رمان خلسه پارت ۴۱

رمان خلسه:
۱۱۹پارت

معراج

وقت درازی بود که حال و هوای این روزها را تجربه نکرده بودم. شاید فقط آن زمانها که شامگاه با فکر چشمهای درشت و سیاه مارال به خواب میحرکت کردم و صبح ها با این فکر که آیا امروز هم پشت پنجره ایستاده و موقع دویدن خواهمش متوجه شد یا نه، بیدار میشدم این حال و هوا را داشتم.
اما آن مدتها سد و دیوار بزرگ فاصله ی طبقاتی بینمان بود و من نامیل داشته خودم را از او دور میکردم. ولی دیگر مانعی بینمان نبود و آنگونه که قلب میمیل داشت با یارِ دیر بدست وارد شده عاشقی میکردم.
حسی که هیچ دختر و زنی نتوانسته بود در من به وجود آورد و تنها مارال بود که حس میکردم اگر نباشد، نمیتوانم.
از مشاهده کردنش، با هم بودنمان، بوسیدنش و در میان بازوانم حبس کردنش سیر نمیشدم. چه حالی بود محبت… و چه بیهوده و بیرحمانه گذشته بود سالهای بی هم بودنمان.
منی که علیرغم اصرارهای بیش از حد مادرم هرگز به ازدواج فکر نکرده بودم، با هر لمس و بوسیدن مارال بیشترش را میتمایل داشتم و دلم میتمایل داشت هر روز و هر شب کنارم و متعلق به من باشد، ولی بدون ازدواج نمیشد بیشتر پیش حرکت کرد و ناخودآگاه به پیشنهاد ازدواج فکر میکردم.
به‌شدت میخواستمش و راه دیگری جز میل داشتگاری کردن مارال از پرویز خان وجود نداشت. کار سختی بود تحمل پرویز خبیری بعنوان فامیل نزدیک، اما به داشتن مارال می ارزید و باید انجامش میدادم.
تنها دغدغه ی فکری ام مادرم بود که میخبر داشتم قانع کردنش برای قبول مارال و پدرش سخت خواهد بود. اما باید میشد.
روزگار جشن از تشریفات و کبکبه ای که مادرم جاده انداخته بود تعجب کردم و اضافه کردم
_مامان چه خبره؟ مگه عروسیه؟
_قلبم تمایل داشت یه جشن تولد خاطره انگیز بگیرم برات پسرم
_مگه بچه‌م آخه مامان؟ حالا که ذوق کرده بودین شماها ده بیست نفر دور هم جمع میشدیم یه کیکی میخوردیم و تموم. اما با این وضع خونه و آمادگی های تو معلومه که بالای پنجاه نفر مهمون داری
_آره مادر، حدود شصت نفر مهمون دعوت کردم، یه شام مفصل و ارکستر و هر چیزی که لازم بود ترتیبشو دادم
با تعجب بیان کردم
_ارکستر؟! ‌مولین این کارا چیه؟ چرا اینقدر بزرگش کردی؟
_خواستم همه ببینن که مادرت بهتر از هر کسی برات سنگ تموم میزاره

حس کردم منظورش مارال بود. انگار میتمایل داشت با او رقابت کند و جشنی قشنگتر از جشنی که مارال برنامه ریزی کرده بود برایم برگزار کند. ناچار خاموشی کردم و به اتاقم حرکت کردم. حوصله ی شلوغی و کارگرهایی که به کف دستور مادرم وسایل را جابجا میکردند و عده ای هم در آشپزخونه مشغول بودند را نداشتم.
مبینا یسنا را به مادرشوهرش سپرده بود و هممسیر مادرم به کارهای جشن سرکشی میکرد. مارال هم بیان کرده بود اگر لازم است برای کمک بیاید اما من اضافه کردم نیاز نیست و آماده شود و عصر خودم دنبالش میروم.
سه ساعت مانده به قرارمان تلفنی حرف زدیم و اضافه کرد که افرا مجبورش کرده به آرایشگاه بروند و خودشان خواهند رسید و دنبالش نروم.
_دلم تنگ شده برات غزال زیبام
_منم دلم تنگ شده برات معراجم، از دیروزگار نمتوجه شدمت
_زودتر بیا، دیر نکن

از حجم علاقه و اشتیاقی که به مارال داشتم گاهی متعجب میشدم و کامیار سر به سرم میگذاشت که “تو از من هم عاشق تر شدی”
بالاخره مدت شروع مهمانی رسید و من کت و شلوار تیره و کراوات طوسی و صورتی ام را مرتب کردم و از اتاقم خارج شدم. از مشاهده کردن هستی و مادرش وسط سالن که قبل از همه رسیده بودند و از وضع ظاهری اش دیدههایم گرد شد.
لباس سفید قد بلند و تنگی پوشیده بود که یقه اش چیز پفی مانند پر پرندگان داشت و با آرایش غلیظ و مقلب مویی که درست کرده بود انگار عروس و یا خواننده ای بود که قرار بود روی سن برود!
با مشاهده کردن من با خنده و ذوق دنباله ی لباسش را جمع کرد و به سمتم رسید.
_وااای آقا معراج چقدر خوشتیپ شدین، راستی تولدتون مبارک

اگر قدمی عقب نمیرفتم مسلما بغلم میکرد. از اینکه اینقدر بی قلبیل احساس صمیمیت میکرد اخمی کردم و اضافه کردم
_ممنون، من به مادرم یه سر بزنم

بوی ادکلنش کل خونه را برداشته بود و مطمئنم یک شیشه کامل را روی خودش خالی کرده بود. عطر گرانقیمتی بود اما هر چیزی اگر از حدش میگذشت بد و زننده میشد. مادرش هم مثل خودش زیادی چسان فسان کرده بود و کلی طلا و جواهر آویزان کرده بود. جلو وارد شد و سلام و علیک کرد و تولدم را تبریک گفت. تشکری کردم و سمت مادرم که به شوهر مبینا سفارشاتی میداد و گروه ارکستر را نشان میداد رفتم. کت و دامن مشکی پوشیده بود و روسری مشکی حاشیه طلایی سرش بود. به‌شدت چیزها در زیستن ما عوض شده بود که من موافقش نبودم، اما میخبر داشتم که پول خواهی نخواهی تاثیرش را خواهد گذاشت و مادر و خواهر ساده ی من آنقدری محکم نیسشتاب‌زده که گول مادیات را نخورند و عوض نشوند. تنها چیزی که لااقل باعث خشنودی ام بود حجاب مادرم بود که عوض نشده بود و از دوستان ثروتمند جدیدش تاثیر نگراهی شده بود.
_به به هزار ماشاالله به پسر شاخ شمشادم
_مامان به‌شدت شلوغ پلوغ کردی، حس میکنم تولد نیست و عروسیه

۱۲۰پارت

_برای عروسیت چه آرزوها دارم مادر، هعییی… نمیرم و تو رو تو لباس دامادی ببینم
_میبینی انشاالله، چرا نبینی
با شوق بغلم کرد و اظهار کرد
_خدارو شکررر بالاخره راضی شدی؟
ریز خندیدم و اظهار کردم
_آره دیگه، دارم پیر میشم
مبینا و یسنا کنارمان آمدند و یسنا خودش را به آغوشم انداخت.
_وای عروسک منو ببین چه دلبر شده، چه لباس دلنشینی پوشیدی دایی
_بخاطر تو پوشیدم که تولدته
بوسیدمش و مادرم رو به مبینا گفت
_داداشت بالاخره راضی شده زن بگیره، دیگه هیچی از خدا نمیخوام
مبینا با خوشحالی نگاهم کرد و گفت
_کیه این عروس خانمی که قلب داداش ما رو برده؟

مادرم اجازه ی حرف زدن به من نداد و تند اضافه کرد
_معلومه دیگه، هستی؛ ببینش مثل ماه شامگاه چهاردهه، بایدم دل داداشتو ببره

مادرم فکر میکرد هستی با آن لباس و سر و وضعش توجهم را جلب کرده، و یا شاید هم آرزوی دلی خودش بود و میخواست به من هم تلقین کند.
نگاهی به اطراف کردم و با دیدن هستی که روی مبل جای گرفته بود و مرا زیر نظر داشت اظهار کردم
_پس پسرت رو نشناختی که فکر میکنی همچین دختری میتونه دلشو ببره

مادرم با اخم نگاهم کرد و خواست چیزی بگوید که کف دسته ای مهمان وارد سالن شدند و مجبور شد به استقبالشان برود. مبینا تبسمی زد و بیان کرد
_منکه میدونم دلت با کیه

میخبر داشتم که منظورش مارال است. بارها نگاه شیفته و عاشقم را به مارال دیده بود.
_آره همونه، خودتو برای مراسم خواستگاری آماده کن
_وای داداش جدی میگی؟
بغلم کرد و شوهرش بیان کرد
_آقا چه خبره به مام بگین

مادرم مبینا را صدا کرد تا به استقبال فامیل شوهرش برود، همان لحظه تلفنم زنگ خورد و با دیدن اسم مارال تند جواب دادم.
_جانم
_معراج جای پارک پیدا نمیکنم چیکار کنم
_وایسا اومدم

بعد از خوشامدگویی به‌سرعتی به مهمانان پایین راهی شدم. با دیدنم شیشه را پایین داد و از دیدن صورت قشنگیش که آرایش متفاوت و قشنگی رویش بود لبخندی زدم و خیره اش شدم.
افرا کنارش نشسته بود و با شیطنت اظهار کرد
_آقا سردم شد شیشه رو بدین بالا بعدا دید میزنین همو
خندیدم و در پارکینگ را با ریموت باز کردم
_برو تو پارکینگ کنار ماشین من پارک کن

قبل از اینکه داخل پارکینگ بپیچد ماشین دایی ام متوقف شد و شیوا و زن دایی پیاده شدند. دیدهان مارال با دیدنشان برقی زد و با شوق از ماشین پیاده شد.
دایی حسن هم با مشاهده کردن من پیاده شد و سمتم آمد. نگاه مارال به او بود و نزدیکش شد و بیان کرد
_مش حسن

دایی حسن با تعجب نگاهش کرد و میدانستم که مارال را نشناخته. مارال نزدیکتر وارد شد و نگاهی به سر تا پای دایی ام کرد و چشمانش پر از اشک شد. شاید اگر خجالت نمیکشید بغلش میکرد و من از آنهمه احساسات زلال و خاکی بودنش لذت بردم. مارال در این مدت حرکت کردارهایی از خودش نشان داده بود که هر روز بیشتر از قبل عاشقش میشدم و ذات زیبایش بیشتر از ظاهرش شیفته ام میکرد.
_مش حسن من مارالم… دختر پرویز خان

گل از گل دایی شکفت و با تبسم اضافه کرد
_تویی دخترم؟ چقدر عوض شدی نشناختمت، خانمی شدی برای خودت
در همین حین زندایی و شیوا هم که کیف و وسایلشان را از ماشین برمی داشسریع نزدیکمان وارد شدند و شیوا در حالیکه به دو بچه ی شیطانش غر میزد نگاهی به مارال انداخت. زندایی حرفهایشان را شنیده بود که مارال را در آغوش گراهی شد و اظهار خرسندی و مشتاق دیداری کرد. مارال با هر دو روبوسی کرد و بچه ی کوچک شیوا را در آغوش گراهی شد.
دایی بعد از کمی صحبت و احوالپرسی پرویز خان سوار ماشینش شد و حرکت کرد و صورت مارال هنوز هم از شرمندگی کاری که پدرش با دایی حسن کرده بود درهم و سرخ بود.
شیوا به سردی با مارال برخورد کرد و بعد از پوزخندی که به من زد بچه هایش را کشان کشان داخل خونه برد.
بعد از پارک ماشین، سه نفری بالا رفتیم، از افرا سراغ آهیر را گرفتم و گفت که با کامیار و لیلی خواهد آمد. وقتی از در وارد شدیم نگاه بیشتر مهمانان به وضوع روی ما ثابت ماند و من مبینا را آوا زدم تا بیاید و مارال و افرا را به اتاق تعویض لباس راهنمایی کند.
کنار پسر عمه ام ایستاده بودم و حرف میزدیم که مارال و افرا وارد سالن شدند. با لباسی که پوشیده بود مانند شکوفه های بهاری دلربا بود!

مارال

برای شرکت در جشن تولد معراج استرس داشتم و روزگارها بود که به تمام جزئیات فکر میکردم و نمیتوانستم تصمیم بگیرم. بالاخره افرا به دادم رسید و کل لباسهای مجلسی ام را از کمد روی تخت ریخت و تک به تک براندازشان کرد. پیمسیرن مشکی زیرزانویی داشتم که دور کمرش یک ردیف باریک ملیله دوزی داشت و کلا ساده بود، آنرا انتخاب کرده بود اما افرا روی بقیه ی لباسها انداختش و بیان کرد
_مشکی ساده چیه؟ تولد دلدادگیته باید یه لباس رمانتیک بپوشی
_لباس رمانتیک دیگه چه صیغه ایه افرا؟
بعد از چند دقیقه لباس حریری را انتخاب کرد و مقابلش گرفت و بیان کرد
_واو این محشره دختر… دقیقا اونیه که میخواستم

لباس حریر قد بلندی بود به رنگ بژ، با دامن کلوش، که پایین دامنش گلهای ریز و درشت صورتی و گلبهی تعبیه شده بود. اشاره ای به گلها و آستین های شل قد بلندش کرد و گفت

۱۲۱پارت
_به این میگن یه لباس رمانتیک… هم ساده و اصیله، هم قلببره
آن لباس را عاشق شدم و بخاطر پوشیدگیش انتخاب خوبی برای چنین مجلس مختلطی محسوب میشد.
_باشه همینو میپوشم
_با این لباس باید موهات رو هم یه بافت شنیون شل درست کنیم، عالی میشه
_تو از اون بافت ها بلدی؟
_من نه اما آرایشگر بلده
_من آرایشگاه نمیرم افرا، مگه عروسیه؟ خودمون درست کنیم
_پاشو ببینم حرف مفت نزن، منم مثل تو از آرایشگاه گریزون بودم اما بعد که دختر شدم و از دوران جاهلیت دراومدم درک کردم که گاهی لازمه

بالاخره مرا راضی کرد و به آرایشگاه راهی شدیم. چندین مقلب بافت شینیون جذاب از مدلها پسندیدیم و موهایم را به آن شکل درست کرد. وقتی کارش تمام شد و اسپری فیکساتور زد خودم را در آینه متوجه شدم و تبسم رضایتی زدم. موهایم از پشت یک بافت پیچیده ی شل خیلی زیبا بود و از جلو چند تکه از موهایم را به حالت پریشان از کنار گوشها و گردنم رها کرده بود و تاب داده بود.
آرایش کامل اما کمرنگ قشنگیی روی صورتم انجام داده بود که برایم تازگی داشت و ابداً خودم را با آن قیافه نمشاهده کرده بودم. وقتی لباسم را هم پوشیدم از اینکه افرا آنقدر در این کار استاد بود و همه چیز با هم هارمونی زیبایی ایجاد کرده بود تعجب کردم.
_وااای ماری بخدا عین فرشته ها شدی، معراج مجدداً عاشقت میشه
_دختر تو از کجا یاد گحرکت کردی این چیزارو؟
_من هیچی از مقلب مو و لباس زنونه نمیدونستم، یه رفاقت داشتم عسل که اون یادم داد این قرتی بازیا رو

وقتی وارد سالن پذیرایی شدیم و معراج را در گوشه ای توقف کرده متوجه شدم که به من خیره بود، کیف بژ کوچکم را در کف دستم فشردم و نفسی کشیدم. با آن کت و شلوار و کراوات و موهای حالت دار و ژل زده بقدری جذاب و خوش تیپ شده بود که قلبم میتمایل داشت فقط نگاهش کنم.
خانه شان بزرگ بود و مهمان ها هر کدام گوشه ای جمع شده و مشغول کاری بودند. چند نفر وسط بودند و میرقصیدند و آن عده ای که قرار گرفته بودند و چیزی میخوردند با ورودمان به سمت ما برگشتند. هیچکس ما را نمیشناخت و کمی معذب شدم. اما نگاه عمیق و تبسم معراج برای قلبگرم شدنم کافی بود. به سمتمان رسید و مقابلم از حرکت ایستاد و ساکت زمزمه کرد
_مثل یه رویا زیبا شدی
از اینکه به نگاهش قشنگ بودم و خیره نگاهم میکرد کیلو کیلو قند در قلبم آب شد و اظهار کردم
_خودتم به‌شدت خوشتیپ شدی کاپتان

حس میکردم بعضی از مهمانها طور خاصی نگاهمان میکردند و وقتی مبینا رسید و تعارفمان کرد تا بنشینیم خرسند شدم. به معراج اظهار کردم برود به مهمانانش برسد و به‌سرعت به سمتی که مبینا اشاره کرده بود رفتم. کنار خانم نسبتا مسنی نشستیم که با مهربانی نگاهم میکرد. لبخندی زدم و سلام کردم.
_سلام عزیزم
اطراف را نگاهی کردم و متوجه نگاه تیز و سرد دختری شدم که بنظر آشنا می آمد. لباس سفید یقه دلبری تنش بود و دور یقه و شانه های لختش پرهای سفید انبوهی نصب شده بود.
_مارال این ملکه ژوزفین دیگه کیه؟ اینجا رو با قصر مالمزون اشتباه گرفته
_نمیدونم اما چهره اش آشناست برام
_وای لعنتی این هستیه

راست میبیان کرد، هستی بود ولی با آن آرایش سنگین و غلیظ به‌شدت عوض شده بود و نشناخته بودمش.
_آره خودشه، اما چقدر زیباه انصافا
_اونهمه رنگ و لعاب و لباسی که اون پوشیده اگه رو شامپانزه هم اجرا کنی دلبر میشه عزیز من

از بدجنسی افرا خنده ام گراهی شد و سعی میکردم به هستی نگاه نکنم که متوجه ورود لیلی و کامیار و آهیر شدم. افرا مثل فنر از جایش جهید و اظهار کرد
_برم استقبال شوهر خوشقیافه م که بدونن صاحاب داره
هر چند باز هم به حرفش ریز خندیدم اما حرفش حق بود و آهیر و کامیار بقدری خوشتیپ و خوشقیافه شده بودند که با آمدنشان نگاه دخترها و حتی خانم ها رویشان ثابت ماند. لیلی مثل همواره ساده و ملیح بود و لباس طوسی اش تقریبا سبک لباس من بود. بازو در بازوی کامیار به سمت من رسیدند و افرا که مثل کوآلا به آهیر چسبیده بود پاشنه ی کفشش پیج خورد و کم مانده بود نقش زمین شود. تعادلش را به زور حفظ کرد و فحش غلیظی داد که حس کردم رنگ از روی خانم مسن کنارم پرید. آهیر که عاشق این کارهای افرا بود بلند میلبخند زد و افرا هم غر میزد که هیچوقت جاده رفتن با این پاشنه کشیدهها را یاد نخواهم گرفت.
با آمدن کامیار و آهیر، معراج هم به جمعمان اضافه شد و آرام به من اضافه کرد
_دلم اینجا پیش تو بود اما فکر کردم شاید خیلی تابلو بشیم اگه بیام و بست بشینم پیش تو

تبسمی زدم و ته نگاهان عسلی جذابیش چشم دوختم و اظهار کردم
_درست فکر کردی حضرت عشق
عمیق و با شیدایی به دیدهانم خیره شد و زمزمه کرد
_کاری نکن همین الان جلو چشم اینهمه آدم ببوسمت

خنده ی ریزی کردم و بیان کردم
_نمیتونی
_میتونم، انقدر میبوسمت که رژت پاک بشه و خودم لباتو قرمز کنم
قلبم از حرفش و نگاه هیزش به لبهایم هری ریخت و گفتم
_وای معراج این حرفا چیه تو این موقعیت؟
نگاهش شرورتر شد و بیان کرد
_پس با ماهیت حرف مشکلی نداری و مشکلت فقط موقعیته… میخوای بریم تو اتاقم؟
_زهرمار، منظورم این نبود

کشیده خندید و افرا اظهار کرد

۱۲۲پارت
_مرغهای عاشقی کمتر جیک تو جیک بشین چند نفر روتون بد فوکوس کردن

با حرفی که افرا زد اطراف را نگاه کردم و متوجه نگاه خشمگین هستی و شیوا شدم. اما بدتر از آنها نگاه سرد و غضبناک الهه خانم مادر معراج بود که با قدمهای محکم سمتمان می آمد. با مشاهده کردنش به احترامش از جایم برخاستم و بقیه هم بلند شدند. با کامیار و لیلی احوالپرسی گرمی کرد و با افرا و آهیر معماما و وقتی به من رسید فقط سلامم را جواب داد و رو به معراج با اخم و تخم بیان کرد
_سعی کن به همه ی مهمونات برسی که بی احترامی نشه بهشون

و حرکت کرد کنار مادر و پدر هستی جای گرفت اما زبانه های خشمش هنوز از نگاهانش به سوی من پرتاب میشد. با دلخوری به معراج گفتم
_پاشو برو دیگه، مادرت راست میگه صاحبخونه ای مثلا
_بابا من همچین تولدی رو میخواستم چیکار آخه؟ مگه ده سالمه که کل فامیل جمع شدن و جو اینقدر سنگینه؟
_حالا هر چی، پاشو برو

معراج رو به کامیار و آهیر گفت
_برم یکم مهمون نوازی کنم برمیگردم
و با بی میلی از ما دور شد. افرا و آهیر و لیلی و کامیار کلی حرف زدند و ریز خندیدند اما حواس من پیش مادر معراج و نگاههای پر از نفرتش بود. فکر نمیکردم الهه خانم اینقدر از من بدش بیاید و از این فکر دلم غمباد گراهی شد.
معراج در حرکت کرد و رسید بود و بیشتر از همه کنار ما میقرار گرفت و غرغر میکرد که کاش جشن خودمان را میگرفتیم و اینقدر رسمی و یبس نمیشد.
بعد از سرو شام فضا کمی از رسمیت و سردی دروارد شد و جوانها به توصیه ی خواننده ی ارکستر نور چراغها را کمتر کردند و مشغول بزن و برقص شدند.
معراج با شوهر مبینا حرف میزد که هستی نزدیکش شد و دستش را گراهی شد و با عشوه چیزی اضافه کرد.
صدایشان را نمیشنیدم اما احتمالا از معراج تمایل داشت که با او برقصد زیرا سمت پیست رقص میکشیدش. ولی معراج با اخم و نگاه یخی که معراج سیزده سال پیش را به یادم آورد نگاهش کرد وکف دستش را با تندی از دست هستی بیرون کشید و چیزی اضافه کرد. هستی در حالیکه جلوی نگاه همه ضایع شده بود سمت الهه خانم حرکت کرد و با حرکات کف دست و با آب و تاب و آزردهی حرفهایی به او زد. الهه خانم دستش را روی شانه ی لخت هستی گذاشت و بنظر میرسید دلداری اش میداد و کمی بعد سمت معراج رفت. آوای کشیده موزیک باعث میشد صوت به صوت نرسد و الهه خانم دم گوش معراج چیزی اضافه کرد که معراج به وضوح عصبی شد و از حرکت لبهایش خواندم که بیان کرد “نه، چند بار بگم؟”
و کمی بعد با قدمهای قد بلند سمت من رسید. کف دستم را گرفت و بیان کرد
_برقصیم مارال

با تعجب اظهار کردم
_اما پیش مادرت و فامیلتون…

کف دستم را محکمتر گراهی شد و اظهار کرد
_اتفاقا میخوام همه ببینن

دستم را رها نمیکرد و با خجالت دنبالش روان شدم. عاشق رقص با معراج بودم اما نه در آن فضا که نگاههای خصمانه رویمان بود. ارکستر آهنگ سرخوشی مینواخت و عده ای مشغول رقص بودند، معراج همانطور که کف دستم را در کف دست داشت چیزی به خواننده گفت و چند ثانیه بعد زوج ها را برای رقص تانگو دعوت کرد و آهنگ لایت زیبایی را نواختند.
معراج به کامیار و آهیر اشاره کرد که آنها هم بیایند و کمی بعد در حالیکه چندین زوج دست در کف دست هم آرام میرقصیدند معراج کف دستش را روی کمرم حرکت داد و گفت
_چرا راحت نیستی؟
_نمیدونم حس میکنم چند نفر از نزدیکی ما آزردهن، من معذبم بریم بشینیم

حلقه ی کف دستش را دور کمرم محکمتر کرد و مرا بیشتر به سوی خودش کشید و آرام اضافه کرد
_شب تولد منه، من عاشق توام و تو تو بغل منی… تو این موقعیت چطور میتونی به چیزی جز خودمون فکر کنی؟

حرفهایش و لحن عاشقش قلبم را برد و واقعا تمام دغدغه و دلواپسی هایم را رها کردم. هرم نفسهایش به صورتم میخورد و شبی را که در ویلای جواهرده تانگو رقصیدیم به یاد آوردم و اظهار کردم
_اونشامگاه تو جواهرده، وقتی رقصیدیم، میدونی چقدر قلبم میخواست بهت بگم عاشقتم؟
_و من چقدر دلم میتمایل داشت بگم میزاری ببوسمت؟
_و من چقدر قلبم میخواست سیبک گلوت رو ببوسم

کمی فاصله گرفت و نگاه عمیقی به دیدهانم کرد و در حال رقص به سمت ارکستر متمایل شد و به پسری که مسئول رقص نور بود چیزی گفت.
کمی بعد تمام چراغها خاموش شد و رقص نور گردانی روی مهمانها چرخید. دیگر کسی ما را نمیمشاهده کرد و حواس همه به مهمانهایی که نور رویشان می افتاد جلب شد.
معراج لبهایش را به گوشم چسباند و بیان کرد
_قلبم خواست همین الان اون شبو جبران کنیم

و هنوز چیزی نگفته بودم که لبهای داغش را به لبهایم چسباند و طوری با حرارت بوسید که نفسم حبس شد. استرس داشتم که کسی چراغها را روشن کند و همین استرس هیجان و لذت ماجرا را بیشتر میکرد. قلبم روی هزار میزد وقتی تنم را سفت و سخت به خودش فشار داد و گفت
_از تاریکی استفاده کن

بوی مست کننده ی عطرش در جانم پیچیده بود که لبهایم را روی سیبک گلویش گذاشتم و با تمام تمنای وجودم بوسیدمش.
صوتی آه مانندی که از گلویش خارج شد در گوش جانم جای گرفت و زمزمه کرد
_خیلی میخوامت مارال… به‌شدت زود باید مال من بشی… میام از بابات تمایل داشتگاریت میکنم

از اینکه برای اامان بار حرف از میل داشتگاری و ازدواج زد دیدههایم گرد شد و در همان حین یکی دو تا از چراغ ها روشن شدند و من و معراج کمی از هم فاصله گحرکت کردیم.
هنوز جوابی به خرفش نداده بودم که هستی گریه کنان و به حالت دویدن از کنارمان رد شد و توجه بسیار ها به او جلب شد. هنوز هاج و واج نمایش هستی را نگاه میکردیم که الهه خانم در حالیکه کف دستش را به سرش گراهی شده بود و یک کف دستش را مبینا و دست دیگرش را فریده خانم گراهی شده بودند به ما نزدیک شد و بدون اینکه نگاهی به من بکند سمت یکی از اتاقها راهی شد.
معراج سر جایش ایستاد و خطاب به مادرش بیان کرد
_چی شده مامان؟ خوبی؟

مادرش اهمیتی نداد و مبینا با تاسف سری تکان داد. معراج کف دستم را هنوز در کف دستش بود فشرد و بیان کرد
_برم ببینم چی شده، میام الان عزیزم

و پشت سرشان به اتاق حرکت کرد. نگران و گیج بودم که کسی کف دستم را گرفت و برگشتم و لیلی را دیدم که کنار کامیار بود و گفت
_چیزی نیست عزیزم بیا بریم بشینیم

در عرض چند ثانیه اتفاقات عجیبی رخ داده بود و بیشتر مهمانان پچ و پچ میکردند.
افرا سمت من و لیلی خم شد و بیان کرد
_دختره تا مشاهده کرد معراج و مارال با هم میرقصن فیلم بازی کرد که جلب توجه کنه
_اما واقعا داشت گریه میکرد
_چه گریه ای مارال ساده ی من؟ اشک تمساح بود، من میشناسم این قماشو
لیلی هم حرفش را تایید کرد و با بی اهمیتی کف دستی در هوا تکان داد که یعنی مهم نیست!
کامیار برای لیلی موزی خرد کرد و بشقاب را مقابلش گذاشت و گفت
_بخور عزیزم
لیلی لبخند زد و اضافه کرد
_فدات بشم که اینقدر بیخیالی و کی چش شده برات مهم نیست

کامیار عاشقانه نگاهش کرد و بیان کرد
_برای من فقط تو مهمی

آنها مشغول قلب و قلوه دادن به هم بودند و مهمانها هم از آنتراکتی که به وجود رسیده بود برای میوه و شیرینی و آجیل خوردن استفاده میکردند که حس کردم اگر سری به الهه خانم نزنم بی ادبی تلقی میشود.
_بچه ها من یه سر به مولین معراج بزنم بیام

وقتی مقابل در اتاق رسیدم معراج با صورتی افتاده و آزرده از اتاق خارج شد و وقتی مرا مشاهده کرد نگاه دلگیر عجیبی به من کرد و گفت
_چیزیش نیست سردرد گرفته
_میشه برم تو ببینمشون؟
_البته، منم یه قرص از اتاقم بردارم میام

معراج حرکت کرد و من کف دست روی دستگیره گذاشته بود و در نیمه باز شده بود که صدای بلند و عصبانی الهه خانم را شنیدم که اضافه کرد
_مگه من مرده باشم که این دختره ی ترشیده خودشو بندازه به پسر شاخ شمسرخوشم

از گوش دادن لفظ ترشیده مطمئن شدم که منظورش من هستم و کف دست و پاهایم شروع به لرزیدن کرد. کاش این زن میخبر داشت دختری که ترشیده قلمدادش میکند از شانزده سالگی تا به امروزگار چه خواستگاران ایده آل و رویایی را رد کرده و به امید مجدداً متوجه شدن پسر او قلب به هیچ پسر و مرد دیگری نبسته است.
کاش بعضی آدمها، مخصوصا خانمها، اینچنین ناعاقلبانه قضاوت نمیکردند و خاله زنک واری عیب و ایرادی روی کسی که ازدواج نکرده نمیگذاشسریع. کاش میدرک کردند که ترجیح و انتخاب خودش است و نباید رگ و پی زندگی خصوصی مردم را کاوش کرد.
هنوز دست لرزانم روی دستگیره بود که باز هم صدای الهه خانم رسید که اظهار کرد
_متوجه شدی که به داداشت گفتم اگه بخواد با دختر پرویز ازدواج کنه شیرمو حلالش نمیکنم

بغض گلویم را فشرد و تازه متوجه شدم که چرا معراج آنقدر غمگین بود و دلگیر نگاهم کرد.
صوتی گریه ی دختری به گوشم رسید که گنگ حرف میزد و بعدش الهه خانم گفت
_غلط کرده، مگه معراج بی مادر و بی صاحابه، گریه نکن عروس زیبام همین امشامگاه تموم میکنم این بازی رو

صدای قدمهایی وارد شد و درک کردم که کسی میخواهد از اتاق خارج شود و سریع عقبگرد کردم و از در اتاق فاصله گحرکت کردم. از حرفی که متوجه شدم آنچنان به هم ریخته بودم که ناخودآگاه سمت دستشویی راهی شدم و در را بستم. چسبیده به پشت در ایستادم و اجازه ی شکستن بغضم را دادم.
نگاه مستاصل و افسرده معراج، و حرفهای مادرش لحظه ای از ذهنم نمیرفت و حس میکردم باز هم به دوری از معراج محکوم خواهم شد.
وقتی سیاهی زیر نگاهانم را تمیز کردم و آب سردی به گونه هایم زدم سعی کردم کمی به خودم مسلط باشم تا این شامگاه تمام شود و به خونه برگردم و دل سیر برای بدبختی ام اشک بریزم.
اولین قدم را در سالن پذیرایی گذاشته بودم که آوای الهه خانم از میکروفون خواننده پخش شد که اظهار کرد
_مهمونای عزیزم، چند ثانیه وقتتونو میگیرم تا خبر مهم و مسروری رو بهتون بدم

و هستی را که با چند قدم فاصله پشت سرش ایستاده بود صوت زد و دستش را روی بازویش گذاشت و ادامه داد
_شامگاه تولد پسرم بهترین فرصته که بهتون اعلام کنم امشب به نوعی نامزدی هستی جان با معراج بود و خودتونو برای عروسی آماده کنین

میکروفون را به خواننده بازگرداند و نگاه من میان کف زدنها و مسروری مهمانها به یک جفت نگاه عسلی مغموم و غمگین که به من دوخته شده بود افتاد… معراجی که گویا داشتم برای بار دوم از کف دست میدادمش!

The post رمان خلسه پارت ۴۱ appeared first on رمان دونی.