رمان خلسه پارت ۴۵

رمان خلسه:
۱۳۶پارت

سرما و برودت هوا در دشت مغان به پرویزخان اجازه نداد آنطور که قلبش میتمایل داشت بیرون برود و در فضای باز نفس بکشد. با پتوی نازکی که مارال دور شانه‌هایش انداخته بود پشت پنجره‌ی سراسری هال روی صنقلبی راک ناصرخان قرار گرفته بود و محوطه‌ی باغ را نگاه میکرد. خانم جان هم با همسر ناصرخان و زنهای دیگر دور کرسی سنتی که با لحاف و رو کرسی اعیانی پوشیده و تزئین شده بود نشسته بودند و صحبت میکردند، و دختر و پسرهای جوان که مشکلی با سردی هوا نداشتند از باغ خارج شده و مشغول اسب سواری و گردش بودند.
مارال نمیمیل داشت پدرش را تنها بگذارد و از طرفی هم نمیمیل داشت با روزگاربه که مدام دور و برش میگشت همجاده شود و با بقیه برود. اما پرویزخان اصرار کرد و فکر و ذهن مارال هم در پی اسب سواری و تاختن در دشت بود.
بالاخره با پیشنهاد روزبه که اضافه کرد همگی به اصطبل بروند و اسبی انتخاب کنند مقاومتش در هم شکست و با بقیه جادهی شد. دو دختر بودند که مدام مارال را خصمانه نگاه میکردند و زیر لب چیزهایی به هم میبیان کردند. یکی از دخترها موهای خرمایی کشیدهی داشت که تا پایین کمرش ریخته بود و کلاه و لباس و چکمه های ساق کشیده سوارکاری تنش بود و از نگاه‌های خیره‌اش به روزگاربه میشد درک کرد که عاشق اوست.
مارال بقدری آشفته و افسرده بود که حوصله‌ی توجه کردن به این چیزها را نداشت و سعی کرد تمام مدت از روزبه دور بایستد. قبل از همه جلوتر حرکت کرد و وارد اصطبل شد و اسبی قهوه‌ای و خوش قد و بالا را انتخاب کرد و رو به روزگاربه که از پشت سرش وارد شده بود کرد و بیان کرد
_میشه این اسبو بردارم؟
روزگاربه عمیق و با لبخند نگاهش کرد و گفت
_همشون متعلق به خودتون هستن، ولی من میمیل داشتم امروز دومان رو بدم بهتون برای سواری

همان دختر که پشت سر روزبه با دوستش رسیده بود و کنارشان ایستاده بود با اخم گفت
_تو که اسب عزیزتو به هیچکس نمیدادی روزگاربه خان، این خانم چه فرقی با ما داره که میخوای دومانو بهش بدی؟

روزبه نگاه عاقل اندر سفیهی به دختر کرد و اظهار کرد
_فرقتون مثل شبه با روز، مثل یابو با اسب تک شاخ

سه پسری که یکیشان برادر همین دختر بود با حرف روزگاربه زیر خنده زدند و دخترها با غمگینی سمت اسب ها رفتند. مارال توجهی به هیچ کدامشان نکرد و با اینکه شیفته‌ی دومان بود اما بدون حرفی دهنه‌ی اسب قهوه‌ای را گرفت و از اصطبل بیرون آورد. دو سالی میشد که سواری نکرده بود ولی آنقدری مهارت داشت که بدون کمک کسی فرز و چابک روی اسب بنشیند و اسب را هی کند.
کمی که یورتمه راهی شد و سوارکار و اسب به هم عادت کردند مارال در جهت دشتِ باز و بدون مانع اسب را هدایت کرد و تازاند. لذتی که تاخت با اسب داشت فراتر از سرعت گراهی شدن با ماشین بود و مارال عاشقش بود. حین تاختن به این در ذهنش گذراند که شاید پرواز هم برای معراج چنین حس بینظیری دارد و با فکر معراج اشک به چشمانش آمد و اجازه داد تا سرازیر شوند و با سرعتی که روی اسب پیش میراهی شد در باد رها شوند.
روزگاربه از دور به اسب سواری تماشایی مارال نگاه میکرد و قلبش میتمایل داشت هممسیرش شود و با هم کل دشت را اسب بتازانند. ولی غمی که در نگاه این دختر بود و دائم از او دوری میکرد مانعش میشد و نمیمیل داشت خودش را به او تحمیل کند.
گوشی‌اش را از جیب کاپشنش درآورد و عکسی از مارال در حالیکه به سرعت میتاخت و موهایش از شالش بیرون ریخته و در هوا پریشان شده بود گحرکت کرد و در اینستاگرامش شیر کرد. زیر پست نوشت:
زیر طیف تابشش
آیینه‌ها صف می‌کشند…

افرا رو به روی آهیر روی مبل نشسته بود و به آهنگ جدید او که با گیتار مینواخت گوش میکرد که با به صوت درآمدن زنگ آیفون توجهشان به در جلب شد. افرا از جایش بلند شد و به صفحه‌ی آیفون چشم دوخت و معراج را دید. با تعجب به آهیر چشم دوخت و گفت
_معراجه

آهیر گیتار را کنار گذاشت و گفت
_حتما بخاطر مارال اومده، حواست باشه چیزی نگی بهش
افرا کلید آیفون را فشرد و با ناراحتی به آهیر اظهار کرد
_بخاطر قاما که به مارال دادم تا حالا چیزی بهش نبیان کردم ولی حقشه که بدونه

آهیر سمت در رفت بازش کرد و در حالیکه منتظر بالا آمدن معراج بود بیان کرد
_بهرحال حیات ماراله و ازت تمایل داشته نگی، فعلا چیزی نگو تا ببینیم چی پیش میاد

در آسانسور باز شد و معراج در حالیکه آشفتگی و ناراحتی بخوبی از وجناتش پیدا بود خارج شد.
_سلام
_سلام کاپتان، به‌شدت خوش اومدی
_ببخشید مزاحمتون شدم

افرا جلوتر حرکت کرد و به داخل خونه تعارفش کرد.
_بیا تو مگه غریبه‌ای، چه مزاحمی

آهیر در را بست و معراج با کلافگی روی مبل نشست و گفت
_از مارال خبر داری؟
افرا و آهیر هم مقابلش قرار گرفتند و افرا گفت
_آره رفته دشت مغان، مگه نمیدونی؟
_چرا میدونم، اما امروزگار زنگ میزنم جواب نمیده

افرا دلیل جواب ندادن مارال را میدانست اما چیزی نگفت و فقط نگاهش کرد.
_افرا چرا به من ناظهار کردی؟
_چیو؟
_منکه میدونم مارال همه چیو به تو میگه، ولی تو چرا از من مخفی کردی نمیدونم

افرا با استیصال به آهیر نگاه کرد، گویی با نگاه از او مشورت میخواست تا بگوید چه کند.

۱۳۷پارت

_راستش… مارال ازم تمایل داشت اینبار چیزی بهت نگم، اما بنظرم از خودش بپرس که چی شده

معراج دستی لای موهایش کشید و با غمگینی بیان کرد
_میدونم، امروزگار مادرم بیان کرد چه شاهکاری کرده

افرا با تعجب نگاهش کرد و گفت
_چه عجب مادرت از افتخاراتش گفته برات، اینم بیان کرده که حرکت کرده کافه و آبروی طفلی مارالو برده؟

آهیر کف دستش را روی پای افرا گذاشت و اظهار کرد
_عزیزم
و اشاره کرد که آهسته باشد و ادامه ندهد.
_آره گفت، اصلا نمیفهمم مادرم چطور همچین کاری کرده!… مارال چه حالی شده میتونم حدس بزنم، تا جایی که حتی تصمیم گرفته از من جدا بشه و بخاطر همین هم فکر کنم جوابمو نمیده
_بله به همین قلبیله، و فکر میکنم باید کاری بکنی تا دیر نشده

معراج سرش را بلند کرد و با مضطربی و تعجب به افرا نگاه کرد و بیان کرد
_برای چی دیر بشه؟ مارال سه روزگار دیگه برمیگرده و من میرم با پدرش حرف میزنم

افرا گوشی‌اش را از روی میز برداشت و اظهار کرد
_بزار نشونت بدم خودت ببین چرا ممکنه دیر بشه

عکسی که روزگاربه از مارال در اینستاگرامش گذاشته بود را مشاهده کرده بود و همان لحظه به فکرش رسید که معراج را با آن عکس بترساند و مضطربش کند. هر چند که میدانست مارال غیرممکن است به درخواست ازدواج روزگاربه و خواستگاری ناصرخان جواب مثبت دهد، اما قلبش میخواست معراج را کمی اذیت کند. دوستش از کف دست این آدم و مادرش کم نکشیده بود.
وارد پیج روزگاربه شد که از زمان خواستگاری‌اش از مارال فالواش کرده بود و آخرین پستش را به معراج نشان داد و اضافه کرد
_ببین این عکسِ کیه، کی پست کرده، و زیرش چی نوشته

معراج با گیجی گوشی را از کف دست افرا گراهی شد و با متوجه شدن عکس مارال که در حال اسب سواری بود و مشاهده کردن اسم و پروفایل صاحب پیج دیدههایش گرد شد و زبانش بند رسید. مصرع شعری را که روزبه زیر عکس نوشته بود خواند و احساس کرد فشاری به دل و سر و گوشهایش وارد میشود.
_این یعنی چی؟ مارال با اونا رفته مغان؟

افرا با رضایت از ری ‌اکتی که معراج داده بود گوشی‌اش را از دست او گراهی شد و گفت
_نه مارال نمیدونسته خانواده‌ی ناصرخان اونجا هستن، ولی الان تو یه خونه هستن و اینطور که از گفته های مارال حدس میزنم ممکنه اتفاقهایی بیفته

معراج دسته‌ی مبل را فشرد و گفت
_چه اتفاقهایی؟‌ واضح حرف بزن ببینم

آهیر پوفی کشید و به افرا نگاه کرد وگفت
_نرو رو مخش، چرا اذیتش میکنی مرض داری؟
_الان اذیت بشه بهتره تا اینکه کارت عروسیشونو بگیره

معراج با حرفهایی که از افرا شنید آشفته شد و سراسیمه از روی مبل بلند شد و شماره‌ی مارال را گراهی شد. ولی باز هم جواب نداد و معراج در حالیکه با کلافگی دور مبل ها قدم‌رو میحرکت کرد به افرا گفت
_به من جواب نمیده، یه بارم تو زنگ بزن ببین جواب میده یا نه
_باشه میزنم به شرطی که حرف نزنی و نفهمه اینجایی
_چرا؟‌ میخوام باهاش حرف بزنم
_اگه میخواست با تو حرف بزنه به تماس خودت جواب میداد، پس چیزی نگو تا بپرسم ببینم چه خبره اونجا

معراج با غمگینی و فشار کناری ایستاد و کف دستهایش را در جیب شلوار جینش فرو کرد. افرا شماره را گحرکت کرد و بعد از سه بوق آزاد مارال جواب داد
_الو
_مارال، چطوری عزیز قلبم؟

معراج از اینکه مارال به تماس افرا جواب داد با کلافگی نفس عمیقی کشید و افرا اشاره کرد که ساکت باشد.
_چطور میخوای باشم، مرده‌ی متحرک

افرا نمیمیل داشت معراج حال بد مارال را بفهمد و طوری حرف زد که انگار حالش خوب است و خوش میگذرد.
_خب خوش بگذرون عزیزم، اونجا که همه‌ی اسباب خوشی فراهمه، اسب و طبیعت و روزبه خان و…

آهیر به افرا دیده غره حرکت کرد و معراج تلخ نگاهش کرد.
_چه خوشی افرا؟ زده به سرت؟
_عکسی که روزگاربه ازت تو اینستاش گذاشته مشاهده کردم، چه عکس دلبریه، زیرشم از درخشش و تابشت شعر نوشته خانم
معراج مشتش را فشرد و سمت پنجره رفت و بیرون را خیره شد.
مارال که از عکس خبر نداشت با عصبیت اظهار کرد
_عکس منو گذاشته؟ غلط کرده مرتیکه عوضی
_آره عزیزم باشه
_افرا چرا مثل خنگا حرف میزنی؟ حالت خوبه؟
_خوبم جانم، مسرور شدم برات امیدوارم تصمیم درستی بگیری
_چه تصمیمی؟‌ چی میگی واسه خودت؟ قطع کن برم سراغ این پسره ببینم با اجازه کی از من عکس گرفته
_باشه عزیزم خوش بگذره
_گمشو بابا

مارال با عصبانیت از حرفهای بی سر و ته افرا تماس را قطع کرد و سمت ته باغ و اتاقک شیشه ای که به ظاهر مکان مخصوص روزگاربه بود راهی شد.

معراج با اخم سمت افرا برگشت و بیان کرد
_تو که از اون مشتاق‌تری برای وصالشون
_خب آره مشتاقم دروغ چرا، روزبه و خانواده‌ش قدر مارال رو میدونن، مثل مادر تو نیستن که طوری رفتار میکنه انگار مارال کور و کچله

معراج نخواست با افرا بحث کند و نگاهی به آهیر کرد و سری تکان داد و آهیر رو به افرا بیان کرد
_شر به پا نکن اصغر نسناس
و رو به معراج کرد و گفت
_داداش تو به حرف این گوش نده، مارال دختری نیست که به آسونی به کسی جز تو بله بده

معراج سوئیچش را از روی میز برداشت و اظهار کرد
_نمیتونم ریسک کنم آهیر، تا الانشم بخاطر رضایت مادرم وقت زیادی از کف دست دادم

۱۳۸پارت

در حالیکه از در خارج میشد افرا اضافه کرد
_کجا میری الان؟
_همونجا که باید برم
_بنظر منم باید بری پیش مارال، گفت روزگاربه بسیار اصرار کرده و اونم داره به پیشنهادش فکر میکنه

معراج در حالیکه نفسش در سینه حبس شد نگاهی به افرا کرد و به سرعت از خانه خارج شد.
آهیر پشت سرش داد زد
_معراج صبر کن منم باهات بیام عصبی هستی اینطوری رانندگی نکن

ولی افرا از پنجره پایین را نگاه کرد و گفت
_دیر اضافه کردی، به سرعت برق رفت
_آخه عقل نداری تو بچه؟ خدای نکرده اگه اتفاقی تو جاده براش بیفته چی؟

افرا دلواپس شد و گفت
_وای خاک تو سرم به اونجاش فکر نکردم، زنگ بزن به کامیار بگو باهاش بره

آهیر سری تکان داد و سریع شماره‌ی کامیار را گحرکت کرد
_سلام داش، ببین وقت کمه یه زنگ به معراج بزن بگو بیاد دنبال تو با هم برید اردبیل
_چیشده حاجی؟ اتفاق بدی افتاده؟
_معراج الان راه افتاد بره دشت مغان پیش مارال، ولی آزردهه بخاطر یه خواستگاری که اونجاست، نزار تنها بره تو بلدی متقاعدش کنی، عجله کن

کامیار باشه‌ای گفت و قطع کرد و تند شماره‌ی معراج را گراهی شد
_کامی دارم رانندگی میکنم بعدا حرف میزنیم
_نه داداش کارم واجبه، بیا دنبالم نمایندگی با هم بریم
_تو کجا؟
_هر جا که تو داری میری
_نمیخواد کامیار، تو چرا بیای؟ بمون پیش زنت حامله‌ست
_مادرم و منیر هستن تنها نیست، اما تو اگه با این حال تنها بری دلواپس میشم
_نه داداش اضافه کردم که نمیخواد
_معراج به روح بابام اگه بدون من بری دیگه نه من نه تو

میخبر داشت که کامیار از خودش هم یکدنده‌تر و لجبازتر است و وقتی به روح پدرش قسم میخورد یعنی گزینه‌ی دیگری برایش باقی نگذاشته.
_باشه میرسم تا یه ربع

کامیار پشت فرمان جای گرفت و معراج را مجبور کرد تا دشت مغان کنارش بنشیند.
_چه خبرته برادر من؟ نکنه عروسیشونه که تو به این حال و روزگار افتادی
معراج با کلافگی انگشتهایش را چند بار لای موهایش کشید و اضافه کرد
_اشتباه کردم کامی، نباید منتظر راضی شدن مادرم میشدم، باید خودم مجبورش میکردم که راضی بشه
_نترس مارال مال خودته، من تو چشماش مشاهده کردم که چقدر دوستت داره
_لیلی هم تو رو دوست داشت، اما وقتی گند زدی از لجش راهی شد ازدواج کرد

کامیار با یاد کاری که با لیلی کرده بود و او هم از سر لجبازی به عقد آن مردک دررسیده بود لبهایش را به هم فشرد و بیان کرد
_یعنی میگی مارال هم مثل لیلی سگ اعصابه؟ این دیوونگی رو میکنه؟
انگشتش را روی لبش گذاشت و از شیشه جاده را خیره شد و گفت
_نمیدونم کامیار، نمیدونم

کامیار کف دستش را روی زانوی او گذاشت و گفت
_خوبه که زود درک کردی جریانو و داریم میریم که جلوی اتفاق احتمالی رو بگیریم، چیزی نشده هنوز، پس دلواپس نباش، تو اشتباه منو نمیکنی

شب بود و سکوت دلربایی دشت مغان را فرا گراهی شده بود. مارال تحمل قرار گرفتن در جمع شلوغ خانه‌ی ناصرخان را نداشت و به اصطبل حرکت کرد تا سری به اسب‌ها بزند. چند ساعت قبل سراغ روزگاربه که با دوستانش در سالن شیشه‌ای مدور گوشه‌ی باغ نشسته بودند و قلیان میکشیدند رفته و سرش داد زده بود که به چه حقی عکس او را در پیجش گذاشته.
روزبه با تعجب به دختر خشمگین مقابلش که نگاهان درشت سیاهش از همیشگی براقتر شده بود کرده و اظهار کرده بود فکر نمیکرده که مارال از این کارش ناراحت شود و الساعه پاکش میکند.
بعد از آن مارال بدون خوردن شام و بدون حرفی با کسی به اصطبل حرکت کرده و خودش را در آنجا حبس کرده بود.
به تماسهای معراج جواب نداده بود و بقدری قلبش به درد می‌آمد که حتی گریه و اشک هم دیگر سبکش نمیکرد. بدون معراج جهان را نمیمیل داشت و از حیات سیر شده بود. چه بخت و سرنوشتی بود که بعد از سیزده سال به معشوق رسیده بود و در عین دلبسته شدن طرفین بخاطر مخالفت و نفرینهای مادرش مجبور به دوری از او شده بود.
مقابل اصطبل اسب قهوه‌ای که دو روزگار بود دوست شده بودند جای گرفته بود و با او حرف میزد که معراج و کامیار به دشت رسیدند.
معراج در وسط جاده زنگ زده و آدرس دقیق را از افرا گرفته بود و وقتی به باغ ناصرخان رسیدند و اظهار کردند آشنای پرویزخان هسشتاب‌زده دربان به داخل دعوتشان کرد.
روزگاربه به استقبالشان وارد شد و با مشاهده کردن نگاه خشمگین معراج درک کرد که این مرد باید ربطی به مارال داشته باشد. پرویزخان با متوجه شدنشان خوشحال شد و رو به ناصرخان گفت که کاپتان مانی و دوستش از عزیزانش هستند و آنها نیز مراتب مهمان نوازی و احترام را به جا آوردند.
نگاه معراج مدام دنبال مارال میگشت ولی او را بین جمع دخترها و زنهای مجلس نمیافت.
از طرفی خوشحال بود که مارال در جایی که روزگاربه بود حضور نداشت و از طرفی هم دلواپس بود که آن موقع شامگاه کجا میتواند باشد.
خانم جان با دیدن معراج گل از گلش شکفت و جلو آمد و خوشامد اضافه کرد و وقتی معراج دستش را با مهربانی فشرد و آهسته پرسید
_مارال کجاست خانم جان؟
ساکت اضافه کرد
_رفته اصطبل پیش اسبا مادر، برو پیشش

معراج کمی قرار گرفت تا توجه بقیه را جلب نکند و بعد از خوردن چای به کامیار اظهار کرد
_با یه بهونه‌ای بریم بیرون، مارال بیرونه

۱۳۹پارت

کامیار بخاطر چای و شیرینی تشکر کرد و رو به ناصرخان و پرویزخان که در صدر مجلس جای گرفته بودند گفت
_با اجازتون ما یه گشتی بزنیم

پرویزخان که درد معراج را میاطلاع داشت تبسمی به لبش وارد شد و اضافه کرد
_برین بگردین، اینجاها شامگاهش هم مشاهده کردنیه

ناصرخان رو به کامیار گفت
_آخر شامگاه میریم عمارت پشتی، بیایین خدمتتون باشیم

کامیار میخبر داشت که منظورش از خدمت و عمارت پشتی، بساط منقل و تریاک است که رسم مهمان‌نوازی خان‌ها بود و از فکر اینکه لیلی اگر این پیشنهاد را میشنید خان را دو شقه میکرد خنده‌اش را خورد و اضافه کرد
_دیده خان، خدمت میرسیم
ناصرخان نگاهی به قد و قامت قد بلند و ورزیده‌ی کامیار کرد و به پرویزخان گفت
_جوون رشیدیه، شامگاهیه ماهاست… اون یکی خلبانه آشفته‌ست، نگاه میکنه ولی انگار نمیبینه

پرویزخان از تیزی دوستش خنده‌ای کرد و اظهار کرد
_عاشقی حواس نمیزاره، حتی برای خلبان جماعت

هر دو به حال جوانها خندیدند و به دور شدن معراج و کامیار خیره شدند. روزگاربه مسیرشان را با نگاه تعقیب کرد و نمشاهده کرده میاطلاع داشت که مقصد معراج اصطبل اسب‌هاست. اما دنبالش نراهی شد و اجازه داد تنها باشند. شاید دلیل غم و گوشه‌گیری دختر پرویزخان همین مرد بود و عاشقیی میانشان وجود داشت که دختر او را نخواسته بود.
مارال تنها در اصطبل مقابل اسب قهوه‌ای جای گرفته بود و با او درد و دل میکرد. کامیار بیرون اصطبل توقف کرد و به معراج اضافه کرد
_برو تو من اینجام
_سرده کامی بیا تو
_نه داداش برو حرفاتو باهاش بزن، منم زنگ ‌میزنم به لیلای خودم گرما میگیرم ازش

معراج به عشق کامیار که برایش بینظیر و ستودنی بود تبسمی زد و با دلی که ضربانش بیشتر از معمول بود در اصطبل را به آهستهی باز کرد.
بیشتر از هشت نه اسب آنجا بودند و صدای نفس‌ها و شیهه‌های گاه و بیگاهشان باعث میشد مارال متوجه ورود معراج نشود.
نزدیکتر رفت و پشت مارال از حرکت ایستاد. دختری که صاحب قلبش بود با حالت افسردهی روی سکوی سیمانی مقابل یک اسب قرار گرفته بود و زانوهایش را بغل کرده بود. تصویر مارال مصوتق خوبی برای زانوی غم بغل گحرکت کردن بود و دل معراج از تنهایی و غمش گراهی شد.
به سکوتش ادامه داد و تمایل داشت حرفهای مارال را بشنود.
_ میدونی قهوه‌ای، خسته‌م از دم و بازدم… تا حالا اندیشیدی این نفسی که برای بقا میکشیم چقدر بی وقفه‌ست؟.. از لحظه‌ای که به جهان اومدیم حتی یک دقیقه هم متوقف نشده و استراحت نداشته… من اینروزا خسته‌م از این سالها دم و بازدم گراهی شدن بی وقفه… وقتی مادرم مرد و دیگه نفس نکشید، حس کردم که چقدر آروم شد… دیگه زحمت نفس گحرکت کردن و پس دادن نداشت، به معنای واقعی راحت شده بود… مرگ آرامش بینظیریه، و من با اینهمه درد و غم به یه ساکتش از جنس مرگ نیاز دارم

معراج میل داشت جلو برود و بی درنگ در آغوش بکشدش… اما مکث کرد و در ذهنش گذراند که قطعا در آن خلوت و مکان غریبه خواهد هراسید و بغل کردن یک‌بارهی‌اش کار درستی نیست.
گوشی‌اش را درآورد و پیامی برایش فرستاد. گوشی مارال آوا کرد، نگاهش کرد و رو به اسب گفت
_معراجمه… زنگ میزنه، پیام میده، و من اجازه ندارم بهش جواب بدم، بنظر توام این ظلمه قهوه‌ای، نه؟

و پیام را خواند و با بغض اضافه کرد
_نوشته مشتاق دیدارتم دیده سیاه

و معراج متوجه شد که گوشی را بوسید و اشکهایش را پاک کرد.
_قلبم میخواد براش بنویسم من از مشتاق دیداریت دارم دق میکنم، اما… نمیشه

مشغول نوشتن جواب برای معراج شد و او به‌سرعت صدای اعلان را خاموش کرد تا مارال نشنود.
پیامش رسید که نوشته بود
“میبخشی یکم گراهی شدارم نتونستم جواب بدم بهت”

معراج لبخندی زد و در جوابش نوشت
“من الان پشت سرتم، دارم تو و قهوه‌ای رو نگاه میکنم، میخوام بغلت کنم اما ترسیدم زهره ترک بشی، برگرد نگام کن”

مارال پیام را خواند و به دفعتاً از جایش جهید و به پشت سرش نگاه کرد.
با مشاهده کردن معراجی که با چند قدم فاصله توقف کرده بود و به رویش تبسم میزد چیزی درون دلش فرو ریخت و نگاههای درشت دلربایش درشت‌تر شد.
با ناباوری بیان کرد
_معراج…

معراج قدمی جلوتر آمد و با تمام عشقی که در قلبش به او داشت گفت
_جونم

مارال بیشتر از آن نتوانست احساساتش را مهار کند و به سمتش دوید و در آغوشش فرو راهی شد.
معراج محکم بغلش کرد و سر و صورتش را غرق بوسه کرد و گفت
_به‌شدت قلبم برات تنگ شده بود بی‌انصاف، به‌شدت

مارال در حالیکه اشکهایش روی کاپشن معراج میریخت اضافه کرد
_میدونی چند روزگاره نمشاهده کردمت؟ چند روزگاره قلب سیر حتی باهات حرف نزدم؟
_پنج روز و ۱۴ ساعته که ندیدمت، و دو روزگاره که جواب تلفنامو نمیدی

مارال از اینکه معراج هم مثل خودش دلتنگ بوده و ساعت شماری کرده در حین گریه خندید و گفت
_داشتم از بی تو بودن میمردم معراج… واقعا داشتم میمردم کم‌کم
معراج دستانش را محکمتر دور بدن ظریف مارال حلقه کرد و او را در حصار تنش کشید و گفت
_دیگه یه روز هم ازت جدا نمیشم، حتی اگه آسمون به زمین بیاد و زمین به آسمون بره

با حرفی که زد مارال الهه خانم را به یاد آورد و دلش تیر کشید، سرش را بالا گراهی شد و ته نگاههای معراج خیره شد و گفت

_اما مادرت…
معراج سرش را بوسید و اظهار کرد
_هیس…
_من بهش قول دادم معراج
_تو قبلش به من قول داده بودی که ولم نکنی

مارال کمی فاصله گرفت و با تعجب گفت
_کی قول دادم به تو؟
کف دستی به دستبند مارال دور مچش کشید و اضافه کرد
_همون شامگاهی که بالای درخت این کف دستبندو بستم به کف دستت و تو سیزده سال تموم بازش نکردی… همون روزگاری که خبر قبولی کنکورمو بهت دادم و لبات رو لبام قفل شد… تو همون موقع به من قول دادی در واقع

با دلدادگی و محبت عمیقی به هم خیره شدند و معراج خم شد و لبهای مارال را با تمام وجود و حرارت بوسید. هر دو چشمهایشان را بسسریع و از آن بوسه و اتصالی که گویا روحشان و تمام جسمشان را به هم وصل کرد لذت بردند. بوسه‌ای طولانی که بعد از آنهمه مشتاق دیداری و سردی هر دو نیاز داشتند و سیر نمیشدند. بعد از دقایقی هر دو نفسی کشیدند و جدا شدند. مارال سرش را در سینه‌ی معراج مخفی کرد و معراج هم موهایش را بوسید و گفت
_خیلی دوستت دارم مارال، دیگه جدایی بسه، میخوام طی چند روز رسما و شرعا مال من بشی

مارال مست و شیدا از عطر خوش معراج و حرفهایش بیان کرد
_منم دوستت دارم، منم آرزومه تا آخر عمرمون متعلق به هم باشیم
معراج چانه‌اش را با کف دست گرفت و اظهار کرد
_پس همین امشامگاه از پدرت تمایل داشتگاریت میکنم

مارال با نگرانی نگاهش کرد و گفت
_نمیخوام بخاطر من رابطه‌ت با مادرت خراب بشه، از این تنش و مشکلات میترسم
_مادرم با کارای خودش باعث خرابی رابطمون شد، تو به این چیزا فکر نکن دیگه، به اندازه‌ی کافی زجر کشیدی

وقتی از اصطبل بیرون وارد شدند کامیار را متوجه شدند که از سرما یقه‌ی پالتو‌اش را بالا داده و در خودش جمع شده بود و با تلفن حرف میزد.
_الهی که من فدای خودت و جوجوی توی قلبت بشم قلببرم، قلبم خواست الان پیشت بودم و بغلت میکردم، تا صبح میبوسیدمت

معراج قبل از اینکه حرفهای کامیار به جاهای باریک بکشد سرفه ای کرد و با مارال لبخند زدند. کامیار متوجهشان شد و به لیلی گفت
_خب خانمم اسب‌ها، آخ نه بچه‌ها، از اصطبل خارج شدن، برم قبل از خواب زنگ میزنم باز

و به سمت معراج و مارال که با خنده نگاهش میکردند راهی شد و گفت
_خب لبا خندونه شکر خدا ماموریت با موفقیت انجام شد

معراج که دست مارال را گحرکت کرده بود با کف دست دیگرش به شانه‌ی کامیار زد و اضافه کرد
_جبران کنم برات رفیق
_زود ازدواج کنین و یه دختر برای پسرم بیارین که از الان طالبشیم

مارال از خجالت قرمز شد و معراج با سرخوشی اضافه کرد
_پسره؟ به، مبارکه برادر
_مخلصم، ایشالا خبرای خوب شما رو بشنویم به زودی

معراج کف دست مارال را محکمتر فشرد و اضافه کرد
_همین امشب با پرویزخان صحبت میکنم، دیگه کافیه اینهمه صبر

تبسم ملیحی که روی لب مارال بود، و برق خرسندی در نگاهانش، به نظر معراج جذابترین تابلوی جهان بود که میمیل داشت یک عمر در دیوار زیستن‌اش قابش کرده و تماشایش کند…

The post رمان خلسه پارت ۴۵ appeared first on رمان دونی.