رمان خلسه پارت ۴۲

رمان خلسه:
۱۲۴پارت

میکروفون را به خواننده بازگرداند و نگاه من میان کف زدنها و شادی مهمانها به یک جفت دیده عسلی مغموم و دلگیر که به من دوخته شده بود افتاد… معراجی که گویا داشتم برای بار دوم از کف دست میدادمش!

همانجا خشکم زده بود و توان حرکت نداشتم. نمیاطلاع داشتم باید چه کنم و میترسیدم اشکهایم مقابل همه جاری شود. نگاهم هنوز به معراج بود که افرا کف دستم را محکم گراهی شد و اضافه کرد
_بیا بریم بشینیم تا نیفتادی

حواسش به من بوده و بموقع رسیده بود چون میاطلاع داشت تحت تاثیر حرفهای مادر معراج در چه حالی هستم. قلبم میخواست به‌سرعت آن میهمانی را ترک کنم اما بد میشد و مجبور بودم کمی بمانم.
_فدات بشم الهی، چرا خوشی به تو نیومده آخه؟

بغضی که در گلویم تبدیل به پرتقال بزرگی شده بود با حرف افرا ترکید و برای اینکه بقیه اشکهایم را نبینند سرم را پایین انداختم.
لیلی که طرف دیگرم قرار گرفته بود کف دستش را روی دستم گذاشت و افرا بیان کرد
_این معراج چه غلطی میکنه پس؟
لیلی باز هم دستم را میان کف دستش فشرد و آرام گفت
_درست میشه همه چی

صدای قد بلند موزیک شاد و جوانهایی که همراه خواننده با سرخوشی میخواندند مثل پتکی بر سرم کوبیده میشد. دستم را به شقیقه ام فشار دادم و هنوز سرم پایین بود که کفشهای معراج را دیدم که مقابلم جفت شد.
سرم را قد بلند کردم و مشاهده کردمش که با صورتی برافروخته به کامیار گفت
_شما برید مارالو هم ببرید، تا ده دقیقه منم میام

با تعجب نگاهش کردم و کامیار حرفی که در ذهن من بود را اظهار کرد.
_کجا بیای داداش؟‌ مراسم هنوز تموم نشده خودت باید باشی
بدون جواب دادن به کامیار مرا چشم دوخت و بیان کرد
_این چیزایی که متوجه شدی رو فراموش کن، باشه؟

بغضم را قورت دادم و فقط نگاهش کردم. با اصرار به عمق نگاهانم نگاه کرد و اظهار کرد
_باشه مارالم؟

متنفر بودم از آن قطره اشکی که از نگاهم غلتید و نشاندهنده ی ضعف من بود. تند پاکش کردم و معراج اظهار کرد
_به من اعتماد داری یا نه؟

صدایم را کجا گم کرده بودم که پیدایش نمیکردم و آوایی از گلویم در نمی آمد… شاید در آن لحظه ای که الهه خانم نامزدی معراج را اعلام کرد جا مانده بود!
گویی از زبان نگاهم که ترکیبی از یاس و اعتماد بود جوابش را گرفت که بیان کرد
_پس برید تو ماشین تا منم بیام

نمیدانستم باید از مادرش خداحافظی بکنم یا نه. در موقعیت به‌شدت بد و عجیبی گیر کرده بودم و افرا کف دستم را کشید و اظهار کرد
_بیا برو ببینم، میخوای خداحافظی هم بکنی با مادر فولادزره؟
از مبینا که تا دم در آمد و با غمگینی نگاهمان کرد خداحافظی کردیم و موقع خروج بغلم کرد و اظهار کرد
_داداشم خیلی دوستت داره، نگران نباش

به احساس معراج شک نداشتم، اما از طرفی احساسش به مادرش را هم میدانستم. معراج از بچگی روی مادرش بسیار حساس بود و تحمل دلخوری اش را نداشت. تنها ترس و مضطربی ام این بود که مادرش بینمان دیوار و مانع شود که در آنصورت برداشتن آن سد ممکن نبود. اما حرفی که مبینا زد و از اینکه متوجه شدم او مانند مادرش مخالف من نیست کمی قلبگرم شدم و با تبسم محوی گونه اش را بوسیدم و سوار آسانسور شدم.

معراج

بعد از رفتن مارال و بقیه سمت مادرم که کنار یکی از دوستانش نشسته بود حرکت کردم و گفتم
_چند دقیقه لطفا بیا مولین

از دوستش عذرخواهی کرد و سمت من رسید و کشیده کفت
_عزیز قلبم کیکو بیاریم بعدشم کادوهارو باز کنیم

نگاه کسانی که نزدیکمان بودند به ما دوخته شده بود، مقابل آشپزمنزل توقف کردیم و اظهار کرد
_خوب شد دختره حرکت کرد
نگذاشتم حرفش را ادامه دهد و اظهار کردم
_اونهمه اصرارت که خودت برام مهمونی بگیری برای این نمایش بود؟ بسیار تولد یادگار انگیزی شد برام مولین، واقعا ممنونم ازت

و بدون اینکه منتظر جوابش باشم به سرعت سمت در راهی شدم و اهمیتی به نگاه متعجب بعضی از مهمان ها من جمله پدر و مادر هستی و خودش ندادم.
قبل از خروج مادرم خودش را رساند و با اضطراب اظهار کرد
_کجا میری؟ به فکر آبروی دختر مردم نیستی؟ الان پیش همه اضافه کردم که نامزد توئه و اسمت موند روش

در آسانسور را باز کردم و اظهار کردم
_قبل از اینکه میکروفون بگیری دستت فکر اینجاشو باید میکردی، من قاما به اون دختر ندادم که عذاب وجدان داشته باشم

با نگاهان گرد شده نگاهم میکرد که در آسانسور را بستم و پایین رفتم. کامیار و لیلی و آهیر و افرا همگی در ماشین مارال نشسته بودند و حرف میزدند که مرا متوجه شدند. همگی بجز مارال پیاده شدند و کامیار بیان کرد
_میخوای بریم خونه ی ما؟
_آره میام، اما الان نه، مارالو میرسونم خونشون دیروقت میام
کامیار کلید منزل را از جیبش درآورد و به من داد و گفت
_هر موقع دوست داشتی بیا، من بیدارم ولی کلید دستت باشه بهتره
رو به افرا بیان کردم
_افرا میشه ماشین مارالو تو ببری در خونشون؟ من میخوام یکم بگردیم تو شهر
_باشه میبرم
_ببخشید دیگه شب خوبی نشد

آهیر کف دستی به بازویم زد و اظهار کرد
_این حرفا چیه کاپتان مگه غریبه ایم
و اشاره ای به مارال که داخل ماشینش قرار گرفته بود کرد و بیان کرد
_تو مارالو دریاب فعلا

کنارش رفتم و در را باز کردم و اضافه کردم

_پیاده شو با ماشین من بریم، ماشینو بده افرا میبره در خونتون

باشه ای بیان کرد و وقتی آنها حرکت کردند و کنار من در ماشین جای گرفت چانه اش را با دو انگشت گراهی شدم و سرش را سمت خودم برگرداندم و اظهار کردم
_زیستن همیشگی راحت نیست… پستی و بلندی داره… حال بد و خوب داره… من تو هر حالی پیشتم، توام قول بده هر چی که بشه کف دستمو ول نکنی فقط

با نگاهان مشکی درشتش که مظلوم شده بود و در تاریکی میدرخشید نگاهم کرد و لرزش لبهایش مندلم کرد.
خم شدم بغلش کردم و بیان کردم
_نبینم غزال وحشی من مظلوم و غمگین باشه

خیلی آزرده و دلشکسته بود و حق هم داشت. خیسی اشکش را روی گونه ام حس کردم و فاصله گرفتم و بیان کردم
_حرف من یکیه و عوض نمیشه، بهت اظهار کردم دیگه از کف دست نمیدمت و میبینی که روی حرفم میمونم

بالاخره زبان باز کرد و با صوتیی که از بغض میلرزید بیان کرد
_اما مادرت… از من متنفره، چطور میخوای راضیش کنی؟
_حل میشه، فقط یکم بهم وقت بده
_من تا آخر عمرم منتظرت میمونم، همینکه بدونم دوسم داری برام کافیه

از همان سالهای نوجوانی عاشق موهایش بودم و این روزها عجیب عادت کرده بودم که انگشتانم را لای آن امواج سیاه فرو ببرم و عطر گیسوانش را بو بکشم.
چشمهایم را بستم و در حالیکه کف دستم میان خرمن موهایش بود سرم را به سرش تکیه دادم و اضافه کردم
_همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

چند ساعتی در خیابانها گشت زدیم و ساعت ۲ بود که علیرغم میلم مارال را به خانه شان رساندم و خودم ۴ صبح بود که خسته و پریشان به منزل ی کامیار حرکت کردم.
نخوابیده بود و وقتی به آهستگی وارد خونه شدم اشاره کرد که به آشپزخونه بروم. قهوه دم کرده بود و صندلی پشت میز کوچک را برایم کشید و گفت
_لیلی خوابه، اینجا حرف بزنیم ببینم برنامت چیه
_تو که میدونی مادرم چقدر برام مهمه، بدجور گیر کردم کامی
کف دستهایم را دو طرف سرم گرفتم و آرنجهایم را روی میز گذاشتم. مستاصل و داغان بودم و نمیاطلاع داشتم چه کنم. مارال را قلبداری داده بودم ولی در اصل نمیدانستم چاره چیست.
_کیه که مادرش براش مهم نباشه؟ اما هر چیزی هم اصولی داره، کار امشامگاه مادرت اصلا درست نبود
_خوشامگاهحالت که مادرت از اولش لیلی رو دلبسته شد. مادر من پره از نفرت پرویز خان و دخترش. کار اشتباه امشامگاهش هم از هولش بود که منو تو کار انجام شده قرار بده
_توام قرار گحرکت کردی؟ نامزدی با اون دختر مسخره رو قبول میکنی بخاطر مادرت؟
_معلومه که نه، ولی مادرم رو هم نمیتونم کنار بزارم. باید جادهی پیدا کنم

تا طلوع آفتاب با کامیار حرف زدیم و صبح شده بود که رفتیم تا چند ساعتی بخوابیم.
با زنگ تلفنم نگاه باز کردم و با متوجه شدن شماره ی مادرم جواب دادم.
_معراج کجایی مادر؟ چرا نیومدی خونه؟
_چند روزگاری نمیام، کار دارم
_یعنی چی چند روز نمیام؟ میخوای منو دق بدی؟
_مولین بسیار خشمگین ام از کار دیشامگاهت، مگه بچه بازیه این چیزا؟ نزدیک شصت سالته، نمیفهمم با چه عقل و منطقی اون کار رو کردی
_با منطق مادری که میخواد بچشو از دست گرگ نجات بده
_مولین چه گرگی؟‌ چرا اینقدر دشمنی با این دختر؟‌ حتی دایی حسن حال پرویز خان رو از مارال جویا شد اونوقت تو طوری راهی شدار میکنی که انگار اینا پدرتو کشتن
_داییت ساده و پخمه‌ست، اما من روزگاری رو که اون نامرد به پسرم تهمت دزدی زد و برادرم رو با کمر خم شده از باغ انداخت بیرون فراموش نمیکنم
_باشه فراموش نکن اما انقدر انصاف داشته باش که گناه پدر رو به پای دختر نزاری

دادی زد و گفت
_معراج تو گوش من یاسین نخون، به روح بابات نمیبخشمت اگه اون دختر رو نزاری کنار

تماس را قطع کرد و من با کلافگی سرم را به تاج تخت تکیه دادم. عصبی و ناراحت بودم از اینکه عمر روزهای خوشم با مارال اینقدر کوتاه بود و مادرم حال خوب و کام شیرینمان را با مخالفتش تلخ کرده بود.
کل آن روزگار را پرواز داشتم و شامگاه بود که یکراست از فرودگاه به کافه راهی شدم تا مارال را ببینم و رفع بی‌قراری کنم. اعصابم به هم ریخته بود و تنها منبع آرامشم صاحب آن کافه بود با چشمهای درشت و جذابیش.
تا ساعت تعطیلی شان چیزی نمانده بود که رسیدم و کارکنان کافه را دیدم که مشغول تمیز و جمع کردن وسایل بودند. با دیدنم سلام و احوالپرسی کردند و به سالن پشتی اشاره کردند که صوتی قد بلند و عصبانی مارال از آنجا به گوش میرسید.
با تعجب به آنجا رفتم و در حال مکالمه تلفنی مشاهده کردمش. با دیدنم با اشاره ی سر سلام کرد و ملایم اضافه کردم
_چی شده؟
_قطع کن بابک کار دارم، دیگه هم از این چیزا نخواه از من

تماس را قطع کرد و مقابلم پشت میز نشست و اضافه کرد
_بابکه، عصبیم کرده از صبح
_چیشده؟ چیزی میخواد ازت؟
_دیروزگار زنگ زده بود که میخوام ازدواج کنم و با خانجان یه دختر خوب برام پیدا کنین
_خب پس کار خیره، چرا عصبی شدی؟
_منم اولش شاد شدم، با خانجان اظهار کردیم این پسره بالاخره سر عقل اومده و به فکر حیاتشه. اما امروزگار صبح یه زنه زنگ زد بهم با فارسی کف دست و پا شکسته گفت که من ترکم و ده ساله زن صیغه ای بابکم

۱۲۶پارت

متعجب نگاهش کردم، سرش را با تاسف تکان داد و ادامه داد
_التماس کرد که زن نگیرین برای بابک، گفت من ده ساله زیستنمو گذاشتم پای برادرتون، خونه و حیات داریم
_عجب
_منم زنگ زدم به بابک اضافه کردم زن داری و باهاش تو یه خونه زیستن میکنی اونوقت بفکر میل داشتگاری دختر دیگه ای هستی؟
_چی اضافه کرد؟ حتما اظهار کرده دوستش ندارم و این بهونه ها
_آره، میگه عاشقی و وابستگی بینمون نیست، الان یه دختر نجیب میخوام که همسر بشه برام. منم بیان کردم تو خودت مگه پسر نجیب بودی که دنبال دختر نجیب میگردی؟ اون زنه جوونیشو به پای تو گذاشته، اونوقت تو جلوی دیده اون زنگ زدی به من میگی زن بگیرین برام؟ پرروی نامرد

خشمگین بود و گونه های ظریف و دلنشینش گلگون شده بود. وجدان و انسانیت این دختر را دوست داشتم. هر روزگار یک خصیصه ی خوب دیگرش را میشناختم و بیشتر عاشقش میشدم. با محبت نگاهش کردم و گفتم
_هر خواهری جای تو بود میگفت ولش کن خودم برات یه دختر خوب پیدا میکنم
_کور خونده، من از اون خواهرا نیستم، لااقل نمیل داشته باهاش بهم بزنه و جدا بشن بعدش بفکر زن گراهی شدن بیفته، تو فکر کن با اون میخوابه و بیدار میشه و تو یه خونه حیات میکنن بعد آقا میخواد لباس بپوشه بره خواستگاری یکی دیگه
_ححرکت کرد منطقیه، ولی فکر نکنم تاثیری روی بابک داشته باشه
_این پسره هیچ وقت عقل نداشته، مادر بیچاره‌م سر خارج رفتنش کلی غصه خورد، هر سال هم یه برنامه و بامبول درآورد سرمون، الانم این
_حل میشه، خودتو غمگین نکن
_نه نمیکنم، خودم انقدر بدبختی و مشکلات دارم که دیگه ظرفیتی برای مسائل مزخرف بابک باقی نمونده. بابامم مریضه، نمیدونم چشه، مدتیه اکثرا خونه‌ست و حال نداره
_چرا نمیبریش دکتر؟
_از بسکه غد و لجبازه نمیره، بابک هم به بابام راهی شده اتفاقا
_کاری هست که من بتونم برات بکنم؟ میخوای من وقت دکتر بگیرم برید؟
_فدات بشم، نه، دکتر خودش هست، راضیش میکنم میبرمش. تو چطوری؟ خسته بنظر میای

دستهایم را گرفت و ساکتشی که از گرمای کف دستانش و محبت بی ریایش به روح و جانم جاری شد دلپذیرترین حس جهان بود. روحا و جسما خسته بودم و سرم را روی میز روی کف دستهایش گذاشتم. نزدیکتر آمد و موهایم را نوازش کرد و آرام اظهار کرد
_با مادرت حرف زدی؟ اوضاع چطوره؟

چه میتوانستم بگویم! چطور باید میاظهار کردم که مادرم بقدری با ازدواجمان مخالف است که حتی به روح پدرم قسم خورده.
عطر دستهایش را که بوی وانیل میداد نفس کشیدم و گفتم
_فکرشو نکن، راضیش میکنم
_معراج… نمیخوام باعث دلخوری و دلخوری بشم

کف کف دستش را بوسیدم و سرم را بلند کردم، نگاههایش پر از غم بود و اثری از آن برق روزهای اخیر در نگاهش نبود. کف دستی به گونه و گوشه ی نگاهش کشیدم و اضافه کردم
_پاشو بریم دوتایی شام بخوریم و به هیچی فکر نکنیم

در رستوران قرار گرفته بودیم و غذایمان به نیمه رسیده بود که تلفنم زنگ زد. مبینا بود و در ذهنش گذراندم که مثل همواره یسنا گوشی مادرش را برداشته تا به من زنگ بزند. با شوق جواب دادم اما با متوجه شدن صوتی مضطرب و پریشان مبینا نگران شدم.
_الو داداش… کجایی؟
_چی شده مبینا؟
_حال مامان خوب نیست، آوردیمش بیمارستان، زود خودتو برسون
هراسان از جایم بلند شدم و اضافه کردم
_چش شده؟ الان چطوره؟
_فشارش رفته بالا

اسم بیمارستان را سؤال کردم و پول غذا را روی میز گذاشتم و به مارال اظهار کردم که باید بروم.
_منم باهات میام، تو حیاط میمونم نمیام داخل

از اینکه میخبر داشت مادرم نمیخواهد ببیندش قلبم گحرکت کرد و اظهار کردم
_باشه بریم

با سرعت سمت بیمارستان حرکت کردم، میدانستم مادرم بخاطر من غمگین شده و فشارش بالا حرکت کرده. عذاب وجدان داشتم و نگران بودم که اتفاق بدی برایش افتاده باشد.
مارال در حیاط بیمارستان توقف کرد ولی هوا سرد بود و کف دستش را کشیدم و بردمش داخل.
_تو سالن پذیرش بشین، میام یکم بعد

و تند سمت اورژانس راهی شدم. با دیدن مبینا و شوهرش کنار یک تخت به آن سمت حرکت کردم و مادرم را روی تخت متوجه شدم.
_اومدی داداش؟
_حالش چطوره؟
_بهتره الان، اما به‌شدت حالش بد بود فشارش روی ۱۹ بود، خدا رحم کرد
کنار تخت از حرکت ایستادم و دستی به بازوی مادرم کشیدم و آوایش زدم. نگاهانش را باز کرد و بی رمق گفت
_باید تا پای مرگ برم که بیای؟
_خدا نکنه مامان، فقط یه شامگاه نبودم
_برای تو یه شامگاه بود اما برای منی که یه مادرم و پسرم بخاطر یه دختر سلیطه گذاشت و رفت، یه شامگاه نبود

با ناراحتی پوفی کشیدم و صاف از حرکت ایستادم. مبینا نگاهم کرد و رو به مادرم اظهار کرد
_مامان تو رو خدا شروع نکن، ببین به زور حالت خوب شده ها
_اونموقع که اومدی با ادا و اطوار بهم گفتی داداشم میخواد با مارال ازدواج کنه به فکر حال من بودی؟

فهمیدم که مبینا در مورد قصد ازدواج من به مادرم حرف زده و حال او بد شده. دیده غره ای به مبینا حرکت کردم و روی صنقلبی کنار تخت نشستم و بیان کردم
_مامان مگه نمیتمایل داشتی ازدواج کنم؟ مگه آرزوت مشاهده کردن بچه های من نیست؟ حالا که خودم میخوام چرا مخالفت میکنی؟
روی تخت نیم خیز شد و در حالیکه دستهایش میلرزید گفت

_به خداوندی خدا شیرمو حلالت نمیکنم اگه با اون دختره ازدواج کنی
تا تمایل داشتم اعتراض کنم و حرفی بزنم به گریه افتاد و در حالیکه هق هق میزد نام پدرم را صوت زد و شکایت مرا کرد.
باورم نمیشد که مادرم تا آن حد از مارال متنفر باشد و به او حق نمیدادم.
_مادر من چرا گریه میکنی؟ یعنی چی این کارا؟
با تعجب نگاهم کرد و گفت
_میبینی از ناراحتی دارم دق میکنم میگی یعنی چی این کارا؟ اون دختره دیدهتو تا این حد کور کرده یعنی؟

قبل از اینکه حرفی بزنم رنگش سرخ شد و کف دستش را روی دلش گذاشت و رو به مبینا اضافه کرد
_بازم حالم بد شد

مبینا سراسیمه دکتر را آوا زد و پرستار و دکتری رسیدند. ما را بیرون فرستادند و کمی بعد دکتر رسید و گفت که فشارش بالا میرود و باید مواظب باشیم تا غمگین و عصبی نشود. وارد شدیم و با استیصال و درماندگی روی صندلی نشستم. یک طرف مادرم بود که از جانم برایم عزیزتر بود و یک طرف دختری که عاشقش بودم و شب و روزگارم با فکر او میگذشت. نمیدانستم باید چه کنم و چه تصمیمی بگیرم.
مادرم خوابیده بود و مبینا و شوهرش بیرون حرکت کردند تا زنگی به مادرشوهرش که یسنا پیشش بود بزنند.
به مادرم نگاه کردم. گذشت سالها و سختی هایی که کشیده بود در چین و چروک صورتش مشخص بود.
آن زن مادرم بود… زنی که بعد از فوت پدرم عمر و جوانی اش را به پای من و مبینا گذاشت و هر چقدر اطرافیان و فامیلش اصرار کردند ازدواج نکرد. با کلافگی سرم را بین کف دستهایم گحرکت کردم و شقیقه هایم را فشردم. در دو مسیری سختی گیر کرده کرده بودم و نمیتوانستم راهی را انتخاب و دیگری را حذف کنم. با ناراحتی از اتاق خارج شدم و سمت سالن پذیرش حرکت کردم. مارال را مشاهده کردم که روی صندلی قرار گرفته و در فکر بود. کنارش جای گرفتم و نفس عمیقی کشیدم. خسته و ناراحت بودم. بعد از سالها دلم کسی را تمایل داشته بود و سلامتی مادرم مانع رسیدنم به او بود.
_چی شد معراج؟ مادرت بهتره؟
_آره، بازم حالش بدش شد اما الان خوبه، خوابیده
_خدا رو شکر
به عمق دیدهان سیاهش که مثل من خسته و دلگیر از روزگار بود نگاه کردم و اضافه کردم
_مارال… اگه ازدواج نکنیم بازم میمونی باهام؟ میترسم از کف دستم بری

با تعجب و گیجی نگاهم کرد و بیان کرد
_مادرت قبول نکرد، نه؟
سری تکان دادم و دستهایم را به هم قفل کردم. هیچ‌گاه تا آن حد درمانده و بی چاره نشده بودم.
_من سالهای زیادی منتظرت بودم، سالهایی که تو نبودی اما ازت کف دست نکشیدم. بنظرت حالا که هستی و اینطوری نگاهم میکنی میتونم ازت کف دست بکشم؟
تبسم تلخی زدم و ساکت گفتم
_پس بمون برام تا وقتیکه گره کوری که تو زیستنم افتاده باز بشه
کف دستم را گرفت و تبسمی زد که به تلخی لبخند من بود. ولی نگاه عاشقش گرمای همیشگی را داشت و نوید ماندنش را میداد.
_هستم، من راهی و جایی جز تو ندارم معراج

دستش را محکم بین کف دستم گرفت و به مردمک های لرزانش خیره شدم.
_خیلی دوستت دارم مارال… بسیار بیشتر از اون چیزی که بتونی تصور کنی

انگشتان ظریفش را دور دستم پیچید و آرام اضافه کرد
_منم دوستت دارم… فکر کنم دوست نداشتن تو رو بلد نیستم اصلا

*در پارت قبلی نظر یکی از دوستان رو خوندم که نوشته بود جمشاهده کردا داستان هیجان نداره و خسته کننده شده، لازم متوجه شدم به اونایی که اینطور فکر میکنن بگم که دوستان سبک رمانهای من هیجانی نیست و موضوعات تجارت دختر فراری و شیخ های عرب و خیانت و قتل و پلیسی و این جور چیزا دوست ندارم. رمانهای من بیشتر در مدار موضوعات عاشقانه و کمی هم اجتماعی_اخلاقی میگرده و اگه دنبال هیجان و اکشن و تنش هستید رمانهای دیگه ای باید بخونید.

The post رمان خلسه پارت ۴۲ appeared first on رمان دونی.