رمان آق بانو پارت ۳۵

نگاهش هزار حرف داشت اما دهان باز نکرد. خاموشیش دلم را زیادی می‌لرزاند.

– خانوم‌جان، ارواح خاک میرزا آقام بگو چه پیشامد کرده؟

صوتی تک سرفه‌ی آرام والا، نگاه متصل ما را به خودش کشید. هلن خواب حرکت کرده را روی کف دست داشت، اخم آرامی کرده بود و نگاه گریزانش هی روی ما می‌وارد شد و روی قالی می‌راهی شد.

– مصدع خلوتتون شدم؟

خانوم‌جان چادرش را از شانه بالا کشید، روی سر انداخت و من کشیده شدم، صورت خیسم را از نگاهش پنهان کردم.

– نه آقای دکتر… ما خلوت و آسایش شما رو زایل کردیم.

دیده‌های قلبواپس والا میان ما گشت.

– چه فرمایشیه خان‌خانوم؟! گل خاتون کجاست؟

پر چارقد را به چشمم کشیدم.

– گمانم قیلوله می‌کنه.

نگاهش را بین چشمانم گرداند و اخم کم‌رنگی بین ابروهایش خونه کرد.

– هلن خوابیده، من باید برم بیمارستان.

پیش رفتم.
– من می‌برمش.

نگاه مات و قلب‌نگرانش وقت دادن بچه، به چشم‌هایم بود. از پشت سرم، ندیده نگاه تیز خانوم‌جان را حس می‌کردم.

ساکت لب زد:

– آق بانو… اشک نریز.

لحظه‌ای بغض آشکارم خودی نشان داد و والا نگاهش روی چانه‌ام نشست.

– نلرزون اون چونه رو خانوم! قلبمون می‌گیره…

تبسمی به نگاه دلواپسش زدم و بچه را گرفتم.

نفسش را بیرون داد و بلندتر گفت:
– باید استراحت کنید… بگذارید خان‌خانوم هم کمی رفع خستگی کنند، دو روزگار در راه بودن.

مطیع بیان کردم:
– چشم.

“بی‌بلا” اظهار کردنش را متوجه شدم و طرف اتاقم راهی شدم، متوجه شدم که نرم به خانوم‌جان بیان کرد:

– اگر اجازه بمتوجه شد شب که برگشتم، صحبت کنیم.

جواب خانوم‌جانم را نمتوجه شدم ولی والا گفت “با اجازه” و رفت.

***

آفتاب زردی، خانوم دکتر ابراهیم رسید، گفت محض احوالپرسی و وارسی حال خودم و بچه رسیده.

می‌خبر داشتم والا روانه‌اش کرده، خانوم‌جان اول دل‌دلواپس شد ولی بعد ته نگاهش من‌باب توجهات والا به من و بچه، رضایت منزل کرد.

هنوز مشغول صرف چای و شیرینی بود که والا هم رسید، خانوم‌جان بچه به بغل، کم‌حرف و ساکت نشسته بود.

جان‌جان دور و بر من می‌پلکید و گل خاتون عین تمام روز، کل هَم و غمش، خدمت به خانوم‌جان و راحتی او بود.

والا پاکت شیرینی‌های تازه را به گل خاتون داد و چند بستهٔ دیگر را به اتاقش برد.

خانوم ابراهیم به ساعت نگاهی کرد و خواست همراه بچه به اتاق برویم. بچه را از خانوم‌جان گرفت و با معذرت‌خواهی به اتاق رفتیم.

قنداق بچه را ساکت باز کرد و زخم نافش را با دقت نگاه انداخت، بالا و پایین و پس و پیشش را سر صبر وارسی کرد و من همهٔ مدت، هوش و حواسم به بیرون اتاق بود و آوای اختلاط کردن مبهم والا و خانوم‌جان.

اضافه کردم من درد و دلخوری ندارم ولی رضا نشد و معاینه کرد.

کارش تمام شده بود که گل خاتون با سینی وارد اتاق شد.

– آقا شیرینی تازه گراهی شدن، اضافه کردن با قهوه بیارم براتون… آق بانوجان، واسه‌ت رازیانه دم کردم جای قهوه… بی‌بونه (بی‌بهونه) همه‌شو سر بکش.

اگر هر وقت دیگری بود، اخم و ناز می‌کردم اما قلبم پی صحبت‌های آرام بیرون اتاق بود.
فقط سر جنباندم و قلبم میل داشت خانوم ابراهیم زودتر قهوه‌اش را بخورد و برود تا بتوانم از آن اتاق خلاص بشوم اما بی‌تعجیل قهوه‌اش را مزه کرد و از دلنشینی پسرم اضافه کرد.

گازهای کوچک به شیرینی آلبالویی زد و از شیر خوردن و اجابت مزاجش سؤال کرد.

دم‌کردهٔ رازیانه را بی‌نفس سر کشیدم و بی‌طاقت سؤال کردم:

– الحمدالله بچه صحیح و سالمه دیگه؟

لبخندی حواله‌ام کرد و سر جنباند.
– بله، شکر خدا… فقط مراقب باش نچاد، هنوز جون و بنیه نداره.

بلند که شد، نفس راحتی کشیدم.

– عذر زحمت…

با روی خوش بیرون حرکت کرد و من بچه به بغل، عقب سرش، چشم گرداندم در تالار.

والا با متوجه شدن ما ایستاد و جویا شد:
– تموم شد؟

خانوم ابمسیریم سر جنباند.

– نتیجه؟

– شکر خدا هر دو سلامت هستن و جای مضطربی نیست.

اجازه گحرکت کرد برود و والا همجادهش بیرون حرکت کرد. خانوم‌جان، ساکت قرار گرفته بود و نمی‌توانستم خط نگاهش را بخوانم.

کنارش با لبخندی بی‌اطمینان نشستم.

– طبیب جماعت، انگاری تا خودش وارسی نکنه، دلش قرص نمی‌شه.

اول بی‌حرف نگاهم کرد و بعد جواب داد:

– نفس زدن بچه معلوم می‌کنه سالم و بی‌عیب و علته یا نه… وارسی بالای چی؟

دستش را گراهی شدم.

– همه‌کَس که تجربه و درایت خانوم‌جان منو ندارن، شما جای طبیب بگو، بچه‌م سالم هست؟

– آقاش عیب و علت داشته یا تو که سالم نباشه؟!

لبخندی به غرور مادرانه‌اش زدم.

– خب نرسیده آمد…

چپ‌چپی نگاهم کرد.

– رسید که افتاد.

خنده کردم.
– اسم و رسمش چی؟!

پر تردید نگاهم کرد.
– تو که اسم دختر غریبه رو جان‌جان می‌ذاری، یه اسمی هم بالای پسر خودت بجور.

از لحن سردش ماتم برد.

– خانوم‌جان!

بچه را از دستم گراهی شد.
– این رفیق همایون، اصل و نسب هم داره یا بالای خاطر طبابت به اینجا رسیده؟

با کف دست، چلچراغ بلوری و بزرگ سقف و در و دیوار تالار را نشان داد.

بی‌معطلی گفتم:

– ها خانوم‌جان… شازده و شازده‌زاده هستن، مادرش عینهو مهدعلیاس!

یک لنگهٔ ابروی قیطانی‌اش بالا حرکت کرد.

– تو دیدیش؟!

سر جنباندم.
– ها! یکی دو مرتبه رسیده احوالپرس پسر و نوه‌ش.

بی‌حرف نگاه گرداند توی صورتم، همین که بی‌جان جویا شدم “چیزی پیشامد کرده؟” انگاری معطل بود که بیان کرد:

– آقای دکتر خواهانت شده، بی‌راوی و حرف پس و پیش، اظهار کرد رضا بشم سایهٔ سر خودت و پسرت باشه.

مات ماندم، والا خواهانم بود. مگر نمی‌دانستم؟! مگر به کلام و نگاه، حرف قلبش را ناظهار کرده بود؟! ولی مات ماندم، از تعجیلش… از سایهٔ سر شدنش… از این‌که خانوم‌جان از گرد راه نرسیده، تمایل داشت قلبش را عیان کرده بود.

– اینجا تهرانه، انگاری همه چیزش توفیر داره… تا به حال این قسم میل داشتگاری ندیده بودم.

از شرم، صورتم الو گرفت و نگاه دزمتوجه شدم، صوتی ملایمش کمی نرم شده بود.

– اضافه کردم حکم آق بانو، حکم دختر دم بخت نیست که اِذن پدر و جدش رو بخواد اما خان‌زاده و اصل و نسب‌داره، برار و بزرگ‌تر داره، عزت و احترام داره. بیان کردم که خیالات برش نداره بی‌کَس و کار و بی‌صاحب ماندی، اضافه کردم حرف و جواب از خود آق بانو، ولی بایست بجا و به قاعده پا پیش بذارید.

دست گذاشت زیر چانه‌ام، سرم را بالا کرد.

– حرف و جوابت از رنگ رخسارت معلوم می‌کنه آق بانو… خوب فکر کن، مرد بدی نیست، خلقش خاشه، دهن جیبش گشاده، اما تعجیل نکن، اگر اون طبیب و شازده‌س، تو هم یکدانه دختر میرزا آقاخان هستی و تا الانه، تنها وارث کل ملک و املاک خان‌های مستوفی تو دامنته.

اول آوای تک سرفه‌اش رسید و بعد در ایوان را باز کرد. برف درشت و پنبه‌ای شروع به باریدن کرده بود و والا بدون بالاپوش رفته بود توی سرما.

خانوم‌جان همان‌طور که چادرش را مرتب می‌کرد، آهسته اظهار کرد:

– بایست توی خلوت اختلاط کنیم، برو زیر لحاف هم به بچه شیر بده هم خودت دراز شو.

بچه را بغل گحرکت کردم و بلند شدم، والا پیش وارد شد و با تبسمی آرام به صورت بچه خیره شد، بعد چرخید طرف خانوم‌جان.

– خان‌خانوم! آق بانوخانوم اضافه کردند شما علاقهٔ وافری به صوتی بانو قمرالملوک دارید.

خانوم‌جان تبسم زد و سر جنباند.

– موافقید تا وقت شام، صفحه گوش بدیم، برف زمستانه رو تماشا کنیم، انار و شیرینی بخوریم و بیشتر باب آشنایی رو باز کنیم؟ جای همایون خالی!

خانوم‌جان با دلتنگی و لحنی مادرانه گفت:

– همایون و هامین، هر دو!

و کف دست دراز کرد بچه را از من پس بگیرد، والا سری جنباند و بیان کرد:

– بله، هر دو…

و ساکت لب زد:

– امم… Darling, come on! Let me see you please.

***

خانوم‌جان ساکت و فکری، شیر خوردن پسرم را تماشا می‌کرد و تق‌تق آرام تسبیح عقیقش، سکوت اتاق را به هم میزد.

حرف داشت ولی علت معطل کردن و ترمتوجه شدش را نمی‌اطلاع داشتم.

– ایشالا وقتی بریم منزلٔ همایون، میدم کف دست نبات، پسرت رو از آب و گل بگیره. نام خدا ماشاالله خودت که شیرت جوشیده، می‌مونه تَر و خشک کردنش که به هیچ تنابنده‌ای به قاعدهٔ نبات اعتماد ندارم… که خودش کف دست‌پروردهٔ جیران‌خاتونه.

دهانم باز نمی‌شد به جواب دادن، قلبم به راهی شدن رضا نبود ولی رضا بودم به رضای خانوم‌جان.

– اگر هامین و همایون بودن، یه اسم تهرانی فرنگی بالای پسرت می‌ذاشتن… حالا که نیستن، خودت بگو… تو هم با این سر و شکل شهری، کم از زن‌های فرنگی نداری.

بچه را قد بلند کردم و آرام به پشتش زدم.
– طعنه می‌زنید خانوم‌جان؟

تبسم و دهان‌دره‌اش (خمیازه) یکی شد.

– نه، چه طعنه‌ای؟!

گل خاتون تقه به در زد و سر به زیر وارد شد.

– روم سیاه مزاحم خلوت مادر دختری شدم… هلن به ضرب و زور خوابید، اومدم سروقت آقازاده… شیر خورد؟

سر جنباندم، خانوم‌جان با معطلی از کنار تخت قد بلند شد و گفت:

– گل خاتون؟ توی این عمارت، رخت‌خواب هم میشه جست یا فقط تیر و تخت دارید؟

گل خاتون دست گذاشت جلوی دهانش و ریز، خنده کرد.

– داریم خان‌خانوم… اگه نبود، من کجا سر زمین می‌ذاشتم؟! آقا میگه دولا راست شدن و زمین خوابیدن از من گذشته ولی هیچی تشک رخت‌خواب نمی‌شه.

با لبخندی روبه چهرهٔ مهربانش که با آن چارقد سفید، نورانی‌تر هم شده بود گفتم:

– خانوم‌جانم عادت به تخت‌خواب نداره.

بی‌معطلی جواب داد:
– رو دیدهم، همین الانه واسه‌شون یه دست رخت‌خواب طیب و طاهر می‌برم.

خانوم‌جان، دستی به سر من و بچه کشید، شامگاه به خیر اضافه کرد و پیش از گل خاتون بیرون حرکت کرد.

گل خاتون انگشت گزید و همان‌طور که سمتم می‌آمد، آرام اظهار کرد:

– غیبتش نشه، بدت نیاد… گمون می‌کردم فقط خانوم‌بزرگ صدقه‌سر شازدگیش اون همه آلاف اولوف داره… خانوم‌جانت هم هزار الله‌اکبر، توی خلق محمدی، کف دست‌کمی از عزیزخانوم نداره‌ها!

با تبسم و شرمندگی نگاهش کردم و کف دستش را گراهی شدم.

– قربان مهر و محبتت گل خاتون‌جان، تو یه چیز دیگه‌ای.

خنده‌ای کرد.

– اینم از پیشونی نوشت منه… هر چی‌ هم خدمتشونو می‌کنی، حلوای عزا هم زدنه و چوپون بی‌مزدی.

کف دستش را فشردم.

– خانوم‌جانم بدخلق نیست گل خاتون… واقعش نمی‌دونم چشه اما اگر با رفتارش دلخورت کرده، من عوضش معذرت می‌خوام.

دست گذاشت روی شانه‌ام.

– تو عین آقا برام عزیزی… نگو دختر… قسمت و روزی منم این بوده یه عمر از بالاسری‌ام کُلُفت بشنفم… برم تا بدخواب نشدن.

بیرون که راهی شد، خاطرم وارد شد بپرسم هلن کجا خواب راهی شده؟ طفل‌معصوم لابد بهانه هم گرفته.

همان‌طور بچه به بغل به تالار راهی شدم، از باریکه نور زیر در، درک کردم والا هنوز در اتاق کارش است.

به اتاق سابق خودم و اتاق فعلی او راهی شدم و آهسته وارد شدم.

هلن در گهواره‌اش خواب بود، خم شدم با مشتاق دیداری موهای طلایی‌اش را نوازش کردم.

– بدون شیر خوردن خواب رفتی جان‌جان؟

جنبید و به نق‌نق افتاد، پسرم را روی تخت گذاشتم و هلن را قد بلند کردم.

– دردت به جانم، بخواب جان‌جان.

تکان‌تکانش دادم و قدم زدم تا خوابید، نگه‌اش داشتم تا خوابش سنگین شود.

بی‌هوا دلم میل داشت می‌توانستم همان‌طور که به هلن سرکشی کردم، سروقت والا هم می‌راهی شدم.

همین که فکرش از سرم گذشت، ملتفتش شدم که میان چارچوب در تکیه زده، داشت ما را تماشا می‌کرد.

بی‌اختیار لبخندی پر مهر تحویلش دادم ولی خاطرم آمد همین آفتاب زردی، مرا از خانوم‌جان تمایل داشتگاری کرده. پر شرم لب گزیدم و نگاه به قالی دادم.

صدایش ملایم بود و خوش آهنگ به گوشم می‌قرار گرفت.

– برای من هم وقت داری خانوم؟

مثل او، آهسته جویا شدم:

– دارلینگ چه معنی میده؟

تبسم پرمهری زد.

– فرانسوی‌ها میگن شقی، انگلیس‌ها میگن دارلینگ… ما می‌گیم عزیزم.

آنی الو گحرکت کردم و نمتوجه شده سرخی گونه‌هایم را حس کردم. دو دستی که در جیب شلوار کرده بود، بیرون کشید و راست توقف کرد.

– شقی… دارلینگ… عزیزم… برای من هم وقت داری؟ دِ آخه بی‌انصاف! چشم درد گحرکت کردم ان‌قدر پَسَکی نگاهت کردم!

از شرم، بایست لال می‌شدم اما ندرک کردم با چه رویی شیطنت کردم.

– الان بایست شعر خودتون رو براتون بخوانم؟ چی بود؟ نرگس بیمار تو پرستار من شده…

با خندهٔ بی‌صوت، لب گزید و سر جنباند.

– فرصت جواب دادنت تموم شد! جواب برای من هم وقت داری!… الان میام.

سنگینی جان‌جان، داشت کمر و قلبم را آزار می‌داد، قرار گرفتم لب تخت.

آوای پچ‌وواپچ رسید.
– تو بخواب.

– لااقلش بیام بچه رو بگیرم توی کف دست و پا نباشه.

– نیست، تو بخواب گل خاتون‌.

وارد شد و با تبسم گرمی، در را بست. در کف دستش دو سه بستهٔ کوچک و بزرگ بود.
وارد شد جای گرفت کنار ما، بسته‌ها را روی پایش گذاشت و ملایم، که خواب بچه‌ها به هم نخورد، بیان کرد:

– خانوم‌جانت بیان کرد در چه مورد حرف زدیم؟!

نگاهم سُر خورد روی صورت زیبا جان‌جان و سر جنباندم.

– جواب خودش رو هم گفت؟

بدون سر بالا گراهی شدن، زمزمه کردم:
– بالای خاطر چی هنوز خانوم‌جانم از مسیر نرسیده، اون حرف‌ها رو اظهار کردین؟!

صوتیش شوخ شد.
– الان فقرهٔ اظهار کردنم جای سؤاله یا زود گفتنم؟!

شانه بالا انداختم.
– جفتش!

– جفتش؟!

دردی قلبخواه و شیرین به جانم افتاده بود، از همان وقت که یله (تکیه) به در، دیده بودمش. حالی عجیب که دلم ناز آوردن می‌تمایل داشت.

لب گزیدم و با خندهٔ پنهان اضافه کردم:
– جفتش!

شاید پیش‌ترها، در شبی به ناخواه برای بارمان هم ناز آورده بودم، ولی نه از قلب برآمده، نازم را خواسته بود، به اجبار و کمی خودخواهی.
ولی حالا… عین دردی گرم و روان بود که پیش چشمش طنازی کنم و بی‌تابی‌اش را ببینم.

– که جفتش! همم… .

سرش کمی نزدیک‌تر شد و آوایش، نرم‌تر.

– می‌دونی… اما اگر مایل هستی راست و مستقیم بشنوی، با کمال میل میگم دارلینگ…

نگاهم تا یقهٔ پیمسیرن سفیدش بالا آمد.

– یک وقتی تصورم این بود که عشق یعنی شور و اشتیاق، یعنی تب و تاب… اما حالا… از وقتی تو اومدی،… انگار نه تنها من و هلن، که حتی در و دیوار این عمارت هم به آهستهش رسیدند…

دستش بالا حرکت کرد و لابد جایی میان موهایش بند شد.

– یک‌جور ساکتش جانی همجاده با بی‌قراری… مثل مرهم و دوایی آق بانو.

خاطرم نمی‌آمد پیش از او، چند بار آن قسم حرف‌های نوازشگر متوجه شده بودم! شاهین همیشه می‌اظهار کرد “عزیزم تویی”.

یاد نداشت با کلمات غزل بسازد… نه فقط شاهین، هیچ مرد دیگری عین والا نمی‌توانست طوری حرف بزند که جان بدهد و جان بگیرد.

توی خواب و خیالم هم نبود مردی پیدا بشود که آرام جانش باشم، مرهم بی‌قراری‌اش بشوم.

با متوجه شدن صوتی خوش آهنگ و حرف‌هایش، سر قلبم داغ شده بود و از صورتم الو بیرون میزد.

نگاهم تا دیده‌های مهربانش بالا حرکت کرد، خوب بود رعایت خواب بچه‌ها را می‌کردیم و اختلاطمان ساکت بود تا لرز صدا، رسوایم نکند.

– این قسم تعجیل از خاطر چیه؟ وقتی برارام نیستن و خانوم‌جانم هنوز شما رو نشناخته.

نگاهش دودو زد و خیرهٔ صورتم شد.

– خانوم‌جانت نشناخته… تو که شناختی… می‌دونی من کم‌تحملم.

آب دهانم را فرو دادم.
– خانوم‌بزرگ از من خوششان نمیاد… من هم بی‌اذن همایون…

میان حرفم وارد شد.
– راضی کردن همهٔ عالم با من… خانوم‌جانت گفت خودت باید جواب بدی، جواب بده و بذار تکیه‌گاه و پناهت بشم آق بانو، بذار تا ابد نور دیدهام باشی، بشی تاجی که روی سر می‌ذارم.

ماهی‌های سیاه قلبواپس و بی‌تاب، توی حوض‌خانهٔ دیده‌هایش بال می‌زدند، آوایش نرم‌تر و ملایم‌تر شد.

– این عمارت… گل خاتون، جان‌جان… منِ بی‌قلب… اصلاً این شهر… هوای موندن تو رو داریم… بگو که تنهامون نمی‌ذاری.

نگاه ماتم به صورت آرام و نگاه ناآرامش بود و هوش و حواسم در گذشته می‌چرخید.

جایی کنار نهر باریک، زیر سایهٔ درخت نشسته بود کنار بساط طاس، نی میزد.

“عاشق چه کارش با تفنگه؟! اگر هم داشتم، تفنگ و اسب که هیچ، بالای به دست آوردن قلبت، از جانم می‌گذشتم خان‌زاده خانوم.”

نفس کشیده والا، قلب‌قلب میزد از دیده‌انتظاری و من این‌بار در جایی از ذهنم صورت جدی و لبخند نیم‌دار بارمان را می‌مشاهده کردم در یکی از آن دو شامگاه محرمیت.

“تیمارداری که یاد نداری، ولی به وقتش مطیع و خاشی! مهرهٔ مار داری آق بانو، علی‌الخصوص شامگاه‌ها.”

مشاهده کردم که والا لب گزید و دیده‌های مستأصلش توی نگاه من، خندان شد.

– مخمور آن دو چشمم، آیا کجاست جامی؟

نگاهش نشست روی لب و دهانم.

– بیمار آن دو لعلم، آق بانوخانم! آخر کم از جوابی!

تبسم روی لبم جای گرفت، من این مرد را… طبیب شاعر مانندم را عاشق شدم. بر خلاف ترس و قلبهره‌ای که با لحن و نگاه محبت‌آمیز هر کَس و ناکَسی در دلم سرازیر میشد، برخلاف هر نگاه مشتاقی که قبل‌ترها دیده بودم و چه با‌اجبار و چه با‌اختیار نگاهش کرده بودم، برخلاف هر چه که در گذشته‌ام جولان می‌داد، من این مرد را دلبسته شدم… بی‌ترس و دلواپسی برای آینده… بی‌هیاهو… تنها دوستش داشتم.

– شما پیش از طبابت، توی شاعری استادی!

گردن کج کرد.
– خوش داری مَردت شاعر باشه یا طبیب؟

جواب تا پشت لبم آمد که “هر دو!”، ناظهار کردم ولی انگار گوش داده باشد، خنده از نگاه‌هایش روی لب‌هایش ریخت.

– من طبیب شاعرت میشم، تو گوهر ناب من… قبول؟!

لب پر خنده‌ام را به دندان گراهی شدم. چشم‌های رنگ شبش ستاره‌باران شد.

خش‌خش آرام کاغذی که دور بسته بود بلند شد، چیزی از بسته بیرون نکشید. دست پیش آورد تا زیر گلوی من، خودم را مختصر عقب کشیدم.

خیره به نگاهم، با دو انگشت، گرهٔ چارقدم را باز کرد و پر چارقد را نرم‌نرم کشید، آن‌قدر که درک کردم چارقد از سرم سُر خورد.

کف دست‌هایم به جان‌جان بند بود، سر عقب بردم و مات لب زدم:

– چه می‌کنی والا؟!

ساکت، همان قسم که چارقد را از سر و شانه‌ام کنار میزد، جواب داد:

– جان‌دل والا؟ وقتی قصد و نیت خیر باشه، خدا و پیغمبرش هم یک نظر رو حلال کردند خانوم.

نگاهش لحظه‌ای روی دو گیس بلند و بافته‌ام افتاد و کف دستش مشت شد.

– وای از این همه زیبایی تو آق بانو! اظهار کرده بودم من غلام قمرم؟

لذتی خوشایند به دلم سرازیر شد ولی شرم کردم بی‌حجاب پیش دیدهش باشم، معذب به چارقد توی مشتش خیره شدم.

کف دست برد توی بسته و پارچهٔ ابریشم فیروزگاره‌ای‌رنگی بیرون کشید، بی‌تعجیل بازش کرد و از وسط تا زد.

دومرتبه دست پیش آورد و چارقد فیروزگاره‌ای خنک را بالا برد و روی سرم انداخت.

نفس راحتی کشیدم و به پر لطیف و خوش‌رنگ چارقد خیره شدم.

– فیروزگاره در فیروزگاره شدی، چشم بد دور!

صدایش عین کف دست کشیدن روی خواب قالی بود، وقتی بعد از ماه‌ها، از دار پایین می‌کشی و با نوازشش، خستگی را فراموش می‌کنی.

– خاشته، خانوم؟

با شیطنت اضافه کرد و من هم با خنده سر جنباندم.

– ها! بسیار خاشه!

کف دستش رفت میان بستهٔ روی پایش، جعبه‌ای بیرون کشید و باز کرد. بی‌تعجیل… انگاری قرار بود آن شامگاه به آفتاب پهن فردا نرسد، انگاری یک عمر وقت داشت برای کاری که می‌کرد.

– می‌دونم داشتنت به این راحتی نیست… باید نازت رو بخرم، برم و بیام تا خانواده‌ت رو راضی کنم. با عزت و احترام تو رو به چنگ بیارم… گمون نکن برات کم می‌گذارم آق بانو، یک حصار امن می‌سازم دور خودت و بچه‌هامون… تو ماه منی!

انگشتری درشتی با نگین فیروزه، از جعبه بیرون آورد. خیال کردم به انگشتم می‌کند اما دو پر نازک و نرم چارقد را توی حلقهٔ انگشتر کرد، آرام، ذره‌ذره، با نگاهی گرم و پر ستاره، حلقه را بالا کشید تا بیخ گلویم.

سیب آدم وسط گلویش بالا و پایین شد و انگشت‌هایش از حلقه سُر خورد تا سر چارقد.
سر پیش آورد، پر چارقدم را بوسید… عمیق و طولانی.

به ساکتی سرش را کشیده کرد و خیره در نگاه‌هایم، لب زد:

– من با تار به تار موهات کار دارم آق بانو… با تک‌تک نفس‌هات… با دونه‌دونهٔ گل‌های دامنت… با نگاه به نگاه این نگاه‌های والا کُش.

تاب تحمل آن همه نزدیکی و بی‌پرده‌گویی‌اش را نیاوردم، لب گزیدم و سر پایین بردم.
انگشت‌هایش مانع فرو راهی شدن چانه‌ام در گریبان شد، سرم را بالا نگه داشت و تبسم خاش و مردانه‌اش را به رویم زد.

دیده دوخت وسط نگاهم و همان‌طور آرام، گفت:

– فقط قول بده نری… بی‌خبر نری… این چینی بند زده، تاب بار دیگر شکستن نداره آق بانو.

ملایم پلک به هم زدم، تبسمی ملایم‌آرام روی لبم خونه کرد.

– من هم قلب به دلت دادم والا… منم…

پر شرم سکوت کردم، نفس پر صدا و کشیدهش روی گونه‌ام نشست و دست پس کشید.

– امان از سِر ناب و پنهان تو مرهم جان و تنم.

کف دستی بین موهای روی پیشانی‌اش کشید و آن‌ها را عقب راند.

– این‌ها هم لباس‌های هم‌رنگ چارقد و معنی اسمت… تو واسه من تنها بانوی نورانی نیستی! تو آق بانویی از جنس فیروزگاره‌ و جواهری… تو تک قمر وسط آسمونی.

لب‌هایم از خاطر تشکر کردن و جواب مهر و محبتش جنبید ولی صوتیی از حلقم بالا نیامد.

با نگاهی بی‌قرار ولی تبسم بیخیال، اضافه کرد:
– هلن رو بذار توی تختش، با پسرکم برو.

بچه را بیشتر به خودم چسباندم و سر تکان دادم.

– جان‌جان هم پیش خودم بود، دلم قرص‌تر میشد.

کشیده شدم تا هلن را در گهواره‌اش بخوابانم.
– دلم می‌خواد زودتر برای عضو کوچک خانوادهٔ فخرشوکت، سِجِل احوال تهیه کنم، هنوز اسمش انتخاب نشده؟

لحاف کوچک را روی تن جان‌جان کشیدم و برگشتم، داشت پسرم را نوازش می‌کرد.

– خانوم‌جانم گفت خودم اسم بذارم.

دو کف دستش را عقب برد و یله شد روی هر دو دست.

– قلبم می‌تمایل داشت اسم دختر و پسر اولم رو خسرو و شیرین بذارم آق بانو، هلن رو مادرش انتخاب کرده بود…

ساکت نگاهش کردم که لبخند ملایمی داشت، بچه را نرم کشیده کرد.

-‌ سحر بود که متولد شد… سحرم دولت بیدار به بالین رسید… اضافه کرد برخیز که آن خسرو شیرین وارد شد… خسرو فخرشوکت.

می‌خواست توی سجل احوال پسرم نام خاندان خودش را بگذارد؟! پس نام خانوادگی پدرش چه؟ یعنی نمی‌شد مستوفی نائینی؟! خانوم‌بزرگ راضی میشد به هدیه دادن اسم و فامیلش؟!

تبسمش عیان‌تر شد.

– یا فرهاد… فرهاد فخرشوکت… قلبم می‌خواد پسرم اسم یک اسطورهٔ عاشق رو داشته باشه، دلم می‌خواد پسرم، عاشق باشه.

عین خواب‌زده‌ها تکرار کردم:
– فخرشوکت؟ فرهاد فخرشوکت؟!

لب گزید و ابرو بالا برد.

– اگر راضی نیستی، می‌تونیم خسرو و فرهاد رو نگه داریم برای پسرهای بعدی.

پسرهای بعدی؟! از زیر چارقد و لباسم هرم گرما بیرون میزد از خجالت و شرم. فکر داشتن بچه‌هایی بعد از جان‌جان و پسرک، از والا… مردی که اعتراف کرده بودم دوستش دارم.

بی‌معطلی اظهار کردم “شامگاه به خیر” و چرخیدم، صدای خندهٔ ملایمش را متوجه شدم.

– به اسم فکر کن خانوم، هر چه زودتر سجلش رو بگیریم خیالم راحت‌تره، البته بعد از محرمیت.

لب گزیدم.

– فرهاد…

The post رمان آق بانو پارت ۳۵ appeared first on رمان دونی.