#پارت28
با احساس نوازشی آرام، دیده‌هایم را باز کردم.
اولین چیزی که حس کردم سرما بود؛ سرمایی شدید که تمام بدنم را به لرزه انداخته بود.
چرا این‌قدر سردم بود؟
چشم‌هایم را کمی بازتر کردم و به سقف خیره شدم که آوایی آرام شنیدم:
(نور؟)
سرم را چرخاندم و با دیدن الیاس، کمی جا خوردم.
میل داشتم از جا کشیده شوم، ولی کف دستش را آهسته روی شانه‌ام گذاشت.
(قد بلند نشو، حالت خوب نیست.)
بعد پارچه‌ای را از روی پیشانی‌ام برداشت.
با تعجب به پارچه چشم دوختم.
مگر پارچه روی پیشانی من بود؟
الیاس آن را داخل سطل آب کنار تخت فرو برد و شست. بعد بار دیگر آن را روی پیشانی‌ام گذاشت.
با صوتیی ضعیف گفتم:
(سردمه…)
چیزی ناضافه کرد. فقط قد بلند شد و پتو را تا زیر چانه‌ام بالا کشید.
چند لحظه همان‌طور نگاهم کرد. بعد دیدهش به لیوان روی پاتختی افتاد. لیوان را برداشت و با قاشق آرام هم زد.
بعد لیوان را برداشت و کمی کشیده شد.
کمی خودم را بالا کشیدم، اما هنوز توان جای گرفتن درست و حسابی نداشتم. الیاس آمد و پشت سرم قرار گرفت و طوری تکیه‌گاهم شد که بتواند نگهم دارد.
بعد لیوان را آرام جلوی دهانم گرفت.
(بخور، نور.)
لب‌هایم را به لیوان نزدیک کردم و کمی نوشیدم.
طعم شیر و عسل بود.
چند جرعه دیگر خوردم و بعد سرم را عقب بردم.
(دیگه نمی‌خوام…)
ولی الیاس لیوان را کنار نکشید.
(بخور.)
(ولی…)
مجدداً لیوان را جلوی دهانم گراهی شد.
چاره‌ای نداشتم. جرعه‌جرعه نوشیدم تا بالاخره لیوان خالی شد.
الیاس آن را روی پاتختی گذاشت و دستش را روی پیشانی‌ام گذاشت.
ابروهایش کمی درهم رفت.
(چرا انقدر تب داری تو؟)
حالم واقعاً بد بود. سرم سنگین شده بود و حتی نگه داشتن دیده‌هایم برایم سخت بود.
الیاس از روی تخت کشیده شد و کمکم کرد دوباره دراز بکشم.
سرم که به بالش رسید، دیگر چیزی نفهمیدم.
دیده‌هایم خودبه‌خود بسته شد و مجدداً خوابم برد.
صبح با صوتی زنگ ساعت، آهسته‌آرام نگاه‌هایم را باز کردم.
خمیازه‌ای کشیدم و هنوز کامل از خواب بیدار نشده بودم که خواستم غلتی بزنم، ولی بدنم به چیز سفتی برخورد کرد.
دیدهانم را بازتر کردم و خودم را کمی عقب کشیدم.
با مشاهده کردن الیاس، چشم‌هایم از تعجب گسرخوش شد.
(یا خدا…)
تمایل داشتم سریع از جا بلند شوم، اما تازه متوجه شدم یک کف دستش دور کمرم حلقه شده و اجازه نمی‌دهد تکان بخورم.
هول شده دستم را بالا بردم و چند بار آرام به بازویش زدم.
(آقا الیاس؟)
جوابی نداد.
مجدداً تکانش دادم.
(آقا الیاس؟ بیدار شید…)
الیاس به جای اینکه بیدار شود، کف دستش را دورم محکم‌تر کرد.
با صوتیی خواب‌آلود اضافه کرد:
(می‌خوام بخوابم.)
با ناباوری نگاهش کردم.
(آقا الیاس، اینجا این‌طوری که نمیشه!)
آرام پلک‌هایش را باز کرد و نگاهم کرد؛ انگار اصلاً عجیب نبود که من در آغوشش هستم.
(خودت دیشب اظهار کردی بیام کنارت بخوابم.)
نگاه‌هایم از تعجب گرد شد.
(من؟!)
کمی مکث کردم و سریع گفتم:
(نه! من همچین حرفی نزدم آقا الیاس!)
لبه‌ی لبش کمی بالا راهی شد.
(چرا. خودت اظهار کردی.)
بعد دوباره چشم‌هایش را بست و بسیار خونسرد بیان کرد:
(حالا بخواب.)
چند لحظه مات ماندم.
این آدم واقعاً داشت با من شوخی می‌کرد؟
سعی کردم ساکت خودم را از بین کف دست‌هایش بیرون بکشم، ولی هرچه بیشتر زور زدم، فایده‌ای نداشت.
برعکس، حلقه‌ی کف دستش دورم محکم‌تر شد.
(آقا الیاس…)
هیچ جوابی نداد.
بعد از چند لحظه، خسته و کلافه دوباره روی بالش ولو شدم.
حالا تقریباً کامل به او چسبیده بودم و فاصله‌ای بینمان نمانده بود.
اولش دلم با سرعت عجیبی می‌زد. تمام بدنم از خجالت گرم شده بود و نمی‌خبر داشتم باید کجا را نگاه کنم.
ولی کمکم، به جای اضطراب، حس عجیبی وجودم را گراهی شد.
گرمای بدن الیاس در سرمای صبح ملایمم می‌کرد. صوتی منظم نفس‌هایش را می‌متوجه شدم و هر بار که سینه‌اش آرام بالا و پایین می‌راهی شد، احساس می‌کردم اینجا، همین‌جا، امن است.
بوی عطر آشنایش هنوز روی لباسش مانده بود؛ همان بویی که شامگاه‌های قبل هم ناخودآگاه حواسم را به خودش جلب می‌کرد.
سرم را کمی نزدیک‌تر به سینه‌اش بردم.
آوای ضربان دلش را گوش دادم.
آرام بود…
آن‌قدر ملایم که انگار تمام شلوغی ذهن من هم برای چند لحظه خاموش شد.
دیگر تلاش نکردم از آغوشش بیرون بیایم.
دیده‌هایم را بستم و برای چند لحظه فقط به همان حس گرم و ساکتش‌بخش تکیه کردم.
شاید عجیب بود…
ولی برای اولین بار بعد از مدت‌ها، قلبم نمی‌میل داشت از جایی که بودم تکان بخورم.
چشم‌هایم را بسته نگه داشتم و بیشتر خودم را به آن گرمای آرام نزدیک کردم.
نمی‌خبر داشتم چرا این‌قدر احساس خوبی داشتم.
شاید زیرا مدت‌ها بود کسی این‌طور کنارم نبود؛ بدون اینکه چیزی بخواهد، بدون اینکه از من چیزی بپرسد… فقط کنارم بود.
صدای نفس‌های ساکت الیاس نزدیک گوشم می‌پیچید. هر بار که نفس می‌کشید، سینه‌اش زیر گونه‌ام کمی بالا می‌وارد شد و مجدداً پایین می‌راهی شد.
کف دستش هنوز دورم بود و گرمای انگشت‌هایش را از روی لباس حس می‌کردم.
کمکم پلک‌هایم سنگین‌تر شد.
دیگر به اینکه چرا اینجا هستم فکر نمی‌کردم. حتی خجالت هم کمکم از بین حرکت کرده بود. فقط قلبم می‌خواست همان‌جا بمانم.
صورتم را کمی روی سینه‌اش جابه‌جا کردم و به‌آرامی نفس کشیدم.
بوی عطرش با بوی تمیزی لباسش قاطی شده بود و حس عجیبی از آرامش به من می‌داد.
نمی‌اطلاع داشتم چقدر گذشت.
چند دقیقه؟
نیم ساعت؟
شاید بیشتر…
هیچ تصوری از وقت نداشتم.
فقط می‌دانستم هر لحظه‌ای که می‌گذشت، بیشتر به آن حس ملایم عادت می‌کردم.
قلبم نمی‌خواست ساعت زنگ بخورد.
قلبم نمی‌میل داشت کسی در بزند.
قلبم نمی‌تمایل داشت مجبور شوم از این تخت بلند شوم و مجدداً به جهانی واقعی برگردم.
برای چند لحظه همه‌چیز ساده شده بود؛ نه گذشته‌ای وجود داشت، نه نگرانی‌ای، نه ترسی.
فقط من بودم و گرمای آغوشی که عجیب بود چطور توانسته بود این‌همه آرامم کند.
حتی تبسم کوچکی روی لبم نشست.
نگاه‌هایم بسته بود و هنوز نمی‌اطلاع داشتم الیاس بیدار است یا خواب.
ولی اهمیتی نداشت.
همان‌طور که سرم روی سینه‌اش بود، ساکت‌تر نفس کشیدم و اجازه دادم خواب دوباره مرا با خودش ببرد.
این بار ولی خوابم از همیشگی شیرین‌تر بود…
دیده‌هایم را آرام باز کردم.
چند لحظه طول کشید تا بفهمم کجا هستم.
نور نارنجی و کم‌رنگی از پنجره روی دیوار افتاده بود. با تعجب به پنجره نگاه کردم.
غروب شده بود؟
ابروهایم را درهم کشیدم و کف دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم. سرم هنوز کمی درد می‌کرد و بدنم هم بی‌حال بود.
آهسته روی تخت جای گرفتم و به جای خالی کنارم خیره شدم.
یعنی…
واقعاً الیاس بغلم کرده بود؟
دستم را روی صورتم گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم.
خدای من…
هرچه بیشتر به صبح فکر می‌کردم، صورتم بیشتر داغ می‌شد.
یعنی واقعاً من بهش بیان کرده بودم بیاد کنارم بخوابه؟
نه بابا!
من همچین حرفی نزده بودم.
اصلاً محال بود!
الیاس داشت من را کف دست می‌انداخت.
بار دیگر نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم ذهنم را از آن صحنه خالی کنم.
روتختی را مرتب کردم و مستقیم به سمت حمام رفتم.
بعد از یک حمام کوتاه، لباس‌هایم را پوشیدم و موهایم را خشک کردم. تمام مدت ذهنم درگیر صبح بود.
هر بار یادم می‌وارد شد چطور در آغوشش مانده بودم، دلم سریعتر می‌زد.
وقتی از حمام بیرون وارد شدم، چند دقیقه‌ای جلوی آینه از حرکت ایستادم و به خودم نگاه کردم.
تبسم کوچکی زدم و سرم را تکان دادم.
بعد به سمت در راهی شدم.
کف دستم را روی دستگیره گذاشتم و در را باز کردم…
اما همان لحظه خشکم زد.
الیاس درست پشت در توقف کرده بود.
آن‌قدر نزدیک که اگر یک قدم جلو می‌راهی شدم، مستقیم به او برخورد می‌کردم.
به‌سرعت خودم را کنار کشیدم.
(سلام آقا الیاس.)
الیاس کمی به چارچوب در تکیه داد و با همان آهستهش همیشگی بیان کرد:
(عصر بخیر.)
تبسم خجالتی روی لبم نشست.
(همچنین…)
چند لحظه همان‌طور روبه‌روی هم توقف کردیم.
الیاس نگاهی به صورتم انداخت و اضافه کرد:
(بهتری؟)
دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم و آرام اظهار کردم:
(آره… فقط یکم سرم درد می‌کنه.)
نگاهش چند لحظه روی صورتم ماند.
(تب نداری؟)
سرم را تکان دادم.
(فکر کنم نه.)
الیاس کمی از چارچوب در فاصله گراهی شد و اظهار کرد:
(لیلا برات سوپ درست کرده. برو پایین و بخور.)
لبخند کوچکی زدم.
(ممنونم آقا الیاس.)
سرش را تکان داد و تمایل داشت برود که مجدداً صوتیش زدم.
(آقا الیاس؟)
ایستاد و برگشت نگاهم کرد.
چند لحظه مردد ماندم. می‌تمایل داشتم درباره صبح بپرسم، ولی خجالت اجازه نمی‌داد.
(هیچی…)
ابرویش را کمی بالا برد.
(پس بیا پایین.)
بعد بدون حرف دیگری از کنارم رد شد و به سمت مسیررو راهی شد.
من هم چند ثانیه همان‌جا توقف کردم و رفتنش را چشم دوختم.
ذهنم مجدداً حرکت کرد سمت صبح.
آغوشش…
صوتی خواب‌آلودش…
«حالا بخواب.»
لبم را گاز گرفتم و سرم را تکان دادم.
(نور، بس کن…)
بعد در اتاق را بستم و پشت سر الیاس مسیر افتادم تا برای خوردن سوپ به پایین بروم
نوشته تاوان فرار پارت28 اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن