۱۴۱پارت
کف دست در کف دست هم به سوی منزل حرکت کردند و قبل از ورود به ساختمان کف دست هم را رها کردند و کامیار بیان کرد
_آقا این یارو خان میخواد مارو بنشونه پای منقل، چیکار کنیم که طفره بریم؟
معراج لبخند زد و گفت
_منکه اهلش نیستم ولی تو یه نفس بزن روشن شی
_مگه من اهلشم یزید؟
در حال خنده و صحبت بودند که در چوبی خونه باز شد و روزگاربه همجاده پسرعمویش بیرون آمد. معراج با اخم و ابروهای گره کرده نگاهش کرد. ولی روزبه تبسمی زد و اشاره‌ای به مارال کرد و اضافه کرد
_پس باید شما میومدین که ما صورت مارال خانم رو خندون ببینیم کاپتان
اشاره‌اش به این بود که میداند مارال قلب در گرو معراج دارد و با روی گشاده و خندان با این مسئله رو در رو شده است. معراج هم مفهوم کلامش را گرفت و اخمهایش را باز کرد و با تبسم به مارال چشم دوخت.
کامیار کف دستی به شانه‌ی روزگاربه که مثل خودش قدبلند و درشت اندام بود زد و اضافه کرد
_بنظر آدم مشتی و بامرامی میای
_بامرامی از خودتونه لطف دارین
_قربونت
روزگاربه لبخند زد و اضافه کرد
_راستی شنیدم که دنبال چاره میگشتی که از دعوت بابام فرار کنی
کامیار کف دستی به پس گردنش کشید و با خنده‌ی معذبی اظهار کرد
_ضایع شدیم که پس
_نه داداش خودم فراریت میدم، حله
و به پسرعمویش گفت
_آیدین برو به بابا بگو من مهمونارو بردم بیرون دیروقت برمیگردیم
کامیار از اینکه به راحتی از تنگنا خلاص شده بود بطور نمایشی نفس عمیقی کشید و اظهار کرد
_خدا خیرت بده پسرِ خان
روزگاربه به خنده‌اش ادامه داد و رو به معراج و مارال اظهار کرد
_اینجا یه مکان قشنگی هست که مثل کافه و رستوران سنتیه و وقتی میام دشت اکثرا اونجام، اگه موافقین بریم
پاتوق روزگاربه واقعا جای قشنگی بود و به همه‌شان خوش گذشت. مخصوصا به مارال و معراج که دیده از هم برنمیداششتاب‌زده و کف دستهایشان از هم جدا نمیشد.
دیر وقت بود و همه خوابیده بودند که به باغ برگششتاب‌زده. معراج گفت صبح فردا با پرویزخان صحبت خواهد کرد و سمت اتاقی که روزگاربه نشان داد رفتند و خوابیدند.
معراج پرواز صبحش را به همکارش سپرده بود و برای پرواز شب مجبور بود که به تهران برگردد. اول صبح کنار پرویزخان حرکت کرد و در مورد مارال حرف زد.
_من از سالهای نوجوونی به دخترتون علاقه دارم پرویزخان، ولی اونوقتا شرایط مالی خوبی نداشتم و ازش دور موندم چراکه فکر میکردم سهم من نیست. ولی الان میتونم با خیال راحت مارال رو ازتون خواستگاری کنم
پرویز خان تبسمی زد و بیان کرد
_منم فکر میکردم که دخترم به هیچ وجه سهم تو نیست، اما میبینیم که جلوی قسمت و سرنوشت رو نمیشه گرفت
_من الان باید برگردم تهران، پس خیالم راحت باشه که شما موافقین؟
_آره جوون، من موافقم. برو با خانواده‌ت بیا برای خواستگاری رسمی
معراج از یادآوری مادرش پکر شد و اضافه کرد
_مادرم متاسفانه به این وصلت راضی نیست ولی من تضمین میکنم که مارال با من خوشبخت بشه و نزارم کسی ناراحتش کنه
پرویزخان پیپش را که دکتر برایش قدغن کرده بود آتش زد و بیان کرد
_نمیشه، مادرت باید راضی بشه
ساعتی بعد معراج و کامیار از همه خداحافظی کردند و معراج با ناراحتی پشت فرمان قرار گرفت. با مارال در حیاط پشتی حرف زده بود و تا دو روزگار بعد خداحافظی کرده بودند. کل مسیر تا تهران به رضایت مادرش اندیشید و به نتیجه‌ای نرسید و با کلافگی به رانندگی ادامه داد.
اما پرویز خان قبل از رسیدن معراج به تهران تصمیمش را گراهی شده بود و به مارال اضافه کرد که کار مهمی پیش وارد شده و باید به تهران برگردند. با چند ساعت فاصله از معراج و کامیار آنها هم جادهی شدند و مارال که برخلاف مسیر حرکت کرد پر از اندوه و ناامیدی بود در مسیر برگشت با سرخوشی و نشاط مسیر را به آخر رساند.
پدرش متوجه حال خوشش بود و از اینکه لبهای دختر عزیزش خندان بود لذت میبرد. خانم جان کل مسیر را برای خوشامگاهختی مارال و معراج صلوات فرستاد و ذکر اظهار کرد و از خدا میل داشت که آن دو جوان را به هم برساند.
فردای آنروزگار پرویز خان به مادر معراج زنگ زد و قبل از اینکه الهه خانم تماس را قطع کند اضافه کرد موضوع مهمی است و باید حرف بزنند. با او در پارک سر خیابانشان قرار گذاشت و به افرا زنگ زد تا آماده باشد و با هم به متوجه شدار الهه خانم بروند و حرفی هم به مارال نزند. با کمک راننده‌اش سوار ماشین شد و دنبال افرا راهی شدند. افرا از روبه‌رو شدن با مادر معراج ناخشنود بود و میبیان کرد قلبش میخواهد کارهایی که آن زن با مارال کرده را تلافی کند. ولی پرویز خان گفت خونسرد باشد و چیزی نگوید. دقایقی طول کشید تا الهه خانم از سمت خونه‌شان پمشاهده کردار شد و وقتی راننده‌ی پرویزخان درب عقب ماشین را برایش باز کرد و بفرمایید گفت خم شد داخل ماشین را نگاه کرد و با نفرت به پرویزخان اظهار کرد
_من تو ماشین تو نمیشینم، بیا بیرون هر حرفی داری بگو و زود برو
راننده و افرا کمکش کردند تا پیاده شود و الهه خانم از دیدن بیماری و ضعفش خشنود شد. حس میکرد خدا انتقام دلِ شکسته‌ی آنها را از پرویز به این شکل گحرکت کرده. و شاید هم حق داشت و خدا از هیچ آه مظلومی نمیگذشت، اما از طرفی هم نمیاطلاع داشت که کار این دنیا
۱۴۲پارت
مثل بومرنگ است و هر آنچه برای کسی بخواهی روزی همان به خودت باز می‌گردد. کارما آرام و خاموش کار خودش را میکند و بدخواهان و قسی‌الدل‌هایی که برای انسانها به هر قلبیلی حال بد آرزو میکنند، عاقبت خود نیز گرفتار آن حال بد میشوند.
الهه خانم با غیظ و اخم سمت نیمکتی رفت و در انتهایی‌ترین گوشه اش نشست. پرویز خان هم در گوشه ی دیگر قرار گرفت و افرا پشت سرش توقف کرد.
_ببینید خانم، من تا اینجا اومدم که بگم دخترم هیچ نقشی در اون قضیه‌ی ماشین و اخراج مش حسن نداشته و از هیچی خبر هم نداشت. اومدم بگم بخاطر گناه من، پسر خودت و دختر من رو مجازات نکن
الهه خانم با غضب نگاهش کرد و بیان کرد
_پس قبول میکنی که گناه کردی، که ظلم کردی در حق پسر و برادر من
پرویزخان به پشتی نیمکت تکیه داد و در حالیکه به کف دسته‌ی پرندگانی که روی درختها می‌قرار گرفتند نگاه میکرد نفس کوتاهی کشید و اظهار کرد
_قبول میکنم که برای نجات دخترم گناه کردم، نقشه کشیدم تا بهانه‌ای داشته باشم برای دور کردن پسرت از دخترم
الهه خانم در حالیکه آتش نفرت از دیدههایش زبانه می‌کشید به تندی اضافه کرد
_اولا پسر من کاری با دختر تو نداشت، دوما پس چطور شده حالا اومدی از من میخوای مانع وصلت دخترت با پسری که میتمایل داشتی دخترت رو ازش نجات بدی نشم؟
پرویزخان زبان باز کرد تا جواب دهد ولی الهه خانم ادامه داد
_بزار خودم بگم، چون حالا پسر من خلبان شده و پول داره، به‌به شده براتون، و پدر و دختر اومدین تورش کنین
افرا با عصبانیت پوفی کشید و پرویزخان ملایم اظهار کرد
_دختر من همون موقع هم که پسرت کفش وصله‌دار میپوشید دوستش داشت، بقدری که حتی اگه مانع نمیشدم راضی میشد زنش بشه و تو دخمه‌ی خونه‌ی حسن باهاش زیستن کنه
الهه خانم با تعجب نگاهش کرد و پرویزخان ادامه داد
_معراج هم دوستش داشت، اما انقدر مرد بود که بخاطر بی‌پولی خودش سمت مارال نیومد و اغواش نکرد. و من اینو نمیدونستم، و در موردش فکر بد کردم
_در ذهنش گذراندی پسر من هم مثل خودته و بخاطر بالا کشیدن مال ارباب دخترشو میخواد
الهه خانم کنایه‌ی بدی به پرویزخان زد اما او دلخور نشد و خونسرد گفت
_درسته، دقیقا به همین قلبیل دورش کردم از باغ. کافر همه را به کیش خود پندارد، مطمئن بودم که معراج هم نقشه‌ی منو داره و خواستم زرنگی کنم تا حاج منصور دوم نشم. من طوری از فقر واهمه داشتم که هیچوقت نزاشتم حتی بوش به بینی بچه‌هام بخوره. من تا ۱۸_۱۹ سالگی بقدری گرسنگی کشیدم که با تصور شکم گرسنه‌ی دخترم تو خونه‌ی پسرت وحشت کردم و سعی کردم سریع از زیستن دخترم حذفش کنم. شاید اگه اصالتا پولدار بودم وحشت نمیکردم از فقر شما، و حتی دست معراج رو هم میگحرکت کردم و مثل حاج منصور که منو زیر پر و بالش گرفت کمک حالش میشدم، ولی فقر و نداری کابوس من بود، هنوز هم هست… ترسی که از بچگی تو تار و پود روح و جسمم رخنه کرده، اون وحشتی که وقتی مادرم از پدرم گله میکرد که سه روزه بچه‌هام فقط نون خالی خوردن و بهش فحش میداد و پدرم طوری کتکش میزد که میبیان کردم اینبار دیگه مادرم مرد. اون دردی که هنوزم از یادآوری زیر و رو کردن ظرفهای آشغال که پدرم مجبورم میکرد تو قلبم میپیچه، این زخمهای خوب نشدنیِ من باعث شد ماشینم رو بدم به آدمهام ببرن داغونش کنن تا بهونه‌ای باشه برای جدا کردن دخترم از پسرت. الان هم انکار نمیکنم که اگه هنوز هم معراج بی‌پول بود باز هم اجازه نمیدادم به مارال نزدیک بشه. چراکه من یه پدرم و باید قبل از هر چیز به فکر خوشبختی دخترم باشم. الان که میبینم شرایطش خوبه و همدیگه رو اینقدر دوست دارن قلبم میخواد مانعی مقابل ازدواجشون نباشه
الهه خانم که بدون حرف به اعترافات پرویزخان گوش میکرد کف دستانش را در هم قفل کرد و گفت
_خب الانم این منم که شرایط دخترت رو نمیپسندم و میخوام پسرمو ازش نجات بدم
افرا که تا آن لحظه خاموشی کرده بود با این حرف مادر معراج از کوره در حرکت کرد و با خشم اضافه کرد
_خانم اگه معراج خلبان نمیشد شما تو خواب و رویا هم نمیتونستی عروسی مثل مارال داشته باشی، نمیفهمم با چه منطقی شرایطش رو نمیپسندی
الهه خانم با پوزخند نگاهش کرد و میل داشت چیزی بگوید که افرا دستش را کشیده کرد و گفت
_نه من میگم بقیه‌شو، یه بار گوش دادم که به مارال اظهار کردین دختر ترشیده و این مهملات. ببین خانم محترم مارال از سالها پیش تا همین الان خواستگارهایی داشته و داره که اگه ببینیشون فکت میوفته رو همین آسفالت. این حرفارو تموم کنید زیرا خیلی خنده داره
_پس چرا با این میل داشتگارای محشر تا الان ازدواج نکرده؟
_زیرا مارال از ۱۵ سالگیش عاشق معراج بوده و هیچوقت راضی به ازدواج با کس دیگه‌ای نشده، چراکه همیشگی منتظرش بوده و دنبالش گشته، و الانم که بعد از اینهمه سال همو پیدا کردن شما اذیتشون میکنی
گاهی تو میبیان کرد و گاهی شما و اعصابش به هم ریخته بود، اما از جوابهایی که به آن زن بددل و بدجنس داد راضی بود و بالاخره حرفهایش را زده بود.
الهه خانم چیزی نبیان کرد و صورتش را برگرداند و به سمت مخالف پارک چشم دوخت.
۱۴۳پارت
پرویزخان به‌آرامی گفت
_الهه خانم من خواستم باهات حرف بزنم که شاید بتونم کار گذشته‌م رو تلافی کنم و بدونی که بچه‌ها تقصیری ندارن و مانعشون نشی. نفرت و نفرین‌هات رو فقط برای من خرج کن، میبینی که چقدر ناتوان و عاجز شدم و رفته حرکت کرده هم بدتر خواهم شد میدونم، اما توام اشتباه منو تکرار نکن که بعدها عذاب وجدان نداشته باشی بخاطر ممانعت از خوشبختی پسرت
به راننده‌اش که در ماشین نشسته بود اشاره کرد که بیاید و به الهه خانم، که با دیدن اشاره‌اش به راننده از روی نیمکت برخاسته بود تا برود، خداحافظی گفت و با کمک مرد به سمت ماشینش رفت. افرا بدون نگاه کردن به الهه خانم زیر لب خداحافظ سردی بیان کرد و دنبال پرویزخان راهی شد.
مارال بعد از رسیدن به خونه به معراج زنگ زد و بیان کرد که آنها هم برگشته‌اند و معراج با خوشحالی گفت که آماده باشد و تا چند روز دیگر به این دوری پایان خواهد داد.
_همین امشب با مادرم حرف میزنم و بهش میگم که دارم ازدواج میکنم و فقط خواستم بهش خبر بدم
_ولی معراج من اینطوری راحت نیستم… زیستنمون با نارضایتی مادرت چطور میشه آخه؟
_کافیه دیگه مارال، ما به اندازه‌ی کافی ملاحظه‌ی مادرم رو کردیم، دیگه فکرشو نکن خواهش میکنم
مارال با آزردهی و آهسته اظهار کرد
_خدا رو خوش نمیاد، تو که قدیما معتقد و باایمان بودی
_مطمئن باش خدا خودش هم الان با کارهای مادر من موافق نیست
_چی بگم… راستی معراج یادمه اونوقتا ماه رمضون روزگاره میگرفتی و من یه بار برای افطارت پیراشکی درست کردم و یواشکی آوردم گذاشتم تو اتاقتون
هر دو خندیدند و معراج اضافه کرد
_اونارو تو آورده بودی؟ وای مارال نمیدونی سر اون پیراشکی‌ها که کی آورده که هیچ کس خبر نداره، چه حرفای سمی بین مادرم و زن دایی رد و بقلب شد، حتی تا جایی راهی شدن که با ترس بیان کردن جن‌های زیرزمین این افطاری رو برای معراج آوردن
بعد از مدتها از ته قلب ریز خندیدند و مارال بیان کرد
_دلبسته شدم همش برات یه کارایی بکنم، وقتی روزگاره میگراهی شدی منم مخفیانه گرسنه میموندم و هیچی نمیخوردم، زیرا بابام نمیزاشت روزه بگیرم و میاظهار کرد ضعیف میشی، تو که اونطوری مظلوم میشدی بسیار اون حالتت رو عاشق شدم
_فدای تو بشم دختر که اینقدر منو عاشق شدی و من خبر نداشتم
_خدانکنه معراجم… راستی هنوزم مثل اونوقتا با ایمانی؟
_من چه با ایمان و معتقد باشم چه نباشم، اعتقادات من به درد هیچ کس نمیخوره، این انسانیتمه که اگه داشته باشم به درد کسی میخوره. درجه ی اعتقاد و ایمان چیزیه تو خلوت آدم بین خودش و خداش، بغیر از اون ریاست به نظر من
_ولی من تو اون سنین حساسم بسیار چیزا از تو یاد گراهی شدم، چون عاشق شدم شامگاهیه تو باشم. خانجان میگه معراج باعث شد تو آدم خوب و باوجدانی بار بیای
خندید و بیان کرد
_خانم‌جان به من لطف داره، توام ذات خودت خوب بود از اولش، به مادر خدابیامرزت رفتی
مارال با یاد مادرش آهی کشید و خوبی ها و دل رئوف مادرش یادش آمد و چشمهایش پر از اشک شد.
شب بود که معراج از هتل به خونه حرکت کرد. ساکش را نیاورده بود و الهه خانم فهمید که باز هم به هتل باز خواهد گشت.
_سلام مامان، بیا بشین یکم حرف بزنیم بعد میرم
_شام حاضره بمون بخور
_نه نمیخورم، بشین لطفا
الهه خانم از لحن قاطع و محکم معراج درک کرد که نباید زیاد اصرار کند و پسرش از کارهایش هنوز هم عصبانی است. مقابل معراج روی مبل قرار گرفت و بدون حرف فقط نگاهش کرد.
_ببین مولین من پس فردا میخوام برم خواستگاری مارال، مبینا و دایی حسن هم با من میان، فقط تمایل داشتم بهت خبر بدم که اگه میخوای بیا، اگه نیای هم میل خودته، ولی اگه خوشامگاهختی منو میخوای باید مارال رو قبول کنی
چند ثانیه بدون حرف به همدیگر خیره شدند و معراج از جایش برخاست تا برود که مادرش گفت
_میام
معراج با تعجب برگشت و مادرش را خیره شد، باورش نمیشد بعد از آنهمه جنجال به این راحتی قبول کند.
_واقعا میای؟
_آره… بشین شام بخوریم
**********
افرا و لیلی با شنیدن خبر تمایل داشتگاری به خونه‌ی مارال حمله کرده بودند و در اتاقش مشغول انتخاب لباس و کفش برای او بودند.
از کارها و هیجانشان خنده‌اش میگرفت و با لذت به جر و بحثشان نگاه میکرد.
_ببین لیلی بزار قرمز بپوشه چشم مادرشوهره رو اول کاری دربیاره
_نه افرا باید رنگ ملایم بپوشه، همین پیرهن آبی عالیه به نظر من
_نه بابا این بسیار ساده‌ست
_ساده خوبه، مگه هوله قرمز مجلسی بپوشه برا خواستگاری آخه؟
«دو روزگار دیگه هم پارت داریم »
The post رمان خلسه پارت ۴۶ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن