رمان خلسه:
۱۲۸پارت
مارال
آنروزگار معراج چند ساعت دیگر با مادرش در بیمارستان ماندند ولی من خداحافظی کردم و به خانه رفتم. ماندنم در بیمارستان جایز نبود و نمیتمایل داشتم دیده الهه خانم به من بیفتد و باز هم حالش بد شود. ناراحتی و صورت درهم معراج عذابم میداد و تحمل غمگینی اش را نداشتم. میخبر داشتم که بین من و مادرش مانده و نه مسیر پیش دارد نه جاده پس. کاری از کف دستم برایش برنمی وارد شد جز اینکه آرام و صبور باشم و در آن شرایط بار دیگری روی شانه هایش نشوم.
وقتی به منزل رسیدم طبق معمول روزگارهای اخیر پدرم خانه بود و با رنگ و روی پریده در اتاقش دراز کشیده بود. کنارش روی تخت جای گرفتم و آنقدر اصرار کردم که بالاخره راضی شد پیش دکتر خودش برویم.
کلی آزمایش و عکس و اسکن میل داشت و بعد از چند روزگار که جوابها را گحرکت کردم روی صنقلبی های سالن آزمایشگاه با دست و پای سر شده و وا راهی شده جای گرفتم. آزمایشها و شواهد نشاندهنده ی سرطان بود. هیچوقت فکر نمیکردم چنین اتفاقی برای پدرم بیفتد. بجز سرماخوردگی معمولی حتی یکبار هم ندیده بودم بطور جدی بیمار شود و همواره قبراق و سلامت، با قد صاف و اقتدار خاصش در ذهنم ثبت شده بود.
تنها بودم و از شدت آزردهی توان برخاستن از روی صنقلبی و خروج از آزمایشگاه را هم نداشتم. بغض دردناکی هممسیر با ناباوری گلویم را میفشرد. ناخودآگاه شماره ی معراج را گرفتم و از او خواستم که به آزمایشگاه بیاید. زودتر از انتظارم خودش را رساند و نمیدانم در صورتم چه متوجه شد که چشمانش آشوب شد و بدون توجه به حضور دیگران محکم بغلم کرد. آغوشش انگار پناه و نجاتم بود که وقتی میان سینه ی امن و فراخش جای گرفتم بغضم ترکید و آن حس بیکسی و بیچارگی ام از بین رفت.
نگاهی به نتیجه ی آزمایشات کرد و با آزردهی به صندلی تکیه داد. دختری کمی آب در لیوان یکبار مصرف سمتم گحرکت کرد و قلبداری‌ام داد.
تشکر ساکتی کردم و کمی نوشیدم. معراج کف دستم را گراهی شد و گفت
_پاشو بریم یه آبمیوه بگیرم بخور، رنگت عین گچ شده
_بریم مطب دکتر ببینم چی میگه
_باشه میریم، تو یکم محکم باش اول، اینقدر زود خودتو نباز
اشکهایم باز روی گونه هایم روان شد و ملایم بیان کردم
_شایدم آه تو دامنشو گحرکت کرد
افسرده نگاهم کرد و کف دستم را گحرکت کرد قد بلندم کرد و اضافه کرد
_بریم تو ماشین حرف بزنیم
سوار ماشینش شدیم و ماشین من همانجا ماند. قبل از حرکت کاملا به سمتم چرخید و کف دستم را گرفت و اضافه کرد
_ببین مارالم… اولا که من هیچوقت دلم راضی نمیشد پدر تو، یا هر کس دیگه ای که بهم بدی کرده دچار بیماری سختی بشه. دوما به این بیماری مثل یه مجازات نگاه نکن، خیلی از آدمای خوب که به کسی بدی نکردن با بیماری سرطان از جهان رفتن. مگه هر کی سرطان بگیره و بیفته به بستر بیماری یعنی آدم بدی بوده و داره مجازات میشه؟
_راست میگی، ولی وقتی یکی بیماری لاعلاجی میگیره و سختی میکشه میگن آدم بدی بوده و داره تاوان کاراشو پس میده
_ولی بعضی ها هم میگن آدم خو خدا داره به وسیله ی این بیماری گناهانش رو میبخشه تا پاک ببرتش اون جهان. الان ما کدوم حرفو باور کنیم؟!… هیچکدوم رو، زیرا از حکمت خدا خبر نداریم و نباید قضاوت کنیم. یکی که سر پاست و یهو سکته میکنه و راحت میمیره نمیشه اضافه کرد آدم خوبی بوده که راحت جون داده یا بد بوده. یا بچه‌های معصوم سرطانی که ماهها درد میکشن چه گناهی داشتن؟ درک حکمت این مسائل از عهده ی ما انسانها خارجه. اما این واضحه که بیماریها و حوادثی که باعث مرگ میشن نوعی وسیله ی انتقالن. مثل اینه که بخوای از تهران به تبریز، با هواپیما بری، یا با قطار، یا با گاری. بیماری ها هم یه وسیله هستن برای راهی شدن. یکی با بیماری خاص بسختی منتقل میشه، یکی با تصادف یا سکته، در عرض چند دقیقه میمیره و میره
_ولی من میدونم که متاسفانه بابام درست حیات نکرده. ظلم کرده، شایدم به این قلبیله که اینطوری چشم دوختم به قضیه
_خوبه که ضعف های پدرت رو قبول داری، ولی هر آدم بدی اگه یه روزگارنه ی نور توی تاریکی روح پلیدش داشته باشه، به رستگاری روحش امید هست. از همون نقطه ی روشن میتونه نجات پیدا کنه. بنظر من روزگارنه ی نور و روشنایی روح تاریک پرویزخان، محبت و مواظبتش از خانم جانه، و همین روشنایی میتونه معاقلبه رو به‌شدت تغییر بده، پس قضاوت بنده‌هاش رو بزاریم برای خود خدا. بعدشم تو چرا اینقدر ناامیدی؟ بسیارا سرطان داشتن و خوب شدن
قلبم پر از غم بود و حرفهای معراج مثل مرهمی روی زخم، حالم را خوب میکرد. با دیدههای اشکی به صورتش چشم دوختم و بیان کردم
_قلبم میخواد همینطور حرف بزنی و من نگات کنم. همه ی بدی‌ها و تلخی‌های دنیا یادم بره
مهربانانه کف دستی به موهای آشفته ام که از شالم بیرون ریخته بود کشید و مرتبش کرد و گفت
_منم قلبم میخواد تو فقط بخندی و نگات کنم. ولی خودمم بدجور گیر کردم تو منگنه و نتونستم خنده به لبت بیارم
به جریان مخالفت مادرش با ازدواجمان و اینکه هنوز نتوانسته بود پا پیش بگذارد اشاره میکرد. درکش میکردم، میاطلاع داشتم بین من و مادرش ماندن چقدر برایش سخت است.
۱۲۹پارت
به نگاههای عسلی قشنگش که قلبگیر و شرمنده بود نگاه کردم و بیان کردم
_همینکه بدونم قلبت با منه تا آخر عمرم منتظر میمونم، تو فقط باش
دکتر از سختی بیماری پدرم حرف زد و گفت که هر چه به‌سرعتتر باید شیمی درمانی شروع شود. مثل همه ی دکترها حرفهای امیدوار کننده ای هم زد و منی که به امید نیاز داشتم با قلبداری معراج از مطب خارج شدم. نمیتمایل داشتم به پدرم واقعیت را بگویم. مسلما حقش بود که بداند ولی میدانستم که با دانستنش اوضاع بدتر میشود و شاید توان پذیحرکت کردنش را نداشته باشد و روحیه اش را ببازد.
به خانجان هم اصل قضیه را ناظهار کردم و فقط اشاره کردم که پدرم بیمار است و باید مدتی تحت درمان باشد. به بابک زنگ زدم و قضیه را اضافه کردم. باید می رسید تا کنار پدرش باشد اما نیامد و امروزگار و فردا کرد.
میاطلاع داشتم از او آبی گرم نمیشود و فقط به فکر خودش است. اامان جلسه ی شیمی درمانی برایم سخت گذشت. نمیخبر داشتم چیست و چگونه خواهد بود. وقتی پرستار سرمی آورد و بعد از رگ گیری به پدرم تزریق شد درک کردم که داروی شیمی درمانی داخلش بود و به شکل سرم به خون تزریق میشد. با چند تخت فاصله مادری کنار کودکی قرار گرفته بود و با آوردن دارو کف دستانش شروع به لرزیدن کرد و رنگ از رخش پرید. با ترس و استرس به ست سرم و داروی قرمز رنگی که آن هم داروی شیمی درمانی بود نگاه میکرد و در ذهنش گذراندم که یحتمل آنها هم اامان بارشان بود و نمیدانست با چه چیزی مواجه خواهد شد. کودک بیقراری میکرد و مادر زیر لب دعا میخواند و اشکهایش را پاک میکرد. با متوجه شدن حال آن مادر جوان و دختر کوچکش طوری منقلب شدم که درد خودم و پدرم فراموشم شد و ته قلبم برای سلامتی آن دختربچه و صبوری مادرش دعا کردم.
یاد حرف مادرم افتادم که همیشه میگفت سلامتی از هر چیزی مهم تر است و این حرف ورد زبانش بود. آن وقتها مفهوم آن حرف را مثل امروز نمیدانستم و با متوجه شدن حال و هوای بیماران و همراهانشان در بیمارستان با خودم فکر کردم که چقدر زیستن‌ها سخت است و ما در خونه هایمان نشسته ایم و از بدبختی ها و مشکلاتی که آنسوی دیوارهایمان وجود دارد بیخبریم، و چقدر ناشکریم.
بعد از اتمام اامان جلسه ی درمان به خانه برگشتیم و حدود دو سه ساعت بعد پدرم دچار تهوع شمشاهده کردی شد. دکترش این حالت تهوع سخت را به من بیان کرده بود و دارویی برای کمتر شدنش تجویز کرده بود. با آزردهی دارو را به او دادم و کنارش نشستم و کف دستش را گرفتم تا ساکت شود و خوابش ببرد.
سه روزگار به این منوال گذشت و شیمی درمانی کم کم تاثیرش را نشان میداد. پدرم به‌شدت بیحال شده بود و تهوع و درد پاهایش ولینش را بریده بود. پریشان و مستاصل بودم و به هر دری میزدم تا دارویی پیدا کنم و حال پدرم کمی بهتر شود.
معراج هر چند ساعت یکبار زنگ میزد و جویای حالمان میشد. یکبار هم به مشاهده کردن پدرم رسید و از متوجه شدن حال پریشان من غمگین شد. موقع خداحافظی جلوی در کف دستانش را روی شانه هایم گذاشت و به‌آرامی طوری که پدرم نشنود گفت
_ باید محکم باشی، تو الان تو جلسه ی امتحانی و داری از مرحله ی سختی رد میشی، خودتو نباز و به خدا توکل کن. پدرت الان به قدرت و محبت تو احتیاج داره
معراج دلگرمی بود برایم. تنها بودم و پدرم و خانجان به شانه های لرزان من تکیه داده بودند و من با تمام توانم سعی میکردم محکم بایستم و نیفتم. تنها کسی که پشت من بود و من به او تکیه کرده بودم و به پشتگرمی اش قلبم قرص بود، معراج بود. بازویش را لمس کردم و ملایم بیان کردم
_مرسی که هستی
شامگاه بود و خسته و کوفته به خونه رسیده و به پدرم رسیدگی کرده بودم که تلفنم زنگ زد. فکر کردم شاید معراج باشد. نصف تهران را با او برای یافتن دارویی که دکتر برای پدرم تجویز کرده بود زیر پا گذاشته بودیم و پیدا نشده بود. خوشحال از اینکه شاید پیدا کرده باشد تلفنم را جواب دادم ولی با شنیدن آوای مادرش خشکم زد.
_الو، گوش کن گیس بریده ، پاتو از زندگی بچه ی من میکشی بیرون. وگرنه پشیمونت میکنم، متوجه شدی؟
بسختی گوشی را نگه داشتم و با صدایی که انگار از ته چاه می وارد شد گفتم
_الهه خانم، من و معراج…
_خفه شو اسم خودتو نچسبون به پسر من. چیشد اونموقع که فقیر بود بدتون میومد ازش، تهمت زدین از خونتون انداختینش بیرون، الان که خلبان شده پولدار شده با ارزش شده؟
_این حرفا چیه الهه خانم، من نمیدونم چی بگم
_خودتو به موش مردگی نزن، تو یه عفریته ای هستی که پسرمو جادو جمبل کردی، تو روی من وایساده میگه با هیچکس جز تو ازدواج نمیکنه و اصرار نکنم بهش. دختره ی ترشیده، نمیزارم خودتو بندازی به پسر کف دسته گلم، اگه خودت با پای خودت از زندگیش بیرون نری میام آبروتو میبرم
هاج و واج به فریادهایش گوش میکردم که تماس را قطع کرد و گوشی از کف دست من افتاد. قلبم تیر میکشید و حس میکردم اکسیژن برای تنفس کم است. کف دست روی سینه ام گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم و بغضم ترکید. سهم من چرا از زندگی اینهمه بغض بود! چرا این گریه ی بیصدا و اشکهایی که روی گونه هایم جاری میشد پایان نداشت!
۱۳۰پارت
دستم را مقابل دهانم گراهی شدم تا خانجان و پدرم که به سختی خوابش برده بود آوایم را نشنوند. نمیاطلاع داشتم چه کنم. دستم به گوشی حرکت کرد تا به معراج زنگ بزنم. اما بنظرم کار درستی نبود که بلافاصله کار مادرش را گزارش دهم و شکایت کنم. از طرفی هم نمیتمایل داشتم باعث بحث و قلبخوری بینشان شوم. ولی قلبم غمباد گرفته بود و احتیاج داشتم فشاری را که رویم بود به گونه ای تخلیه کنم. شماره ی افرا را گرفتم و جریان را برایش تعریف کردم. از شدت ناراحتی سرم داد میزد و از بیعرضگی و سادگی ام که جواب مادر معراج را نداده ام گله میکرد و غر میزد.
_چرا بهش نگفتی من و معراج همدیگه رو دوست داریم؟ هان؟
با گریه و بریده بریده گفتم
_خواستم بگم، نذاشت
_از بس که ساده و بی زبونی، البته منم مثل تو بودم، مقابل مادر آهیر لالمونی گراهی شدم وقتی شست و کنارم گذاشت، اما بعدا یاد گرفتم از حق خودم دفاع کنم، توام باید یاد بگیری چون طرف مقابلت ظالمه و میخواد لهت کنه
_چی باید میاضافه کردم افرا؟ احترامش واجبه، بزرگتره
_چه احترامی خواهر من؟ این بزرگتره که با راهی شدارش به کوچیکتر یاد میده که بهش احترام بزاره، هر بزرگی لایق احترام نیست، مادر شوهر لیلی رو ببین، مثل مادر و دختر همدیگه رو دوست دارن، بله اون قابل احترامه اما این زنه که زندگی رو برای تو و پسرش زهرمار کرده نه
بغضم را قورت دادم و گفتم
_چیکار کنم بنظرت افرا؟ من بدون معراج نمیتونم
_گریه نکن حرص منو درنیار، قرار نیست بخاطر حرفای مادرش از معراج بگذری، قطع کن یکم بعد زنگ میزنم بهت
قطع کردم و روی تختم مچاله شدم. حرفهای الهه خانم توی گوشم زنگ میزد و عذابم میداد.
ساعتی بعد تلفنم زنگ خورد. شماره ی معراج بود و تک سرفه ای کردم تا گحرکت کردگی صدایم را نفهمد و جواب دادم. اما آوای او از من هم آزرده تر بود و بیان کرد
_دم درتونم، بیا پایین
از لحنش و ناراحتی اش دانستم که موضوع را درک کرده و این کار کسی جز افرا نبود. تند شماره اش را گحرکت کردم و هر چه از دهانم دروارد شد گفتم که چرا به معراج اضافه کرده و متنفرم که مثل زنهای دو بهم دعوا راه بیندازم.
_باید خودت بهش میاضافه کردی، اما چون عقل نداری و خری من بجات زنگ زدم بهش گفتم، بزار بفهمه مادرش چه عفریته ایه
خانجان و پدرم خوابیده بودند، به آهستهی در را بستم و پایین راهی شدم. معراج داخل ماشین بود و با مشاهده کردنم اشاره کرد که بیا. سوار شدم و با دیدن نگاههای قرمزش متوجه شدم که چقدر برآشفته و آزرده است.
_چرا به من ناظهار کردی مارال؟
با رفتار مادرش قلبم شکسته بود و نمیخواستم بیشتر از آن مقابل معراج بشکنم. راه را بر سیل اشکی که داشت به چشمانم می آمد بستم و رویم را سمت مخالف معراج برگرداندم و از شیشه به تاریکی شامگاه خیره شدم.
_با توام، افرا باید زنگ بزنه به من بگه چی شده؟
_چی میاضافه کردم بهت معراج؟ مثل بچه ها سریع میومدم شکایت میکردم پیشت؟ تازه خودتم میدونی چی به چیه، مادرت از من بدش میاد، راضی نیست، فکر میکنه زیرا الان پولدار شدی من میخوامت
_هر کوفتی که باشه تو باید به من بگی، نه اینکه تنها بشینی زار بزنی و دیدهات گود بره. دردت کمه که اینو هم تنهایی گردن گحرکت کردی؟!.. مادرمم تا جایی برام محترمه که رفتارش موجه باشه، چون مادرمه حق نداره زنگ بزنه به تو توهین کنه. اتفاقا خوب شد افرا گفت بهم، منم اتمام حجت کردم با مادرم و بهش اظهار کردم که تو چه ارزشی برام داری، بعدشم از خونه خارج شدم. اینبار دیگه تاوان کار اشتباهش رو باید بده
با دلواپسی نگاهش کردم و گفتم
_یعنی چی که از خونه خارج شدم؟ مگه پسر ۱۷ ساله ای معراج؟ ببین بخاطر همین چیزا من بهت ناضافه کردما
_اتفاقا چون ۱۷ سالم نیست و سنی ازم گذشته مادرم باید بیشتر به رفتارش توجه کنه و زندگی منو خراب نکنه. تو به این چیزا کاری نداشته باش. من خودم حد و مرز احترام و وظایفم به مادرم رو خوب میدونم
کف دستم را به پیشانی ام گذاشتم و پوفی کشیدم و بیان کردم
_نمیدونم دیگه، مغزم نمیکشه
دستم را از پیشانی ام کشید و مجبورم کرد نگاهش کنم.
_چشاشو… دو تا کاسه خون شده از بس گریه کردی
نگاهی به ساکش که روی صنقلبی عقب گذاشته بود کردم و اضافه کردم
_کجا میری الان؟
_خونه ی کامیار، چند روزی میمونم تا شاید مادرم متوجه اشتباهش بشه
سه روز از آنشامگاه گذشته بود و در اتاق کار من با آقا رضا مشغول چک کردن کیفیت خامه و کاکائو بودیم که آوای بلند زنی را گوش دادم و متعاقبش هم صوتی سحر را که به او اعتراض میکرد و سعی داشت از کافه بیرونش کند. با متوجه شدن آوا و تشخیص اینکه صاحب آوا کیست کف دست و پایم شل شد ولی ناخودآگاه چند قدمی سمت سالن برداشتم و مادر معراج را مشاهده کردم که وسط کافه از حرکت ایستاده بود و با آوای کشیده چیزهایی میاظهار کرد.
سحر و احسان سعی در ساکت کردنش داشتند و مشتری ها هم با تعجب نگاهش میکردند. تا مرا مشاهده کرد دو قدم به سویم برداشت و انگشت اشاره اش را در هوا تکان داد و اضافه کرد
_اضافه کرده بودم اگه پسرمو ول نکنی میام آبروتو میبرم، خدا لعنتت کنه که پسرمو ازم جدا کردی
۱۳۱پارت
راست میاظهار کرد، با کاری که کرد آبرویم پیش کسانی که بعضی شان سالها بود مشتری کافه بودند حرکت کرد و از شدت خجالت سرخ شدم و کف دستهایم عرق کرد.
احسان کنارم رسید و اضافه کرد
_بندازمش بیرون خانم؟
_نه نه
رو به الهه خانم که داشت با سحر جر و بحث میکرد و از من بد میاظهار کرد کردم و گفتم
_تشریف بیارید داخل حرف بزنیم
و سمت اتاق کارم حرکت کردم تا او هم بیاید و آن آبروریزی پایان یابد.
در حالیکه زیر لب چیزهایی میگفت داخل شد و روی مبل قرار گرفت. گره روسری اش را شل کرد و نفس عمیقی کشید و اضافه کرد
_خدا ازت نگذره که منو به این حال میندازی، از خداته بمیرم و راه باز بشه برات
با کف دستهای لرزان لیوان آبی به کف دستش دادم و بیان کردم
_خدا نکنه الهه خانم، این حرفا چیه آخه میزنین؟ من همچین آدمی نیستم شما که منو از بچگی میشناسین
لیوان آب را با عصبیت کنار زد و انگار انرژی دوباره ای گراهی شد و بلندتر داد زد
_آره خوبم میشناسمت، تو بچه ی همون گرگی هستی که شنیدم الان به درد لاعلاج دچار شده، خدایا شکرت آوامو گوش دادی
از حرفش قلبم گحرکت کرد و دیدههایم پر از اشک شد، پشت میز نشستم و کف دستهایم را روی شقیقه هایم گذاشتم. نمیدانستم باید به آن زن چه بگویم.
_حرکت کردی همه حرفامو گذاشتی کف کف دست معراج چهار تا هم بیشتر گذاشتی روش و پسرمو ازم جدا کردی. چند روزگاره که مرد خونه‌م نیومده خونه خدا لعنتت کنه دختر
از حرفهایش عذاب میکشیدم و هنوز جوابی نداده بودم که ناله ای کرد و روی مبل وا راهی شد. رنگش قرمز شده بود و متوجه شدم که باز هم فشارش بالا رفته. داد زدم و سحر را آوا کردم تا فشارسنج را بیاورد. فشارش روی ۱۶ بود اما حالش به‌شدت بدتر بنظر میرسید.
وقتی فشار سنج را از دور مچش باز میکردم مچم را را محکم گحرکت کرد و اضافه کرد
_من راضی نیستم تو عروسم باشی، اینو یادت باشه، بمیرمم راضی نمیشم. اگرم پسرمو با من دشمن کنی خیر نمیبینی تو زندگیت
از لحن پر از کینه اش و نگاهش که کم از خنجر زهرآلود نداشت ناخودآگاه عقب رفتم. این زن نسبت به من سرشار از تنفر بود. و هر لحظه ممکن بود سکته کند یا بلایی سرش بیاید و من قاتل مادر معراج شوم. دلم مالامال درد و اندوه شد و در یک لحظه بزرگترین تصمیم زیستنم را گحرکت کردم.
کمی با فاصله کنارش روی مبل نشستم و اظهار کردم
_الهه خانم… من خیلی ساله مادرمو از کف دست دادم، اما این قلبیل نمیشه که یادم بره مادر یعنی چی. اونم برای معراج که بیشتر از هر پسری قدر مادرش رو میدونه. من خودم شاهد بودم شما چطور معراجو بزرگ کردین، بدون پدر، تو خونه ی برادر و با طعنه های زن برادر… من یه بار معراجو گم کردم، از دست دادمش… بازم از دست میدمش، باشه، اما نه بخاطر شما، دروغ چرا، بخاطر خودش… چون میبینم بخاطر مخالفتهای شما دلش کامل نیست، انگار دو نیمه شده و یه طرفش با منه و طرف دیگه‌ش خونه… نمیخوام باعث بشم کسی که بیشتر از جونم دوسش دارم دلش خون باشه. از طرفی هم نمیخوام زندگیمو روی آه و نارضایتی یه مادری که جوونیشو گذاشته پای بچه هاش بنا کنم. من از معراج میگذرم شما مضطرب نباشین
با نگاههای گرد شده نگاهم میکرد و گویی حرفهایی را که زده بودم باور نمیکرد. دیگر نمیتوانستم خودم را کنترل کنم و در حالیکه اشکهایم از نگاهانم سرازیر شد سوئیچ را از روی میز برداشتم و مقابل چشمان حیرتزده ی الهه خانم از اتاق خارج شدم.
معراج سهم من نبود… سالها جدا بودیم و گمش کرده بودم و اکنون که یافته بودمش مانع بزرگی همزیرا مادر مقابلمان بود. سدی که شکستنش نامردی بود. من باید کنار میکشیدم و باقی عمرم را نیز مثل سیزده سال گذشته بدون معراج سپری میکردم.
بی هدف در خیابانها راندم و آوای هق هقم را رها کردم. اینبار تنها بودم و نیاز نبود دردم را از کسی مخفی کنم. قصد کردم جریان را به معراج نگویم زیرا اگر میدرک کرد ممکن نبود موافقت کند و حتی عصبی هم میشد. باید کم کم سرد میشدم و از او فاصله میگحرکت کردم. میاطلاع داشتم که مادرش هم حرفی از ملاقات امروزگارمان به او نخواهد زد.
The post رمان خلسه پارت ۴۳ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن