موضوع اصلی رمان نبض ممنوعه
پدرام، رئیس بی‌رحم یکی از مرگبارترین شامگاهکه‌های مافیایی بین‌المللی در تجارت اعضای بدن است؛ مردی که جهان او را هیولا می‌داند و خودش را ناجی. او به هیچ‌کس رحم نکرده است؛ نه به دشمنانش، نه به دوستان قدیمی، و نه حتی به کودکی که روزی پشت شلیک بی‌احساسش جا مانده… ولی همه‌چیز با ورود یک دختر آغاز می‌شود. کمند؛ دختری مرموز با گذشته‌ای خاموش و نگاهی که نه التماس دارد، نه ترس. او گروگان است؟ جاسوس؟ طعمه‌ای در بازی بزرگ‌تر؟ یا تنها کسی که می‌تواند زخم‌های پدرام را باز کند؛ همان زخم‌هایی که حتی خودش هم فراموش‌شان کرده بود… در جهانیی از خون، خیانت و خاطرات مدفون، کینه و عاشقی در هم می‌آمیزند و پرسش اصلی این است: وقتی قاتل و قربانی روبه‌روی هم می‌ایستند، چه چیزی خطرناک‌تر است؟ انتقام؟ یا قلب باختن؟
مقداری از متن رمان نبض ممنوعه:
این‌بار شاهرخ با لحنی که شوخی و تمسخر داشت اظهار کرد: _«این‌جوری باید تک‌به‌تک بریم سراغ کسایی که خودشون راضی هستن دیدهشونو در بیاری و با قلبشون کادوپیچش کنی.» همه ریز خندیدن؛ نه از شوخی… از واقعیت تلخی که بین خودشون کاملاً عادی شده بود. شاهرخ رو به پدرام اظهار کرد: _«همه تو یه مردابیم پدرام خان، تنها تفاوت، در بسته‌بندیه!» پدرام با نیشخند ولی محکم بیان کرد: _«همین بسته‌بندی، وجه تمایز من با امثال توعه!» من ساکت بودم، ولی ذهنم سریع می‌چرخید: قاچاق اعضای بدن؟ یعنی این آدم‌ها سر این میز، درحالی‌که شام می‌خورن و خوش‌وبش می‌کنن، دارن درمورد اعضای بدن آدم‌ها، خریدنشون و تکه‌تکه کردنشون حرف می‌زنن؟ درسته من قبلاً تو ذهنم هزار بار این افراد رو به تصویر کشیدم، اما از نزدیک مشاهده کردنشون طور دیگه‌ای ترسناک بود. پدرام لیوان آبش رو برداشت و جرعه‌ای نوشید و بعد شمرده بیان کرد: _«این قرارداد وقتی بسته می‌شه که اعتماد صددرصد به حداقل سه طرف قرارداد وجود داشته باشه.
وقتی پای کشور سوم میاد وسط، باید جایی باشه که محموله‌ها کاملاً safe و بدون رسانه، پیاده‌سازی و جاسازی بشه.» لینگ بار دیگر به حرف اومد و اظهار کرد: _«من اینجا هستم تا چین تأمین کنه…. ولی عبور از آسیای میانه بدون درگیری، بخشی هست که ما به تضمین شما نیاز داریم.» شاهرخ گفت: _«پس تو قراره ترانزیت رو انجام بدی، من تأمین رو، لینگ هم صادرات رو… تقسیم شیرینیه! فقط یه نکته مونده… اول امنیت محموله… من حاضر نیستم ۴۰ عضو رو بفرستم وسط بیابون، بدون اینکه مطمئن باشم.» پدرام انگشتاشو به هم قفل کرد، نگاهی کوتاه به من انداخت و گفت: _«من تضمین می‌دم… با اسمی که تو این منطقه دارم، حتی پلیس هم پشتش رو نگاه می‌کنه وقتی اعضای باند من رد می‌شن.» شاهرخ اضافه کرد: _«باشه، ولی اگه یه درصد محموله لو بره، مسئاماتش تماماً با توعه؛ مخصوصاً با دختری که آوردی و وسط جلسهٔ شام نشوندی!» نگاهش مستقیم رفت سمت من. نفسم تو سینه حبس شد.
تا الآن جوری رفتار می‌کردن انگار اصلاً منو نمی‌بینن، ولی گویا این‌طور نبوده. به چشم‌های پدرام خیره شدم که دستشو روی کف دستم گذاشت و نفسش رو به‌آرامی بیرون داد. آروم گفت: _«اگه کمند حتی یه کلمه بیرون ببره، من خودم… محموله بعدی رو با قلبش می‌فرستم!» همه به من خیره شدن. حتی لینگ. توی نگاهشون یه حس کنجکاوی نشسته بود، یه جور آزمایش، انگار که اونا هم جا خورده بودن از جوابش. شاهرخ گفت: _«امیدوارم به اندازه‌ای که ظاهرش معصومه، تو دلش هم ساده باشه…. چون اگه نباشه… می‌تونه کل این میز رو آتیش بکشه!» من تبسم زدم. اصلاً وارد این عملیات شدم تا کل این میزو به آتیش بکشم، ولی امان از پدرام…. ولین از دستی که بازی نکرده خوندش! در ذهنش گذراندم وقتشه حرف بزنم، وقتشه به پدرام ثابت کنم قرار نیست زیرآبی برم تا حداقل همون‌جوری که گفت پشتم باشه! با تن آوای پایین ولی شمرده و واضح گفتم: _«کل افراد سر این میز برام مهم نیستن
ولی من آدمی نیستم که به پدرام خیانت کنم.» آوای «اوووو» اضافه کردنِ کشدار و طولانی بقیه و بعد خنده‌هاشون که از سر تمسخر هم نبود، برام مهم نبود. نگاهم به شاهرخ خورد که کنار دستم نشسته بود؛ مردی قدکشیده ولی نحیف، با موهای پر و مشکی و دیده‌و‌ابرویی هم‌رنگ موهاش، با شبیان کردی و البته تمسخر نگاهم می‌کرد! و بعدش پدرام که کمی سرش رو خم کرده بود و با لبخندی که حتی کمی افتخارآمیز بود نگاهم می‌کرد، انگار که با نگاهش تأییدم می‌کرد! لینگ آهسته گفت: _«چطور می‌توان از کسی دفاع کرد که بهت رحم نمی‌کنه؟» احساس کردم همهٔ دیده‌ها به من دوخته شده. سعی کردم حرفی بزنم که نه سیخ بسوزه و نه کباب: _«چون وقتی وسط گرگ‌ها حیات می‌کنی، تنها مسیر زنده موندن اینه که به قوی‌ترینشون بچسبی و وانمود کنی خودتم دندون داری.» پدرام تبسم زد. شاید برای اامان بار، واقعی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن