رمان آق بانو پارت ۳۴

آوای اتول، بی‌وقتی توی باغ پیچید و گل خاتون در اتاق را با روی گشاده باز کرد.

– مشتلق بده که مسافرت رسید!

نمتوجه شدم چه‌طور قد بلند شدم که هول‌زده پیش رسید، بچه را از بغلم گرفت و هلن را هم یک کف دستی از تخت پایین گذاشت.

– آروم بگیر دختر! خودتو ناقص می‌کنیا!

راهم را بست و چارقدم را کف دستم داد.

– حجاب کن دختر… عزیزت با آقا اومده.

خنده کرد و دست کشید به رخت و لباسم.

– چشمت روشن! من که پامو از شاه‌عبدالعظیم اونورتر نذاشتم بدونم نائین چقدر دوره ولی می‌دونم خاطرت بسیار عزیزه که آقا شوفر اجیر کرد عزیزتو زودتر ور قلبت برسونه.

با سر انگشت، سی*ن*ه‌ریز جواهرنشان را زیر چارقدم پس و پنهان کرد و آرام، همان‌طور که از سر راهم کنار می‌حرکت کرد، اظهار کرد:
– فعلاً تو نظر اول عزیزت اینو نبینه بهتره.

هلن دامنم را گرفت و میل داشت بغلش کنم. گل خاتون خم شد به زور و زحمت او را قد بلند کرد و من به تالار دویدم.

– ندو دختر! زنده‌زا کردی…

پشت در شیشه‌ای ایستادم به تماشا، والا پیاده شده بود و در اتول را باز نگه داشته بود. سر گرداند طرف عمارت و لبخندش را متوجه شدم.

نگاهم دل‌قلب میزد برای متوجه شدن خانوم‌جان، آرام و بدون تعجیل که پیاده شد و هیکل پنهان پس چادرش را که مشاهده کردم، انگاری راه نفسم باز شد.

روبنده را بالا داده بود و نمتوجه شدم والا چه گفت که تبسم ملایمی زد و سر جنباند.

خانوم‌جان خودم بود که ملایم‌آرام نزدیک میشد. والا کنارش می‌آمد و با کف دست، تعارف می‌کرد.

نگاه خندان والا به من بود و سر خانوم‌جانم، بی‌گردش و تفتیش کردن عمارت و باغ، به پیش پاهایش.

طاقتم سر رسید و در را باز کردم.

– خانوم‌جان!

پا روی ایوان گذاشت و سر بالا گرفت،

صورتش آنی به گُل قرار گرفت ولی پا شتاب‌زده نکرد.
پیش رفتم و همان‌طور که ناباور و پر بغض، میان کف دست‌های از هم باز کرده‌اش می‌حرکت کردم، اظهار کردم:

– رسیدن به خیر خانوم‌جان، نگاهم روشن… قربان قدمت!

بی‌حرف، مرا به گرمای سی*ن*ه‌اش چسبانده و سفت نگه‌ام داشته بود.

نگاه خیسم به والا افتاد که یک نگاه بود و هزار تماشا، تبسمی پر مهر روی لب داشت. با کف دست اشاره کرد داخل شویم.

صورت الو گحرکت کردهٔ خانوم‌جان را بوسیدم و به نگاه‌های پر آبش مات شدم.

– خانوم‌جانم دور سرت بگردم… چه خوب که آمدی!

با محبتی مادرانه کف دست کشید به سر و صورتم.

– خانوم‌جان تصدق سرت… الهی شُکر که نمردم و مجدداً قسمتم شد ببینمت.

والا تک سرفهٔ آهستهی کرد.

– بفرمایید داخل خان‌خانوم، هم شما خستهٔ جادهید، هم سرپا موندن برای آق بانوخانوم مساعد نیست… خوش آمدید…

نگاهی به والا انداخت و وارد شد، گل خاتون نزدیک در، دو بچه را دو طرفش بغل گرفته بود و بی‌صدا به پهنای صورت اشک می‌ریخت.

– سلام خان‌خانوم… رسیدن به خیر، خوش اوممشاهده کرد… منور کردید.

خانوم‌جان با تبسم جوابش را داد، ولی چشم‌هایش روی بچه‌ها نشسته بود.

قدم پیش گذاشتم و پر اشتیاق اظهار کردم:
– خانوم‌جان، تا رونما ندی، نمی‌ذارم پسرم رو ببینی!

قدم سریع کرد، از زیر چادرش چند سکه توی مشت گل خاتون گذاشت و بی‌تاب لب زد:

– رخصت بده ببینمش که دیگه تاب و تحمل ندارم.

گل خاتون هم گریان بود، هم متعجب. نگاه خانوم‌جان روی هلن نشست که با شرم و غریبگی، یک دیدهش به خانوم‌جان بود، یک دیدهش به من.

بچه را گرفت و با “بسم‌الله” روی صورتش را پس زد.

– فتبارک الله! هزار ماشاالله! قدم خیر باشه.

هلن از بغل گل خاتون لیز خورد پایین و نگاه‌های خانوم‌جان را عقب خودش کشید.
والا پیش رسید هلن را بغل کرد.

– هلن‌خانوم، دختر منه… دست‌بوس شماست خان‌خانوم… گل خاتون‌خانوم هم دایهٔ هلن.

گل خاتون دست کشید کنج چارقدش و کف دست گذاشت جلوی دهانش.

– اگه قابل باشم، خدمت خان‌زادهٔ شما رو هم می‌کنم.

فقط من نبودم که مات خانوم‌جان مانده بودم، نگاه والا و گل خاتون هم روی او بود.
خانوم‌جان لبخندی به هلن زد و دستی به سرش کشید.

– خدا بالاتون حفظش کنه، دختر نعمته.

گل خاتون پا به پا شد.
– تو رو خدا سرپا نمونین خانوم… بفرمایین نفسی تازه کنین.

خانوم‌جان سری جنباند و بچه به بغل روی مبل قرار گرفت. والا، هلن را پایین گذاشت و کف دست کشید پس سرش.

– امم… اگر اجازه بدید من برگردم بیمارستان، ظهر خدمت می‌رسم.

خانوم‌جان نیم‌خیز شد.
– خدا به همجادهتون، عذر زحمت آقای دکتر.

هلن خودش را به من رساند و به پاهایم چسبید.
والا با تعلل طرف در رفت و من خواستم جان‌جان را بغل کنم که خانوم‌جان اخم به هم رساند.

– تو الانه بایست توی رخت‌خواب باشی ماهی.

گل خاتون بچه را از پای من کند و اظهار کرد:
– خانوم به خدا کشتیارش میشم زیر لاحاف بمونه، تا شما خلوت می‌کنین بگم چای بیارن.

لب به تبسم باز کردم.
– خانوم‌جان دور سرت بگردم… الانه همه منو آق بانو می‌شناسن، انگاری دعای خیر آقاجانم بالام بوده.

با دیدهان مشتاق دیدارش براندازم کرد، نشستم کنار خانوم‌جان و کف دستش را گحرکت کردم.

– مرد توی عمارت نداریم… حجابت رو بردار خانوم‌جان، خسته شدی؟ راحت وارد شدی؟

چادرش را برداشت و لبخند زد.
– شوفر نذاشت آب توی قلبم تکان بخوره، خدا پدر آقای دکترو بیامرزه که عقبم فرستاد.

چشم‌های بی‌قرارم گرد صورتش می‌گشت و گوش‌های بی‌قرارم، صوتی خسته‌اش را به جانم می‌رساند.

– تصدقتون خانوم‌جان، خوب شد وارد شدی…
دیگه تاب دوری نداشتم.

کف دست کشید به سر و شانه‌ام.
– دردت به جان خانوم‌جانت که این قِسم تک و تنها توی غربت ماندی… راحت زاییدی؟!

ابرو بالا انداختم.
– عین شما گربه‌زا نیستم… خوف داشتم مبادا بلایی سر خودم و بچه‌م بیاد.

نگاه‌هایش پر شد و شانه‌ام را فشار داد.
– از برارات خبر و اثری داری؟!

تعلل کردم.

– نه… ولی دکتر میگه سلامتن.

کف دستم را گراهی شد.
– نکنه زبانم لال… بلایی سر هامین و همایونم آمده ‌آق بانو؟! اگر سلامت بودن، غیرتشون برنمی‌داشت خواهرشون، ناموسشون چند ماه غربت بکشه… به دلم برات شده یک شری راست شده ماهی‌جان… چه پیشامد کرده که پس و پنهان می‌کنی دختر؟!

دست کشیدم به صورت سرخ و خیسش.

– بی‌خبرم… اما همایون پیغام فرستاده خوبن، توی مخمصهٔ جنگ خارجه گحرکت کردار شدن.

روی پایش زد.
– اصلش بالای چی وسط جنگ حرکت کرده فرنگ؟! نکنه همایونم طوریش شده؟

نگاه دزمتوجه شدم.
– حرکت کرده بالای آوردن هامین…

حق نبود از جاده نرسیده، سفرهٔ قلبم را باز کنم.
– دکتر که بگه خوبن، درستش رو اظهار کرده… قلب‌مضطرب نباش خانوم‌جان… ناضافه کردی پسرم خاشته یا نه؟

تبسم زد و کف دست کشید به صورت بچه.
– شکر خدا که هیچ چیزش به آقاش نرفته… عین همایون شده، الهی بختش بلند باشه!

راضیه با سینی چای رسید و پذیرایی کرد، گل خاتون عقب سرش وارد شد و ظرف پر از شیرینی را روی میز گذاشت.

هلن تقلا می‌کرد طرف من بیاید، گل خاتون اضافه کرد:

– اتاق سابقت رو برای خان‌خانوم آماده کردیم آق بانوجان… خانوم، هر امری داشتین به خودم یا دخترا بگین، اینجا رو منزل خودتون بدونین.

خانوم‌جان فقط سر جنباند و گل خاتون هلن را به دندان کشید و بالا رفت.

نگاه خانوم‌جان به گل خاتون، عین گلرخ بود.
– خانوم‌جان! گل خاتون همه کارهٔ این عمارته.

ابروهایش تا به تا شد، تبسم زدم.

– دایهٔ دکتر هم بوده، بالاش حکم مادر داره، ندیمه و کلفت حساب نمیاد.

دیده‌هایش هشیار شد.
– زن دکتر چی؟

لب گزیدم.
– زن نداره… یعنی… زنش گذاشته رفته.

نمی‌خواستم هنوز از گرد مسیر نرسیده، وارد این قسم اخبار بشوم. خندهٔ بی‌حالی کردم.

– گل خاتون این چند ماه، همه کار کرد تا دوری شما کم‌تر به چشمم بیاد… بفرما چایی… از این شیرینی‌ها بخور، ببین توی تهران چه چیزها که پیدا نمی‌شه!

بچه را از بغلش گرفتم. ساکت به دور تا دور تالار چشم گرداند و چای نوشید.

از خاموشیش خوف کرده بودم، وای اگر ملتفت میشد خانوم‌بزرگ چه‌ها گفته، اگر ملتفت میشد هامین چه‌ها کرده، وای اگر ملتفت میشد چه در دل من می‌گذرد!

کف دستپاچگی را پس زدم.
– خسته و کوفته‌ای خانوم‌جان… برو قیلوله کن تا نماز ظهر.

تبسمی زد و مات صورت من و بچه شد.
– عوض شدی…

نگاهم گرد صورت مهربانش گشت.

– مادر شدم.

از نگاه‌های هشیارش فرار کردم، انگار که با نگاه هم تا ته قلبم را می‌خواند.

– پاشو خانوم‌جان… اول خستگی از تنت در بره، بعد باید برام از نائین بگی… باید بالای پسرم اسم و رسم بذاری.

نفس بلندی کشید و ایستاد
– انگاری خانومی این عمارت افتاده گردن تو، زن زائو تا حموم ده نبایست از جُمخاو دربیاد دختر، اگرنه خدا نمیل داشته عیب و علت می‌کنی.

بچه به بغل بلند شدم.

– من اینجا مهمانم… بریم اتاق، دراز شید.

با تعلل عقب سرم وارد شد. بالای پلکان، گل خاتون بچه را از بغلم گرفت، پیش خانوم‌جان معذب بود.

– از پله بالا اومدی خانوم؟!

لبخند زدم و شانهٔ خانوم‌جان را گراهی شدم.

– آمدم اتاق خانوم‌جان رو نشانش بدم.

دستی به چارقدش کشید و بی‌نگاه گفت:
– خان‌خانوم! بگم تون حمومو روشن کنن خستگی مسیرو به آب حموم بدین؟

خانوم‌جان سر جنباند.
– نه، من عادت دارم بعد نماز صبح حمام میرم.

سخت اظهار کرد؛ خان‌خانوم‌وار اظهار کرد و من شرمندهٔ گل خاتون شدم.

– کف دستت درد نکنه گل خاتون، عجالتاً استراحت می‌کنن.

خانوم‌جان لبخند آهستهی زد و به گل خاتون و بچه نگاه کرد.

– توی ولایت ما، نزدیکان، منو خانوم‌بالا آوا می‌کنن نه خان‌خانوم… آق بانو میگه این مدت زحمتش رو کشیدی…

گل خاتون هول کرد.
– خدمتشو کردم… اینجا منزل خودشه، شمام قدمتون رو چشم ماست.

خانوم‌جان سر جنباند، در اتاق را باز کردم و تعارف زدم. به کنج و کنار اتاق چشم دوخت و من پرده را پس زدم.

– باغ مصفایی دارن… بایست قبل برگ‌ریز می‌دیدی، اصلش عین ولایت ما نیست، تا چشم کار می‌کنه، درخت و سبزی می‌بینی.

لب تخت جای گرفت.

– عمارت همایون کجاست؟ به اینجا نزدیکه؟

سر بالا انداختم.
– نه، به قاعدهٔ عمارت ما تا مسجد جامع جاده هست…

کنارش قرار گرفتم.
– خانوم‌جان، تهران خیلی بزرگ و درندشته!

یک ابروی قیطانی‌اش بالا راهی شد.
– درندشت؟! عین تهرانی‌ها اختلاط می‌کنی!

نگاه به رخت و لباسم کرد.
– عین تهرانی‌ها شدی!

لب گزیدم.

– بد شدم؟!

بی‌هوا بغلم کرد.
– دختر من، هیچ‌وقت بد نمی‌شه… جلافت که نکردی، سر و ریختت عین فرنگی‌ها شده ولی ماهی پولکی خودم هستی.

دلم ساکت گحرکت کرد و خنده کردم. شانه‌ام را گراهی شد و پسم زد.

– قربان ولایت خود ما و عمارت خانی، دو تا نوکر دست به سی*ن*ه هست عتاب و خطابش کنیم… این اسباب منو کی قراره تا اینجا بیاره؟

بلند شدم.
– نوبت هست، حجاب کنی خبرش می‌کنم بالا بیاره.

چشم‌هایش برق افتاد.
– بالای عزیزکرده‌م بقچه بقچه رخت و لباس و اسباب آوردم.

– عزیز کرده همه چیز داره خانوم‌جان، چرا زحمت کشیدین؟!

دیده تنگ کرد.
– از کجا رسیده؟! از کی رسیده؟!

دو مرتبه هول کردم.
– دکتر زحمتش رو کشیده.

اخم به هم رساند.
– پس‌ماندهٔ دختر خودش؟

بی‌معطلی بیان کردم:
– نه! سفارش داده بالاش ساختن و دوختن!

جواب که نداد، بلاتکلیف وسط اتاق از حرکت ایستادم.

– صدقه که نداده تصدتون! رفیق گرمابه و گلستان همایونه… از روزگار اول شرط کردم سیاههٔ مخارجم رو کاغذ کنه و بی‌کم و کاست از همایون بگیره.

پاهایش را روی تخت گذاشت و مالش داد.
– خوش ندارم زیر دین هیچ تنابنده‌ای باشیم، به قاعدهٔ چند ماه که همایون و هامین هم برنگردن، پول آوردم.

خم شدم سرش را بوسیدم.
– بگم نوبت اسبابتون رو بیاره.

نگاهش مات ماند روی سی*ن*ه‌ام، سر خم کردم و تاب خوردن سی*ن*ه‌ریز را مشاهده کردم.

تبسم زد و دراز شد.
– چه بیخنای (گردنبند جواهرنشان) خاشی! مبارک باشه!

خوب شد چشم بست، دهانم بسته ماند و پاهایم به بیرون اتاق رمید. خانوم‌جان حواسش به همه چیز بود.
حتم داشتم به شامگاه نرسیده، خط دلم را می‌خواند و رسوای نگاه براقش می‌شدم.

***

با صوتی اتول، بچهٔ خواب راهی شده را کنارم گذاشتم و از تخت پایین رفتم.

بعد چند روزگار، طفلک جان‌جانم کنارم نخوابیده بود. گل خاتون بی‌حرف و تذکر، هلن را از من دور نگه داشته بود.

بایست زودتری به خانوم‌جان می‌بیان کردم هلن را شیر می‌دهم، باید می‌گفتم دل بسته و جَلد من شده و خدا را خوش نمی‌آید از من دور باشد.

آوای دق‌الباب که رسید، لب تخت نشستم. لابد خودش بود. مثل هر روزگاره. ولی وقتی در بی‌معطلی باز شد و خانوم‌جان داخل آمد، بی‌هوا پاهایم راست شد و سلام کردم.

وارد شد بالا سر بچه و زیر لبی تصدقش راهی شد و بیان کرد:

– آقای دکتر آمده… وقت چاشته زشته معطل باشه.

لحاف را روی بچه کشیدم و سر جنباندم.

– خوابیدین خانوم‌جان؟ سردماغ شدین؟

پیش از من بیرون حرکت کرد و همان‌طور اظهار کرد:
– ها… انگاری خواب مرگ حرکت کردم! از دل‌ضعفه پریدم و خوف کردم از ناشناس بودن در و دیوار.

آوایش را پایین برد.
– روی تیر و تخت خوابیدن با تن و بدن من سازش نداره.

آوای سلام والا، سر هر دوی ما را چرخاند، والای همیشگی نبود. راست و مستقیم نگاه نمی‌کرد، نگاهش میان زمین و ما در رفت و آمد بود.

خانوم‌جان جوابش را داد و من بی‌قرار تبسم زدم که ملتفت نشدم مشاهده کرد یا نه!

– رفع خستگی شد خان‌خانوم؟!

خانم‌جان با نرمش جواب داد:
– به مرحمت شما، عذر زحمت.

والا لب گزید و اظهار کرد:
– چه فرمایشیه؟

و تعارف کرد سر میز برویم. وقت قرار گرفتن کنار خانوم‌جان، نگاهش را شکار کردم.

پس و پنهانی لبخند ملایمی زد و نشست.

– بچه‌ها خواب هستن؟

گل خاتون، از میان پله‌ها گفت:

– سلام آقا… نه هلن بیداره.

نجای گرفته قد بلند شد و طرف جان‌جان حرکت کرد.
– سلام دخترکم!

نگاه مشتاق هلن به من بود. تاب نیاوردم، من هم کشیده شدم، از کف دست گل خاتون گراهی شدمش.
خنده کرد و عین جوجه که سرش را زیر بال مادرش می‌برد، سر فرو کرد در آغوشم.

برگشتم طرف خانوم‌جان و حرف قلبم را زدم.
– خانوم‌جان، هلن دختر من حساب میشه، همشیرهٔ پسرم شده.

خوف داشتم از جواب خانوم‌جان اما بایست می‌اطلاع داشت جان‌جان، عین پسرم عزیزم شده.

گل خاتون انگشت در هم تاباند.
– هلن شیر مادر نخورده بود، آق بانوخانوم بزرگی کرد…

خانوم‌جان تبسمی تحویلم داد و حواس من حرکت کرد به نگاه مات و نرم والا به صورتم.

شرم کرده نشستم که گل خاتون هلن را گحرکت کرد.

– شما قلب درست غذا بخورین، راحت باشین.

جان‌جان نق‌نق کرد و خانوم‌جان، نگاه به بشقابش، بیان کرد:

– طفل معصوم وابسته شده و ما که بریم، کُپ میشه.

والا در حال جای گرفتن، نیم‌خیز ماند.

– برین؟!

خانوم‌جان سر جنباند.

– مهمان یک روزگاره، دو روزه… چند ماهه آق بانو مزاحم حیات شما بوده.

گل خاتون از آن‌طرف تالار بیان کرد:

– نَگین تو رو خدا خان‌خانوم! آق بانو چشم و چراغ این خونه‌ست.

نگاه متعجب والا می‌رفت روی خانوم‌جان و برمی‌گشت روی من، خانوم‌جان نگاهم کرد.

– زیاده زحمت دادن ما درست نیست وقتی همایون توی همین شهر، خانه کاشانه داره.

والا سرفهٔ ساکتی کرد و ظرف مرغ را پیش کف دست خانوم‌جان نگه داشت.

– بفرمایید… اینجا هم منزل همایونه… اونجا که کسی نیست، چند ماهه متروکه‌ست، نه خدمی نه حشمی.

خانوم‌جان غذا کشید و محبت کلامش زیاده شد.

– منزل امید ماست آقای دکتر… خدم و حشم هم اجیر می‌کنیم.

والا کف دست کشید پس گردنش.

– نقداً که نمی‌شه آق بانوخانوم و خان‌زاده‌شون تنها بشن… خان‌زاده باید تحت نظر طبیب باشن.

خانوم‌جان تعجب کرد.
– مگه بچه عیب و علتی کرده؟! شما که بیان کردین سلامته!

نگاهی به من و خانوم‌جان کرد و لبخند کف دستپاچه‌ای زد.

– شکر خدا سلامته ولی خب… نارس متولد شده، بهتره فعلاً نزدیکش باشم خدای نکرده مشکلی پیش نیاد.

خانوم‌جان پی حرف را نگرفت و من آن‌قدر به والا خیره شدم تا سر بالا کرد و آهسته پلک روی هم گذاشت.

عین همان اوایل که مهمان عمارت شده بودم، بعد از خوردن چاشت، هلن را گرفته بود و به اتاق کارش رفته بود.

عادت داشتیم بعد غذا خوردن، در تالار بنشینیم، جان‌جان شیطنت کند، من ببافم و والا کتاب دست بگیرد.

انگلیسی تمرین کنیم و فراموشمان بشود برادر من، به رفیقش خ*یانت کرده و با زن والا فراری شده.
فراموشمان بشود شوهر من، با دسیسهٔ خواهرش جوان‌مرگ شده و بچه‌اش را برای من ولینت گذاشته.
فراموشمان بشود خانوم‌بزرگ، مرا اشتباه مکرر پسرش می‌داند… و بی‌قرار خانوم‌جانم و ولایت هستم.

حالا خانوم‌جان آمده بود، غریب نبودم ولی دیدهم به در اتاقش کشیده میشد و صوتی آرام و مبهم گاه به گاه حرف زدنش با جان‌جان را می‌شنیدم.

گویی بی‌قرار آن تبسم ملایم و نگاه سیاه و براق شده بودم که قلبم بی‌تاب مشاهده کردن رخش بود.
خانوم‌جان چای و نبات بعد چاشتش را تمام کرده بود و نوهٔ عزیزکرده‌اش را بغل گحرکت کرده بود.

نگاه از در بستهٔ اتاق والا که گراهی شدم، خانوم‌جان خیرهٔ من بود، هول کردم.

– کاش با نبات می‌آمدی خانوم‌جان.

مصرانه سر حرف خودش برگشت.
– چند روزگار دیگه که خواستیم بریم عمارت همایون، تلفن می‌کنم، بالاش پیغام بفرستن با صابر برن گاراژ سالک و جادهی بشن تهران. این قسم قلبم آروم‌تر هم هست، عادت دارم به نبات.

دیده‌هایم گرد شد.

– یعنی عمارت خالی بمونه؟!

انگشت کشید به کاکل سیاه بچه که روی پیشانی‌اش چسبیده بود.

– عمارت بدون ارباب و صاحب، چه توفیر داره نوکر و کلفت داشته باشه یا نه؟

کنارش رفتم.

– خدا نخواد خانوم‌جان که عمارت بی‌صاحب بشه… صد و بیست ساله باشین.

لب به هم فشرد و پر ترمتوجه شد نجوا کرد:

– آمدم تهران بمانم تا برارات برگردن.

زبانم نچرخید به اضافه کردن “با هم برمی‌گردیم”، قلبم به برگشتن رضا نبود، بندی تهران و طبیبش شده بود.

صوتیش خسته بود.
– نائین دیگه جای ماندن ما نیست، کاش زنده باشم و برارات برگردن…

دستم بی‌اختیار روی لب‌هایش جای گرفت و بغض، در گلویم.

– خدا نخواد خانوم‌جان، تصدق سرتون بشم… بعد این همه دوری، حالام که آمدی زبانم لال حرف ناصواب می‌زنی؟

نفس مانده توی سی*ن*ه‌اش را ملایم‌آرام بیرون داد.

– ناصواب نگفتم… این نوبه توفیر داره دختر، قلبم شکسته… غرورم شکسته… بی‌پشت و پناه ماندم.

خانوم‌جان، کوه بود؛ هیچ‌وقت نه دم از شکستن میزد، نه خم شدن، اشکم راه گحرکت کرد.

– دردت به جان دخترت الهی، کور بشه کسی که رضا شده دل شما رو بشکنه… چه پیشامد کرده، ها خانوم‌جان؟ نکنه زن‌عمو و دخترهاش نیش و کنایه زدن؟!

لبخند بی‌جانی زد و دست کشید به سرم.
– خم به ابرو نیاوردم هر کی هر لیچاری بافت… گور پدر بی‌پدر کُلشان دختر!

قلبش خون بود که درشت بارشان می‌کرد. شرم‌زده سُر خوردم پای مبل و سر روی پاهایش گذاشتم.

– بالای خاطر من حرف شنیدین؟ وای خانوم‌جان، کاش از روزگار اول با هم می‌رسیدیم.

میان هق‌هقم، صدای آهستهش را گوش دادم.
– کاش از روزگار اول راهیت نمی‌کردم به غربت.

سر بالا گحرکت کردم.
– شما که توی تلفن اظهار کردی ولایت امن و ولینه…

بی‌حرف و با دیده‌های تر نگاهم کرد، خوف کرده دست کشیدم به خیسی دیده‌هایم.

– خانوم‌جان، شاهین وارد شد… ردم رو زده بود… آشفته و آواره، رسید از کاسه و نیم‌کاسهٔ آذر اظهار کرد.

سر جنباند.

– آقای دکتر با فرستاده‌ش کاغذ روانه کرده بود، ملتفتم کرد… جد کردم برم عمارتشان واقعش رو بگم… ولی این غائله مردانه‌ست همایون اهل جنگ و جدل نیست ولی هامین خون آقاش توی رگش می‌جوشه، برارات صاحب اختیارن… برگردن، حقت رو واپس بگیرن، عجالتاً بایست همین تهران بمانیم.

چانه‌ام لرزید.

– بی‌آبرویی کردن؟!

The post رمان آق بانو پارت ۳۴ appeared first on رمان دونی.