رمان آق‌بانو پارت ۳۸

خانوم‌جانی که بدون ندیمه و کلفت و نوکر، یک ساعت هم تاب نمی‌آورد، حالا سه روز بود با راضیه می‌ساخت، بچه را تَر و خشک می‌کرد و دم نمی‌زد.

خونهٔ همایون نه به بزرگی خونه باغ والا بود، نه شکل و شمایلش به عمارت خانی می‌مانست.

حیاط داشت و یک طرف حیاط نه‌چندان بزرگش، دو طبقه منزل بود با ایوانی کوچک در طبقهٔ بالا.

پایین، مهمان‌خونه و مستراح و مطبخ و سه اتاق بزرگ و دلباز در بالاخانه. کنج سرداب زیرزمین هم حمامی کوچک ساخته بودند تا تنها رفع حاجت کنند.

حیاط منزل دو در داشت که در کوچک‌تر را با پشت‌بند و تخته، از داخل چفت و بست کرده بودند و فقط از در دو لنگهٔ بزرگ‌تر میشد آمد و شد کرد.
روز اول، هی در خانه گشتم و تا خواستم از تنگی دالان و سردی مهمانخونه بنالم، اضافه کردم همین که بی‌منت و سرباری بگذرد، از سرم زیاده است.

روزگار دوم که مجبور شدم روی اجاق نفتی آب گرم کنم و پای بچه را بشویم، اشکم جاده گحرکت کرد و اضافه کردم آمدنم به منزلٔ همایون، خبط بود، خطا بود اما بجا!

دیگر نمی‌شد در آن عمارت و کنار والا ماند، نمی‌شد فقط به ساز دل گوش کرد، نمی‌شد دل بنوازد و نواختنی بار دیگر بخواهم در این اوضای نابه‌سامان.

راضیه آهسته و بی‌جنجال، هر امری داشتیم اطاعت می‌کرد، می‌دانستم والا توصیهٔ اکید کرده گوش به فرمان ما باشد.
روزگار اول، چند ساعت بعد جاگیر شدنمان، نوبت با یک گاری خواربار و میوه و سبزی و گوشت رسید. من دلم هوایی شد از توجهات والا و خانوم‌جان اضافه کرد “سیاههٔ همه رو از اربابت بگیر و بیار!”

روزگار دوم، بی‌قرار و بی‌قرار عمارت درندشت و باغ مصفای والا بودم. هی اظهار کردم فقط مشتاق دیدار جان‌جان و گل خاتون و اتاق‌ها و تالار شدم.
آدمی‌زاد زود خو می‌کند و قلبش بندی می‌شود، توی هر چاردیواری که چند صباح سر کنی، تکه‌ای از فکر و خیالت را از تو می‌گیرد. بعد که منزل عوض کردی، می‌فهمی خودت هم تکه‌ای از آن چاردیواری را کَندی و با خودت هر جا می‌روی می‌کشی… ای داد همایون! می‌ترسم این فکر و خیالات، تا آمدنت دیوانه‌ام کند.

تا آفتاب زردی روزگار دوم، نگاه‌به‌جاده بودم بلکه والا بالای سرکشی و احوالپرس، سر برسد. بی‌قرار، توی اتاق‌ها می‌گشتم و قلبشوره داشتم مبادا قلب‌چرکین شده باشد، مبادا انگارم را بکند؟

نگاه قلبخورش، همهٔ وقتی که اسباب جمع می‌کردیم و تا منزل همایون ما را رساند، پیش چشمم بود.

در حضور خانوم‌جان، اختلاط نکردیم، فقط دم رفتن، هی به خانوم‌جان سفارش کرد، یادم داد چه‌طور به نمرهٔ عمارتش و مریض‌خونه تلفن بزنم و پیش از راهی شدن، بیان کرد:

– قرار نبود این‌طور بری آق بانو، قرار نبود تو هم حرکت کردنی باشی.

هنوز قلبگیر بودم از پنهان‌کاری‌اش ولی همان شامگاه، دلتنگ پرسه زدن‌هایش در عمارت شدم.
روزگار دوم به سوم رسید و نیامد. کاش اقل‌کم، گل خاتون و جان‌جان را راهی می‌کرد تا متوجه شداری تازه کنیم.

هوا ابری و سیاه بود، خانوم‌جان صندلی گذاشته بود کنار پنجرهٔ رو به حیاط و مات منظرهٔ بیرون بود.
تازه از خواباندن بچه خلاص شده بودم، به مطبخ راهی شدم و چای تازه‌دم راضیه را بو کشیدم.

– نون تازه نداریم خانوم، ناهار چی تیار (آماده) کنم؟

به تنها فقره‌ای که فکر نمی‌کردم، خورد و خوراک بود. اضافه کردم “هر چی که می‌تونی” و چای ریختم و به اتاق بردم.

سه روز بود خانوم‌جان هم عین خودم بیشتر غرق فکر بود و کم‌تر اختلاط می‌کرد.
از نفس‌های قد بلندی که می‌کشید، ملتفت می‌شدم چه دل پر دردی دارد. بدون این‌که نگاه از حیاط بگیرد، اظهار کرد:
– این حیاط و باغچه، بهار و تابستونش خاشه.

سرسری به بیرون نگاه انداختم. چند خرمالوی روی شاخه، خیالم را تا عمارت باغی والا برد و قلبم را تنگ‌تر کرد.

– اون عمارت خانی، اون خدم و حشم… اون ملک و املاک و باغات، همه مال و اموال برارت بود… اما از همه‌ش گذشت و آمد اینجا، توی همین یه وجب منزل، وسط شهر غریب.

نفسی گراهی شد.
– حکماً اینجا قلبش خوش بوده.

استکان را تعارفش کردم.
– برارام جَلد غربت شدن خانوم‌جان.

نگاهم کرد.

– ما هم انگاری بایست جلد غربت بشیم… می‌ترسم تا برگشتن برارات، عمرم به دنیا نباشه ماهی.

کف دستش را گرفتم و بوسیدم.

– خدا نخواد… برمی‌گردن. باید برگردن.

سر جنباند و دومرتبه مات پنجره شد، قلب خودم خون بود ولی تبسمی زدم و کشیده شدم.

– بالای خاطر خانوم‌جانم یه تصنیف بذارم حالش جا بیاد.

آوای زمزمهٔ آوازش را متوجه شدم.
– این قفس زیرا قلبم تنگ و تار است…

میان صفحه‌ها دنبال مرغ سحر گشتم. از قاب عکس روی دیوار، فرار می‌کردم، ولی مدام پیش دیدهم بود. عکس سه نفره بود، میشد فهمید چند سال قبل برداشته شده بود.
همایون و والا و هامین در فرنگ، دوش به دوش هم، مثل همیشه خوش‌پوش و فوکول کراواتی.

آوای ملوک‌خانوم خاموشی سرد منزل را شکست و دیدم خانوم‌جان، پر چارقد را به چشم‌هایش کشید.

هنوز تصنیف به آخر نرسیده، آوای دق‌الباب در حیاط پیچید، خیال کردم اشتباه گوش دادم.
راضیه از مطبخ بیرون آمد، کف دستی به دامنش کشید و به ایوان راهی شد.

– نوبته!

چادر روی نرده‌ها را سر کرد و به حیاط دوید، کنار پنجره از حرکت ایستادم و در ذهنش گذراندم چه خوب که این خونه، هشتی ندارد.

نوبت نبود، والا با چند پاکت و بسته وارد شد و دلم بنای بی‌قراری گذاشت.

– تاب نیاورد!

خانوم‌جان گفت و بلند شد از اتاق رفت و در لحظهٔ آخر زمزمه سر داد:

– بدار یک نفس ای قائد این زمام جِمال
که دیده سیر نمی‌گردد از نظر به جَمال
غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود
عجب فتادن مرد است در کمند غزال.

والا پاکت‌ها را به راضیه داد و بی‌تعجیل و بی‌نگاه، زیر درخت خرمالو ایستاد و سر بالا گرفت.

نگاهم روی قد و بالایش می‌گشت که کف دست دراز کرد یک خرمالو چید.

کنار حوض جای گرفت، تلمبه زد و کف دستش و خرمالو را شست… گویی که کنارش هستم، انگشت‌هایم از سردی آب، به گِزگِز افتاد.
سر به زیر بود، عادت نداشتم سر پایین ببینمش. تا پشت در رسید، تقه‌ای به شیشه زد و “یاالله” گفت.

متعجب، قدمی پیش راهی شدم. راضیه در را باز کرد و “بفرما” بیان کرد.

میانهٔ در از حرکت ایستاد و خرمالو را کف دست به کف دست کرد. سلامی که کردم، لرزان بود و توی آواز ملوک‌خانوم گم شد.

نگاه گرداند طرف مهمانخونه و نفس قد بلندی کشید، لبخند آرامی زد و سر جنباند.

راضیه که راهی شد، پیش آمد و ملایم اظهار کرد:
– سلام خانوم.

انگار که دلتنگ خانوم اظهار کردن‌هایش هم بودم که این‌گونه قند در قلبم آب میشد، از سر مسیرش کنار حرکت کردم.

– خوش وارد شدید.

مقابلم ایستاد و خرمالو را پیش گراهی شد.
– مزاحم استراحت و خلوتتون شدم؟

بی‌حرف، خرمالوی سرد را در مشت گرفتم و صوتی نفس قد بلندش را گوش دادم.

– امان از مشتاق دیداری… شکر خدا که منعم نکردی از اومدن.

– منزل همایون، متعلق به خودتونه.

نگاهش که کردم، خیرهٔ صورتم بود. سیب آدمش بالا و پایین شد.

– خان‌خانوم مشغول استراحتن؟ خان‌زاده چه‌طوره؟

با دست تعارف کردم.

– خوبه… خوش وارد شدید.

جُم نخورد. دومرتبه که سر بالا گراهی شدم، آرام‌تر سؤال کرد:

– خودت خوبی؟!

نبیان کردم دلتنگ و قلبگیرم! فقط سر جنباندم و فاصله گراهی شدم.

سنگینی نگاه خیره‌اش برایم آشکار بود، جای گرفت. رفتم سوزن را از روی صفحهٔ گرام کنار بردم و اتاق غرق در خاموشی شد.

– گل خاتون هم دلتنگته… از بی‌قراری و بهونه‌گیری جان‌جان هم نگم…

دلم از خیال بی‌قراری طفل معصوم خون شد.

– حالش خوبه؟!

پلک روی هم گذاشت.

– پسرک کجاست؟ قلبم براش تنگ شده!

ناظهار کرد پسرم… نگفت فرهاد یا هر اسمی!

– تازه خواب راهی شده.

لب روی هم فشرد و دور تا دور اتاق را سیر کرد.

– آق بانو…

امان ندادم حرف بزند.

– بگم راضیه چای بیاره، هوا سرده.

به مطبخ پناه بردم تا خودم را پیدا کنم. دلگیر بودم، درست… ولی بی‌قراری مشاهده کردنش، آق بانو اضافه کردنش، یکه‌تازی می‌کرد.

راضیه بدون توصیهٔ کسی، اسباب پذیرایی را مهیا کرده بود. عقب سرم به مهمانخانه آمد. والا مقابل قاب روی دیوار ایستاده بود و کف دست‌ها در جیب، خیرهٔ عکس بود.

نمی‌دانستم به صورت چه کسی ماتش برده، هامینی که زندگی‌اش را از او گراهی شده بود؟ همایونی که مرهم به دلش گذاشته بود و حالا خواهرش وَبال حیات او شده بود؟ یا خودش که…

با ورود ما چرخید، راضیه چای و پیاله‌های توت خشک و مویز و چهار مغز را روی میز گذاشت و سینی خالی را به سی*ن*ه چسباند.

– گل خاتون و آبجیم احوالشون خوبه؟

دختر بیچاره تنها افتاده بود و غریبگی می‌کرد در خانهٔ همایون.

والا با تبسمی بی‌جان، سر جنباند.

– خوبن… مرضیه می‌گفت اگر بخوای، بیارمش اینجا، تو برگردی عمارت.

زیردیدهی و شرم کرده نگاهی به من انداخت و لب گزید.

– نه آقا… من مسیر و چاه امور این خونه دستم اومده، مرضیه همون‌جا کمک‌حال گل خاتون باشه بهتره، سلاممو برسونید.

بیرون که رفت، قرار گرفتم و تعارفش کردم. از چای داغ چشید و تعلل کرد.

– آق بانو… اینجا بودنتون مصلحت نیست.

من ولی بی‌تعلل اظهار کردم:

– مصلحت یا میل داشت شما؟!

با نگاهی دلخور تماشایم کرد.
– میل داشت قلب من اگر مهم بود که اصلاً الان اینجا نبومشاهده کرد خانوم، مصلحت نیست.

نگاه از او گرفتم.

– ماندن توی عمارت شما هم مصلحت نبود چون…

ساکت شدم و او نفس قد بلندی کشید.

– چراکه والا فخرشوکت، نمی‌خواست بار دیگر غرور و مردونگیش بشکنه، چراکه باز هم و این بار از سر عقل، با عزیز و پدرش مباحثه و مشاجره کرده سر انتخابش.

دیده‌های متعجبم مات صورت ملایم و گراهی شده‌اش شد.

– مشاجره؟!

نگاهش پر مهر شد.
– تو مثل خودمی آق بانو… هم شأن منی… هر دو گذشتهٔ سختی از سر گذروندیم.

اخم کردم ولی قلبم بالای آن حرف‌های پرمحبتش هم تنگ بود.

– و برادر من، زخم کاری زده به آبروی خانوادگی شما.

– کسی جز خانواده و نزدیک‌ترین افراد به ما، از جزییات فقرهٔ رفتن الگا مطلع نیستن.

آهی کشید و خیره به چهره‌ام ادامه داد:
– من برای به دست آوردنت حاضرم بجنگم.

پر ملامت نگاهش کردم.
– پنهان‌کاری هم ابزار جنگه؟!

نگاهش کشیده شد روی کف دست و دامن مشت شده‌ام و آوایش ملایم رسید.

– پنهان‌کاری از سر عاشقی بود.

میان قلبم جنگ شد، جنگ تمایل داشتن و پس زدنش.

– تو به تنهایی مقابل بارمان کاری پیش نمی‌بردی… یا باید برادرات برگردن و حق‌خواهی کنن یا مَردت. برای همین خاطر مُصر بودم و هستم زودتر محرمم بشی و برای پسرمون سجل احوال بگیرم.

اضافه کرد “پسرمان”! کنج لبم با درد بالا راهی شد.
– ترس کردی ملتفت بشم بارمان زنده‌ست، پسرم رو بردارم و برگردم؟! من پی آبروی ریختهٔ خودم هستم نه سایهٔ بارمان روی سرم.

اخم آرامی کرد و دست کشید پس گردنش.

– آبروی ریخته برات مهم‌تره یا پسرت؟! حاضری آبروت برگرده ولی بچه‌ت بره؟!

مبهوت و با قلب‌آشوب نگاهش کردم.
– بارمان اگر تنها باشی بهت رحم نمی‌کنه… نه فقط آبروی راهی شده برنمی‌گرده که پسرت هم از چنگت میره.

نفسم توی سی*ن*ه ماند.
– بارمان قلب‌مشغول زن و زیستن خودش شده.

سر جنباند به دو طرف.
– بارمان میاد سروقت پسرش.

بی‌جان لب زدم:

– نمیاد… اگر ما نریم نائین، بارمان پی ما نمی‌گرده.

پلک روی هم فشرد.

– من خودم مَردم… پدرم… می‌دونم بارمان میاد دنبال بچه‌ش.

گویی وسط سی*ن*ه‌ام رخت می‌شستند، چارقدم را زیر گلو مشت کردم.

دو سه حبه قند توی استکان چایم انداخت و هم زد، بعد وارد شد کنارم قرار گرفت.

– فردا پس فردا ندیمه و خدمه از نائین می‌رسن، چند روزگار قبل خانوم‌جانت اومدن… با توجه به موقعیت بارمان، هیچ بعید نیست راپورت این راهی شد و رسیدها رو بهش داده باشن و دنبال ‌اون‌ها، بارمان یا آدم‌هاش به اینجا برسن.

استکان را بالاتر آورد تا بگیرم، بی‌حواس اضافه کردم:

– نشانی همایون رو دارین؟! نمره‌ای که بشه بهش تلفن کرد… جایی که بشه تلگراف زد…

بی‌حرف نگاهم کرد. چانه‌ام می‌لرزید، از ترس بود یا بغض و بیچارگی.

– اگر همایون نباشه بایست چه‌کار کنم؟

استکان را جلوی دهانم گرفت.

– بخور خانوم… همایون و هامین توی مخمصهٔ جنگ هستند، همین که جون سالم در ببرند باید خدا رو شکر کنیم.

اشکم مسیر گحرکت کرد.
-‌ مگه جنگ میان خارجی‌ها نیست؟ برارام که خارجی نیستن… چه‌کار به جنگ دارن؟!

استکان را کج کرد و چای شیرین توی دهانم راهی شد.

– شهری که اقامت داشسریع، محاصره شده، شاید دو روز دیگه خلاص بشن، شاید یکی دو ماه ادامه داشته باشه.

کف دستش را پس زدم و نالیدم:
– یا سلطان‌علی… بی‌کَس نشم!

با لحنی اطمینان‌بخش گفت:

– قلب‌نگرون نباش آق بانو… هر دو پزشک هسشتاب‌زده… هیچ‌کدوم از دو طرف جنگ، به پزشک‌ها و امدادرسون‌ها کاری ندارن.

دامنم را میان انگشت‌ها مچاله کردم.

– چه قسم یکه و تنها حریف بارمان بشم؟!

– برای همین اظهار کردم مصلحت نیست اینجا باشید.

کف دست کشیدم به چشمم.
– اینجا نباشیم و برگردیم عمارت شما؟! که وقتی بارمان ردم رو زد، انگ تازه بزنه؟!

اخم کرد. از کنارش بلند شدم و روی پاهای بی‌جانم ایستادم. عکس روی دیوار مرا به طرف خودش کشید.

از صورت جدی و پرجذبهٔ هامین گذشتم، دیدهم روی تبسم آهسته والا هم نماند و به همایون رسید که نگاه‌های سیاه و مهربانش انگاری جان داشت و نگاهم می‌کرد.

خوف داشتم از تنهایی به جنگ بارمان رفتن، از نبودن همایون، از فردایی که نمی‌دانستم روزگار چه خوابی متوجه شده.

خانوم‌جان همواره می‌اظهار کرد پیشانی‌نوشت هر کَس، از روزگار ازل نوشته شده. اگر قسمت بود، همایون می‌آمد و پشتم درمی‌رسید. اگر هم قسمت نبود، بایست تنهایی پسرم را به چنگ و دندان می‌گحرکت کردم و رخ به رخ بارمان می‌شدم.

– هنوز هم خیال می‌کنم وارد شدن به منزل برارم، بهترین کار ممکن بود آقای دکتر… شما قصد جنگ کردید بالای به کف دست آوردن… من باید بجنگم هم بالای از کف دست ندادن، هم به کف دست آوردن.

امان ندادم اشک تازه سرریز شود.

– خانوم‌جانم ملتفت بشه آدم فرستادین عقب ندیمه‌ش، خوشحال میشه.

تبسم ساکتی روی لب‌هایش جای گرفت.

– تو اون دختر ترس خورده و مستأصلی که توی منزل سهراب دیدم نیستی… شدی آق بانویی که همایون ازش تعریف کرده بود.

ذوق کردم از تعریفاتش.
– ولی در موقعیتی نیستی که تک و تنها به جنگ با شوهر سابقت بری خانوم، بگذار کنارت باشم و ازت حمایت کنم.

خوب بود تکیه‌گاه داشتن، حالا که همایون نبود، ولی حال خوشم را پنهان نگه داشتم.

– کنارمی دیگه آقا… به‌شدت وقته پشت و پناه شدی.

مردمک چشمانش لرزید و من لبخندی کم جان زدم.

– خبر دارین شکوفه هنوز منزل آقا‌سهراب هست یا نه؟

ابروهایش کمی بالا راهی شد و با تعلل نگاهم کرد.
– شکوفه؟! همون… مستخدمهٔ…

– پرستار استاد!

اضافه کرد “خبر ندارم” ولی نگاهش پر سؤال شد.

– تَر و خشک کردن بچه، به تنهایی سخته. می‌خوام شکوفه بالای پسرم دایگی کنه.

اخم به هم رساند.
– چرا شکوفه؟! خدمتکارها که از نائین برسن، چه نیازی به دایه داری؟!

کنار در ایستادم.
– نبات سن و سالی نداره، حق نیست بزرگ کردن پسرم گردنش باشه… شکوفه اینجا باشه هم کمک‌حال من میشه، هم بی‌منت، سرپناه و کار و بار داره.

فرصت مخالفت ندادم و از کنار در، راضیه را خبر کردم تا قهوه بیاورد و به اتاق برگشتم.

– دلتنگ روی ماه جان‌جان هستم، ای کاش رخصت می‌دادین با گل خاتون بیان ببینمشون.

نگاه شوخ و شنگش هم عین پیش‌ترها نبود، غم و فکر داشت.

– من چی که تا اینجا اومدم و از متوجه شدار پسرم محرومم؟!

بی‌فکر سؤال کردم:
– برای حرکت کردن تعجیل دارین؟! عقب آتیش رسیدین؟!

خاموشی و محبت نگاهش، حال خوش روزگارهای بی‌خبری و خانه باغ را زنده می‌کرد. ولی ترس از فردایی که نمی‌دانستم آبستن چه اتفاقاتی است، ولین نمی‌داد حظ ببرم.

راضیه فنجان‌های قهوه را روی میز می‌گذاشت که خانوم‌جان، بچه به بغل وارد مهمانمنزل شد.

والا به احترامش کشیده شد و سلام کرد. خانوم‌جان خوش‌وارد شد اضافه کرد و بی‌حرف، بچه را طرف او گرفت.

والا گرم تماشای بچه شد و خانوم‌جان، نگاه روی میز گرداند. می‌خبر داشتم می‌خواهد ببیند چیزی کم و کسر هست یا نه.

– خانوم‌جان! آقای دکتر آدم فرستادن عقب نبات و صابر.

بعد از چند روزگار، به چشم‌هایش برق خوشی نشست.

– زیاده زحمت دادیم آقای دکتر… عمری باشه جبران کنیم.

والا سر بالا گحرکت کرد و تبسمی تحویل خانوم‌جان داد.

– خان‌زاده رو دیدم و جبران شد. تا رسیدن مسافرها، هر چی برای منزل نیاز میشه کف دستور بمشاهده کرد نوبت تهیه کنه و بیاره.

نشست و قدری جدی شد.
– باید جانب احتیاط رو هم رعایت کنید، کسی بدون قرار قبلی در زد، حتی‌الامکان اصلاً در رو به روش باز نکنید.

خانوم‌جان اخم کرد و من میان قلبم آشوب شد. به پسرک قنداق‌پیچ خواب حرکت کرده چشم دوختم که بند جانم بود و به‌خاطرش از جهان می‌گذشتم.

***

پیش از رسیدن نبات و صابر، شکوفه وارد شد. معذب و سر به زیر، بقچه را زیر بغلش سفت و سخت چسبیده و مقابل خانوم‌جان نشسته بود.

به خانوم‌جان بیان کرده بودم شکوفه از وسط راه نجاتم داده، بیان کرده بودم پرستاری پدر سهراب را می‌کرده. حالا محض کمک به بچه‌داری و جبران محبتش، هم‌سفرهٔ ما باشد.

اظهار کرده بودم و همچنان داشت با جذبه بالا و پایین زن بی‌نوا را سیر می‌کرد.

– خودت بچه داری؟

نگاهم کرد.
– نه خانوم.

– مردت چی؟ اصلش شوهر کردی؟!

به جایش جواب دادم:
– خانوم‌جان! مردش نامرد بوده، شکوفه دست به زانوش گذاشته کشیده شده بی‌سایهٔ سر اموراتشو بگذرونه.

– از دایگی و تیمارداری بچه سررشته داری؟

شکوفه ناچار نگاهم کرد.
– من جون میدم واسه بچه، اونم چی؟ بچهٔ آق بانوجون.

تبسم زدم.
– خانوم‌جان، شکوفه از پس تیمار کردن یه پیرمرد علیل بروارد شده، خودم تَر و خشک کردنش رو مشاهده کردم.

نفس قد بلندی کشید و با ابرو اشاره کرد:

– چادر چاقچورت رو بردار.

شکوفه بی‌حرف، چادرش را برداشت.
– سلامتی؟!

شتاب‌زده‌تند سرش را تکان داد.
– بله خانوم، سُر و مُر و سرحالم… چارستون تنم سالمه به مولا، نه گری دارم نه آبسه و تب‌خال.

خانم‌جان بلند شد، پیش رفت، از بالا، موهای براق و تمیز شکوفه را وارسی کرد.

– بچه هنوز از آب و گل درنیامده، خان‌زاده‌ست… دایه‌ش باید هم سلامت باشه، هم آداب‌دان.

شکوفه حرفی نزد و من گفتم:
– خانوم‌جان، تصدق سرت برم! شکوفه محض کمک‌حال من وارد شده که همدم ما باشه.

نگاه کرد به شکوفه.
– بچه خو می‌کنه، اگر مهمان ماست که قدمش سر نگاه، اما اگر مقصود، تیمار کردن پسرت باشه…

میان حرفش راهی شدم:
– جفتش! نبات همدم شما باشه و به امورات منزل برسه، شکوفه همدم من و پسرم.

خانوم‌جان نشست و نفس کشیدهی کشید.
– اختیاردار خودتی ماهی… من‌باب غریب‌نوازی که کردی، بالای سر ما جا داری. هر چند اینجا منزل ما هم نیست اما قدم سر نگاه.

نفس راحتی کشیدم و قد بلند شدم.
– بریم پسرم رو ببین.

شکوفه عقب سرم وارد شد و نفسش را توی پله‌ها بیرون داد.

– دَدَم وای آق بانو! زَهره‌ترَک شدم از دست خانوم‌جونت!

کف دستش را گحرکت کردم.
– خُلقش این قسمه ولی نرم میشه… فقط… اصلش نبایست از گذشته‌ت چیزی ملتفت بشه.

بالای پله‌ها از حرکت ایستاد.
– ماه همواره پس ابر نمی‌مونه آق بانو، یه روزگاری روزگاری بفهمه واسه تو هم بد میشه.

تبسم زدم.
– الانه مهمه که تو سرپناه داشته باشی و نخوای به گذشته برگردی.

The post رمان آق‌بانو پارت ۳۸ appeared first on رمان دونی.