رمان الماسیان پارت ۱۵ | کیانا رحمی فر

سرم را روی بالشتک نرم روی تخت میفشارم.این روزگار ها که با واقعیت تلخ حیات ام مواجه شده ام، اشک هم نمی ریزم، انگار گریه را تعطیل کرده بودم و توی لاک تنهایی ام فرو حرکت کرده بودم.
عقربه ی ساعت، ۱ را نشان میدهد و ناگهان صوتی چرخاندن کلید توی قفل در خونه قد بلند میشود.کشیده نشده هم می توانستم حدس بزنم، عارف است!کارش همین بود….شب ها یک نصفه شامگاه به خونه بر می گشت و بوی بد الکل از دهانش و لباس هایش، حالم را تا خود صبح و روزگار بعد بهم میزد!
از جایم بلند میشوم و به اویی نگاه میکنم که کراواتش شل شده و پیراهن سفید تنش را چروک برداشته است.
کاش حداقل میگذاشت یک مدت از عقدمان می‌گذشت بعد شروع میکرد!گام هایش کمی نامتعاقلب به نظر می‌رسد اما طولی نمیکشد که با صوتیی نیمه آگاهانه میگوید:چرا بیدار موندی؟
این عادت مزخرف من بود!شامگاه ها تنهایی خوابم نمیبرد، تا قبل از ازدواج با این مرد هیولا ، هر شامگاه را کنار خواهر کوچکم میخوابیدم و حالا هم با اینکه عارف را دوست نداشتم ولی باید او هم می آمد تا خوابم ببرد‌.
چیزی نمی گویم و او هم بی اهمیت کتش را روی کاناپه پرت می کند.بوی الکلش تا حلقم می آید و قلب و روده ام را به هم میزند!باورم نمیشد این مرد…همان پسر حاج یونس است!
با آن حالت تقریبا نامتعاقلب از کنارم رد میشود و تنه اش را محکم به شانه ام میکوبد، آخ ریزی میگویم و کف دستم را روی اصابتش میکشم!هیکلش آنقدر بزرگ بود تا احساس کنم دستم دارد از جا میرود.میبینم که داخل اتاق خواب مشترکمان میشود و خودش را توی تخت خواب لوله میکند.مثل اینکه خیلی خسته بود!هر چند تا این ساعت بیرون ماندن هم باعث خستگی میشد
ملایم خودم را به تخت میرسانم و کمی از پتوی مشترک را روی بدن سرد خودم میکشم.همه ی سعیم را میکنم تا فاصله ام را با او حفظ کنم.با صدایی خمار و خسته در حالی که گوشه ی گوشه ی تخت درازکش شده میگوید:
شامگاها بدون من خوابت نمیبره؟
لعنتی!این را درک کرده بود و حالا من می وحشت کردم همین فهمیدنش بشود نقطه ضعفم در مقابلش….چند لحظه خاموشی میکنم و بعد ملایم در آن تاریکی ساکت وهم آلود میگویم:
به خاطر تو نیست
خمار تر از قبل میپرسد:پس به خاطر چیه؟
با لرز، پتو را بیشتر روی بدنم میزنم، نمیدانم چرا سردم بود؟
_تنهایی خوابم نمیبره
آرام و مردانه می خندد، مشخص بود که نیمه مست است و بسیار توی این حال سیر نمی‌کند!
_الیکا
چرا آنقدر خمار حرف میزد؟انگار که عطش داشته باشد.
_بله؟
با صوتیی ضعیف میگویم و او انگار حالا کمی لحنش جدیت بیشتری دارد:
بعد اینکه طلاق بگیریم میخوای چیکار کنی؟
سوالش آنقدر یکهویی بی مقدمه و نامربوط است که ذهنم چند لحظه قلبیل پرسیدنش را تجسس میکند.
اصلا قرار بود کی طلاق بگیریم، آن هم در همین اول زندگی زناشویی؟
سوالم را به زبان می آورم:کی طلاق میگیریم؟
با استرس میپرسم، نه استرس طلاق، استرس عکس العمل خانواده ها….
عارف غلتی در تخت خواب میزند و در یک حرکت یک‌بارهی رویش را به سمت منی میکند که آن طرف تر دراز کشیده ام.حالام هرم نفس های داغش را روی پوست نازک گردنم حس میکنم!حالم بهم نمیخورد اما این حالت را هم دوست نداشتم.
_ی سال دیگه…
یک سال دیگر جدا میشدیم؟
با صوتیی آرام ولی پر قلبهره میگویم:
خب…
بیشتر از این نمی خبر داشتم چه باید بگویم!اصلا چرا در حالت مستی اش هم عجیب و غریب بود و نمی گذاشت آرامش داشته باشم…!
_شاد میشی نه؟
صوتیش ضعیف به گوشم می رسد ولی در دلم غوغا میکند…راستش شاد میشدم درست مثل عارف که خوشحال میشد.
با خودم فکر میکنم مست است و احتمالا همین فردا صبح حرف هایش هم یادش نیاید، پس بی ملاحظه میگویم:
زیستن با تو خیلی سخته
ریز میخندد:با توم سخته دختر حاجی….

نمیدانم!شاید راست میگفت….اما حداقلش این بود من خط و مرز ها را رعایت میکردم، شب ها دیر وقت به منزل بر نمی گشتم، همه ی وقتم را بیرون نبودم و به او پیشنهاد دوست معماما بودن نمیدادم، انگار بین ما یک قرارداد نانوشته امضا شده بود که تا این مدتی که با هم هستیم دوست معماما بمانیم و بعد از طلاق هم….قضیه اش فرق میکرد.
بی اهمیت میگویم:بخواب…بخواب عارف
می‌اطلاع داشتم اگر بخوابد حرفی نمیزند و آن موقع می توانستم از این فرصت استفاده کنم و خودم را ساکت کنم

صبح که بیدار میشوم و تن کوفته ام را تکان میدهم، جای خالی اش را می بینم…احتمالا صبح زود با زنگ زدن ها و در زدن های حاج یونس پایش شده بود رفته بود سرکار…!
پوفی میکشم و گنگ، نگاهی به اطرافم میدوزم…ساکت کشیده میشوم و سمت کف دستشویی میروم تا دست و رویم را بشورم.
بعد داخل آشپزخونه میشوم، یخچال منزل پر بود از وسیله!هزار نوع میوه و سبزیجات و وسایل صبحانه…اما من همه ی صبحانه ام در یک چای شیرین خلاصه می‌شد.بخار داغی از فنجان چای بالا می آید و من با مکث به فنجان نگاه میکنم.تنهایی منزل، نبودن های عارف، اشتباه بودن این ازدواج…سخت بودند!
جرعه ای از چای مینوشم و شیرینی اش کمی کامم را از تلخی فاصله میدهد!
یک لقمه نان هم برای گرسنه نماندن میخورم و آرام ملایم میجوم
فنجان چای را بر می دارم و توی سینک ظرفشویی به آن آب‌ میزنم.
هنوز چند ثانیه طول نکشیده که زنگ مکرر درب خونه، حواسم را پرت میکند.
نزدیک نگاهی درب میشوم و پیرزن تپل اندامی را میبینم….حاج خانم بود.
باز هم در کف دستش یک کاسه بود…کاسه ی آش!
دستی به صورتم میکشم و درب را باز میکنم.

نوشته رمان الماسیان پارت ۱۵ | کیانا رحمی فر اامان بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان در آغوش آتش | عاشقانه و هیجان‌انگیز

مشاهده و دانلود ←