رمان خلسه پارت ۴۴

رمان خلسه:
۱۳۲پارت

کنار پنجره توقف کرده بود و کلاغ هایی را که در آسمان چرخ میزدند و قارقار میکردند نگاه میکرد. حال پدرش بعد از اامان شیمی درمانی کمی بهتر شده و از خونه خارج شده بود تا کمی به کارهای عقب افتاده اش رسیدگی کند. با سر و صدای عجیبی که کلاغها به پا کرده بودند خرسند شد که پدرش مثل اکثر مواقع تحت تاثیر مسکن های قوی خواب نبود. توجه کلاغ ها گویا معطوف به نقطه ای روی زمین بود و دور او دایره وار پرواز میکردند. خم شد و پایین را نگاه کرد. با مشاهده کردن کلاغی که وسط خیابان افتاده و مرده بود دلیل تجمع کلاغها و صدای قلبخراششان را درک کرد. کلاغها مانند انسانها هنگام مرگ یکی از همنوعانشان عزاداری میکنند و احساسات گروهی قوی و عجیبی دارند. قلبش از غم و عزایشان گحرکت کرد و سرش را قد بلند کرد و به قلب آسمان خیره شد. میخبر داشت که معراج پرواز دارد و در آن لحظه مانند پرنده ها اوج گراهی شده است.
روزگارها بود که با او بسردی رفتار میکرد و طوری وانمود میکرد که بخاطر بیماری پدرش بیحوصله است. معراج درکش میکرد ولی بی‌قرار نگاههای پر از عشق و معراجم بیان کردنهای از ته دل مارال بود.
کلاغی را که انگار بیشتر از بقیه پریشان بود و نمیتوانست از کلاغ مرده دل بکند و برود نگاه کرد و زیر لب گفت
_منم مثل تو مجبورم قلب بکنم اما نمیتونم… بسیار داغونم، به‌شدت

یاد شعری از اخوان ثالث افتاد و زمزمه کرد:

تو چه دانی
که پس هر نگه ساده‌ی من
چه جنونی؛ چه نیازی؛ چه غمی‌ست…
تا جنون فاصله ای نیست
از اینجا که منم!

نگاهی به عکس معراج در گوشی اش کرد و اشکش را با پشت کف دست پاک کرد. روزها بود که درگیر بود و چیزی تا از کف دست دادن عقلش نمانده بود. دو روزگار پیش معراج دنبالش تا در منزل رسیده بود ولی به دروغ بیان کرده بود مهمان دارند و به مشاهده کردنش نراهی شده بود.
مشتاق دیدارش بود و فکرش از ذهنش خارج نمیشد.
از مقابل پنجره کنار حرکت کرد و پالتوی مشکی اش را پوشید و از خونه خارج شد. بهتر بود کمی به کافه میرفت و با تزئین کاپ کیک ها ذهن آشفته اش را مشغول میکرد.
کارکنانش آهسته سلامی کردند و کنار راهی شدند. میدانستند صاحبکارشان این روزها همان مارال خبیری خوش اخلاق و باحوصله نیست. زیر چشمانش گود رفته بود و بسختی حرفی جز سلام و خداحافظ میاظهار کرد.
میاطلاع داشتند که این حال بد فقط بخاطر بیماری پدرش نیست و به آن خلبان خوشتیپی که به کافه راهی شد و آمد میکرد هم ربط دارد.
مارال پیش بند یاسمنی اش را بست و اوستای قناد را که در طبقه پایین مشغول پختن کیک و شیرینی بود صدا زد و اضافه کرد
_آقا رضا، کاپ کیک بده یه چند تا کف دستت درد نکنه

قبل از اینکه آقا رضا با بالابر بالا بیاید وسایل تزئین کاپ کیک ها را آماده کرد و روی میز کارش گذاشت.
هر چیزی که رنگی بود دورش جمع کرد. رنگها شاید میتوانسسریع دقایقی ذهنش را از معراج و اجبار جدایی منحرف کنند.
آقا رضا کاپ کیک ها را آورد و روی میز مارال گذاشت و با نگاهی به دختر فهمید که امروز هم روال نیست.
_سلام خانم، کیک بزرگ رو هم بیارم؟
_سلام آقا رضا، خسته نباشی، نه کیکو خودت درست کن
اوستای قناد با تاسف سری برای دختری که به کاپ کیک ها خیره بود تکان داد و پایین حرکت کرد. میاطلاع داشت که همواره دلبسته شد کیک های بزرگ را خودش تزئین کند و از آن کار لذت میبرد. ولی دلیل غم بزرگی که در چشمانش بود به ظاهر تمام شوق و ذوقش را برای خوشحالی های حیات از بین برده بود.
مارال کاپ کیک ها را مقابلش چید و کیسه‌ی خامه‌زنی را فشاری داد و روی اامان کیک، خامه‌ی نارگیلی زد. صورت معراج از مقابل دیدهانش نمیحرکت کرد و تلاشش برای گریز از فکر او بیهوده بود.
دست دیگرش را با کلافگی به ابرویش کشید و خامه‌پاش را رها کرد. کاراملی را که برای روی خامه‌ی نسکافه ای آماده کرده بود به اشتباه روی کاپ کیک نارگیلی ریخت و وقتی متوجه اشتباهش شد قاشق و ظرف کارامل را پرت کرد و سرش را ما بین دستانش گحرکت کرد.
اگر کسی وارد اتاق کارش میشد دختری را میمشاهده کرد که آرنجهایش را به میزی تکیه داده و انگار لابلای کیک‌ها و خامه‌ها و چیزهای شیرین غرق است ولی تلخی عذاب آوری مثل بختک روی روح و جانش آوار شده.
به صندلی تکیه داد و به نقطه‌ی نامعلومی در مقابل خیره شد. نمیشد… نمیشد از خیال معراج رها شد. چه باید میکرد. اصلا بعد از اتفاقاتی که بینشان رخ داده بود مگر میشد دیگر بدون معراج زیست؟! بدون او دیگر حیات زندگی نبود، حرکت کرده حرکت کرده سوختن و مثل شمع تمام شدن بود!
گره پیشامگاهندش را باز کرد و پالتواش را پوشید، بدون حرفی با کارکنانش به سرعت از کافه خارج شد. بجز مشتری‌ای که همان لحظه وارد کافه میشد و با او سینه به سینه دروارد شدند کسی اشکهایش را ندید.
در ماشین جای گرفت استارت زد و اشکهایش را پاک کرد. سخت بود و دیگر تحمل این حجم از غم و درد را بعد از سیزده سال دلتنگی نداشت. به سرنوشت خود که فقط با غم و حسرت نوشته شده بود لعنت فرستاد و پایش را مصرانه روی پدال گاز فشرد.
زنگ تلفن مجبورش کرد که به گوشی‌اش نگاه کند و با دیدن اسم معراج کف دست‌هایش دور فرمان شل شد

۱۳۳پارت

چند روزگاری بود که از او فرار میکرد و میدانست که بزودی معراج شک خواهد کرد و پیگیر خواهد شد. گوشی را روی صنقلبی انداخت و ماشین را کناری کشید و سرش را به فرمان تکیه داد.
صدای زنگ قطع شد و بلافاصله دوباره زنگ زد. باید جواب میداد.
_بله؟
_مارال؟
_سلام
_سلام، خوبی؟ کجایی؟
_بیرونم، تو چطوری؟ فرودگاهی؟
_آره، الان رسیدم. میام کافه ببینمت
_نه نیا… یعنی، کافه نیستم

بعد از مکث چند ثانیه ای معراج بیان کرد
_قلبم برات تنگ شده نگاه سیاه

چشمانش را بست و سعی کرد لرزش آوایش را که ناشی از لرزش دلش بود پنهان کند.
_منم همینطور اما یکم گحرکت کردار و بیحوصلم بخاطر بابا
_میدونم عزیزم، باشه من میرم خونه هر وقت تونستی زنگ بزن بیام ببینمت
_باشه، خدافظ

تماس را قطع کرد. چقدر سرد بودن با کسی که تمام روح و دلش او را میخواست سخت بود. چند بار تمایل داشته بود به حرفهای الهه خانم بی‌توجهی کند و به متوجه شدارش بشتابد. ولی تامل کرده بود و به یاد آورده بود که قرار گحرکت کردن در این دو راهی برای معراج از هر کسی سخت تر خواهد بود و همان بهتر که کم کم بینشان فاصله بیفتد و جدیت رابطه از بین برود.

به خانه رسید و سری به خانم جان که در آشپزخونه بود زد. بوی خوش قورمه سبزی در منزل پیچیده بود اما میلی به غذا نداشت. در مواقع ناراحتی اشتهایش طوری از بین میحرکت کرد که نمیتوانست خوردن یک لقمه را هم تحمل کند. خانم جان به استقبالش رسید و از دیدن چهره‌ی بیحال و رنگ پریده‌‌ی مارال که مدتی بود به همین شکل بود و قلبیلش را هم نمیگفت قلبش گراهی شد. مارال جلو حرکت کرد بغلش کرد و اضافه کرد
_چند بار گفتم آشپزی نکن خانجان، چرا خودتو خسته میکنی؟
_بیکارم مادر حوصله‌م سر میره، بیا بشین یه چای تازه دم بریزم بخور
_خودم میریزم قربون کف دستت، بابا نیومده؟
_چرا، تو اتاقشه. اونم مثل تو رنگ پریده و حال‌نداره، نمیدونم شما چتون شده به منم نمیگین
_بابا که اظهار کردم یکم مریضه، خوب میشه، منم طوریم نیست یکم خستم نگران نباش فدات بشم

سمت اتاق پدرش مسیر افتاد تا ببیندش اما وسط هال بود که پرویز خان از اتاق بیرون آمد و اظهار کرد
_صوتت که میاد این خونه جون میگیره دختر

لبخند تلخی به پدرش زد و اظهار کرد
_خوبی بابا؟ این داروهای جدید بنظرم خوبن
_آره دخترم خوبن اینقدر فکر منو نکن به زیستن خودت برس

زیستن خودش… بدون معراج زیستن‌ای هم مانده بود مگر! آهی کشید و گفت
_زیستن من تویی و خانجان، شما خوب باشین منم خوبم

خانم جان متوجه شد که بین مارال و معراج اتفاقی افتاده که نام معراج را فاکتور گرفت. با آزردهی نگاهش کرد ولی پیش دامادش نتوانست چیزی بگوید. پرویز خان در حالیکه نفسش گرفته بود و سرفه کرد روی مبل نشست و رو به مارال اظهار کرد
_میخوام چند روزی بریم دشت مغان
مارال با تعجب نگاهش کرد و مقابلش روی مبل قرار گرفت.
_چه عجب؟ حالت مساعد نیست بابا
_اتفاقا هوای تمیز اونجا برام مفیده، قلبم طبیعت و هوای پاک میخواد
_با کی میخوای بری؟
_با تو و خانم جان

خانم جان کف دستی به کمرش کشید و اظهار کرد
_منکه نمیتونم با این زانوها و کمردردم بیام دشت، شما برین
پرویزخان نگاهی به مادر زنش کرد و گفت
_شمارو اینجا تنها نمیزارم خانم جان، اسباب راحتیتونو خودم فراهم میکنم اونجا نگران نباشین

مارال با صحبت پدرش و مادربزرگش یاد حرفهای معراج افتاد. حق با او بود، محبت پدرش به خانجان میتوانست شعاع نوری در روح تاریک و صفحه ی سیاه حیاتش باشد. خانم جان لبخندی به دامادش زد و مارال اندیشید که از وقتیکه پدرش بیمار شده خانجان با او مهربانی میکند و دیگر مثل گذشته سرد و سخت نیست.
_بابا من کار دارم کافه رو نمیتونم ول کنم بیام

کافه بهانه‌ی خوبی نبود و آرزو کرد که پدرش مسافرت رامسر را به رویش نیاورد.
_کافه رو بچه ها میگردونن، تو که همیشگی بالا سرشون نیستی، بیا بریم من میدونم توام احتیاج داری

شاید هم حق با پدرش بود، شاید سفر چند روزگاره به دل طبیعت میتوانست به روح آشفته‌اش آهستهش ببخشد. و از طرفی هم از معراج دور شود.
_درسته، منم از شهر دود گحرکت کرده و شلوغی خسته شدم، باشه بریم چند روزگاری

قرار شد دو روزگار بعد راه بیفسریع و یک شامگاه قبلش به معراج زنگ زد و اضافه کرد که برای تمدد اعصاب پدرش چند روزی به دشت مغان میروند.
معراج از سردی و تغییر ناگهانی مارال مشکوک و غمگین بود ولی از طرفی هم فکر میکرد که بخاطر بیماری سخت پدرش ناراحت است و او هم در این شرایط نباید پیله کند و انتظار عشق و عاشقی داشته باشد. از رفتنش و از اینکه روزها بود همدیگر را نمشاهده کرده بودند دمغ بود ولی به رویش نیاورد و سفر خوشی برایشان آرزو کرد.
مارال داروها، لباس گرم و وسایلی که برای راحتی پدرش و خانم جان نیاز بود به دقت جمع کرده بود و همه ی ساکها را پشت ماشین گذاشت. مقصدشان اردبیل بود و از آنجا بسوی دشت مغان رهسپار میشدند.
پرویز خان کنار مارال نشست و رو به دخترش که پشت فرمان کمربندش را میبست اضافه کرد
_اامان باره تو برام رانندگی میکنی، ضعف و مریضی توانمو گحرکت کرده

۱۳۴پارت
با محبت به پدرش نگاه کرد و اظهار کرد
_یه عمر تو منو همه جا بردی و گردوندی یه بارم من ببرمت، در ضمن وقتی خوب شدی بازم خودت میرونی
با اینکه پرویز خان همیشگی راننده‌ی شخصی داشت اما اکثرا وقتی با خانواده‌اش بود خودش رانندگی میکرد و اوقات پدر و دختری خوش و خاصی با هم داشسریع.
از برودت هوا در اواخر زمستان کاسته شده بود و فقط سوز مطبوعی به جا مانده بود. دشت مغان در تمام فصول جذاب بود و مارال مردمانش را دوست داشت. سالها بود که نراهی شده بودند و قلبش میخواست مثل سابق در دشت اسب سواری کند و بتازاند.
وقتی به مقصد رسیدند و دلربایی دشت را دید آرزو کرد که کاش معراج هم آنجا بود و کنار هم از طبیعت و با هم بودن لذت میبردند. هنوز به مکانی که قرار بود ساکن شوند نرسیده بودند که پسری قد قد بلند سوار بر اسبی قشنگ و اصیل به پیشوازشان وارد شد و وقتی نزدیک شد مارال توانست روزبه پسر ناصرخان را بشناسد.
سرعت ماشین را کمتر کرد و با اخم به پدرش خیره شد و اظهار کرد
_بخاطر اینا اومدیم اینجا؟
_نه به جون تو خبر نداشتم ناصرخان اینجاست

میاطلاع داشت که پدرش ممکن نیست به دروغ به جان او قسم بخورد. پس او هم خبر نداشت و پیشامد اتفاقی بود. روزگاربه دهنه ی اسب سیاه زیبایش را کشید و به ماشین نزدیک شد و به آنها خوشامد اظهار کرد.
مارال شیشه را پایین داد و سلام و علیک سرد و خشکی کرد و پرویز خان هم با او احوالپرسی کرد.
_چطوری پسر؟ اسبت حرف نداره

روزبه در حالیکه سعی میکرد اسب عاصی را در موازات ماشین هدایت کند کف دستی به یال و کوپالش کشید و اظهار کرد
_دومان بینظیره

و نگاهش را از پرویز خان به مارال سُر داد و گفت
_قابل شما رو نداره

مارال عاشق اسب‌ها بود و دومان هم دلرباترین اسبی بود که در عمرش مشاهده کرده بود. اما بخاطر قضیه‌ی تمایل داشتگاری نمیمیل داشت با روزگاربه گرم بگیرد و جوابش را نداد.
روزگاربه از غرور و سردی همیشگی این دختر سیه نگاه خوشش میامد و تبسمی زد و گفت
_میبینمتون

و به تاخت از ماشین جلو افتاد و دور شد. پرویزخان زیر لب بیان کرد
_پسر رشیدیه… چرا قبولش نکردی تعجب میکنم

مارال با گوشه نگاه نگاهی به پدرش کرد و اظهار کرد
_بابا قرار بود دیگه حرفشو نزنیم

پرویز خان نفس عمیقی کشید و هیچ نگفت، و نگاه مارال از آینه به چشمان خانم جان افتاد که با کنجکاوی نگاهش میکرد.
شاید او هم داشت به معراج فکر میکرد. معراجی که در طول مسیر تهران تا دشت مغان از ذهن مارال خارج نشده بود. با مشاهده کردن پسر ناصرخان بدی و گراهی شدگی حالش دو برابر شد زیرا نمیتمایل داشت معراج فکر کند که بخاطر روزگاربه به آن سفر رفته و بودنش را از او مخفی کرده.
ساعتی از رسیدنشان نگذشته بود و ناصر خان به استقبالشان وارد شده و با اصرار آنها را به باغ خودشان برده بود که معراج زنگ زد. اامان بار بود که به این باغ می آمد و خانواده ی ناصرخان را هم نمیشناخت و معذب بود. ساختمان بزرگی که یک طرف باغ بنا شده بود عمارت باغ خودشان را به یادش میاورد. سالن گرد و بزرگی که به شکل سنتی مناسب با حال و هوای دشت مغان و عشایر منطقه مبله شده بود، پر از میهمان بود و مشخص بود که ناصرخان مهمان نواز و خوش مشرب است.
ببخشید ملایمی بیان کرد و برخاست و به اتاقی که همجاده با خانم جان در آن ساکن شده بودند رفت. سنگینی نگاه روزگاربه را حس کرد ولی نگاهش نکرد و مادرش با لبخند اظهار کرد
_راحت باش دخترم

زن چاق و خوش رویی بود و از اامان لحظه‌ی ورودشان با محبت مارال را نگاه میکرد و به بقیه‌ی خانم‌هایی که مهمانشان بودند دورادور نشانش میداد. با مشاهده کردن توجه و محبت مادر روزگاربه قلبش گرفت و آرزو کرد که کاش مادر معراج هم همینقدر دوستش داشت.
به اتاق حرکت کرد و در را بست و به تماس معراج جواب داد.
_بله
_سلام خانم
_سلام
_رسیدین؟
_آره یه ساعتی میشه
_راحت راهی شدین؟ مشکلی که پیش نیومد؟
_نه جادهها خلوت بود راحت اومدیم

معراج میل داشت بگوید “وقتی مال من شدی دیگه نمیزارم تنها بری جایی و نگرانت بشم”‌ اما مخالفت‌ها و داد و بیدادهای مادرش به ذهنش وارد شد و چهره‌اش در هم حرکت کرد و هیچ نبیان کرد. مادرش سدی در مقابل تمایل داشتگاری‌اش از مارال شده بود و مجبور بود کمی صبر کند تا بلکه مادرش راضی شود.

_باشه پس مزاحمت نشم برو خوش بگذره

قلب مارال گراهی شد و با خودش اندیشید که بدون او حتی در بهشت هم خوش نمیگذرد. چه برسد به زمانی که قصد جدایی از او را داشت و از دنیا و زیستن سیر شده بود.
_مرسی، زنگ میزنم بعدا
_مارال
کمی مکث کرد و ساکت بیان کرد
_بله
معراج متوجه سردی کلامش بود
_قبلا میاضافه کردی جانم
_آخه تنها نیستم
_مطمئنی چیزی نشده؟ کاری کردم که ازم آزردهی؟

بغض گلویش را فشرد و قلبش تمایل داشت فریاد بزند که دوستت دارم و از مشتاق دیداریت به جان وارد شده‌ام. خواست بگوید بخاطر خودت و مادرت از تو گذشته‌ام و چیزی از خودم هم نمانده.
_نه… تو همیشگی خوبی

با حرفش معراج کمی ساکت شد و لبخندی زد و اظهار کرد
_باشه، دوستت دارم مارالم
_منم

و قبل از اینکه معراج متوجه گریه‌اش بشود تماس را قطع کرد.
معراج گوشی را روی میز گذاشت و به دیوار مقابلش خیره شد. چیزی در

۱۳۵پارت
این میان آزارش میداد که نمیخبر داشت چیست. از محبت بزرگ ‌مارال به خودش باخبر بود و به احساسش شک نداشت. ولی قلبیل این سردی و دوری ناگهانی را درک نمیکرد. بیماری پدرش نمیتوانست قلبیل قانع کننده‌ای باشد.
الهه خانم از آشپزمنزل بیرون رسید و کاسه‌ای آش به دست معراج داد و اضافه کرد
_آش دوغ پختن برات که بسیار دوست داری، تا گرمه بخور
_کف دستت درد نکنه مولین، لباسمو عوض کنم بیام

سمت اتاقش رفت و کمدش را باز کرد تا تیشرت و شلوار راحتی‌اش را بردارد که متوجه بهم ریختگی لباسهایش شد و تعجب کرد، چراکه تحمل بی‌نظمی و شلختگی را نداشت و لباسهایش همیشگی تا خورده و مرتب بود. چوب لباسهایی را که پیراهن ها و کت و شلوارهایش آویزان بود کناری زد تا لباسهای کف کمد را مرتب کند. هودی طوسی‌اش را از ته کمد برداشت تا دم کف دست بگذارد که مناسب هوای این روزگارها بود. موقع برداشتن چیزی از لای لباس روی زمین افتاد. خم شد برش داشت و با تعجب نگاهش کرد. شی پارچه ای مثلثی شکلی بود و بنظر میامد چیزی داخلش هست. نخ کنارش را شکافت و کاغذی را از درونش بیرون کشید که به خط عربی چیزهایی رویش نوشته شده بود. تقریبا فهمید که چیست اما باورش نمیشد مادرش اهل این کارها باشد تا اینکه میان سطور نگاهش به اسم مارال و مادرش مهناز خانم افتاد! چیزی که دیگر جای شک برایش باقی نگذاشت و دستهایش از خشم لرزید و کاغذ را با غیض در کف دستش مچاله کرد و با قدمهای بلند از اتاق خارج شد.
الهه خانم مقابل تلویزیون جای گرفته بود که با صوتی فریاد معراج از جایش جهید.
_این چیه مولین؟

نگاهش که به کاغذ کف دست معراج افتاد آه از نهادش بررسید. با تته پته گفت
_دعاست مادر، برای سلامتیت
معراج با رنگ و روی سرخ شده از خشم فریاد کشید
_اگه دعاست پس اسم مارال اون وسط برای چیه؟

الهه خانم فهمید که دیگر جایی برای انکار نیست و از روی مبل قد بلند شد و او هم داد زد
_آره سحر و جادوئه، متوجه شدم هر کار میکنم کف دست نمیکشی از اون دختره‌ی شیطان که گولت زده، دست به دامن جادو جمبل شدم بلکه نجاتت بدم
معراج کاغذ و هودی را متوجه لکه ی روغنی رویش شده بود با برآشفتهت به زمین کوبید و داد زد
_اون شیطانه یا زنایی مثل شماها که از این کارا میکنین؟ باورم نمیشه، کافیه هر چقدر ملاحظت رو کردم و به مادر بودنت احترام گذاشتم

با عصبیت سمت اتاقش راهی شد تا وسایلش را بردارد و به هتل برود که مادرش با صدای قد بلند اضافه کرد
_چیه میخوای بری پیش دختر پرویز؟ به من بیان کرده بود کف دست میکشه از یقه‌ت و ولت میکنه پس دروغ اظهار کرده مار خوش خط و خال

با حرفی که مادرش زد انگار دنیا را به فرق سرش کوبیدند! آشفته و هراسان مادرش را چشم دوخت و بیان کرد
_تو وادارش کردی از من جدا بشه؟
_آره حرکت کردم محل کارش و آبروشو بردم، گفتم هیچوقت قبولش نمیکنم. مگه بچه‌مو از سر مسیر پیدا کردم که بدمش کف دست هر نااهلی

با ناباوری و خشم مادرش را خیره شد ولی هیچ نبیان کرد. قطعا هر کس دیگری جز مادرش این کار را با مارال میکرد دودمانش را به باد میداد.
_کاری کردی که دیگه نخوام تو این خونه بمونم، حرفی پیدا نمیکنم که بهت بگم

مادرش با دیدهانی پر از کینه‌ی مارال و ترس از کف دست دادن معراج نگاهش میکرد که به سرعت وسایلش را جمع کرد و بدون حرفی از خونه بیرون زد. ماشین را از پارکینگ بیرون آورد و شماره‌ی مارال را گحرکت کرد. اکنون قلبیل رفتار جمتوجه شد و عجیب مارال را میاطلاع داشت. میتوانست حدس بزند که دختر بیچاره با کار مادرش چه عذابی کشیده و مجبور به گراهی شدن این تصمیم شده است.
چند بار بوق زد ولی مارال جواب نداد. بار دیگر و سه باره شماره را گراهی شد ولی باز هم بی جواب ماند. میدانست که دارد از او فرار میکند.
استارت زد و ماشین را سمت خانه‌ی افرا و آهیر راند.

The post رمان خلسه پارت ۴۴ appeared first on رمان دونی.