#پارت ۳۰
از صبح، فضای خونه آهسته و قرار نداشت.
الیاس، مادر و برادرش با هم بحث کرده بودند و آوای مشاجره‌شان هنوز در گوشم بود. میز ناهار را چیده بودیم و هرچقدر چشم‌به‌راه ماندیم، هیچ‌کدامشان سر میز نیامدند.
لیلا، که از این وضعیت کلافه شده بود، شکوه‌خانم را صدا زد؛ اما او فقط سرش را به سمت لیلا برگرداند و با صوتی بلندی بر سرش فریاد کشید.
دیگر طاقت نیاوردم.
به سمت اتاق الیاس حرکت کردم و چند تقه به در زدم. وقتی جوابی نمتوجه شدم، ملایم در را باز کردم.
صدای دوش آب از داخل اتاق به گوش می‌رسید.
نفس عمیقی کشیدم و بدون اینکه چیزی بگویم، از اتاق بیرون وارد شدم.
بار دیگر به آشپزخونه برگشتم و کنار بقیه نشستم. هنوز چند دقیقه‌ای نگذشته بود که صدای قدم‌های تند و عصبی از مسیررو رسید؛ به دنبال آن، صوتی شکوه‌خانم بلند شد:
— الیاس، صبر کن… با تو دارم حرف می‌زنم!
از جا بلند شدم و به سمت صوت خیره شدم.
الیاس حتی برنگشت.
انگار اصلاً صدای مادرش را نمی‌متوجه شد. بی‌اعتنا از در خانه بیرون راهی شد.
شکوه‌خانم هم با عصبیت فریاد زد:
— لیلااا! پالتوی منو بیار!
لیلا با عجله دوید، پالتو را آورد و تنش کرد.
دست‌ها و پاهایش می‌لرزید.
نمی‌دانستم از ترس بود، از خشم یا شاید هم از شدت استرس.
چند ثانیه بعد، بی‌آنکه حرفی بزند، در را باز کرد و به حیاط رفت.
از طرف دیگر، صوتی کشیده و گوش‌خراش آهنگی که از اتاق ارسام پخش می‌شد، دیگر امانم را بریده بود.
منزل‌ای که از صبح درگیر دعوا و تنش بود، حالا با آن صوتی قد بلند موسیقی، بیشتر شامگاهیه میدان جنگ شده بود تا منزل…
در همین فکرها بودم که ارسام از پله‌ها پایین رسید.
جوری جاده می‌راهی شد که انگار تعاقلب نداشت.
نگاهش کردم و فکری ناخواسته از ذهنم گذشت:
نکنه… نکنه الکل مصرف کرده؟
مجدداً یاد پدر افتادم. همان خاطرات تلخ مثل سایه از جلوی نگاهم گذشت.
سرم را تکان دادم تا افکارم را پس بزنم.
ارسام وارد آشپزخانه شد و بدون مقدمه اضافه کرد:
— به‌سرعت برید انباری رو خالی کنید و تمیزش کنید.
لیلا با تردید بیان کرد:
— ولی آقا…
ارسام کف دستش را بالا آورد و با لحنی خشک و قاطع اظهار کرد:
— ولی؟ چی میگی لیلا؟ میگم برو تمیزش کن.
لیلا از جا پرید.
— باشه…
بعد ارسام رو به من کرد.
— سریع یه قهوه درست کن، بیار بالا.
با تعجب نگاهش کردم.
برای اامان بار بود که این‌طور خشک و سرد با من حرف می‌زد.
لیلا و فریده زیر لب کمی غر زدند و وقتی ارسام از آشپزمنزل دور شد، رو به من گفتند:
— وقتی قهوه رو بردی، بیا انباری.
ملایم بیان کردم:
— باشه.
ولی یک استرس عجیب به جانم افتاده بود.
نمی‌اطلاع داشتم دلیلش چیست.
قهوه را آماده کردم، داخل فنجان ریختم و روی سینی گذاشتم.
بعد به سمت پله‌ها حرکت کردم.
هرچه بالاتر می‌راهی شدم، ضربان دلم بیشتر می‌شد.
به طبقه دوم که رسیدم، توقف کردم و نفس عمیقی کشیدم.
سینی را محکم‌تر در کف دستم گحرکت کردم.
با خودم اندیشیدم:
این استرس برای چیه؟
بعد به سمت اتاق ارسام راهی شدم.
چند تقه به در زدم.
صدای آهنگ آن‌قدر زیاد بود که گمان کردم اصلاً آوایم را نشنیده.
دوباره تقه زدم.
جوابی نیامد.
با ترمتوجه شد کف دستگیره را پایین آوردم و در را باز کردم.
همان لحظه خشکم زد.
ارسام روی تخت جای گرفته بود و بطری الکل را در کف دست داشت. جرعه‌ای نوشید و بطری را پایین آورد.
آن‌قدر غرق خودش بود که حتی متوجه ورود من نشد.
— آقا ارسام؟
جوابی نداد.
یک قدم جلو راهی شدم.
— قهوه‌تون رو آوردم.
باز هم هیچ واکنشی نشان نداد.
انگار واقعاً در جهانی خودش بود.
جلوتر رفتم تا درست مقابلش توقف کردم.
این بار سرش را بالا آورد و نگاهم کرد.
چند ثانیه طول کشید تا انگار تازه متوجه حضورم شود.
گوشی‌اش را برداشت و آوای آهنگ را کم کرد.
من سینی را روی میز کنار تخت گذاشتم.
— قهوه‌تون رو گذاشتم. اگه کاری ندارید، من برم؟
برگشتم که آوایش را متوجه شدم.
— نور؟
توقف کردم و برگشتم.
— بله؟
چند لحظه نگاهم کرد.
— بیا.
کمی جا خوردم.
— کاری داشتید؟
با صوتیی آرام‌تر بیان کرد:
— در رو ببند و بیا.
مکث کردم.
— اما…
این بار یک‌باره صدایش بالا راهی شد:
— بیان کردم بیا!
از جا پریدم.
در را بستم و چند قدم جلو رفتم.
با دست به صندلی کنار تخت اشاره کرد.
— بشین.
ساکت نشستم.
دست‌هایم را روی هم گذاشته بودم و سعی می‌کردم اضطرابم را نشان ندهم.
ارسام چند لحظه ساکت ماند.
بعد با صدایی گحرکت کرده بیان کرد:
— می‌دونی چی شده؟
سرم را تکان دادم.
— نه.
نگاهش را پایین انداخت.
— ماریا بهم خیانت کرده.
نگاه‌هایم گرد شد.
قبل از اینکه چیزی بگویم، شروع کرد به خندیدن.
خنده‌ای تلخ و عصبی.
— ماریا…
سرش را عقب برد و بلندتر خندید.
— ماریااااا…
به‌یک‌باره ساکت شد.
سرش را بالا آورد و مستقیم به من چشم دوخت.
از حالت چهره‌اش هراسیدم.
قلبم سریعتر زد.
بعد آرام اضافه کرد:
— می‌دونی می‌خوام چیکار کنم؟
لب‌هایم خشک شده بود.
— چ… چی؟
چند ثانیه خاموشی کرد.
بعد بیان کرد:
— می‌خوام کاری کنم خودش بفهمه چه حسی داره.
با ترمتوجه شد جویا شدم:
— یعنی چی؟
تبسم محوی زد.
— می‌خوام منم بهش خیانت کنم.
خاموشی کردم.
بعد نگاهش روی من ثابت ماند.
— اونم با کی؟
قلبم فرو ریخت.
— با تو.
برای چند ثانیه انگار هیچ صدایی نمی‌شنیدم.
فقط صدای ضربان قلبم بود که توی گوشم می‌پیچید.
— م… من؟
دیگرنتوانستم حتی پلک بزنم
یهو ارسام کشیده شد و خودش را. به لبم چسابد
برای اولین بار از وقتی وارد این اتاق شده بودم، متوجه شدم قلبیل آن استرس عجیب چه بوده.
.
.
قلبم طاقت نیاااورد ننویسم
نوشته تاوان فرار پارت۳۰ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن