موضوع اصلی رمان رژ لب قرمز
دختری که پس از فوت پدرش تنها حامی و پشتوپناهش به دنبال کار میگردد، وارد شرکتی میشود که رئیس آن ظاهراً آدمی مذهبی است. ماجرا از آنجا شروع میشود که رئیسش پیشنهاد میدهد با او همخواب شود و دختر از سر ناچاری میپذیرد؛ ولی ماجرا به همینجا ختم نمیشود. مسیر زیستن این دختر از آن نقطه دشوار میشود؛ جایی که فردی وارد زندگیاش میشود، فردی که…
مقداری از متن رمان رژ لب قرمز:
با شنیدن صدای قدمهای یک نفر که به سمت ما میرسید، بهسرعت و تهمشاهده کردآمیز گفت: «تا الان فکر میکردم حالت اصلاً خوب نیست. گفتم چند روز به او اجازه بدهند با خودش کنار بیاید. الان فهمیدم از خوب هم خوبتری. فردا صبح ساعت ده منتظرت هستم. اگر نیایی، میآیم همهچیز را به آن عمه و پسرعمهات میگویم.» و بعد گفت: «خوب فهمیدی؟» نگران اضافه کردم: «ولی فردا که…» وسط حرفم پرید: «به من هیچ ربطی ندارد. من فردا منتظرت هستم. مشکل خودت است، بقیهاش.» این را اظهار کرد و با رسیدن یک خانم داخل جادهرو و بیاینکه منتظر من باشد، حرکت کرد. لگد محکمی به دیوار کنارم زدم. لعنتی. بعد از یک عمر وارد شدیم بیرون، ببین چطور زهرمارم شد. آهی کشیدم، دستی به صورتم کشیدم و به سمت میز حرکت کردم. صنقلبی را عقب کشیدم و نشستم. عمه با مشاهده کردنم هر دو ابرویش بالا پرید: «چرا رنگت پریده؟» متعجب بیان کردم: «رنگم پریده؟ نه، اشتباه میکنی.» شاهین مشکوک به من چشم دوخت: «راست میگوید.
رنگت پریده.» لبخند اجباری زدم: «آها، دستشویی بودم، یک عنکبوت روی در بود، وحشت کردم. شاید به خاطر آن است.» عمه چیزی نبیان کرد، اما شاهین با نگاه موشکافانه به من خیره بود. انگار میخبر داشت دارم چیزی را قایم میکنم. ابروهایش را بالا انداخت و سؤال کرد: «تو که قبلاً از عنکبوت نمیهراسیدی. چه شد یکهو؟» هول شدم. آب دهانم را قورت دادم و دنبال راه فرار گشتم. با قلبخوری اظهار کردم: «داری من را بازتمایل داشت میکنی؟ خوبه هنوز دانشجوی افسری هستی و درجهی بالاتری نگرفتی، وگرنه همینجا دفتر بازجویی راه میانداختی. منظورت از این حرفها چیست؟ میخواهی به چه برسی؟» به صنقلبی تکیه کرد. پوزخندی روی لبهایش نقش بست: «هیچوقت دروغگوی ماهری نبودی ایلدا، هیچوقت.» دوباره جلو خم شد و کف دستش را روی میز حلقه کرد: «وقتی دروغ میگویی، وسط حرف نفست بند میآید. به نگاه آدم نگاه نمیکنی و از نگاه مستقیم به چشم طرف فرار میکنی. صدایت میلرزد و به مِنمِن میافتی.»
دوباره به صندلی تکیه کرد: «من یکی را رنگ نکن بچه. من درسته سن کمی دارم، اما تجربهام از تو بسیار بیشتر است.» عصبانی شدم و از روی صنقلبی قد بلند شدم. غریدم: «آقای تجربه، من بیرون منتظرم. تندتر بیا.» منتظر نماندم و بدون اهمیت به حرفهای عمه که میاظهار کرد صبر کن، از رستوران بیرون زدم. با خوردن هوای آزاد به صورتم، نفس عمیقی کشیدم. حالم جا آمد. من نمیتوانستم چیزی را از شاهین پنهان کنم. زرنگتر از آن بود که بتوانم با دروغ اضافه کردن گولش بزنم. کمی قدم زدم. چند لحظه بعد شاهین و عمه بیرون وارد شدند. ریموت را زد و من بدون اینکه منتظر بمانم داخل ماشین نشستم. تمام طول مسیر سکوت بدی در ماشین حاکم بود. انگار همه ترجیح میدادیم در دنیای خودمان قدم بزنیم تا اینکه با حرف زدن، یکدیگر را آزرده کنیم. با رسیدن به خونه، همین که تمایل داشتم پیاده شوم، صدای شاهین رسید: «ایلدا بمان، با تو حرف دارم.» عمه افسانه درک کرد باید تنهایمان بگذارد.
به عقب برگشت: «کلید خونه را بده من بروم.» کلید را به او دادم و خودم نشستم در ماشین. با حرکت کردن عمه، شاهین بیان کرد: «بیا جلو بنشین، با تو کار دارم.» پیاده شدم و حرکت کردم جلو. وقتی جای گرفتم، به سمتم برگشت: «ببین ایلدا، من و تو از بچگی با هم بزرگ شدیم. مثل خواهر و برادر بودیم. تو در تمام مشکلات کنار من بودی و من کنار تو بودم. درست است؟» سرم را به نشانهی تأیید بالا و پایین کردم. چنگی داخل موهای خوشحالتش کشید: «ایلدا، این یک ماه که من نبودم چه شده؟ چرا اینقدر حالت بده؟ چرا سعی داری با دروغ اظهار کردن، من و مولینم را بپیچانی؟ اتفاقی افتاده؟» چند بار سرفه کردم: «ترجیح میدهم حرفی نزنم. برگرد خانه.» آمد چیزی بگوید که عصبی شدم. مثل یک بمب ساعتی منفجر شدم: «میشود ادامه ندهی؟ چه میخواهد بشود؟ تو میدانی من این همه مدت چه مشکلاتی داشتم؟ یک بار شد بیایی بگویی چه مرگت است؟ یک بار شد بگویی چیزی لازم نداری؟»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن