رمان رز های وحشی پارت ۵۴

×

روی فرمون ماشین ضرب گحرکت کرده بود و می‌خبر داشت باید صبر کند اما این که مدت می‌گذرد و رز کنار سپهر است داشت کلافه اش می‌کرد‌.

به ساعت مچیش خیره شد و وقت لعنتی مثل همواره طبق قانون نا نوشته ای وقتی کلافه و بد حال بودی دیر می‌گذشت!

ناچار چشم هایش را بست و سرش را روی فرمون ماشینش گذاشت و چشم‌به‌راه ماند،

انتظار کاری که ازش نفرت داشت…

و بالاخره بعد از دقایقی در ماشینش باز شد و میکائیل سرش را از روی فرمون برداشت؛ خیره به رزی شد که دیده هایش اشکی بود و بدون این که نگاهش را به میکائیل بدهد سوار شد و اظهار کرد:

– مغازرو داره می‌بنده میاد الان

و میکائیل دیگر چیزی نبیان کرد، رز بازی اش را برده بود و همین کافی بود و اکثر مواقع قبل از برنده شدن آدم ها به خاطر سختی ها، رها کردن ها و خیلی چیز های دیگر اشک می‌ریزند.

ماشین را مجدداً روشن کرد و نگاهش را به آینه ماشین داد و پسرک جوان دیده آبی که سمتشان با شونه های افتاده می‌آمد را متوجه شد.

و سپهر هم بدون سلامی سوار ماشین شد و همین که در ماشین را بست میکائیل حرکت کرد و خیره از تو آینه ماشین گفت:

– سلام یادت ندادن زاق پسر؟

سپهر از آینه پر کینه خیره در چشم های میکائیل شد:

– گیرم سلام، علیک سلامشو به شما یاد دادن؟!

میکائیل نگاه گحرکت کرد و نچی کرد:

– من ننه بابا بالا سرم نبوده بچه خیابونم بلد نیستم

سپهر جواب داد:

– برعکس من، ننه بابا بالا سرم بوده ولی بهم یاد دادن به حرومی جماعت سلام نکنم

#پارت_428

این طور صحبت کردن یعنی ازت ترسی ندارم با این که می‌دانم قدرت کف دست توست!

و رز دلواپس به دو نفرشان نگاه می‌کرد.

ولی میکائیل حال دل شکسته را می‌اطلاع داشت پس نیاز نبود بر دل سپهر نمک بپاشد و بیخیال یکی به دو کردن و کوتاه کردن زبانش شد و بیان کرد:

– مرحبا خوب یاد دادنت، از چغلی کردنات حالا بیا تعریف کن یکم

و با پایان جملش داخل کوچه ی خلوتی پیچید و ته کوچه ماشین را متوقف کرد و سمت سپهر برگشت:

– می‌اظهار کردی…

رز هم سمت سپهر برگشت و استرس داشت درونش فریاد می‌زد چون می‌اطلاع داشت جواب ندادن درست به میکائیل در کوچه ی خلوتی مممکن است کار را به جاهای باریک بکشاند و نامیل داشته دست میکائیل را چنگ زد و آرام صدایش کرد تا ملایم بماند اما میکائیل نیم نگاهی به رز ننداخت و منتظر خیره ی سپهر ماند.

سپهری که خیره به دست رز لب زد:

– اونجا من پیگیر رز بودم، فکر میکردم اونی که مرده رزه… اونام پیگیر رز شدن هی از رز سؤال کردن

منم همه چیزو از اولش مجبور شدم بگم چون…

میکائیل وسط حرفش پرید:

– داستان و راستان نتمایل داشتم ازت فقط بگو چی اظهار کردی ولی جز به جز بگو

روی جزئیات تاکید می‌کرد چراکه می‌خبر داشت افراد ساده کلیات را فقط می‌بینند ولی افراد زیرک جزئیات را هم همیشه در نظر دارند!

و طاهر جز آدم های ساده نبود.

#پارت_429

سپهر نگاهش را به رز داد و میکائیل توپید:

– منو نیگا

بدون این که سرش برای دردسر درد بکند نگاهش را به میکائیل داد و جز به جز بیان کرد:

– رز، رز چگینی دختری که با یونیفرم مدرسه هر روزگار از جلو مغازه ما رد می‌شد و قلب من براش سرید!

رفتم دنبالش نه یه بار ده بار اما پا نمی‌داد، من همه تلاشمو کردم برای داشتنش و آخرشم موفق شدم داشته باشمش و بعدش درک کردم زیرا تنها حیات می‌کنه چراکه کسیو نداره با هیچ کس اخت نمیشه به هیچ کس اعتماد نمی‌کنه

درک کردم پدر مادرش و توی گاز گرفتی از کف دست میده و فقط یه خواهر داره که اونو ساپورت می‌کنه اما من تا حالا خواهرشو نمتوجه شده بودم تا وقتی که رز یه شامگاه سراسیمه اومدم پیشم…

گریه می‌کرد و هراسیده بود هر چی گفتم بگو چی شده می‌اضافه کرد خواهرم ویس داده برو فرار کن وگرنه تورم میکشن!

من می‌دونستم خواهرش مواد میزنه چت می‌کنه زیرا چند باری زنگ زده بود به رز و چرت و پرت اضافه کرده بود و من سعی داشتم رز و آروم کنم بگم بازم مثل دفعات قبل ولی یهو فرداش خبر میرسه خواهرش تصادف کرده تو کما رفته!

فردای همون روزگارم وقتی رز همجاده من می‌ره بیمارستان یهو غیبش میزنه!

خیلی یهو و هر چی زنگ میزنمم کسی پاسخگو تلفنتش نیست و من دیوونه میشم اما دیوونگی من کارو به جایی نمی‌کشونه تا این که رز هممسیر یه آدم بسیار عجیب یه روزگاری سر و کلش تو محل پیدا میشه و من پیگیر دیوونم می‌بینمشون!

دقیق همان روزگاری رو می‌بیان کرد که میکائیل با رز رفته بود منزل‌شان تا رز وسایل مورد نیازش را بردارد و موقع برگشت سپهر با موتورش دنبالشان افتاده بود.

– دنبالشون با موتور افتادم و رسیدم به خونه‌ی فردی به اسم میکائیل دشت گرد و آخر سرم ندرک کردم چی شد

ندرک کردم رز و دزمشاهده کرده بودند یا خودش راهی شده بود، چیزی کف دستگیرم نشد فقط به خاطر فضاما که کرده بودم کتک خوردم و ولم کردن!

حرفش تمام شد و نفس گحرکت کرد و سر پایین انداخت:

– همین، جز به جز همینا رو اظهار کردم

میکائیل چشم هایش را ریز کرد:

– چیزی ازت نسؤال کرد دیگه؟

– پرسید به نظرت رز خودش راهی شد یا به زور بردنش…

اظهار کردم، از نظر من به زور بردنش ولی با دل خودش موند!

رز سر پایین انداخت و میکائیل در فکر فرو رفت‌.

#پارت_430

خوب می‌اطلاع داشت طاهر فردا دقیقا کف دست می‌گذارد روی رز!

زیرا هم خواهر همراز بود و طاهر هم حالا این موضوع را می‌اطلاع داشت و بدتر از آن فهمیده بود رز و میکائیل به یک دیگر کم‌ یا زیاد احساس دارند و احساسات همیشگی نقطه ضعف های انسان را نمایان می‌کرد!

نگاهش را به سپهر داد:

– تهش همین بود یا نه نون بکشی ته بشقابت چیزی بازم هست؟!

سپهر اخم کرد و مجدداً نگاهش روی رز قرار گرفت، نگاهش پر از حسرت بود و غم… ولی حیات بدون شکست نمی‌شد!:

– سر و تهش و کلهمش همین بود که اظهار کردم

و نگاه کند و دیگر نیستاد؛ در ماشین میکائیل را باز کرد و میل داشت برود که میکائیل به حرف رسید:

– اوی پسر

سپهر سمت میکائیل برگشت و میکائیل خیلی بی دلیل نصیحت کوتاهی کرد شاید زیرا یاد خودش و همراز افتاد:

– تو یه جایی از زندگی آدم بهش زیادی بر می‌خوره تو الان اونجایی…

ثانیه ای مکث کرد و ادامه داد:

– اما بعد برخوردنت اگه بلند شدنت باشه دلنشین میشه، متوجه شدم که میگم

و با پایان جمله اش ناخودآگاه با چانه اش اشاره ی به‌شدت کوچکی به خودش کرد و سپهر هم نیشخندی زد و دیگر نماند.

×××

از مدتی که از آن کوچه ی تاریک بیرون آمدند دقایقی می‌گذشت و میکائیل سمت ناکجا آبادی می‌راند، رز هم حرفی نمی‌زد و از پنجره به بیرون و آدم ها خیره بود و وقتی به خودش رسید که ماشین توقف کرد.

– نکنه آوردیم تو شهر بگردونیم؟

میکائیل نچی کرد و در سمت خودش را باز کرد:

– اومدم به عنوان بازیکن نیمکت نشین معرفیت کنم پیاده شو

#پارت_431

رز از تمام سوپرایز های میکائیل می‌هراسید و ناچار پیاده شد.

سمت در شیشه ای سبز رنگی که عکس ماگ های قهوه روی طراحی شده بود راهی شد و قطعا کافه بود!

کافه ای این که درش کوچیک بود ولی وقتی واردش می‌شدی با یه سالن بزرگ پر از آدم روبه رو می‌شدی.

سالنی که طراحی سبز و مشکیش و نور کمش به همجاده کلی گل در گلدونای بزرگ عجیب و غریب باعث شده بود خاص باشه…

ولی میکائیل هدفش انگار نشستن در پشت میز های سالن کافه نبود زیرا مستقیم سمت سوپروایزر که خانمی شیک بود و پشت میز قد بلندی ایستاده بود راهی شد و بدون چیدمان و مقدمه ای اضافه کرد:

– دشت گردم،‌ مهمون آریا خانمم

و رز گیج شد، آریا خانم؟

آریا اسم پسر مگر نبود؟

زن نگاهی به میکائیل کرد و بعد نیم نگاهی به رز:

– خوشاممتوجه شد تشریف بیارید دنبال من

جلو افتاد و ته سالن از پلکان به طرح شیشه ی مشکی که کنارش نوشته بودند بدون هماهنگی بالا نروید بالا راهی شد.

رز و میکائیل دنبالش حرکت کردند و آخر سر به سالنی به‌شدت کوچک تر ولی با طراحی خاص تر و ناب تری که خاموشی داشت رسیدند ولی رز با دیدن آدم های آشنا و ناآشنا به خصوص مشاهده کردن صورت دختری که یک بار کنار میکائیل دیده بود دیگر هیچ توجه ای به اطرافش و طراحی ها نکرد.

#پارت_432

نگاهش روی دختری که دفعه قبل کنار میکائیل جای گرفته بود و قصد داشت سیگار میکائیل را روشن روشن کند گیر کرده بود و میکائیل هم این را خوب فهمیده بود اما به روی خودش نیاورد.

و آریا بدون توجه به نگاه خیره ی رز جلو آمد و با لبخند خانومانه ای بیان کرد:

– خوشومدی خوشتیپ

و با تبسمش نیم نگاهی به رز کرد و بدون حرفی سمت میز گردی که پشتش چند مرد قرار گرفته بودند رفت.

میکائیل هم دیگر نیستاد سمت میز حرکت کرد و رز هم پشتش حرکت کرد.

سلام کوتاهی داد و پشت میز قرار گرفت و رز هم کنارش…

دور میز فرزان، یزدان، شایان، خشایار و آریا بودند!

میکائیل کل تیمش را بسته بود و شاید نفرات تیمش زیاد نبودند اما قابل اعتماد بودند و نگاه می‌چرخاند و‌ رسید به رز…

خورشید خانمش زیاد به این بازی ها نمی‌خورد ولی او هم جز تیمش بود.

همه چیز در سکوت بود که فرزان سکوت را شکاند:

– خب جناب رئیس برنامه چیه اونم بدون اون فلش گمشده که شده شهره ی شهر؟

میکائیل چند بار روی میز زد:

– وقتی یه چیزی بسیار گمه و همه دنبالشن یعنی گنجه

گنجام نقشه دارن پس… ما نقشرو باید اول دستمون بگیریم و پیدا کنیم تا گنجو‌ پیدا کنیم

آریا مداخله کرد و به رز با نگاهانش اشاره ای کرد:

– نکنه اون نقشته؟ بالاخره خب خواهر همراز

#پارت_433

رز نگاهش را به آریا داد، دلربا بود و خانومانه راهی شدار می‌کرد و مرموز بودن و موذی بودن از نگاهش می‌بارید و این دختر کی بود؟

رز لب زد:

– تو می‌دونی من کیم؟

آریا ملیح خندید و سرش را خم کرد طوری که موهاش روی صورتش ریخت:

– او دختر جون بعد اون نمایش شویی که اونشب تو کازینو جلو اون همه آدم اجرا کردی کیه که نشناست؟! بالاخره آدما کنجکاون پیگیریتو می‌کنن میفهمن کی دیگه

فرزان ادامه ی حرف آریا را گحرکت کرد:

– حتی نیاز به پیگیریم نداره این قدر قیافش کپی برابر اصل همراز، من هیچ وقت نمی‌دونستم همراز خواهر داره تا وقتی پشت خونه ی میکائیل دختری و دیدم که بیان کرد فامیلیش چگینی!

رز یاد اامان روزگار مشاهده کردارشون افتاد و فرزان ادامه داد:

– اما متاسفانه با این که خواهر همراز هیچی نمی‌دونه اگه می‌دونست الان فلش دست ما بود

آریا این بار کنایه زد:

– عالیه پس ما الان یه نقشه ی باطل شده داریم که همه فکر می‌کنن اگه داشته باشنش جاده گنجم دارن

و این یعنی یه عالمه دشمن داریم!

رز اخم کرد و یزدان وسط بحث آمد و رویش به میکائیل بود:

– مرادیم این‌ موضوع و قطعا تا حالا فهمیده که میکائیل خواهر همرازو پیش خودش نگه میداره

این یعنی دیگه علنا می‌دونه دنبال فلشی

پس دیگه نمی‌تونید نقش بازی کنید که پشت همید، تو و مرادی الان دشمنیدو اینو همه می‌دونن

مخاطبش میکائیل بود و میکائیل جواب یزدان رو داد:

– من مضطرب مرادی نیستم، روبه روم می‌جنگه

اما اون مسعود نامی که نمی‌دونم چیو کیه اون منو می‌ترسونه