پوفی کشیدم و حرکت کردیم سمت خونه
وقتی حرکت کردم خونه خبری از زهره نبود
رفتم اتاقش همه وسایلشو جمع کرده بود
فقط از خودش یه نامه به جا گذاشت
_ببخش منو، من امروز با اامان پرواز میرم پیش مادرم(مادرش تو مشهد زیستن میکرد) و هیچوقت دیگه برنمیگردم
از ولیم رضا میخام خدا مائده ت رو بهت برگردونه
پوزخندی زدم و کاغذو مچاله کردم
مائده من حتی حاضر نیست اسممو بشنوه
افکارم به سمتم هجوم اوردن
طاقت خونه موندن نداشتم، قلبم تنگ بود براش و نمیتونستم برم پیشش پس میرم پاتوق بی‌قراریام
زنگ زدم به نجمی و حاضر شدم
وقتی رسوندتم بهش گفتم برو و هروقت بهت زنگ زدم بیا
عصامو برداشتم و اروم خودمو روی یه تیکه سنگ نشوندم
اینجا شده بود پاتوق تنهایی های من، همواره اینجا با خدای خودم حرف میزدم
_خدایا باهات حرف دارم، یادته چند ماه پیش امتحانم کردی؟ اره راست میگی مردود شدم زیرا به معجزه ت باور نداشتم حق داری قلبخور باشی ازم اما نامردیه زندگیمو ازم بگیری
اره قبول دارم خیلی بزرگیتو، لطفتو کف دست کم گراهی شدم اما….
اما نمیتونم ازش بگذرم، مائدمو ازم نگیر
ساعت هفت صبح بود، طاقتم، طاق شد نمیتونستم مائده رو تنها بزارم
از سه صبح تاحالا داشتم به این فکر میکردم نکنه تو این مدتی که نبودم کنارش کسی اذیتش کرده باشه؟ نکنه چراکه دیدن تنهاس هرکاری خاستن باهاش کردن؟ اینقدر بهشون فکر کردم که مغزم متلاشی شد
به رضا زنگ زدم
_الو رضا
آواش خواب الود بود
_جانم علی
_میخام برم پیشش
_پیش کی؟
یکم سکوت کردم که درک کرد
_علی نرو اون شرایطش مناسب نیس حامله س
_نمیتونم بمونم نگرانشم
_اون حالش خوبه مگه این چند وقت که نبودی اتفاقی براش افتاد
_من میرم اونجا کارم تموم شد بیا دنبالم
قطع کردم به حرفاش گوش ندادم
زنگ زدک به نجمی و گفتم بیاد دنبالم
وقتی رسیدیم بهش اضافه کردم بره و امروز دیکه باهاش کاری ندارم
در خونه باز شد و مائده اومد بیرون
شکمش خیلی بزرگ شده بود رضا میاظهار کرد دو قلو بچه هام
چقد خوشگل شده بود حتی با همین صورت رنگ پریده و دیدهای گود افتادش
خاستم برم نزدیکش دیدم ماشینی جلوی پاش ایستاد
فکر کردم تاکسی اما متوجه شدم مرده پیاده شد با کف دسته گل و راهی شد سمت مائده و سلام و احوالپرسی کرد و گل رو داد کف دستش و در ماشینو براش باز کرد
اولش در ذهنش گذراندم خوابه اما وقتی مائده توی ماشین نشست متوجه شدم همش واقعیته و تاوان حماقتمه
همینطور زل زدم به جای خالی ماشین
آوای ماشینی اومد از پشت سرم، رضا هراسون اومد سمتم
_خوبی داداش؟
کف دستشو که گذاشت رو شونم به خودم اومدم و صورت خیسمو پاک کردم
_جای گرفت تو ماشین
_ماشین کی؟
_همونی که بهش گل داد
_چی؟
_یعنی مائده من برای یکی دیگه شده؟
_علی چی میگی؟
_از خونه اومد بیرون خاستم برم سمتش متوجه شدم ماشین جلوی پاش از حرکت ایستاد، مرده از ماشین پیاده شد با یه کف دسته گل حرکت کرد سمتش و گل داد بهش و سوار ماشینش کرد و حرکت کردن
رضا هیچی ناضافه کرد، دستشو گذاشت رو شونم
_بیا داداش مطمئنم مائده ازدواج نکرده زیرا حلقه ای تو دستش نبود
_پس چی بود؟
_شاید سو تفاهم پیش اومده بزار خودم میفهمم
پوفف کلافه ای کشیدم و اضافه کردم:
_چقدر دیگه باید تاوان بدم
_حل میشه پاشو بریم
سوار ماشین شدیم و رفتیم خونه
The post رمان نغمه قلب پارت ۳۹ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن