یاسر و پاکت سیگار جدید توی کف دستش و یه ساک دستی خرید، دوباره نگاهم خیره‌ش شد.

چشم ها رو روی هم فشار دادم که آوای خش خش کنار گوشم ناچارم کرد نگاه باز کنم.

– زشته که آدم موقع گرفتن عیدیش خودش رو به خواب بزنه‌‌.

به ساک توی دستش که حالا‌ کنارم گذاشته بود نگاه انداختم.

– برای منه؟!

من روی زمین نبودم.

نبودم وقتی که فهمیدم یادش نحرکت کرده و باز هم به فکرم بوده.

– چ …چجوری باید تشکر کنم؟

انگشت روی گونه‌ش گذاشت.

منظورش بوسه بود؟

ولی اونجا مکان مورد علاقه‌م نبود.

هرچند که تمام اجزای بدنش برام ارزشمند بود.

از موقعیتم سو استفاده کردم و توس کسری از ثانیه لب هاش رو آروم و ملایم با لب هام چشیدم.

اون بی اختیار همراهی می کرد، حتی توی خطرناک ترین وضعیت مثل حالا که فاصله‌مون با مولین فقط یک دیوار بود

خجول ازش جدا شدم.

– نمیخوای توشو ببینی؟

ذوق زده نگاهی به داخلش انداختم.

دقیقا همون شال صورتی داخل مغازه …این بعنی حواسش به تموم حرکاتم بود.

– بسیار زیباه!

نگاهکی زد.

– فردا بپوشش.

من تا حالا از این رنگ ها نپوشیده بودم و بیشتر به خاطر این که ااماه هدیه از طرف یاسر بهم بود قلبمونمی اومد استفاده ‌ش کنم.

– میشه ازش استفاده نکنم؟

– چرا؟ خوشت نیومد؟ میخوای فردا بریم هر چیوخودت دوست داشتی بگیر!

– حتی اگر تو واسه من چوب کبریت هم بگیره باز من دوسش دارم؛ اما قلبم نمیاد ازش استفاده کنم …

خنده مردونه ای تحویلم داد.

– دیوونه! نخیرم نمیشه نگه‌ش داری، مگه تحفه‌س؟ بپوشش.

نمی تمایل داشتم زیاد مقاومت کنم.

اون میمیل داشت من رو با این شال ببینه پس چه اشکالی داشت؟

– هنوز تموم نشده ها!

– چی؟

داخل پاکت رو نگاه انداختم.

یه جعبه صورتی رنگ عطر رایحه دخترونه هم کنارش بود.

– اینم واسه منه؟

مجدد سوالم رو با سر جواب داد.

به آنی خنده از روی لب هام پر کشید.

– اما گوش دادی میگن عطر جدایی میاره؟

دیده هاش رو ریز کرد.

با پلک های نزدیک شده به هم، لب زد:

– این چرندیات خرافاته؛ تو هر جا هم که بری باز تهش برای خودمی؛ مگه نه؟

لبم رو به‌آرامی گزیدم.

– هوم! این تنها واقعیتیه که نمیتونم انگارش کنم

شال و عطرم رو سر جاش گذاشتم.

چون چمدونم پیش مولین بود جرعت نکردم خواب‌زده‌ش کنم و همونجا بالای سرم گذاشتم.

یاسر سمتم خم شد.

حس کردم میخواد چیزی در گوشم بگه ولی در عوض بوسه ای روی شقیقه‌م کاشت.

– شامگاه بخیر!

یاسر می تونست در عین آن واحد هم یک مرد جدی باشه و هم رمانتیک که نظیرش هیچ جای جهان پیدا نمیشه.

متقابلا بهش شامگاه بخیر اضافه کردم.

می تمایل داشت بره پیش مولینم بخوابه؟

چیز عجیبی نبود.

تمام این مدت که من خوابگاه بودم اون نمی تونست با فاصله ازش بخوابه.

نگاه روی هم گذاشتم.

می تونستم به این قلب خوش کنم که اونجا درب نداره و هر صوتیی راحت به گوشم می رسه.

چقدر گذشت؟ حتی یک ساعت هم بیشتر و باز من نتونستم چشم روی هم بذاره.

شدت تپش قلبم از سر ذوق هدیه یاسر دوپامین عیجبی توی خونم ترشح کرده بود که منو از خوابیدن منع می کرد.

با صوتی خش خشی از سمت پشت دیوار کنجکاو شدم‌.

از تاریکی سالن استفاده کردم.

خودم رو دیوار رسوندم و فقط میخواستم مطمعن بشم که یاسر با فاصله خوابیده و با صحنه ای که دیدم پاهام سست شد.

یاسر به پشت خوابیده بود و مولین درست سرش رو به ستون فقراتش نزدیک و بغلش کرده بود.

یاسر خواب سبکی داشت.

بعید می دونستم با چنین حس حضوری یکی پشت سرش بخواد چشم باز نکنه.

ولی حرکت نکرد.

قبل از این که صدای نفس های کشدارم به گوششون برسه سر جام برگشتم

سردم شد.

انگار سرمای عمرم داشت توی بدنم میلاماد و نمی تونستم جلوی برخورد دندون هام رو به هم بگیرم.

این لرزش طبیعی بود …می تونستم پای استرس یا مضطربی بزارم؟

سر جام به پنجره خیره شدم.

هدیه یاسر دقیقا جلو دیده هام بود و نمی تونستم مثل قبل براش ذوق زده بشم.

زانووهام رو بغلش جمع کردم.

حس غریبانه بودن داشت تمام وجودم رو پر می کرد.

من هنوز هن دلم برای خانواده سه نقرمون با وجود بابام پر می کشید.

حالا انگار شبیه غریبه ها شده بودم.

مامان انگار بعد از رفتن بابا آدم دیگه ای شده بود.

مهر و عاطفه سابق رو نسبت بهم نداشت و تمام حسم می‌اظهار کرد از سر مجبوری داره تحملم میکنه و چون خونه به نام منه نمی تونه به زور بیرونم‌ کنه وگرنه به خاطر راحتی خودش با یاسر هم‌ که شده بود من دک می کرد.

هرچند حالا هم کف دست کمی از فرستادنم پی نخود سیاه نداشت و خوابگاه حکم همون انفرادی رو داشت.

سرم رو به بدسته مبل تکیه دادم.

لعنت به اشک هایی که چشم هام رو برای خوابیدن تحریک می کرد …

دم دم های صبح وقت خوابیدن نبود …من حالا دلبسته شدم بیدار بشم و با بند اومدن بارون لب ساحل برم اما بدنم نمی کشید و نگاه هام ناخودآگاه روی هم راهی شد.

***

– این جعبه چیه اینجا؟

آوای مولین بود …می گوش دادم ولی نمی تونستم نگاه باز کنم.

انگار منظورش جعبه هدیه یاسر بود.

– یاسر خان نگفته بودی انقدر خوش سلیقه ای؛ از کجا فهمیده بودی قلبم پیش این شاله گیر کرده؟!

می میل داشتم بلند بشم.

میمیل داشتم بیدار بشن و داد بزنم این شال لعنتی هدیه منه …واسه من خریده! ولی نمی تونستم، بدنم کرخ بود.

صوتی مردونه خودش بود که نزدیک شد.

– این هدیه رو برای آهو گراهی شده بودم.

اها …همین بود.

اون برای خود من بود.

– اهو از این رنگ ها که سرش نمیکنه! حالا خوابه بعدا میریم براش یه سرمه ای یا مشکی میگیریم؛ به نظرت این رنگی به مانتو سفیدم میخوره؟

The post رمان دالاهو پارت ۳۶ appeared first on رمان دونی.