موضوع اصلی رمان خدمتکار جذاب من
یاسین با نیرنگ با پریا، خدمتکار خانهاش، ازدواج میکند. پریا در فراز و نشیبهای زندگیاش درمییابد که دوست صمیمیاش، نازنین، همسر اول یاسین است و از او پسری به نام سامیار دارد؛ و هدف یاسین از این ازدواج چیزی جز به کف دست آوردن زمینهای پدری پریا نبوده است…
مقداری از متن رمان خدمتکار دلربا من:
تبسمی زدم. از خجالت سرش را پایین انداخت و حرفی نزد. از جایم قد بلند شدم و به سمتش راهی شدم. بدون صحبت به سمت کف دستشویی راهی شدیم. دم کف دستشویی منتظر بودم تا کارش تمام شود و به اتاق خواب برگردم که یکهو صدای جیغش در گوشم پیچید. به سمت در خیز برداشتم که یکهو در را باز کرد و بیهوا پرید تو بغلم. متعجب بودم و حرفی نمیزدم. جوری بغلم کرده بود و ناخنهایش را به بدنم فشار میداد که احساس کردم بدنم پارهپاره شده. ناخودآگاه کف دستم را دورش حلقه کردم و عقب بردمش. کنار دیوار روبهروی کف دستشویی روی زمین گذاشتمش و با تعجب پرسیدم: «چهت شد یکهو دختر؟ چیزی مشاهده کردی؟» کف دستش را به سمت کف دستشویی نشانه گراهی شد و منمنکنان گفت: «سس… سوسک آنجاست. آن هم نه یکی، دو تا سوسک بزرگ.» پوفی کشیدم و به سمت دستشویی حرکت کردم. اسپری حشرهکش را توی دستشویی خالی کردم و درش را بستم. به پریا که با ترس کنار دیوار از حرکت ایستاده بود نگاهی انداختم
و با تبسم گفتم: «این هم از سوسک. تمام شد، میتوانیم برویم.» بیتوجه به سمت اتاق قدم برداشتم که بار دیگر اسمم را صوت زد: «آقا یاسین.» به سمتش برگشتم و جواب دادم: «بله، دیگر چه شده؟» سرش را پایین انداخت و با خجالت اظهار کرد: «اوم… چیزه… من هنوز کارم را انجام ندادم، سوسک متوجه شدم فرار کردم. کف دستشویی دیگر ندارید؟» تکخندهای کردم و به سمت پلهها حرکت کردم. «دنبالم بیا. دستشویی دیگرمان داخل حیاط است.» مؤدب بود. سرش را پایین انداخت و پشت سرم راه افتاد. وارد حیاط شدیم و روبهروی دستشویی ایستادم: «این هم کف دستشویی دوم. فقط وایسا اول چک کنم که سوسکی چیزی نباشد، باز اموراتت نیمهکاره بماند.» لبخندی زد و بار دیگر سرش را پایین انداخت. از نجابت و سربهزیریاش بهشدت خوشم میوارد شد. داخل کف دستشویی را چشم دوختم و گفتم: «چیزی نیست پریا جان.» تشکر زیرلبی کرد و داخل کف دستشویی حرکت کرد. بعد از چند دقیقهای بیرون رسید و دوتایی به سمت اتاقهایمان راهی شدیم.
روی تخت دراز کشیدم و کف دستم را زیر سرم گذاشتم. همهاش تو فکرم میگذشت. دختری به این ملایمی و سربهزیری چرا باید از خانوادهاش طرد میشد؟ پوفی از روی بیخیالی کشیدم و با خودم گفتم: حالا باید چه کاری بهش بدهم؟ به او قول داده بودم برایش کار دستوپا کنم. اما اگر نزدیک خودم نگهش میداشتم بد نبود. اول باید تستش میکردم. به هرکسی نمیشد اعتماد کرد. آدمهای زیادی خدمتکار این منزل بودند ولی کم از آنها آسیب ندیدم. با تابیدن نور آفتاب روی صورتم از خواب بیدار شدم. کشوقوسی به بدنم دادم و پتو را از رویم برداشتم. دمپاییهای ابری کنار تختم را پوشیدم و به سمت سرویس بهداشتی راهی شدم. آبی به دست و صورتم زدم و طبق عادت به سمت آشپزخانه راهی شدم تا صبحانهام را بخورم. با متوجه شدن میز که حسابی شیک و تمیز چیده شده بود نگاههایم از تعجب باز ماند. شانهای بالا انداختم و روی صنقلبی جای گرفتم. زینبخانم همیشگی وقتی میرسید که من میتمایل داشتم به بنگاه بروم.
آفتاب از کجا زده بود امروزگار آنقدر زود وارد شده بود، نمیخبر داشتم. با صوتی آشنایی به سمتش برگشتم. «کارم چطوره؟» با دیدن پریا که لبخند گسرخوشی روی لبش بود و به من زل زده بود، متعجب اضافه کردم: «نگو که اینها کار تو است.» سرش را پایین انداخت و مظلومانه جواب داد: «به من نمیخورد؟» خودم را جمعوجور کردم: «نه… یعنی چیزه… آره… خیلی عالیه. کف دستت درد نکنه.» «خواهش میکنم. خواستم گوشهای از لطفت را جبران کنم.» تبسمی زدم و ازش دعوت کردم تا صبحانه بخورد. دوتایی داشتیم صبحانه میخوردیم که آوای در توجهم را جلب کرد. زینبخانم بود. با مشاهده کردن من و پریا که مشغول صبحانه خوردن بودیم سلامی کرد. با دیدههایی از حدقه بیرون زده سؤال کرد: «ب… ببخشید آقا، خانم کی هستند؟» از فضولیکردنهایش خوشم نمیرسید اما خب حق داشت. تا حالا من را با کسی نمتوجه شده بود، آن هم با دختری به زیبایی پریا. لقمهی داخل دهانم را قورت دادم و جواب دادم: «پریا خانم هسسریع. از امروزگار تمام امور خونه زیر نظر ایشان است.»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن