#پارت27
صبح با سردرد شمتوجه شدی چشم‌هایم را باز کردم.
همین که تمایل داشتم از جایم کشیده شوم، سرم تیر کشید.
کف دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم و زیر لب نالیدم:
(آخ…)
گلویم آن‌قدر درد می‌کرد که حتی قورت دادن آب دهانم هم سخت شده بود. نفس کشیدن هم برایم سخت شده بود و بینی‌ام گحرکت کرده بود.
فکر کنم واقعاً سرما خورده بودم.
از کشوی میز، یک استامینوفن برداشتم و با کمی آب خوردم. بعد برای اینکه مبادا بقیه‌ی اهل خانه هم مریض شوند، ماسک زدم.
لباس پوشیدم و با همان حال خراب از اتاق بیرون رسیدم.
پله‌ها را ساکت پایین حرکت کردم و مستقیم به آشپزمنزل حرکت کردم.
صبحانه را آماده کردم و میز را چیدم. همین که کارم تمام شد، همه یکی‌یکی وارد شدند و سر میز جای گرفتند.
من ترجیح دادم جلو نروم.
راستش هنوز از دیشب و اتفاقاتی که کنار استخر افتاده بود، از روبه‌رو شدن با الیاس خجالت می‌کشیدم.
لیلا و فریده وارد آشپزمنزل شدند.
فریده تا من را مشاهده کرد، با تعجب اضافه کرد:
(وا دختر! چرا ماسک زدی؟)
آب بینی‌ام را بالا کشیدم و بیان کردم:
(یکم سرما خوردم فقط.)
لیلا با نگرانی نگاهم کرد.
(پس به آقا بگو چند روزگار استراحت کنی.)
تند گفتم:
(نه… یعنی چیزه…)
فریده با لبخند شیطنت‌آمیزی نگاهم کرد.
(صبحانه که تموم شد بهش بگو، نورجون.)
چشم‌هایم را چرخاندم.
(باشه.)
به زور چند لقمه صبحانه خوردم. هر لقمه‌ای که پایین می‌دادم، گلویم بیشتر می‌سوخت.
هنوز بشقابم جلوی رویم بود که صوتی قدم‌هایی را گوش دادم.
الیاس وارد آشپزمنزل شد.
با متوجه شدنش ناخودآگاه صاف ایستادم.
نگاهش مستقیم روی صورتم و ماسکم نشست.
چشم‌هایش کمی جمع شد.
(خوبی؟)
نگاهم را پایین انداختم.
(فکر کنم… یکم سرما خوردم.)
سرش را تکان داد و با لحنی که انگار از قبل می‌خبر داشت، گفت:
(من که اضافه کردم سرما می‌خوری.)
فریده با گوش دادن این حرف، مشکوک نگاهم کرد.
من هم تند نگاهم را به الیاس دوختم.
(خوب… اشکال نداره. تا وقتی کامل خوب نشدی، لازم نیست کار کنی.)
چند لحظه مکث کرد و ادامه داد:
(الان هم برو اتاقت. هرچی بیشتر استراحت کنی، زودتر خوب می‌شی.)
با تعجب نگاهش کردم.
(ممنونم.)
سرش را تکان داد، لبخند بسیار ملایمی زد و از آشپزمنزل بیرون حرکت کرد.
چند ثانیه مات راهی شدنش را خیره شدم.
باز هم صورتم داغ شد.
ولی این بار از خجالت دیشب نبود؛ از اینکه با وجود آن همه سردی، چقدر راحت دلواپسم شده بود.
ناگهان چیزی به شکمم خورد.
(آخ!)
با تعجب برگشتم.
فریده نیشگون ریزی از پهلویم گحرکت کرده بود.
با نگاه‌های گرد نگاهش کردم.
(چیکار می‌کنی؟!)
فریده دستش را روی دهانش گذاشت تا خنده‌اش را پنهان کند.
(زود تند به‌سرعت بگو دیشب چی شد؟)
ابروهایم را بالا بردم.
(وا! مگه دیشب چی می‌تمایل داشته بشه؟)
فریده چشم‌هایش را ریز کرد.
(خفه شو! دروغ هم نگو. مشاهده کردم اول تو رفتی بیرون، بعد الیاس.)
با تعجب نگاهش کردم.
(خب؟!)
لبخند شیطنت‌آمیزی زد و دست به سینه از حرکت ایستاد.
(خب؟! نور خانم، فکر کردی من چیزی نمی‌فهمم؟)
چشم چرخاندم و گفتم:
(وای فریده، بزرگش نکن.)
فریده چند لحظه با شک نگاهم کرد و بعد رو به لیلا اضافه کرد:
(لیلا خانم، نور حالش خوب نیست، ببرمش اتاقش؟)
لیلا نگاهی به من انداخت و گفت:
(آره، ببرش استراحت کنه.)
فریده کف دستم را گراهی شد و همراه خودش از پله‌ها بالا حرکت کردیم.
هنوز چند پله بیشتر نحرکت کرده بودیم که با ارسام روبه‌رو شدیم.
همین که من را دید، اضافه کرد:
(نور، چی شده؟)
آرام اضافه کردم:
(هیچی، یکم سرما خوردم.)
با نگرانی نگاهم کرد.
(ای بابا… برو استراحت کن. این الیاس هم که اصلاً حواسش نیست.)
فریده اضافه کرد:
(خود آقا بیان کردن امروزگار استراحت کنه.)
ارسام سرش را تکان داد.
(خوبه. پس برو استراحت کن، عزیزم.)
چشم‌هایم از تعجب کمی گرد شد.
(دیده.)
ارسام راهی شد پایین و من نفس ساکتی کشیدم.
فریده نگاهی به من انداخت، اما چیزی ناظهار کرد.
وقتی به اتاق رسیدیم، در را باز کردم و وارد شدم. فریده هم پشت سرم رسید و در را بست.
چند لحظه ساکت ماند.
بعد خیلی عادی بیان کرد:
(خب؟)
به طرفش برگشتم.
(خب چی؟)
(دیشامگاه.)
ابروهایم را بالا بردم.
(دیشب چی؟)
روی صندلی جای گرفت و اظهار کرد:
(من کاری به کارت ندارم، فقط می‌خوام بدونم چرا تو راهی شدی حیاط، چند دقیقه بعد الیاس هم رفت، بعدشم هردوتون با هم برنگشتین.)
با کف دستپاچگی اضافه کردم:
(زیرا… من کنار استخر بودم.)
فریده کمی مکث کرد.
(خب؟)
نگاهم را دزدیدم.
(پام سر خورد.)
فریده چشم‌هایش را ریز کرد.
(پات سر خورد؟)
سرم را تکان دادم.
(آره.)
(و الیاس؟)
ملایم گفتم:
(اون… منو گرفت.)
فریده چند ثانیه نگاهم کرد.
بعد به‌شدت آرام بیان کرد:
(فقط گراهی شدت؟)
صورتم داغ شد.
(فریده!)
لبخند زد.
(باشه، بابا. دیگه چیزی نمی‌پرسم.)
اما از لبخندی که روی صورتش بود، کاملاً معلوم بود هنوز هم باور نکرده همه‌ی ماجرا همین بوده.
فریده روی تخت قرار گرفت و با تبسم شیطنت‌آمیزی گفت:
(دوست دارممم، دیگه چیزی نپرسم… اما نمی‌تونم!)
سرم را میان کف دستانم گحرکت کردم و آهی کشیدم.
(خوب، از اول تعریف کن. با جزئیات!)
این دختر دست‌بردار نبود. نفس عمیقی کشیدم و شروع کردم همه‌چیز را تعریف کردن؛ از وقتی که دیشامگاه به حیاط راهی شدم، کنار استخر نشستم، پایم سر خورد و نزدیک بود داخل آب بیفتم… تا جایی که الیاس من را گراهی شد.
وقتی به آن قسمت رسیدم که در آغوشش اشک ریخته بودم، نگاه‌های فریده هر لحظه از تعجب گسرخوشتر می‌شد.
همین که حرفم تمام شد، با ناباوری نگاهم کرد.
(ببینم دختر… یعنی می‌خوای بگی الیاس بغلت کرد؟!)
هنوز جواب نداده بودم که مثل فنر از جا پرید و یک جیغ خفیف کشید.
(وااااای دختر! دختر! دختررر! این باورنکردنیه!)
دست‌هایش را به هم زد و با هیجان ادامه داد:
(من پنج ساله اینجا کار می‌کنم. یه بار… فقط یه بار ندیدم آقا با یه دختر این‌طوری رفتار کنه و خودش دختر رو بغل کنه! اصلاً… اصلاً تا حالا فکر نکنم دوست‌دختر داشته باشه.)
با شنیدن حرفش، بی‌اختیار لبخند کوچکی روی لبم جای گرفت.
انگار چیزی شیرین ته دلم آب شده بود.
فریده که حواسش به صورتم بود، جلو آمد، کف دستش را آهسته روی گونه‌ام کشید و با خنده گفت:
(وااای… تو عاشقش شدیی؟)
همان یک جمله کافی بود تا انگار یک سطل آب سرد روی سرم خالی کنند.
هول شدم و تند اظهار کردم:
(نه… نه! چی میگی؟ معلومه که این‌طور نیست!)
فریده زد زیر خنده.
(باشه بابا! مثل گوجه‌فرنگی شدی!)
کف دست‌هایم را روی صورتم گذاشتم و زیر لب غر زدم:
(فریده، بس کن دیگه…)
او همچنان می‌خندید. بعد روی تخت دراز کشید، کف دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و با لحنی ساکت‌تر بیان کرد:
(ببین نور… من بی‌خود چیزی بهت نمی‌گم که امیدوار بشی. اما آقا الیاس بی‌خود بهت توجه نمی‌کنه.)
نگاهش کردم.
(یعنی چی؟)
فریده کمی مکث کرد و اضافه کرد:
(یعنی اونم… حداقل یه حسی بهت داره.)
با تعجب نگاهش کردم.
(از کجا این‌قدر مطمئنی؟)
تبسم کجی زد.
(من دو سال خدمتکار شخصی آقا بودم. بدون شک می‌تونم بگم حتی یه بار هم بهم نلبخند زد. حتی یه تبسم ساده هم نزد! اما تو رو ببین… چپ و راست بهت لبخند می‌زنه، حالت رو می‌پرسه، حواسش بهت هست… تازه دیشامگاه هم بغلت کرده.)
مجدداً صورتم داغ شد.
با انگشت گوشه لباسم را بازی می‌دادم و با صوتیی آهسته پرسیدم:
(یعنی میگی…)
فریده بدون اینکه اجازه بده حرفم تمام شود، تبسم زد و بیان کرد:
(آره. دقیقاً میگم احساساتتون دوطرفه‌ست.)
ریز خندیدم و صورتم از خجالت گل انداخت.
(نه بابا… من فقط خدمتکارم.)
فریده ابروهایش را بالا انداخت و با اطمینان اظهار کرد:
(نگوش دادی دیشامگاه چی اظهار کرد؟ گفت «نور یه چیزی بیشتر از خدمتکاره.»)
حرفش مجدداً در ذهنم تکرار شد. لبخندم کم‌کم محو شد و نفس عمیقی کشیدم.
فریده از روی تخت کشیده شد و لباسش را مرتب کرد.
(من دیگه برم، قبل از اینکه لیلا منو بکشه!)
سرم را تکان دادم و تبسم زدم.
(باشه.)
فریده از اتاق بیرون حرکت کرد و در را پشت سرش بست.
و من ماندم و یک عالمه فکر و خیال.
عطسه‌ای کردم و سریع بینی‌ام را بالا کشیدم. سرم هنوز سنگین بود و گلوی خشک و دردناکم هر لحظه بیشتر اذیتم می‌کرد.
آهسته روی تخت دراز کشیدم و پتو را روی خودم کشیدم. می‌خواستم بخوابم، اما نمی‌توانستم.
حرف‌های فریده مدام در ذهنم تکرار می‌شد.
«آقا الیاس بی‌خود بهت توجه نمی‌کنه…»
«حداقل یه حسی بهت داره…»
«احساساتتون دوطرفه‌ست.»
دیده‌هایم را بستم.
یعنی واقعاً الیاس به من حسی داشت؟
لبخند بزرگی روی لبم جای گرفت.
ناتمایل داشته صحنه‌های دیشب جلوی دیدهم رسید؛ وقتی در آغوشش گریه کردم، گرمای بدنش را حس کردم و صدای ساکتش را گوش دادم.
صورتم مجدداً داغ شد.
پتو را تا زیر چانه‌ام بالا کشیدم و زیر لب بیان کردم:
(نه… امکان نداره.)
اما لبخندم چیز دیگری می‌گفت.
نمی‌دانم چقدر با همین فکرها کلنجار رفتم که کم‌کم سنگینی پلک‌هایم بیشتر شد.
و بالاخره، میان تمام سؤال‌هایی که جوابشان را نمی‌دانستم، خوابم برد.
نوشته تاوان فرار پارت27 اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن