موضوع اصلی رمان بی ساعت
داستان عاشقی نیلان و حامی، در تاریک‌ترین روزهای ایران، در حال شکل‌گیری است… نیلان، که تازه کافه‌اش را پس از زحمت بسیار به مسیر انداخته، و حامی، که باید میان محبت و تعصب و مذهب یکی را انتخاب کند… ژانر ما از تلخی گذشته می‌گوید… ما خودِ تلخی را زیستن می‌کنیم… اما وقتی حامی را داشته باشی، همه‌ی پستی‌ها و بلندی‌ها می‌گذرند… نیلان سختی کشید، ولی…
مقداری از متن رمان بی ساعت:
با صدای فوق‌العاده‌ای ناگهان بالا رسید… یا خدا، چقدر بزرگ و قدبلند بود! کارتش را به سمتم گحرکت کرد و لب زد: حساب ما را لطف کنید. اظهار کردم: قابل شما را ندارد. گفت: خواهش می‌کنم. کارت را گراهی شدم و بعد از چک کردن سیستم، مبلغ را زدم. اظهار کردم: رمزتان؟ متوجه شدم خاموشی کرده؛ نگاهش کردم و دیدم به من خیره شده است. نگاهش… خدایا! چرا این‌قدر گیج بود؟ مردمک روشن چشم‌هایش انگار می‌تمایل داشت روحم را از تنم بیرون بکشد. یک لحظه دلم به دهانم وارد شد، بزاق فرو دادم و بیان کردم: رمزتونو می‌فرمایید؟ بدون این‌که تغییری به حالتش بدهد اضافه کرد: ۳۶۹۰. تراکنش که انجام شد، کارت را همراه فاکتور به سمتش گرفتم، کشیده شدم و گفتم: خدمت شما… بسیار خوش رسیدید. کارت را از دستم گراهی شد و سرش را تکان داد. با وارد شدن دوستش بالاخره نگاه سنگینش از رویم برداشته شد. کنارش از حرکت ایستاد و اضافه کرد: خیلی ممنون خانم… می‌دانم آخر وقت بود و اذیت شمتوجه شد، ولی واقعاً چسبید!
لبخند عمیقی زدم و اظهار کردم: شادم راضی بومشاهده کرد… نوش جان. برعکس آن گنده‌بک، رو به رویم نگاه نکرد و با گرمی و تبسم دوباره تشکر کرد. دوستش با خداحافظی به سمت در حرکت کرد. از پشت به او خیره شدم تا وقتی ساکت‌آهسته از سالن خارج شدند. با متوجه شدن خداحافظ، از دیدم ناپمشاهده کرد شدند… چقدر عجیب بود! کلید را انداختم و در را باز کردم. آوای صحبت مولین با یک خانم می‌وارد شد. ابروهایم بالا حرکت کرد. به محض ورود، با دیدن خانم سماوان که خواستگاریشان را رد کرده بودم، از جایش بلند شد. با تعجب از جادهرو عبور کردم و با مشاهده کردنم گل از گلش شکفت و انگار نه انگار. اظهار کرد: سلام عزیزقلبم! تبسمی با چاشنی تعجب به رویش پاشیدم و با او کف دست دادم: سلام خانم سماوان. یک نگاه به بساط پذیرایی روی میز انداختم و ادامه دادم: به‌شدت خوش وارد شدید. اخم کم‌رنگی کرد و اظهار کرد: چیه دختر؟… به من بگو مهناز جون. ای وای خانم سماوان.
لبخندم را حفظ کردم ولی حواسم پرت آن اخمش شد که مردانه‌ترش را ده روزگار پیش مشاهده کرده بودم. اظهار کردم: خواهش می‌کنم… الان می‌آیم خدمتتان… بفرمایید. و با یک سلام به مولین که با نیش باز نگاهم می‌کرد، به سمت اتاقم حرکت کردم. تیشرت‌هایم به خاطر شلوارک‌های چهارمنزل و سرمای آخر مهر باعث شده بود تبدیل به دورس بشن. بویلرسوتم را درآوردم و دورس را از تنم بیرون کشیدم. موهایم را که طبق معمول بافته بودم مرتب کردم و یک شومیز سفید ساده با شلوار شمه‌ای نود سانتی پوشیدم. از حضور مهناز خانم تعجب نکرده بودم زیرا آن خواستگاری هرچند به نتیجه نرسید، اما حسن باعث صمیمیت خانواده‌مان شده بود. مهناز خانم و مولین هر چند وقت یک‌بار به خانه‌های همدیگر و پارک می‌رفتند و خرید می‌کردند. از دوران جنگ با حاج حسین و بابا هم نقاط مشترکی پیدا کرده بودند و در مجالس زنونه هم رفیق شده بودند.
این وسط من و حافظ که اصل کار بودیم، راه خودمان را حرکت کردیم. اامان بار بود که به پست من خورده بودند چون معمولاً خونه نبودم و امروزگار به خاطر یک سری فراخوان‌ها همه‌ی کسبه اعتصاب کرده و مغازه‌ها را بسته بودند. کافه را بستیم و داخل کافه را شست‌وشو و سولین دادیم. سلامت وسایل و مواد ااماه را چک کردیم و به خانه برگشتیم. مشخص بود شهر داشت بهم می‌ریخت. این‌جور می‌اضافه کرد وضع دانشگاه‌ها هم بسیار خراب است و چند شامگاه پیش هم بابا اظهار کرد حاج حسین… دانشجوها مدام تجمع می‌کنند. پوفی کشیدم و از اتاق بیرون رفتم. مولین با متوجه شدنم اظهار کرد: بیا عزیزم… برایت چای ریختم. نگاه سنگینی را حس می‌کردم. خانم سماوان کنار مولین روی مبل تک‌نفری قرار گرفتم. نگاهش به من همچنان خریدارانه بود. از آن نگاه‌ها خوشم نمی‌رسید؛ نمی‌دانم بد بود یا حس بدی به من منتقل می‌کرد، اما کلاً در سن من، مخصوصاً تو جمع‌های زنونه، اجبار بود تحمل کنم تا موقع ازدواج! مولین جویا شد: همه‌جا بسته است؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن