موضوع اصلی رمان نیش عقرب
تنها سه روزگار کافی بود تا تمام کسانی که دوستشان داشتم، از دنیا بروند… سه روز، برای از دست دادن همهچیز: نام و نشانم، حیاتای که میشناختم، و حتی مردی که روزگاری قلبم را به او سپرده بودم. من یکی از معدود تکتیراندازان زن نخبهی ارتش بودم؛ نامی برای خودم ساخته بودم و رکوردهایی به جا گذاشته بودم. از نیروهای ویژه و مأموریتهای مرگبار گرفته تا نبردهای زیرزمینی و کثیف، ذرهذره بیشتر در جهانیی فرو رفتم که مسیر بازگشتی از آن نبود. تا اینکه سرنوشت مرا بار دیگر به مردی رساند که قلبم را شکسته بود. این بار قرار نبود معشوقش باشم… قرار بود محافظ شخصیاش باشم. گمان میکردم دیگر هیچچیز نمیتواند غافلگیرم کند؛ تا اینکه تنها یک شامگاه برای دگرگون شدن همهچیز کافی بود. حالا برای کاری که باید انجام دهم، تنها یک گلوله لازم است. نام من زالاک باتیست. ولی همه مرا با نامی دیگر میشناسند… عقرب.
مقداری از متن رمان نیش عقرب:
محافظِ دندون رو گاز میزنم و در رو باز میکنم. یه مرد با ماسکِ سیاه تکیه داده به دیوارِ بتنی و منتظرمه. جیزجیزِ توی هوا به انرژیای که توی تنم میجوشه میافزوده، هممدت با رسیدنمون به اتاقِ اصلی. امشب قرار یه مرد رو بکشم. حتی ممکنه موقع انجامش تبسم بزنم. استخون خرد میکنم و خونِ خودمو میریزم. با این حال، فقط یکیمون زنده از اینجا میره بیرون. مادرم یه پسر میمیل داشت، ولی گیرِ یه چیزِ بسیار بدتر افتاد. من. در باز میشه و غرشِ جمعیت میخوره تو صورتم و باعث میشه سه قدم قد بلندتر پرواز کنم. ماتیاس میره روی سکو و کف دستش رو میبره بالا. توی یک لحظه، اتاق توی خاموشی فرو میره. جلوی در میایستم و جمعیت رو برانداز میکنم. اونطرفِ اتاق مردیه که قبلاً شناساییش کرده بودم. یکی از مهمونها. باید قدش بالای یک و نود و پنج باشه، سرتاپا کف دست و پا و عضلاتِ تر و تمیز. دیدههامون بهم گره میخوره و همدیگه رو میسنجیم.
صوتی ماتیاس توی پناهگاه طنین میاندازه: «امشب دو تا دیگه از مهمونهامون وارد این رینگ میشن. یک نفر زنده میمونه. شکارچی تبدیل به طعمه میشه و تنها هدیه، زندگیشونه. فقط قویترینها توی اگزدوس زنده میمونن، و بقا تنها انگیزه زیستیِ ماست». میتونم نیشخندش رو زیر ماسکش تصور کنم که داره از تمام این توجهها لذت میبره. «ولی مگر امروزگار روزِ تسویهحساب نیست؟ مگه نمایش نمیخواید؟» مردم سوت میزنن و فریادِ موافقت سر میدن، و هیجان و بیتابیِ جمعیت نزدیکه به نقطه جوش برسه. «به عنوان قدردانی از عیارِ مهمونهایی که امشامگاه با خودتون آوردید، برنده یه جایزه چهارصد هزار قلباری دریافت میکنه». موی تنم سیخ میشه و با نگاهم خنجر میزنم به رئیسم. این یارو چقدر گه و کثافتِ دیگه داره از من پنهان میکنه؟ مگه نمردن به اندازه کافی جایزه نیست؟ اصلاً من با چهارصد هزار دلار چه غلطی بکنم؟ من یه نگهبانِ مقیمم که وسیله نقلیه انتخابیم یه موتورسیکلته که تقریباً خودم ساختمش.
راستش نصفشو میدم به امی و نصف دیگهشم به خانواده تیجی. اونا بیشتر از من بهش نیاز دارن. ماتیاس اشاره میکنه به حریفِ من: «سمتِ راستِ من، جاستین مکمیلان رو داریم». واکنشِ جمعیت در بهترین حالت معماما و بیحال بود. «سالهاست که داره برای یه جایگاه بین صفوفِ ما دست و پا میزنه. امشامگاه به ما ثابت میکنه که آیا لیاقتِ عضویت توی اگزدوس رو داره یا نه». تشویقِ بیحالِ جمعیت باید اونقدر به جاستین اعتمادبهنفس داده باشه که با افاده نگام میکنه، سینهاش رو میبره جلو و رسماً با غرور قدم میزنه سمتِ ماتیاس. اه، بیخیال. بیشمار نیروی تازهکار و پرادعا بهم زل زدن و منو به مبارزه طلبیدن فقط چون یک سر و گردن ازم کشیدهتر بودن و من کس داشتم. پسرِ دلبرِ اونطرفی جنگ نمتوجه شده. شک دارم تا حالا کسی رو کشته باشه. با این حال، اونقدر فرز و ترکه هست که فقط به خاطر قدرت و سرعتش یه تهدید به حساب بیاد.
فقط مسئله درک کردنِ اینه که آیا غرورش پایه و اساس داره یا فقط از بادِ غرورش تغذیه میکنه. ماتیاس دوباره دستش رو میبره بالا تا جلوی اون چند نفری که واسه تازهکار داد میزدن رو بگیره. «سمتِ چپِ من، مهمونِ من». برای تأثیرِ دراماتیک مکث میکنه، و همه میچرخن سمت من. «عقربِ مرگبار (دِثاستاکر)». هیچ تشویقی نیست. حتی یه سوت هم زده نمیشه. خاموشی اونقدر سنگین و مرگباره که آوای افتادنِ یه سوزن هم گوش داده میشه. قبلاً هم همچین واکنشی دیده بودم، چراکه بیشترشون اصلاً نمیتونن تصور کنن یه زن پا بذاره توی رینگ. چه برسه در برابر یه مردِ دیگه. آروم و خرولین مثل شکارچی میرم جلو، از ارتباطِ دیدهی با هر کسی جز جاستین خودداری میکنم. مردها و زنها برام کنار میرن. ماسکهاشون کدر و بیروح زل زدن، و پچپچهاشون روی تنم سر میخوره. هر چه نزدیکتر میشم بادِ غرور از صورتش خالی میشه، و خطِ شونههاش هموقت با برانداز کردنِ من منقبض میشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن