رمان رز های وحشی پارت ۵۰

رز جوابی نداد و میکائیل سرش را بالا آورد و ادامه داد:

– یادته روزگار ااما که اومدی بهت گفتم زیر دست من اسب وحشی زیاد رفته و اومده همشونم رام شدن؟

رز به دیده های میکائیل خیره شد، با تمام استرس و هیجانی که داشت جوابش را به آرام ترین لحن ممکن داد:

– اشتباه نکن من رام تو یکی نشدم، این یه معاملست بین من تو تا دیگه لنگ نزنیم

میکائیل خیره به لب های رز نیشخندی زد.

عاشق شد جواب دندان شکنی دهد اما دخترک به قدر کافی استرس داشت بهتر نبود هم کمی ملایمش می‌کرد هم حرفش را می‌زد؟

با کف دستش صورت رز را گحرکت کرد و لپ های رز را فشار داد جوری که لب های رز به جلو آمد و میکائیل ادامه داد:

– پس بزار شروط معاملرو بگم

من الان تو این شرایط همیار نمی‌خوام، همبازیو همکف دست می‌خوام یه دختر مثل همون شامگاهی که جون منو نجات داد

یه دختر با عقل کامل بالغ

خورشید خانم، پری درختی، اسب وحشی، جوجه هر چی بیان کردم بهتو بریز دور

من دقیقا یه رز وحشی رام نشدنی برای گرگ سیاه این شهر می‌خوام… وکیلم؟

لپ رز را ول کرد و رز وسط اون همه هیجان خنده اش گراهی شد:

– قبول ولی… منم می‌خوام از بازی که خودم شروع نکردم برنده بیرون بیام

کف دست میکائیل روی تن رز کشیده شد و با نگاه های خمارش لب زد:

– قبوله

و دیگر تمام…

قصه ی همکف دستی آنها شروع شد!

به رسم محبت شروع نکردند و این عواقب بدی نداشت؟

#پارت_397

×××

با موهای خیس کوتاهش روی کاناپه جای گرفته بود، پاهایش رو درون شکمش جمع کرده بود و خیره بود به میز جلوی کاناپه که پر از خوراکی بود.

میکائیل عملا هر چی در یخچال بود و روی میز گذاشته بود اما حتی نکرده بود مربا را داخل ظرفی بریزد یا پنیر را از جعبه اش بیرون بیاورد، تنها کاری که به نحو احسن انجام داده بود ماگ شیری بود که گرم کرده بود و داخلش قاشق عسلی ریخته بود و رویش پودر دارچین ریخته بود!

ترکیب خوشمزه ای بود ولی احساسات و فکر های ضد و نقیص رز کم کم دیوانه اش داششتاب‌زده می‌کردند.

احساس گناه، ترس، نا امیدی، آینده ای نا معلوم و زیستن پیچیده…

کار درستی کرده بود یا حماقت کرده بود؟!

از تجمع این همه افکار نگاه هایش را محکم باز و بسته کرد و چنگی در موهای خیسش کشید و زیر لب با خودش زمزمه کرد:

– تموم شد دیگه رز بسه

– چی‌ بسه؟

هینی کشید و نگاهش رو به میکائیلی داد که از حمام تازه دروارد شده بود و تنها پوشش حوله ی دور کمرش بود حوله ی کوچک دور گردنش که موهایش را با آن خشک می‌کرد.

رز نگاهش را دزدید و نمی‌توانست مستقیم به میکائیل نگاه کند و کف دست خودش نبود و هول شد:

– هراسیدم

– با وجود دیشامگاه بایدم دیگه بترسی نترسی جای تعجب داره

لحنش شوخی بود، دیشبشان هم آن قدر ها ترسناک نبود.

میکائیل عجله داشت ولی این قدر مهربانی خرج کرده بود که رز تصورش را هم نمی‌توانست بکند.

رز نیم نگاهی به او انداخت:

– من که چیز ترسناکی نمتوجه شدم

میکائیل ریز خندید، رز در همه حال زبانش دراز بود.

سمت آشپزخانه حرکت کرد تا برای خودش شیر گرم کند و همین طور جواب رز را سرخوش داد:

-می‌دونی چیه تو در ذهنش گذراندی خرت از پل گذشته برا همین این طوری زبونت دراز شده ولی عرضم به حضورت سرکار علیه که خاطر جمع باش بازم شامگاه میشه

#پارت_398

رز جوابی نداد و فقط تبسم کوچکی زد.

ماگش رو برداشت و قلپی از شیر گرمش خورد و میکائیل در حالی که در آشپز منزل مشغول بود زیر دیدهی به رز نگاه می‌کرد.

خوب نبود، خودش را به خوب زدن می‌زد ولی نقش بازی کردن جلوی آدمی که خودش بازیگری اسکار داشت جواب نمی‌داد!

لیوان شیر را داخل ماکروفر گذاشت و به کابینت تکیه داد:

– خوبی؟

رز سرش را این بار بالا آورد و بغض داشت؟

– آره خوبم یه مسکن از دارو های تو خوردم اوکیم

– من حال روحیتو میگم وگرنه از نظر من دیشب حتی نیاز به مسکنم نداشت

در هر جمله اش دیشامگاه را یادآوری می‌کرد و رز این بار سرش رو هم بالا نیاورد و تمایل داشت جواب بدهد اما جوابی نداشت.

و میکائیل ادامه داد:

– تو فقط یه قدم به سمت بزرگ شدن برداشتی،

بیا این طوری نگاهش کنیم هوم؟

رز نیشخندی زد و قطره اشکی ناتمایل داشته روی صورتش افتاد:

– فقط… من دیشامگاه بهت بیان کردم معامله ولی.‌‌..

ساکت موند، میکائیل هم خیره به لب های رز بود و رز چشم هایش را بست:

– ولی در اصل من بهت پناه آوردم

تا آخر این بازی قول بده که کنارم بمونی

نگاه باز کرد و میکائیل خیره به رز تبسمی زد.

لیوان شیرش را برداشت و سمت رز رفت و کنارش نشست.

ماگش را کنار ماگ رز گذاشت و دخترک را کف سینه اش چسباند و چفت گوشش لب زد:

– قول میدم!

و جوری اضافه کرد که حتی خودش هم درصدی شک نکرد زیر قولش بزند چه برسد رز…

#پارت_399

ساعت ها بود در همان وضعیت بودند آن هم در خاموشی.

انگار هیچ کدامشان سکوت پر از آهستهششان را نمی‌خواستند با صحبت یا حرفی خراب کنند.

چرا که حرف سر منشا سو تفاهم ها بود اما در سرشان پر از فکر بود، میکائیل که انگار به آرزو هایش رسیده بود!

خانه ی آپارتمانی، دختری دوست داشتنی و بر وفق مرادش در بغلش و یک زندگی عادی معمولی!

می‌خبر داشت این لحظه ها گذراست و در واقعیت رز همسرش نیست، خونه ی آپارتمانیشان همیشگی نیست…

و اون بیرون هم پر از کفتاریست که منتظر یک غفلسریع تا حمله کنند.

ولی این ثانیه ها این لحظه ها را برای خودش فانتزی می‌چید و دیده هایش را بسته بود و کف دستش در موهای خیس کوتاه رز در حرکت بود و آهسته لب زد:

– دیگه حق نداری کوتاهشون کنی

جوابی نشنید و خاموشیش را علامت رضایت اطلاع داشت و با تبسمی نگاه هایش را بسته نگه‌داشت و آهستهش چه چیز لذت بخشی بود!

نفس عمیقی کشید و دقایق گذشت ولی با صوتی زنگ گوشیش اخمی روی پیشانیش جای گرفت.

رز سرش را از سینه برهنه میکائیل بیرون آورد و میکائیل بلند شد و تماس یزدان را وصل کرد و قبل این که حرفی بزند و بگوید بر خرمگس معرکه لعنت صدای پر از دلخوری یزدان در گوشش پیچید:

– میکائیل… پاشو بیا خونه خودت، بی ناموسا این بار بد زدن

خیره به رز مضطرب لب زد:

– چی شده؟

– زدن بردن کشتن!

و متاسفانه واقعیت همواره تلخ بود مثل زهرمار.

#پارت_400

×××

منزل اش بهم ریخته بود، وسایل مبل ها همه چیز شکسته یا خورد شده بود ولی جنازه ی پیر زن پایین پله ها و خون قرمز روی سنگ ها باعث می‌شد نگاهت فقط روی همان صحنه قفل شود!

و میکائیل ناباور خیره بود به پیرزنی که خاله شبی صدایش می‌زد…

اسمش شبی نبود، شهبانو بود ولی از کودکی همه شامگاهی صوتیش می‌زدند و دیگر همین اسم رویش مانده بود.

پیرزن مهربانی که در منزل ی میکائیل زندگی می‌کرد، کار می‌کرد و چه شامگاه هایی پای درد و قلب های میکائیل قرار گرفته بود و جای مادری را برایش پر کرده بود‌.

چه روز هوایی قبل این که بیرون بزند سؤال کرده بود چه چیزی دوست داری برایت بپزم پسرم.

چه وقت ها که مریض بود و همین زن بالای سرش بود.

نگاهش را از جسد گرفت و نفس عمیقی کشید و صدای عکس برداری گفت و گوی افسر های پلیس و فضای خفقان داخل خانه برایش دیگر تحمل پذیر نبود و نیم نگاهی به یزدان کرد و گفت:

– به دخترش زنگ بزن

و از خانه بیرون زد و داخل باغ شد، دست در جیبش کرد و سیگارش را بیرون آورد و همان لحظه آوای آشنایی به گوشش خورد:

– آقای دشت گرد؟

با مکث برگشت و با متوجه شدن شخص روبه رویش تمام تنش یخ بست!

مگر در تیمارستان بستری نبود؟

مات زده خیره شد به مردی که به‌شدت تغییر کرده بود و افتاده شده بود و آوای طاهر در گوشش پیچید:

– من طاهر حسینی هستم مسعول پرونده ی… شما حالتون خوبه؟

میکائیل نفسش دیگر بالا نمی‌رسید و خیره به طاهر لب زد:

– نه… نه واقعا خوب نیستم

اجازه بدید من چند دقیقه به خودم بیام صحبت می‌کنیم

#پارت_401

دیگر جلوی دیده های طاهر نماند، اگر می‌ماند حال بد شده افتصاحش همه چیز را لو می‌داد.

فرار کرد و طاهر هم این رو درک کرد و چقدر چهره ی میکائیل برایش آشنا می‌زد!

جایی مشاهده کرده بودش؟!

×××

فلش بک

جلوی در خونه بود و آوای قربان صدقه های مادرش در گوشش پیچید:

– چشمم کف پات مادر… الهی من بمیرم برات پسرم خوشامدی خوشامدی مادر

خواهرش هم قرآن آورده بود، اسفند دود می‌کرد و اشک از نگاهانش جاری بود و پدرش با غم تمام نگاهش می‌کرد.

بعد چند سال در تیمارستان ماندن آمده بود خونه ی پدریش و چقدر غریبه بود با خونه و با اهالی خانه…

حرفی نزد و محمد که پشت سرش بود فضارا سعی کرد عوض کند:

– خب اگه ختم قرآن و روضه خونیو مجلس امام حسینتون تموم شد ما بیایم داخل

خواهر طاهر با خنده کنار راهی شد و طاهر و محمد داخل شدند.

خونه تغییر زیادی نکرده بود و طاهر هر جای خانه را که نگاه می‌کرد آوای خنده ها و گریه های دختر بچه ی کوچولویی در گوشش می‌پیچید!

و آخ که آن دختر بچه، دختر بچه‌ ی خودش بود.

بدون کلامی سمت اتاقی که وقتی مجرد بود متعلق به او بود حرکت کرد اما قبل این که وارد شود سمت مادرش برگشت و غریبانه گفت:

– حاج خانوم هنوزم اتاق منه؟! اجازه هست؟

صدایش ساکت بود همین چند کلمه حرف زدنش هم غنیمت بود و مادرش سریع تند اشک هایش را پاک کرد و اضافه کرد:

– اجازه چیه مادر، خونه ی خودت صاحاب اختیاری

برو استراحت کن قربونت برم

و طاهر دیگر چیزی ناظهار کرد وارد اتاق شد، محمد هم پشت سرش وارد شد و اضافه کرد:

– پیرزن گناه داره یکم به روش بخند از وقتی گوش داده می‌خوای مرخص شی از فرط مسروری داره صبح ظهر عصر گریه می‌کنه

#پارت_402

طاهر روی تخت ساده اش نشست، سر بالا آورد و بی توجه گفت:

– فردا بیا دنبالم باهم بریم

– کجا!؟

طاهر جوری نگاهش کرد که خود محمد فهمید و تند گفت:

– می‌خوای یک روزگار مرخص نشده بیای سر کار؟

خاموشی، یاد گرفته بود با خاموشیش جواب آدم ها را بدهد و آن ها هم متوجه منظورش شوند!

و محمد آتش انتقام را در چشم های طاهر می‌خواند، از تیمارستان بیرون نیامده بود که به ادامه حیاتش بپردازد، رسیده بود انتقام بگیرد.

محمد کنارش روی تخت نشست:

– باشه میام دنبالت

کف دستی بر صورتش کشید و ادامه داد:

-مریم چی بهت اضافه کرد که به خاطرش حاضر شدی ازون خراب شده بیرون بیای؟

من بیان کردم بیا انتقام بچتو بگیر هیچی نبیان کردی مریم چی گفت که اومدی؟

طاهر هیچی نگفت باز هم، کم حرف نه لال شده بود کلا و محمد این را می‌خبر داشت پس پا پیچش نشد و کشیده شد رفت.

و طاهر روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد و حرف مریم در سرش دوره شد: ( محمد می‌گه میشه زمینشون زد الان پس پاشو انتقام خون ریحانو بگیر طاهر… به خدا حلالت نمی‌کنم به روح ریحانم حلالت نمی‌کنم کشیده نشی!

پاشو قول میدم بعد همه ی اینا باز بشیم یه خانواده و از اول همه چیزو شروع کنیم)

طاهر نیشخندی زد و لب زد:

– از اول؟!

The post رمان رز های وحشی پارت ۵۰ appeared first on رمان دونی.