رمان آق بانو پارت ۳۶

تکرار کرد:

– فرهاد… فخرشوکت… از ته دل راضی هستی؟

بلند شده و عقب سرم وارد شده بود، برم گرداند.

– آره خانوم؟!

معذب و لرزان از شرم دیدهان براقش اظهار کردم:
– ها… بله… فرهاد فخرشوکت!

دست پیش بردم بچه را از بغلش گراهی شدم.
– حالا چرا نگاهم نمی‌کنی؟!

الو گرفته دیده بالا بردم و به چشم‌ها و لب‌های شوخ و شنگش نگاه کردم که نرم‌نرم مات میشد.

– آخ آق بانو… ولین از چشم‌های تو و دل بی‌صبر و قرار مَردت…

کف دستش بالا آمد و تکه موی رقصان جلوی پیشانی‌ام را با دو انگشت حبس کرد.

– زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم، ناز بنیاد مکن تا نکَنی بنیادم
مِی مخور با همه‌کَس تا نخورم خون جگر، سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم
زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم، طُرّه را تاب مده تا ندهی بر بادم
یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم، غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم
رخ برافروزگار که فارغ کنی از برگ گلم، قد برافراز که از سرو کنی آزادم
شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را، یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم
شهرهٔ شهر مشو تا نَنَهم سر در کوه… شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

نگاه خیره‌ام مات چشمانش بود، گویی قلبم را با نگاه و شعرش نوازش می‌کرد.

قدمی عقب رفت و چارقدم را از روی تخت برداشت و با نفس عمیقی بویید.

– این روسریت رو تصاحب کردم… برو خانوم، شامگاهت به خیر.

حالم عجیب بود، بسیار! گرم و تازه، تیز و بی‌حیا. والا بی‌تاب بود و علتش من بودم، من بی‌تاب بودم و علتش طبیب شاعرم بود
لبخند ساکتی به رویش زدم که لب گزید. تکرار کردم “شب به خیر” و تا وقتی در را عقب سرم بستم، آوای نفس‌های بلندش در اتاق پیچیده بود.

***

گل خاتون بچه را که یک نفس گریه می‌کرد، به شانه چسبانده بود و در تالار قدم میزد.
خانوم‌جان، یک نگاه بی‌تابش به بچه بود و یک نگاهش به پنجرهٔ قدی و برفی که همهٔ باغ را یککف دست سفید کرده بود.

دل‌مضطرب بودم صدای گریهٔ بچه، والا را بدخواب کند.

– فتق می‌کنه این قسم که ضجه می‌زنه طفل‌معصوم… قندآب بالاش بیارین.

بلند شدم که والا از کنار در اتاق، مهیا و مرتب بیرون رسید.

– سلام… صبح به خیر.

خانوم‌جان کمی نیم‌خیز شد و جواب داد. با شرمندگی گفتم:

– سلام… شرمنده مزاحم خوابتون شدیم.

تبسمی زد و پیش آمد.
– دل درد داره؟

گل خاتون همان‌طور که ساکت به پشت بچه میزد سر جنباند.

– گمونم باد به قلبش افتاده.

بچه را گراهی شد و نزدیکم روی مبل بزرگ جای گرفت. او را میان خودش و من گذاشت، قنداق را باز کرد، شکم بچه را روی پایش گذاشت و با کف دست، به پشت بچه کف دست کشید.

خانوم‌جان، خیرهٔ والا بود. مردهای ما به امور بچه‌داری دخالت نداشسریع، سررشته نداشتند، از گرسنگی و قلب درد و گریهٔ بچه چیزی سرشان نمی‌شد.

حالا والا داشت بی‌ترس و اخم، بچه را برمی‌گرداند و نرم‌نرم کف دست به شکمش می‌کشید، آن‌قدر که پسرک آرام گحرکت کرد و گل خاتون، تبسم زد.

– بد شیر خورده، بین شیر خوردنش، قد بلندش کنید‌ باد از معده‌ش خالی بشه.

ابروهای خانوم‌جان، لنگه به لنگه شد. والا مجدداً بچه را روی قنداق گذاشت که کف دست پیش بردم.

– خودم می‌بندم… تشکر.

لبخند آرامی زد و نگاه به میز کرد.
– نوبت نون تازه آورده؟

گل خاتون بی‌معطلی طرف مطبخ رفت.
– آورده… الان میگم چایی هم بیارن ناشتایی نوش جان کنین… عدسی بار گذاشتم تو سرما مزه میده.

والا بلند شد سروقت گرام راهی شد و مشغول انتخاب صفحه، سؤال کرد:

– خان‌خانوم، توی نائین هم همچین برف و سرمایی دارین؟

خانوم‌جان تبسمی تحویلش داد.
– نه این قسم… کویر، سوز و سردی خودش رو داره.

صوتی تار و تنبک که قد بلند شد، تعارف کرد سر میز برویم. نگاه‌های خانوم‌جان، پر از حرف بود و لب‌هایش ساکت.

والا هم آرامش شامگاه قبل را نداشت، انگاری از چشم‌های خانوم‌جان گریزان بود که ناشتایی را خورده نخورده به ساعت نگاه انداخت و قصد رفتن کرد.

همین که با تبسم پر مهرش خداحافظی کرد و حرکت کرد، خانوم‌جان استکان چایش را کنار گذاشت و سؤال کرد:

– هیچ قسم نمی‌شه پی‌جوی همایون و هامین بشیم؟ نمره‌ای، نشانی، ردی…

گوشم به صوتی قارقار اتول والا بود که از باغ
بیرون می‌حرکت کرد.

– گمان نکنم.

نوچی کرد.

– بی‌اذن برارات که نمی‌شه کاری از پیش ببریم. این آقای دکتر که من می‌بینم، توی مشتش آتیشه… گوشه چشمی از ما ببینه، همین پسین قوم و خویشش رو روانه می‌کنه پی بله گراهی شدن و مهربُران.

استکان نصفهٔ چایم را بی‌خودی هم می‌زدم.

– به این زودی هم آستین بالا نمی‌زنن بالاش، جوش نزنین خانوم‌جان.

لبخند بی‌رنگ و رویی زد.
– این مردهای تهرانی توفیر دارن با مردهای ما، وگرنه کجا دیدی مردی بچه رو تر و خشک کنه؟

با تصویر پدرانه‌هایی که از والا متوجه شده بودم، لبخند زدم.

– دکتره خانوم‌جان… طبیبه.

– برارات هم دکترن دخترجان، ولی معلوم می‌کنه خودش دخترش رو تر و خشک کرده.

نگاه به دالان مطبخ و پلکان انداخت و صوتیش را پایین‌تر برد.

– زنش بالای خاطر چی گذاشته رفته؟

صدا به زحمت از میان لب‌هایم بیرون جهید.
– از خاطر یه مرد دیگه.

دیده‌هایش گرد شد و دهانش باز.
– یا ولیم غریب! نعوذبالله بی‌آبرو بوده؟!

زیرنگاهی نگاهش کردم.

– دلش با کَس دیگه بوده، زاییده، بچه رو گذاشته به ولین خدا و فراری شده.

مات و مبهوت ماند.
– چه معلوم از کف دست مردش فراری نشده؟

خودش جواب خودش را زیر لبی داد:
– آبرودار و خوش‌خلقه… ولی لابد توی خلوت کم و کاست داشته، زن که بی‌بهانه نمی‌ره، مکلو که نیست بزاد و بچه‌ش رو چنگ بکشه و بره.

قلبم می‌خواست صوتیی از پسرم درمی‌رسید و به هوای ساکت کردنش، حرف را تمام می‌کردم ولی از بخت چپم، ساکت و راحت روی مبل خوابیده بود.

– هیچ‌کَس رضا نبوده به وصلتشان خانوم‌جان… حتی همایون هم دکتر رو نَهی‌اش می‌کرده.

زد پشت کف دستش.

– پالانش کج بوده؟ تف به غیرت مردی که فاسق (هم‌گناه) این زن شده.

بایست طفره می‌حرکت کردم، زود بود برای گفتن حقایق… زود بود برای آشکار کردن شریک فاسق!

نگاه کردم به بچه و آب دهانم را فرو دادم.
– زنش خارجی بوده… لابد دین و ایمان درستی نداشته، خارجی‌ها که عین ما نیستن خانوم‌جان… گذاشته راهی شده و تمام شده.

نفس کشیدهی کشید.

– هامین و همایونم برگردن، بندی زن و زندگی بشن، من نفس درست بکشم… البت پسرهای من شیر پاک خورده‌ن، خبط و خطاکار نیستن اما رنگ و لعاب زن‌های فرنگی گیراست که این آقای دکتر هم خام شده.

چای شیرین و یخ کردهٔ ته استکانم را سر کشیدم.

– شما که می‌بیان کردین هامین زن فرنگی می‌گیره.

دل‌دلواپس، سر بالا انداخت.
– نمی‌گیره.

لبخند مصلحتی زدم.
– اگر تا الان نگرفته باشه!

نامطمئن نگاهم کرد.

– گرفته؟! ها؟ تو خبر داری ماهی؟

نگاه دزمشاهده کردم.
– اگر هم گراهی شده، من خبردار نیستم.

صوتیش لرزید.

– تو یک پیشامدی رو از من پس و پنهان می‌کنی… کور بشم اگر اولادم رو نشناسم.

حرفش را برگرداندم.
– شما هم پیشامدی رو پس و پنهان کردین، قسَمتان دادم و ناضافه کردین.

به کف دستم چنگ زد.

– بگو چه خاکی به سرم شده دختر.

دست روی کف دستش گذاشتم.
-‌ خدا نخواد خانوم‌جان… همایون که برگشت خودش میگه.

صورتش سرخ شد و نگاهش لرز کرد.
– یا فاطمهٔ زهرا… هامین طوری شده؟!

خوف کردم مبادا پس بیفتد.
– نه خانوم‌جان، نه تصدقت… هامین صحیح و سلامته، به جان پسرم طوری نشده.

اشکش روی گونه‌های سرخش راه گرفت.
– جان به سرم کردی… حرف بزن.

قلبم عین خم سرکه می‌جوشید.

– فاسق زن سابق دکتر، هامینه.

لحظه‌ای صدای نفس‌هایش به خاموشی بین‌مان دامن زد و به آنی، فروغ از دیده‌هایش راهی شد.
انگاری زبانم لال، خبر داغ هامین را شنیده باشد، مات و بی‌روح مانده بود.

صوتی گل خاتون که با جان‌جان اختلاط می‌کرد، سرم را طرف پلکان گرداند.

دومرتبه به خانوم‌جان نگاه کردم و دست داغش را فشردم.

– دکتر کینه از هامین به قلب نگراهی شده خانوم‌جان.

گفتم و خودم هم به حرفم شک بردم. نگاه انداخت به گل خاتون و قد بلند شد، بی‌حرف از تالار گذشت.

با سر پایین افتاده از کنار آن‌ها رد شد و بالا رفت، مادر بود و شرمنده گناه پسر بزرگش…
گل خاتون با اخم و ابرو سؤال کرد چه پیشامد کرده.

لبخند محوی روی لب نشاندم و گفتم:
– هیچ گل خاتون‌جان، بی‌زحمت دیدهت به پسرم باشه.

و عقب سر خانوم‌جانم پا تند کردم و رفتم.
روی قالی جای گرفته بود و تکیه زده به تخت‌خواب، مات گل‌های مخملی دامنش بود.

خزیدم کنارش.

– خانوم‌جان… تصدق سرت… نمی‌خواستم ملتفت بشی که جوش نزنی.

ساکت و بی‌تحرک ماند، لب تر کردم و چهار زانو نشستم.

– با این‌که همایون هم برار هامین بوده، ولی خاطرش بالای دکتر بسیار عزیزه، گناه هامین رو پای همایون ننوشته.

هر چه نگاهش کردم، نه جُم خورد، نه حرفی زد. صورت الو گراهی شده‌اش قلبم را لرزاند.

کف دستش را گحرکت کردم.
– خانوم‌جان؟ حرفی بزن خب…

مات و بی‌نفس لب زد:
– چی بگم؟

لب گزیدم و بغ کرده بیان کردم:
– به قلبت نریز خانوم‌جان، اگر دل‌نگران دکتر هستی که اظهار کردم… سر بالا کن ببینم تصدقت.

مات پلک زد و چشم از دامنش برنداشت.
– مهر و محبت به نگاهشه، مقصودش خون‌بهاگیری نیست…

نگران نگاهش بالا رسید.

– ها؟!

چشمش کاسهٔ خون بود، شرم کردم تصدیقش کنم.

– اما قوم و خویشش، آقاش… مادرش…

سر به زیر شدم و حقیقتی که متوجه شده بودم را گفتم:

– دکتر پشتم دروارد شده، مادرش و آقاش آمدن عمارت، متوجه شدن اینجا هستم… الم سرات کردن (بحث)، نذاشت کسی از گل نازک‌تر بارم کنه… والا… یعنی…

نفس چند تکه‌ام را بیرون دادم و لب زدم:

– دکتر مرد خوبیه… اون‌قدر که اوایل نذاشت بفهمم برارم چه خبطی کرده تا مبادا معذب بشم.

آرنجش را گذاشت روی زانوی خمیده و سرش را گراهی شد. کف دست دیگرش زیر انگشت‌هایم، تسبیح را مشت کرد.

– دکتر اظهار کرد آق بانو خواهر همایونه که رفیق شفیق منه… اظهار کرد ‌خان‌خانوم من دخترت رو روی دیدهام می‌ذارم.

تنش را نرم‌نرم تاب داد.

– ای ماهی پولکی… خیال کردم منم که میان عذاب و سرشکستگی ماندم، خیال می‌کردم درد تو فقط غربته و بی‌خبری… ای داد از این مدته… آرزوی مرگ هم به زبانم نمی‌شینه.

بغضم شکست از آوای بی‌رمقش، از حرف‌های تلخش.

– خدا نخواد خانوم‌جان.

حیران زد روی پایش.
– خوش به احوال آقات… حرکت کرد و این روزها رو ندید، از سکه افتادیم، بی‌آبرو شدیم… نه به ولایت آسایش داریم نه به غربت… کجا بریم که کسی ننگ روی پیشانی ما رو نبینه؟

دماغم را بالا کشیدم.
– دکتر خیلی مردانگی داره.

سر خم کرد و دو مرتبه نگاهی به من انداخت.
– اگر این ننگ نعوذبالله‌ای هامین نبود، رضا بودم مردت باشه… خوف دارم از فردای تو آق بانو، اگرنه می‌حرکت کردم دراز به دراز پیش خاک آقات می‌خوابیدم.

سر گذاشتم روی شانه‌های داغش، از پیراهنش الو بیرون میزد، زار زدم و بیان کردم:

– خدا نخواد… بی‌کَس‌تر از اینم نکن خانوم‌جان.

کف دست کشید به سی*ن*ه و گلویش.

– یه پیاله آب بیار… الو کردم… نه…

دست گذاشت روی قالی و سخت کشیده شد.

– خودم بالاتون میارم، شما بشین.

کف دستی در هوا جنباند.
– بایست کف دست نماز بگیرم.

– کف دست نماز چه وقته؟!

گیج و غرق فکر در را باز کرد.

– گُرده‌م تا شد…

از کنار در نگاهم کرد.

– حکماً زنه بر و رو داشته، دیدهش مشاهده کرده و قلبش رفته، بچه‌ش که بسیار خاشه… استغفرالله…

پیش حرکت کردم و کف دستش را گحرکت کردم.
– بشین آب بیارم، حالت خوش نیست.

چشم‌های بی‌تاب و درمانده‌اش را به صورتم دوخت.

– نمی‌خوام جلوی قوم شوهر، بالای خاطر خبط و خطای برارت سرافکنده باشی.

کف دست کشیدم به خیسی پای نگاهم.
– شوهر کجا بود؟! نه به باره و نه به دار… خودش هم ملتفته چه هفت خانی رو بایست پشت سر بذاره، اصلش تا آمدن همایون بایست صبر کنه.

کف دستم را پس زد.
– وولینده شدم… دو رکعت نماز بخوانم، استخاره کنم.

– استخاره بالای چی؟!

بی‌حرف نگاه گرداند دور صورتم و بیرون رفت.

***

در سکوت نشسته بودم کنار سجاده‌اش، قلب‌نگران احوالش بودم.

میان سجده راهی شدن، بغضش شده بود اشک‌های بی‌آوایی که صورت سرخش را تَر می‌کرد.
قرآن به کف دست، سرش را تاب می‌داد و زیر لبی می‌خواند، آن‌قدر نگاهش کردم تا قرآن را بست و بوسید.

ملتفت شده بود دیده از او برنمی‌دارم، تسبیح را که برداشت، بی‌طاقت بیان کردم:

– خوب رسید یا بد؟

نگاهم کرد و لب به هم فشرد.
– خوب و بدش رو بگین خانوم‌جان… روی کلام خدا که حرف نمیارم.

یک پا را از زیر چادر بیرون داد و دراز کرد.
– تو که رفتی، آشوب شد آق بانو…

منتظر بودم جواب استخاره را بشنوم، متعجب شدم.

– قیامت شد… هنوز از نائین بیرون نحرکت کرده، ملتفت شدم راهی کردنت خطا بود. صَلات ظهر حرکت کردم عمارتشان… دراز به دراز افتاده بود، شامگاهانه طبیب از نائین خبر کرده بودن، از اصفهان و یزد طبیب آوردن… یک ماه آزگار حکیم دوا کردن… عمرش به دنیا بود… خدا خواست نفسش برگرده.

لب‌هایم باز نمی‌شد بپرسم “کی؟! نفسِ کی؟!”

– دراز افتاده بود کنج اتاق… ناکار شده بود، لَتِ برنو کاری بود اما نفسش رو نگحرکت کرد.

انگاری بی‌هوا جانم را گرفته بودند، می‌متوجه شدمش اما انگاری مُرده بودم. پر چارقدش را به نگاه کشید.

– چو پیچه کردن عاروس خان با فاسقش فراری شده… حرکت کردم بالای سرش، اضافه کردم می‌شنُفی یا نه؟ زنت رو خودم جادهی کردم، با معتمد خودت… با عباسعلی… ولین از دهن مردم… ولین از مادر و خواهرای از خدا بی‌خبرش… هیزم به کیلَکش ریختن… عباسعلی که برگشت، اضافه کرد…

لب گزید و آه کشید و من مات و مرده، فقط می‌متوجه شدم و می‌شنیدم.

– خیر نمتوجه شده… سیاه روزگار شده… گفت آق بانو وعده داشته با اون رعیت، پاش به تهران رسیده دست گذاشته تو کف دست فاسقش و منو راهی ولایت کرده.

میان هق‌هق و تکان‌های شانه‌اش، چارقد را روی چشم‌هایش فشار داد.

– هی گفتم ماهی من تنها بوده، حرکت کرده پیش برارش که جانش در ولین باشه، خودش که جان درست نداشت… صابر و سلیمان رو روانه کردم پی اون رعیت از خدا بی‌خبر تا بیاد و شهادت بده. آب شده بود تو قلب کویر، دیگه رو و رغبت نداشتم از عمارت بیرون برم تا خبر رسید ان‌قدری شفا گحرکت کرده که آب از گلوش پایین بره، منم رفتم… بیرونم کردن… اما درک کردم آدم روانه کرده تهران.

اشک می‌ریخت و کف دست می‌کشید روی پای دراز شده‌اش.

– برگشتن و خبر آوردن خونهٔ همایون چند ماه میشه خالی مانده، چند نوبه آدم فرستاد تهران. خودش جان و رمق نداشت به جاده بزنه… چو پیچهٔ بی‌آبرویی عاروس خان توی کل آبادی‌ها پیچیده بود… در عمارتش رو به روم بستن، با خفت و خواری منزل‌نشینم کردن، آدم‌هاش تا پشت در عمارت ما پی هر خبر و اثری روز و شب پرسه می‌زدن.

نگاه به صورتم نمی‌کرد ولی من نگاهم خشک شده بود به صورت گل‌انداخته و برافروخته‌اش.

– سرپا که شد، اظهار کردم راهی میشه دنبال زن محرمش، گفتم جادهی میشه تهران عقب تو، اما…

نفسم به جان کندن بالا می‌آمد.

– پا گذاشت وسط آبادی، سر بالا گرفت، گفت دختر میرزا آقاخان… دور از جانت… اظهار کرد خاک شد… گفت نشنفم کسی خاک مُرده رو پس بزنه! ملا خبر کرده بود صیغهٔ طلاق رو جاری کنه. چهار تا رخت و لباست رو پس فرستاد عمارت و پیغام داد طلاق داده اما اگر روزگارگاری دیده تو دیده بشید، بالای این ننگ و بی‌آبرویی، ولینت نمی‌ده… به ماه نکشید، خبر دادن خواهراش بالاش زن گرفتن… از قوم و خویش مادری بختیار‌خان… از خان‌های نطنز، هفت شامگاه و هفت روز ساز و دُهُل زدن و ولیمه کردن، از نوبهٔ اولش زیادتر.

حرف میزد و من انگاری افتاده بودم وسط برف‌های باغ، به مرور داشتم یخ می‌زدم.

– بارمان… زنده‌ست؟!

نگاهش بالا وارد شد و کف دستش روی زانو ماند، گردن تاب داد و زاری کرد.

– ها، زنده‌ست، خودم جوان دارم، بدخواهش نیستم ولی دلم سوخته از خودش و اهل عمارتش، این قسم بی‌پناه و بی‌مَرد شدیم که تاب نیاوردم و آمدم غربت، اینجا هم که… غلط هامین…

The post رمان آق بانو پارت ۳۶ appeared first on رمان دونی.