رمان خلسه پارت ۴۷

۱۴۴پارت

افرا و لیلی با متوجه شدن خبر تمایل داشتگاری به منزل‌ی مارال حمله کرده بودند و در اتاقش مشغول انتخاب لباس و کفش برای او بودند.
از کارها و هیجانشان خنده‌اش میگراهی شد و با لذت به جر و بحثشان نگاه میکرد.
_ببین لیلی بزار قرمز بپوشه نگاه مادرشوهره رو اول کاری دربیاره
_نه افرا باید رنگ ملایم بپوشه، همین پیرهن آبی عالیه به نظر من
_نه بابا این بسیار ساده‌ست
_ساده خوبه، مگه هوله قرمز مجلسی بپوشه برا تمایل داشتگاری آخه؟
_معلومه که هوله، سیزده ساله منتظر این روزگاره

مارال کوسن روی پاتختی‌اش را پرت کرد سمت افرا و در حالیکه هر سه میخندیدند بیان کرد
_عوضی رو ببینا

ساعتی بیش تا رسیدن معراج و خانواده‌اش نمانده بود و لیلی و افرا حرکت کرده بودند و مارال با هیجان در آشپزمنزل به استکان‌ها و وسایل پذیرایی که با خانم جان آماده کرده بودند نگاه میکرد تا چیزی کم و کسر نباشد.
_برو یکم بشین مادر ده بار اینارو مرتب کردی

خانم‌جان به اضطراب و هیجانش که با سرخوشی دلنشینی ادغام شده بود نگاه میکرد و مدام ته قلبش برای خوشامگاهخت شدنش دعا میخواند.
_استرس دارم خانجان، همشونو میشناسم ولی حتی معراج رو انگار اامان باره قراره ببینم

دستی به موهای پرپشت مشکی و زیبای نوه‌اش کشید و گفت
_این استرس عادیه مارالم، هر دختری تو مراسم تمایل داشتگاریش هیجانزده میشه، فقط مواظب باش چایی‌ها رو نریزی روی معراج
_وای خانجان نگو اینطوری، بدتر کف دست و پام میلرزه

مادربزرگش لبخند زد و به یاد مراسم خواستگاری خودش آهی کشید و سری تکان داد. چقدر زمان زود گذشته بود. گاهی که در آینه خودش را می‌نگریست باورش نمیشد که آن پیرزن با پوست چروک شده و دیدههای پیر خودش است. آن دختر جوان و شاداب با پوست صاف و سفید و نگاههای درشت و کشیده کی به این حال درآمد؟!… چقدر سالها با عجله و سرعت می‌گذشتند و رد و اثرشان را روی روح و جسم باقی می‌گذاشتند.
انگار همین چند روزگار پیش بود که منصور را برای اولین بار در مراسم تمایل داشتگاریش مشاهده کرد و بعد هم عروس او شد. هیجان‌های امروزگار مارال را پنجاه سال پیش از سر گذرانده بود و بخوبی همه‌ی جزئیاتش را به یاد داشت.
گذر عمر… گذر به‌سرعت زمان… باور کردنی نبود!

وقتی مارال کفشهایش را نیز پوشید و از اتاقش خارج شد نگاهی به سرتاپای او کرد و گفت
_هزار ماشاالله عروس خانوم

مارال تبسمی زد و گفت
_هنوز که عروس نشدم خانجان، بزار بیان حالا
_میشی، من تو دیدهای پسرم مهراچ دیدم که ممکن نیست تو رو رها کنه

معراج با دسته گل دلربایی در دست، و مبینا با شیرینی و چند بسته‌ی هدیه در دستانش، پشت سر الهه خانم و مش حسن وارد خونه شدند.
پرویز خان در حالیکه به سختی سر پا بود هممسیر خانم جان به اسقبالشان حرکت کرد. نگاه معراج از بدو ورود به خانه دنبال مارال میگشت و وقتی خانم جان سمت سالن پذیرایی تعارف و هدایتشان کرد صوتی آرام مارال را شنید که سلام کرد. سمت آوا برگشت و با مشاهده کردن مارال گویی هزاران پرنده در دلش به پرواز درآمدند.
به مارال که پیجادهن آبی تنگ و ساده ای پوشیده بود با کفشهای استیلتوی فیلی رنگ، و موهای مشکی‌اش را به درتمایل داشت او باز گذاشته بود و آرایش کمرنگی داشت، خیره مانده بود. مارال از خیرگی نگاهش خنده‌اش گحرکت کرد ولی خنده‌اش را خورد و به الهه خانم و مش حسن خوشامد گفت. مبینا که متوجه عاشقی و شیدایی برادرش بود با خنده و آوای آرام اظهار کرد
_داداش نمیشینی؟

معراج نگاهش را از مارال گراهی شد و تک سرفه‌ای کرد و گفت
_بله بفرمایید
وقتی کنار دایی‌اش جای گرفت و به خوشامدگویی پرویزخان جواب داد متوجه شد که مارال با مادرش سلام و احوالپرسی میکند و دعا کرد که مادرش کف دست از اذیت و طعنه زدن به این دختر برداشته باشد و ناراحتش نکند.
اما وقتی بعد از چند دقیقه مارال با سینی چای در کف دست از آشپزخانه خارج شد با دیدن تبسم محوی که روی لبش بود خیالش راحت شد و دکمه‌ی کتش را باز کرد.
مارال به همه چای تعارف کرد و در آخر برای معراج آورد و او از اینکه هر دو هیجانزده بودند تعجب کرد و با احتیاط استکان را از سینی برداشت و نگاهی به دیدههای مارال کرد و گفت
_کف دست شما درد نکنه
مارال هم نگاه عمیق و عاشقانه‌ای به او کرد و “خواهش میکنم” آهسته‌ای که در جوابش گفت یحتمل عاشقانه‌ترین زمزمه‌ها را در خودش پنهان داشت.
وقتی کنار خانم جان نشست معراج نگاه از او گرفت و به حرفهای داییش و پرویز خان گوش کرد.
پرویزخان در هنگام ورود مش حسن را در آغوش گرفته بود و احوالپرسی گرمی کرده بودند. اما هر دو اشاره ای به اتفاق ناگوار سالها پیش نکردند و به رویشان نیاوردند. شاید هر دو احساسات هم را میخبر داشتند. پرویز خان پشیمان بود و مش حس گذشت کرده بود.
صحبت ها کم کم از حواشی روزگارمرگی‌ها و احوالپرسی‌ها به سوی قلبیل اصلی جمع شدنشان کشیده شد و مش حسن اضافه کرد
_حالا که نظر هر دو طرف به هم مثبته و حرفها به خوبی و خوشی زده شده بهتره بقیه رسوم رو هم همین امروزگار به جا بیاریم تا امر خیر جوون‌ها عقب نیفته

معراج از دایی‌اش خواسته بود

۱۴۵پارت
تا بله‌برون و قرار و مدار عقد را هم در همان مجلس میل داشتگاری صحبت کنند و به درازا نکشد. مش حسن به عجله‌ی خواهرزاده‌اش ریز خندیده بود و اظهار کرده بود خیالت راحت باشد.
در مورد مهریه حرف زدند و مش حسن اظهار کرد
_دخترم مارال رو از روزگاری که بدنیا اومد میشناسم، به خوبی و خانمیش بیشتر از دختر خودم اطمینان دارم، هر چقدر مهرش باشه رو تخم دیدهامون جا داره و کمه براش
مارال به مهربانی مش حسن تبسمی زد و تشکر کرد و معراج با شیفتگی نگاهش کرد. قلبش میتمایل داشت بگوید تمام دنیایم و حتی جانم را برای مارال میدهم اما با صوتی پرویزخان توجهش به او جلب شد و متوجه شد که با لبخند نگاهش میکند. بارها نگاه شیدا و صادق معراج را به دخترش دیده بود و بعد از اینکه از او شنیده بود که در گذشته بخاطر فقرشان و فاصله‌ی طبقاتی از مارال دور شده و او را سهم خود ناطلاع داشته بود، مردانگی‌اش برایش ثابت شده بود.

_در مورد مهریه‌ی مارال، برای اولین بار توی عمرم میخوام به مادیات اهمیت ندم. البته من تاجرم و هیچوقت کاری نمیکنم که به ضررم تموم بشه، اگه این کار رو میکنم به اعتبار و پشتوانه‌ی غیرمادی طرف حسابم اطمینان دارم که میکنم. میل داشته‌ی من بنا به تمایل داشته‌ی حاج خانم ۱۴ سکه هست و بنظرم مارال هم موافق باشه

نگاهی به مارال کرد و وقتی لبخند رضایت و پر از آرامشش را متوجه شد رو به خانم جان کرد و گفت
_پس بگیم مبارکه
معراج بیان کرد
_اما پرویزخان اینطوری نمیشه، من راحت نیستم

خانم جان قبل از همه جواب داد
_پسرم تو برای ما ثابت شده‌ای، منکه از سالها قبل ذات پاکت رو میشناسم و همه جوره بهت اعتماد داریم
معراج نگاهی به دایی و مادرش کرد و اظهار کرد
_دایی

مادرش حرفی نزد اما مش حسن گفت
_پرویزخان اجازه بدید مقدار مهریه بیشتر باشه، مقداری که شایسته‌ی دخترمون باشه

پرویزخان کف دستش را به معنای پایان موضوع قد بلند کرد و اضافه کرد
_شایستگی دختر به مقدار مهریه‌ش نیست، به مردونگی شوهرشه. مبارکه حسن، کاپیتان توام روی حرف من دیگه حرفی نزن، شیرینی رو بیارید دهنمونو شیرین کنیم

مادر معراج رو به مارال بیان کرد
_شیرینی تعارف کن دخترم، مبارکه انشاالله

تاریخ عقد را برای پنج روزگار بعد تعیین کردند و آن پنج روزگاری که با رفت و وارد شد برای خرید حلقه و آینه شمعدان و آزمایش گذشت دلرباترین ساعات عمر مارال و معراج بود. از خوشی در پوست خود نمی‌گنجیدند و کف دست هم را رها نمیکردند. معراج برای روز عقد ساعت شماری میکرد که مارال شرعا و رسما متعلق به او شود و بدون هیچ محدودیت و معذوراتی او را به آغوش بکشد و آنطور که قلبش میخواست و رویای هر شبش بود ببوسدش و از آن دلبرِ سالها کام قلب بگیرد.
حلقه و جواهرات جذابیی برایش خرید و هنگامی که در آینه‌ای که انتخاب کرده بودند نگاهشان به هم خورد کف دستش را فشرد و به‌آرامی، طوری که بقیه نشنوند اظهار کرد
_عاشقتم دخترِ خان… کی فکرشو میکرد دختر شاه پریون آخر قصه نصیب پسر فقیر عاشق بشه؟

مارال با تمام دلدادگیی که در قلبش بود به نگاههای معراج خیره شد و گفت
_مطمئنم در طول تاریخ هیچ کس اینقدر که من تو رو عاشق شدم و دارم نتونسته کسی رو دوست داشته باشه معراج… هیچ کس

چند ثانیه در دیدهان هم غرق شدند و معراج نگاهش را به لبهای مارال دوخت و بیان کرد
_برای داشتنت ساعت شماری میکنم مارال، اگه بدونی چطور میخوام قورتت بدم فرار میکنی

مارال با هیجان و خجالت خنده‌ی بیصدایی کرد و به دور و بر نگاه کرد و اظهار کرد
_معراااج!
_جووون قلب معراج

به شیطنت و لحن حشری‌اش لبخند زد و بیان کرد
_اینطوری نمتوجه شده بودمت تا حالا
_بزار عقد کنیم ببین چیا میبینی ازم

از حرفها و شوخی‌های معراج هم خنده‌اش میگحرکت کرد هم خجالت میکشید، از طرفی هم با تصور چیزهایی که منظور معراج بود گر میگراهی شد و سعی میکرد به آنهمه نزدیکی با او فکر نکند تا ضربان قلبش آهسته بگیرد.

دوستان این کوتاهه زیرا بقیه‌ی پارت قبلیه. پارت ۴۶ کوتاهتر از همواره بود گفتم دو روزگار بعد میزارم بقیه‌ش رو)

The post رمان خلسه پارت ۴۷ appeared first on رمان دونی.