رمان آق بانو پارت ۳۹

❤پنجشنبه و جمعه پارت نداریم دلنشین‌ها💛

کف دو کف دستش را نشانم داد.

– پاک پاکم آق بانو… راهی شدم شاه‌عبدالعظیم… آب توبه سرم ریختم… مرد مَرداش که سهراب بود، جلو نگاهم نشون دست یه دختر ننه بابادار کرد و ناضافه کرد باقالیت به چند، وای به مردای یه ساعته و شیتیلای حرومیشون.

در اتاق را باز کردم.

– اینم پسر من… می‌خوام اسمشو بذارم فرهاد.

ایستاد بالا سر بچه و خم شد.

– ای ننه… چشمم کف پاش، به ماه اضافه کرده تو در نیا!

بچه را بلند کردم و کف دستش دادم.

– یه وقت حذر کردی به شکمم کف دست بزنی… حالا دل درست بغلش کن، انگار کن بچهٔ خواهرتو گراهی شدی.

به گریه افتاد و قرار گرفت.

– ای خدا! نمردیم و داخل آدم شدیم، خودم نوکر پسرتم آق بانو، لب تَر کنی خاله که سهله، واسه‌‌اش کلفت میشم.

بغضم را پس زدم.

– فقط دعا کن از من نگیرنش، دعا کن کسی عقبش نیاد.

سر بالا کرد.

– یه طوری بگو منم حالیم بشه.

دست کشیدم روی چارقد دور سر بچه.
– حرف و درد زیاده شکوفه، میگم.

***

دلم رهایی می‌میل داشت. قرار گرفتن پشت اسب و تاختن در دشت و کوهپایه، قدم زدن در باغات و کف دست کشیدن روی گندم‌های کشتزارها.

ولی در تهران بودم، زمستان بود، نه باغی، نه کشتزار و اسبی. تهرانی که صابر با دهان باز، از بزرگی و شلوغی‌اش می‌بیان کرد.

برای اامان مرتبه، به اصرار شکوفه، هممسیر خانوم‌جان و نبات، چادرچاقچور کردیم و مسیری زیارت شدیم.

دور بود و فوج‌فوج جمعیت را عقب سر گذاشتیم تا به “ری” رسیدیم.
نبات خوف کرده، بچه را زیر چادر گرفته بود و به خانوم‌جان وصل بود که غریبی و تعجبش فقط در چشم‌هایش موج میزد.

شکوفه چادر گلدارش را سفت گراهی شده بود و دستم را رها نمی‌کرد.

با اتول رفتیم و با اتول هم برگشتیم. شکوفه به غریبی و بُهت ما ریز‌ریز خنده می‌کرد و وقت برگشتن، لقمه‌های نان و پنیر و سبزی نذری که در حرم گحرکت کرده بود، بااشتها می‌خورد.

به خونه که برگشتیم، صابر انگاری پشت در بود که تا کف دست به کلون بردیم، در را باز کرد و نفس راحت کشید.

– سلام خان‌خانوم، زیارت قبول.

نبات عقب سر ما پا به حیاط گذاشت و روبه برادر بزرگ و تنی‌اش گفت:

– لُنجت آویزانه ‌برار‌صابر، خوف کردی یکه و تنها ماندی از ما بهتران بیان سروقتت که عین پورَچو پشت در، گوش چسباندی؟

صابر اخم به هم رساند و پاروی توی دستش را کنج دیوار تکیه داد.

– کم زخمم بزن دختر… آفتو نمی‌زنه به برفا، می‌روفتم.

شکوفه تبسم زد.

– مش صابر، این برفا تا شامگاه عید آب نمی‌شه، خودتو از کَت و کول ننداز، همین که مسیر رفت و اومد واز باشه خوبه.

بعد از زیر چادرش لقمه‌ای کف دستش داد.

– ارباب هم وارد شد خان‌زاده… اظهار کردم رفتین زیارت نماند.

پاهایم میان جاده خشک شد.

– ارباب؟!

سر جنباند.

– ها! ارباب تهرانی.

نبات پشت دیده نازک کرد.

– آقا دکتر!

خانوم‌جان تشر زد:

– نبات! بچه زبانم لال، تخته‌بند شد.

به خانه رفتند؛ گفتم:

– از بابت چی وارد شده بود؟!

با دهان پر، شانه بالا انداخت.
– گمانم محض سرکشی و احوالپرسی… اضافه کرد تلیفون کرده خونه نبودین دل‌نگران شده، نوکرش هم بود. کف دست پر آمد و اظهار کرد غریبین، هنوز مسیر و چاه شهر رو یاد ندارین… خان‌زاده! اینجا هر چی واجباته، حی و حاضر پیل میدن و می‌خرن، نان بیات چه خوردن داره؟!

لرز کرده بودم؛ نماندم تا حرافی کند.

– خدا بالای این آبجی کوچیکه ما میل داشته، بیکار و بی‌عار!

اخمش کردم و پله‌های منتهی به اتاقش را نشان دادم.

روی پله‌های بالاخانه بودم که آوای دق‌الباب بی‌ولین در حیاط پیچید.

جلوی در دویدم و دست در هوا بردم. صابر میان حیاط نگاهم کرد، کسی که پشت در بود، صبر و طاقت نداشت، و اِلا آن‌طور در نمی‌زد.

نفسم را نگه داشتم و با کف دست اشاره کردم در را باز نکند؛ پاورچین‌پاورچین تا بیخ دیوار رفت و دستهٔ پارو را کشیده کرد.

از آوای بلند و پشت هم کوبیده شدن کلون، خانوم‌جان و نبات و شکوفه هم پیش وارد شدند عقب سرم.

شکوفه لب زد:

– کیه سر آورده؟

خوف کرده شانه بالا انداختم.

– آشنا نیست.

نبات به صورتش زد.
– رد زدن؟!

خانوم‌جان چپ نگاهش کرد.
– برو عقب کارت، بالای چی پس سر ما رسیدی؟!

شکوفه هم عقب راهی شد. هر که پشت در بود، قصد کوتاه رسیدن نداشت. خانوم‌جان به صابر اشاره کرد بی‌صدا، تختهٔ شامگاه‌بند در را قرص و محکم کند.

کنار شکوفه رفتم.

– بچه کجاس؟

با دیده و انگشت، بالا را نشان داد.

– برو پیشش.

به مهمانمنزل حرکت کردم و گوشی تلفن را برداشتم. مردد بودم والا را خبردار کنم یا نه. اگر بارمان و آدم‌هایش بودند والا می‌بایست چه می‌کرد؟!

– کاش صابر از اون در بره آجان خبر کنه.

صدای در خوابید، صوتی نفس خانوم‌جان را از دالان گوش دادم و نمره گراهی شدم.

صدای گل خاتون رسید.

– الو؟ الو؟

سلام کردم.

– سلام آق بانوجان، تویی مادر؟ حالت چطوره؟ پسرت چطوره؟ خانوم…

پیش از جواب دادن، توی گوشم اظهار کرد “آق بانوس آقا…” و آوای والا آمد.

– الو آق بانو؟

قلبم از متوجه شدن آوایش گرم شد.

– سلام.

نفس قد بلندی کشید.
– سلام… رسیدن به خیر!

تشکر کردم.

– اومدم… صابر اضافه کرد رفتین زیارت. تنها، توی سرما کجا راهی شدین آخه؟!

لب پایینم را به دندان گحرکت کردم.

– زیارت!

– مشکلی که پیش نیومد؟

نفس حبس شده‌ام را آزادانه رها کردم.

– نه…

تعلل کرد.

– چیزی شده آق بانو؟!

آمدن خانوم‌جان را از گوشهٔ دیده دیدم.

– نه، فقط خواستم از بابت مایحتاجی که آوردین تشکر کنم.

– همین؟! اون‌ که انجام‌وظیفه بود.

لب گزیدم، نه پیش نگاه خانوم‌جان می‌توانستم قلب درست گپ بزنم، نه لرزی که به جانم افتاده بود، امان می‌داد.

– زحمت کشیدین.

دومرتبه عین خودم تعلل کرد.
– آق بانو، مشکلی پیش اومده؟

مشکل که بله! ولی باید خودم مرتفع می‌کردم. انگار که روبه‌رویم از حرکت ایستاده و می‌بیند، سر به دو طرف تکان دادم.

– نه!

– امم… کسی هست که نمی‌تونی راحت حرف بزنی؟

حضور خانوم‌جان را جایی در اتاق حس می‌کردم.

– بله… یعنی نه!

آهسته خنده کرد.
– اجازه میدی فردا هلن و گل خاتون رو بفرستم مشاهده کردارت؟

لب گزیدم.

– صاحب اختیارید.

زمزمه ملایم و پر مهرش را شنیدم.
– فعلاً که اختیاردار این قلب تویی جانان والا!

خاموشیی بین‌مان برقرار شد و من کف دست راستم را روی قلب ضربان گراهی شده‌ام سُر دادم. گویی باید قلبم را سرجایش می‌نشاندم؛ حال وقت بی‌قراری و بی‌تابی برای طبیب شاعرم نبود.

خودش خاموشی را شکست.

– پس… امم… اگر کم و کسر هست بگو…

خواستم عین خودش سؤال کنم “کسی هست که نمی‌تونی راحت حرف بزنی؟!” ولی فقط تشکر و خداحافظی کردم.

– خبرش کردی؟

داشت به زانوهایش کف دست می‌کشید.

– نه!

– یعنی آدم‌های بارمان بودن؟!

صدایش نه، ولی ته نگاهش قلبواپسی بود.

– کاش اقل‌کم یه مرد داشتیم.

دامنم را مشت کردم.

– شاید اصلش بارمان و آدم‌هاش نباشن.

فکری و مات قالی جویا شد:

– اون رعیت‌زاده… که رسید و واقعش رو اظهار کرد… حالا کجاس؟

شانه بالا انداختم.

– کاش زنده گذاشته باشنش.

سر بالا گراهی شد.
– به بچه برس، حکماً گشنه‌ست. به نبات بگو شوم سبک بار بذاره.

– فردا مهمان داریم.

بی‌حرف نگاهم کرد. کنار در اظهار کردم “گل خاتون و جا… دختر دکتر میان” و از پیش چشمش فرار کردم.

***

جان‌جان مات و خیره نگاهم می‌کرد. حرف زدن که یاد نداشت، اما میان چشم‌های قشنگش، بی‌قراری و خوشی و بغض بود.

کف دست می‌گذاشت روی صورتم، بعد هی سر به سی*ن*ه‌ام می‌چسباند. تصدقش می‌رفتم، خنده می‌کرد.

موهای طلایی‌اش را نوازش می‌کردم، دیده می‌بست و ملایم می‌گحرکت کرد.

– ناخوش شد از دوریت آق بانو… شبونه‌روزگار تب کرد، به آقا اضافه کردم اگه آق بانو نمیاد، این طفل بی‌گناهو ببر اونجا، دوای دردش تو بغل آق بانوس. غصه داشت ولی لب باز نکرد، تو حلق بچه دوا ریخت، گفت چاییده.

آه کشید.

– سَقَم سیاه شه که آرزو داشتم موندنت تو اون عمارت همیشگی بشه… سقم سیاه شه که هر چی دعا کردم، پشت و رو سبز شد.

خانوم‌جان، نمی‌اطلاع داشتم قلب و دماغ ناله‌های قلب گل خاتون را نداشت یا نمیل داشت هم‌پیالهٔ دایه جماعت باشد که چایش را خورده و نخورده خستگی را بهانه کرد و بالا رفت.

گل خاتون پیش‌تر آمد و ساکت‌تر بیان کرد:

– آقا هم از این بچه بدتر و بونه‌گیرتر… تو که شال و کلاه کردی و گذاشتی حرکت کردی، شبونه راهی شد کف دست‌بوس خانوم‌بزرگ و آقابزرگ… نبیان کرد‌ها، فرداییش که عزیزخانوم بی‌خبر اومد عمارت فهمیدم شامگاهش راهی شده اونجا.

تبسم ساکتی زد و چشم‌هایش برق افتاد.

– از حرفاشون کف دستم اومد رفته آشتی‌کنون و حرف آخرشو زده که بی‌پس و پیش و بالا پایین، ختم کلوم، آق بانو رو می‌خوام.

با چشم‌های گرد فقط نگاهش می‌کردم. خنده کرد و سر جنباند.

– آره مادر… تشتش از بون افتاده! فرداییش عزیزخانوم اومد، اضافه کرد مهمونتون کو؟ اظهار کردم هر چی قسم و آیه دادیم نموند و رفت. گمون می‌کردم خوش‌خوشانش بشه ولی گفت… دور از جونت، روم به دیوار… گفت بی‌جا کرده وصلهٔ تن پسرم و نوه‌م شده، حالا گذاشته حرکت کرده پی زندگیش.

ابرو بالا انداخت.

– نه که حرفش از ناله نفرین باشه ها… غلط نگم، داره ذره‌ذره نرم میشه.

پر تردید لب زدم:

– کی؟‌ خانوم‌بزرگ؟! اون تا جهان دنیاس، نگاه دیدن مستوفی‌ها رو نداره.

کف دست کشید به شانه‌ام.

– بارون اومد ترک‌ها هم راهی شد… نرم میشن… این خط، این ‌نشون… اومده بود جیک و پوکتو دربیاره… بیان کردم زایید و همون‌جور که وعده کرده بود، نموند… عین مفتشای نظمیه سؤال جوابم کرد. از خانوم‌جانت گفتم، از کبکبه دبدبهٔ خونوادگیتون…

آهی سنگین کشید و دو‌مرتبه دستش را بند شانه‌ام کرد.

– آق بانو مادر، این مرد دل به قلبت داده که با نبودت این‌طور بی‌قراره، قلبش تا آخر خط باهاته که شامگاهونه تو اتاق تو سر رو بالش می‌ذاره… دَم نمی‌زنه، ازت گله و شکایت نمی‌کنه اما غم خونه کرده تو نگاهاش هویدای غم و غصهٔ تو قلبشه.

به هلن که وصلهٔ سی*ن*ه‌ام شده بود خیره شدم.

– اونا هم رضا بشن، پیش پام سنگه گل خاتون.

ساکت شد.

– روزگار و شامگاه ندارم از قلب‌دلواپسی… بارمان اگه بیاد پی ما، معلوم نیست چه پیشامد کنه.

– یعنی… بیاد پی شما، میری شهرتون؟!

چه می‌اطلاع داشتم؟! خسته‌تر و بی‌جان‌تر از آن بودم که فکر کنم و جاده و چاهم را بدانم.

– پس آقا چی؟! اگه برگردی شهرتون، می‌خوای باز زن پسرعموت بشی؟

صوت از ته حلقم رسید.

– نه… ولی بچه‌‌ام…

ضربه‌ای به روی زانوانش زد.

– آقا میاد رَدت… دوریتونو تاب نمیاره… نگاه سر و سیبیلش نکن آق بانو، از این بچه بیشتر قلب‌بسته‌ت شده. اصلاً چرا نمی‌ذاری آقا جلوی پسرعموت دربیاد؟

نگاهش کردم.

– بارمانو می‌شناسم.

نفسی کشید.

– منم آقا رو خوب می‌شناسم… از روزگاری که از اون عمارت راهی شدی، قرار نداره. تو باغ پرسه می‌زنه، پشت به پشت سیگار می‌کشه، ساکت میاد و صامت می‌ره… تازه… چارقدی که جا گذاشتی مدام دور دستشه، از آب و دون افتاده.

اخمم در هم رفت.
– والا حقیقت رو پنهان کرد.

نالید:
– عاشقه… دلش زخم خورده آق بانو، من تا به حال این حال و روزگارشو نمتوجه شده بودم.

صدای در حیاط کشیده شد؛ گل خاتون سر گرداند طرف پنجره.

– بیا… طاقت نیاورد دو ساعت بمونیم پیشت، لابد بونهٔ ما رو کرده بیاد مشاهده کردن تو.

صوتی داد صابر وارد شد.

– کجا نامسلمان؟!… آخ… بی‌پیر…

بی‌اختیار توقف کردم و دویدم پشت پنجره، مردی غریبه میان حیاط بود.

صابر روی زمین افتاده بود و پای مرد را با یک کف دست نگه داشته بود. قلبم به جوش افتاد.

– برو بیرون حرامی… اینجا مرد نداریم.

صوتی عربدهٔ مرد، در تمام خونه پیچید.

– کجاست خان‌خانومت؟ خان‌خانوم…

مرد دیگری هم وارد شد اما کنار در توقف کرد. خودشان بودند. آدم‌های بارمان. اختلاط کردنشان، رخت و لباسشان، هیبتشان معلوم می‌کرد.

لرز به پاهایم افتاد؛ برگشتم طرف گل خاتون که مات مانده بود.

– این بچه رو بگیر و برو بالا پیش پسرم. جان تو، جان بچه‌ها.

دست دراز کرد جان‌جان را بگیرد، بچه به گریه افتاد و بیشتر به من چسبید.

میان ذکر اضافه کردن‌های زیر لبی گل خاتون، جیغ شکوفه هم در خونه بلند شد.

– کی بهت ایز داده اینجا طویله‌س یارو؟! این خونه صاحاب داره، تشریفتو هِری! جمع می‌کنی این قرشمال بازیتو یا جور دیگه حالیت کنم؟

گریهٔ هلن و چسبیدنش به بغلم را فراموش کردم و به دالان دویدم.

شکوفه کف دست به کمر، بالای پله‌ها ایستاده بود. مرد غریبه با لگدی به صابر، قدم پیش گذاشت. دیده‌هایش با اخم و تعجب به شکوفه بود.

ملتفت من شد و یک ابرویش بالا حرکت کرد.

– به‌به… خان‌خانوم فراری!

نگاهش به جان‌جان کشیده شد و خنده کرد.

– بایست ببخشید بی‌اذن رسیدیم.

برگشت طرف رفیقش، سر جنباند و یک قدم دیگر پیش وارد شد، به شکوفه با ابرو اشاره کرد.

– ها خان‌خانوم! این کیه؟! کویَه شهری بستی؟!

از همان آدم‌های بارمان بود که جرئت نداششتاب‌زده پیش من سر بالا بگیرند؛ حالا توی دیدهم زل میزد و تمسخرم می‌کرد.

خون پیش نگاهم را گرفت. هلن را با خشونت از خودم کندم و بی‌توجه به هق‌هقش، توی بغل شکوفه گذاشتم.

– بچه رو ببر بالا، ولینته.

دو پله پایین رفتم و وارد شد با طلب و جسارت، پای پله‌ها توقف کرد.

کف دست بالا بردم، با تمام قوه، توی صورتش زدم.

– یاد نداری وقتی با اربابت حرف می‌زنی، دیده به خاک بدی پاپتی؟!

لحظه‌ای ترس درون چشم‌های پر خشمش خونه کرد و هیکل یک وَری شده‌اش را جمع کرد. مرد با دیده‌های دریده کف دست کشیده کرد که آوای قد بلند دیگری، من و مرد و صابر را مات کرد.

– نه! هنوز زور صوتت عین خان‌زاده‌های مستوفیه.

خودش بود… خودِ خودش! دست آخر رسیده بود. انگاری جانم یک‌مرتبه و آنی در راهی شد.

هیبتش در آن بالاپوش کشیده و سیاه، میان چارچوب بود. با اخم و نگاهی که داشت کم‌کم فراموشم میشد چه‌طور بند دل را پاره می‌کند.

پچ‌وواپچی از عقب سرم شنیدم و نشنیدم.

– این غول بیابونی کیه آق بانو؟

آدمش دوید کنار پای صاحبش.

– کف دست آخر جُستیمش ارباب… هار شده کویَه…

دیده‌های پر غیظش به من بود که با ضرب پس کف دست، به صورت مرد کوفت و ساکتش کرد.

– لال شو بی‌بُته… همه گم بشید اِلا خان‌زاده.

آدم‌هایش به دیده به هم‌زدنی از حیاط خارج شدند و صابر هم به سرداب پناه برد.

شکوفه باز کنار گوشم، لرزان زمزمه کرد:

– من نمی‌رم، خون جلو چشاشه، نزنه ناکارت کنه؟

پاهایم به سنگ پله چسبیده بود و نگاه‌هایم به صورت سنگی بارمان.

– کَری زنک یا زبان آدم حالیت نیست؟!

لب زدم “برو نگاهت به بچه‌ها باشه شکوفه”

و حس کردم در همان چند لحظه، چه زمهریری شده!

یاد ضرب کف دستش افتادم وقتی میزد و ناسزا می‌اظهار کرد؛ یاد رد چنگ کف دستش به روی گردنم، یاد التماس‌های خودم و درد خفتی که پیش دیده اغیار، سرم آوار کرده بود.

نگاهش دور تا دور حیاط و خانه گشت و دومرتبه به من رسید. قدم که پیش گذاشت،
دلم خالی شد.

آرام، با دو سه قدم وسط حیاط رسید. تعجیل نداشت. دیده‌هایش سرتاپای مرا راهی شد و برگشت.

– شهری شدی عموزاده! چه شکل و شمایلی به هم زدی…

یک قدم پیش‌تر وارد شد.

– آب و هوای شهر به تنت ساخته یا از نان هرزگی این قسم پروار شدی؟!

دو مرتبه داشت انگ می‌زد و عفتم را به باد می‌داد. با آن تن و بدن لرزان می‌میل داشتم از خودم و شرافتم دفاع کنم یا قلبی که ترس کرده، کنج سی*ن*ه‌ام چسبیده بود؟! انگاری سرم کورهٔ آهنگری شد و از جا در حرکت کردم.

– هیچ‌کدام! همین که از زیر عَلَم بی‌غیرتی خان درآمدم، کفایت می‌کنه.

چشم‌های وحشی‌اش گرد شد. وارد شد پای پله‌ها و بی‌هوا، پر چارقدم را گرفت و پیش کشید. یک ابرو را بالا برد.

– چه غلط بی‌جایی کردی؟!

چشمان جنگلی‌اش دور تا دور صورتم را چرخ زد، انگشت‌های لرزانم، دو طرف دامنم را مشت کرده بودند. نگاهم راهی شد به کمرش، عقب رولوه. آدم‌هایش که برنو به دوش نداشتند.

نفس تندش توی صورتم پخش شد و از بین دندان‌هایش غرید:

– ها! اگر غیرت داشتم، همان شامگاه، خونت رو حلال می‌کردم و خلاص!

چارقدم را از مشتش آزاد کردم.

– عقب چی آمدی تا تهران؟ کی رخصت داد پا به خانهٔ برارم بذاری؟

با همان غیظ، نیشخند زد و دو مرتبه صوت بالا برد.

– فاسق مال‌زادهٔ قرمدنگت کجاست که تو این قسم قد علم کردی؟!

من هم غیظ کردم.

– از خواهر شیاد و دغل‌کار خودت می‌پرسیدی… ام‌الفتنه بیخ گوشت بود و این همه راه تا تهران آمدی؟!

نگاه‌هایش ریز شد و جرئتم زیاده.

– ها! نوش جانت بشه زخمی که از خواهر عزیز کرده‌ت خوردی، بارمان‌خان!

با دو کف دست، بی‌هوا یقه و بیخ چارقدم را گرفت و پیش صورتش نگه داشت.

– لال شو بی‌آبرو… نیامدم نفست رو ببُرم، نذار کف دستم به خونت نجس بشه.

تقلا کردم پسش بزنم و فریادم بلند شد.

– هر زخمی خوردی، دولت سر چشم‌تنگی هم‌خون خودت بوده، برو اول نفس آذر رو ببُر که از عزت و آبروی برارش هم نگذشت.

مشت‌هایش به راه نفسم فشار آورد و دادش، رعشه به تنم انداخت.

– لال شو حرامی… ننگی که بالا آوردی با این افتراها پاک نمی‌شه.

صوتی لولای در و کلام خانوم‌جان یکی شد.

– حیا نمی‌کنی به عموی خودت هم انگ نعوذبالله‌ای می‌زنی خان؟!

زور کف دستش کم‌تر شد و سر بالا گحرکت کرد.

– برو زن‌عمو… برو که خودت هم، هم‌پیالهٔ دختر بی‌آبروت هستی.

– کف دستت رو پس بکش نامرد… از حریم ما برو بیرون.

گرهٔ مشت‌هایش دومرتبه پر زور شد.

– این زن، باعث آبروی همهٔ طایفه شده… اگر تا الان زنده‌ش گذاشتم، از مردانگیم بوده.

لگد پراندم تا کف دست پس بکشد. یک دستش را پس کشید اما نه به قصد رها کردنم.

مشت بالا برد و بی‌معطلی و پر زور، به صورتم کوبید. سرم پس رفت و گوشم سوت کشید.

آوای بلند خانوم‌جان و جیغ زنی دیگر، از عقب سرم وارد شد.

– کف دستت بشکنه بارمان… گم شو بیرون!

The post رمان آق بانو پارت ۳۹ appeared first on رمان دونی.