رمان الماسیان

رمان الماسیان پارت ۱۴ | کیانا رحمی فر

آنقدر معصومانه و صادقانه به نگاه های عارف زل میزند و این کلمات را به زبان می آورد، که قلب سنگ عارف چند دقیقه خامش شود.

دختر ادامه میدهد:
هر چقدر هم بگم…باز ته قلبم ازت بدم نمیاد…اما…از این حالم متنفرم، از اینکه مجبورم زنت باشم، میدونم تو هم مقصر نیستی…
_کاریه که شده دختر حاجی
_ولی…
عارف وسط حرفش میپرد:
اما و ولی و اگر نداره…
کاش این دختر کمی انعطاف پذیر می بود، کمی سازگار!
عارف پک دیگری میزند و میگوید:
تو همه چیو پیچیده میکنی
_یعنی چی؟
حرف قلبش را میزند، این بار مستقیم، در حالی که وجب به وجب قیافه ی دختر را رصد میکند.
_یعنی اینکه کم زانوی غم بغل بگیر
دختر اجازه نمی‌دهد ادامه بدهد که خودش وسط میپرد:
میخوای بگی بیا دوست معماما باشیم؟انقدر خودتو اذیت نکن؟
انگار هنوز نگفته میتمایل داشت حرف های عارف را بخواند.
مرد پوزخند عمیقی میزند و سرش را به زیر می‌گیرد.
آوایش کمی خش دارد:
نه..‌میخوام بگم اینجا آخر جهان نیست
اینجا که زن و شوهر بودند، آخر دنیا نبود؟معلوم بود که نیست.
عارف ادامه میدهد و الیکا شاخک هایش را تیز میکند ببیند این بار پسر حاج الماسیان چه آشی برایش پخته است.
_میتونیم طلاق بگیریم…بعدا
بعدا را به جمله اش اضافه میکند و نفس های الیکا به شماره می افسریع، چرا باید از اول چیزی را که عاقبت نداشت را شروع می کردند که مجبور باشند این کار را کنند؟حالا باید لفظ مطلقه بودن هم به پیشانی خودش قبول میکرد.
عارف ادامه میدهد:
میگیم تفاهم نداریم، با هم نمی سازیم‌‌‌‌ به هم نمی خوریم بعدم….جدا میشیم
با اینکه اینطور محکم حرف میزد اما خودش هم ته قلبش می‌دانست جدایی از الیکا آنقدر ها هم راحت نیست نه تا وقتی که حاج یونس حواسش به همه چیز جمع بود!
الیکا دستی با طره موی بازیگوشش میکشد و آن را پشت گوشش هدایت میکند.
چقدر غم توی دلش بود و نمی خبر داشت…
****

پیشنهاد ویژه

دنبـال رمــان های کمـیابی ؟!

الیکا

چند روزگار دیگر جشن عروسی بود!انگار که داشتم کابوس می مشاهده کردم…باورم نمیشد حالا چند شب است زیر یک سقف با عارف می نشینم!
حاج خانم و حاج یونس مدام سر می زنند‌.پیرزن بیچاره هر سری یک کاسه مخلفات و غذا و خوراکی با خودش به همجاده می آورد.
مدام هم در گوشم میخواند:
دخترم اگه به چیزی نیاز داشتی بگو