رمان سیاه بازی پارت ۱۳

_راست میگی من دختر احمق خانواده ام. کسی که همواره ازش مخفی کاری میشه. ولی این لحنِ سریع نشون میده قلبت برام تنگ نشده. به‌شدت بی انصافی آرزو!

صوتی آرزو کمی ساکت تر و ملایم تر شد.

_من نمیل داشتم بی انصاف باشم افق. زمونه مجبورم کرد. باید برم کاری نداری؟

برای سرازیر نشدن اشکش لبش را به دندان گحرکت کرد و با زور اضافه کرد:

_نه خواهری.!

_راستی.. به احتمال قوی برای تعطیلاتِ عید برگردم. نمیدونم دَدی چقدر خرسند بشه اما به هر حال زنگ زده بودم بهش خبر بدم!

لبش به لبخند قشنگیی کش آمد و مسرور گفت:

_راس میگی آرزو؟ وای! چیزی به عید نمونده!

_دارن صوتم میکنن. فعلا بای!

تا خواست بگوید مراقب خودت باش صدای بوق ممتد در گوشی پخش شد. تلفن را در کف دستش فشرد و به رو به رو خیره شد. اشکِ سمج نهایت مسیر خروج را پیدا کرد و روی گونه اش نشست. ولی بر خلافِ چند لحظه ی پیش این بار از شوق و شادی!

_خوبین؟

سر بالا کرد و نگاهی به حنانه انداخت.

_برای عید میخواد بیاد حنانه . یعنی کمتر از ده روزگارِ دیگه!

حنانه گوشی را از کف دستش گرفت.

_خوشحالم. بسیار دلتنگ بودین!

سرش را با شوق تکان داد و اشک نگاهش را زدود. همین که حنانه قصد راهی شدن کرد چیزی یادش افتاد و با شتاب پرسید.

_شما همسایه ی همدم بودین مگه نه؟

حنانه روی پاشنه ی پا چرخید و سر تکان داد.

_بله. مادرم و مونس جون چندین ساله که با هم دوستن!

_میدونی چرا تلفنش و جواب نمیده یا نیومده؟ بسیار نگرانشم.

حنانه لبش را به دندان گحرکت کرد. از لیلا گوش داده بود مونس هفته ایست از آزردهی اسیرِ رخت خواب شده است. چرایش را نمیاطلاع داشت اما او هم مانند افق مضطرب بود.

_راستش و بخواین گوش دادم مریض احواله. منم چراکه دیر از اینجا میرم نتونستم سر بزنم بهش!

افق آزرده نگاهش کرد.

_به خاطر کمرش؟

_دقیق نمیدونم. فقط شنیدم مریض احواله.

چند لحظه به نقطه ای خیره شد و گفت:

_آدرس خونشون و بلدی؟

حنانه با تعجب نگاهش کرد.

_آره ولی برای چی؟

_خوب معلومه میخوام برم عیادتش. اصلا باهم میریم. چطوره؟

حنانه تبسمی به روی دختری مهربان زد و سرش را تکانی داد.

_دیده خانوم هر وقت شما بگین!

.

.

فاصله ی چند سانتی متری اش را با امیر تمام کرد و کف دست روی بازویش گذاشت. خدا میخبر داشت در این سه روزگار بیخبری چه بر سرش آمده بود. عاقبت هم طاقت نیاورد و مثل بارِ قبل سر از خونه ی امیر بیرون آورد. نگاهش کرد.سرش را میان کف دستانش گرفته بود و به عقب و جلو تکان میخورد. انگار چیزی به تمام شدنش نمانده بود. کاش کمی جرات داشت تا بپرسد چه چیز او را اینگونه از خود بی خورد کرده است؟

_امیر؟

خسته و کلافه سرش را بالا کرد. چهره ی مهربان دخترک ساکتَش میکرد. آنقدر برای بودنِ کنارش مشتاق بود که حتی در این شرایط هم نتوانسته بود با متوجه شدنِ تصویرش در صفحه ی آیفون از باز کردن در اجتناب کند.

_جانم؟

_چی شده؟

چشم بست و سرش را آهسته تکانی داد.

_ ازم توضیح نخواه باشه؟ دوست ندارم دروغ بهت بگم!

دلهره و استرسش هزار برابر شد. نگاهانِ پر از سوالش را به فربد دوخت که سینی چای را مقابلش نگه داشته بود. فربد سرش را تکانی داد و زیر لب اضافه کرد:

_خانوادگیه!

قلبخوری اش بیشتر شد. حالا که امیر همه کس اش بود او به اندازه ی اطلاع داشتنِ یک مشکلِ خانوادگی قابل نبود؟ لبش را با زبان تر کرد و آرام گفت:

_اصرار نمیکنم. فقط میدونم اینجوری اگه خودخوری کنی نابود میشی. ببین چشمات چقدر قرمز شدن.؟

فربد دیگر قرار گرفتن را جایز نخبر داشت. از جا برخاست و رو به امیر گفت:

_من یه سر میرم خونه فرانک تنهاست. بعدا میبینمت!

امیر برایش سر تکان داد و خداحافطی کرد. با بیرون حرکت کردنِ فربد کف دستِ افق بار دیگر روی بازوی امیر نشست و اینبار نوازشگونه به حرکت در آمد.

_امیرم؟

امیر سرش را برگرداند. وقتی افق اینگونه صدایش میکرد چیز بزرگی از ته قلبش کنده میشد. کف دستش را از روی بازویش برداشت و بوسه ای به سر انگشتانش زد.

_چرا دلواپسی انقدر افق؟ نترس نمیمیرم!

افق قلبخور نگاهش کرد.

_این چه حرفیه؟ به من که نمیگی چی شده. حد اقل بذار آرومت کنم!

امیر بی صوت نگاهش کرد. چقدر این نگاهِ نگران حالش را خوب میکرد. آهسته کردن نمیتمایل داشت. همین نگاهِ نگران برایش آبِ روی آتش بود.

_بودنِ تو کنارم برای آروم شدنم بسه. همین که اینجایی. همین که من تلفنات و جواب نمیدم و تو به جای قهر کردن پا میشی این همه راه میای اینجا برام بسه!

سرش را کمی فاصله داد و به چشمانِ افق خیره شد.

_همین که اعتماد داری و میای برام بس

ه!

افق تبسمی به رویش زد.

_خیلی مضطربتم. نمیدونم باید چیکار کنم تا مجدداً حالت خوب شه!

کف دستش را بالا آورد و روی صورتِ او گذاشت. در کنارِ او و زیر سایه ی این نگاه مهربان حفظ حریم ها روزگار به روزگار برایش سخت تر میشد. نمیخبر داشت چرا هر روز قدری بیشتر برایش خواستنی میشد!

لبخند خسته ولی شیطنت باری زد و گفت:

_شاید اگه کمتر بیای اینجا و صبرم و به آخر برسونی حالم بهتر بشه!

افق حرفش را طور دیگری تعبیر کرد. کمی از او فاصله گراهی شد و موشکافانه نگاهش کرد. همین که جدیت ظاهرش را متوجه شد از جا کشیده شد و پشت به او و رو به پنجره ایستاد. سرزنش های وجدانش شروع شده بود. باز افق حسابگر و مقرراتی درونش از زیر پوستش سر بیرون آورد و احساسش را سرکوب کرد. لبش را میانِ دندانهایش میفشرد و خودش را سرزنش میکرد که کف دستانِ امیر دورِ کمرش حلقه شد. جا خورد. خواست سرش را برگرداند که چانه ی امیر روی گودی گردنش نشست و قفلش کرد.

_پس قهر کردنم بلد بودی؟

دلخور به منظره ی رو به رو زل زده بود که کف دستِ امیر از کنارش گذشت و پرده ی حریر رو به رویش را کشید. نفس در سینه اش حبس شد.

_نمیدونی روزا از بیرون دید داره؟

جواب نداد و به جایش نفسش را با آه بیرون فرستاد.

دیدنِ قلبخوری اش برای امیر لذت بخش بود. اخم های ناشیانه و از روی محبتش را دلبسته شد. لبخندی زد و او را به طرف خودش برگرداند. متوجه شدنِ چهره ی به ظاهر گرفته و جدیِ افق تبسمش را تشدید کرد. برای کنترل چهره ی جدی اش یک تای ابرویش را بالا داد و اضافه کرد:

_ناراحت شدی ازم؟

افق شانه بالا انداخت.

_من نمیخوام مزاحمت شم.. میدونم مشکلاتی داری که..

_افق؟ من دوست ندارم بهت دست درازی کنم. هیچ وقتم این کار و نمیکنم. ولی گاهی حضورت اونقدر تو وجودم حل میشه که دوست دارم باهات یکی شم. میدونی که چی میگم؟

گونه های افق رنگ گراهی شد. سرش را پایین انداخت تا از این نگاهِ داغ بگریزد. اما دستِ امیر مصر و پر خواهش زیر چانه اش جای گرفت و سرش را بالا آورد.

_بسیار خسته ام. به‌شدت درمونده ام. به یه بن بستی رسیدم که درکش برای هیچ کس ممکن نیست. نه اظهار کردنش دردی رو دوا میکنه. نه با نبیان کردنش فراموشم میشه. حالم بسیار بده افق!

_چرا هم خودت و هم منو از این برزخ خلاص نمیکنی؟ من امیر روزای اولم و میخوام. کسی که با اعتماد به نفس و غرور از پس مشکلاتش بر میومد.

امیر تبسم غمگینی زد و خیره در دیدهانش گفت:

_اگه بدونی امیری که الآن رو به روت توقف کرده چقدر بیشتر از امیرِ اون روزگارا میخوادت هیچ وقت این آرزو رو نمیکنی.

کف دستش را جلو برد و صورتِ او را قاب کرد.

_تو مثل عسل شیرین نبودی که دل آدمو بزنی. به‌شدت سعی کردم ازت ببُرّم افق. اما نذاشتی. نمیشه!

افق خجول نگاهش کرد. هزاران هزار سوال داشت که وقتِ پرسیدن هیچ کدام اینجا و در این خلوتِ دونفره نبود. نگاهِ امیر که طولانی شد کم کم نفس هایش به شماره افتاد. گاهی حس میکرد زیر این آسمانِ داغ و تیره در حال ذوب شدن است. انگشتانش را در هم پیچید و دیده از دیدهانِ تبدارِ امیر برداشت. ولی به ثانیه نکشید که سرش به سینه ی ستبرش چسبید و تمام وجودش پر شد از یک بوی سرد و تمایل داشتنی.

_جای تو اینجاست. هر اتفاقی بیفته. هر چی بشه چه بد چه خوب جات اینجاست افق. جای من برات کجاست؟

افق میان آغوش گرمش نفس عمیقی کشید و آرام اظهار کرد:

_وقتی قلبت با دلِ یکی محرمه تو تا آخر عمرت مالِ اونی. رسمی یا غیر رسمی. تعهدِ قلب ارزشش به‌شدت بیشتر از یه ورق کاغذ و چند آیه ست. باید دلت بخواد. باید دلت متعهد باشه. اون وقت نه پات به خطا میره نه از عشقت رو برمیگردونی.

سرش را بالا کرد. خواهش در دیدهانِ مرد رو به رویش موج میزد. اوجِ نیاز را در نگاهانش میدید. نیازی که به احترامِ او و دلش با قدرتی فوق العاده ای کنترل میشد.

_من اگه میمیل داشتم باهات نباشم همون روز با اون حرفا ولت میکردم. من دلم و به تو دادم امیر. مطمئن باش پس اش نمیگیرم.

تحمل دیگر برای امیر ممکن نبود. احساس عجیبی درونش رو به غلیان بود. حس شیرینی که مانند سیل تمام بدنش را دربرمیگحرکت کرد. به جبرانِ تمامِ این میل داشتنِ بی نهایت او را بیشتر از پیش در آغوشش فشرد. برایش مهم نبود دخترک میان عضلات ورزیده اش له شود! مهم این بود که این حسِ عجیب و صدایی که مدام در گوشش نباید ها را میخواند سرکوب شود!

چانه اش را روی موهای او نگه داشت و نگاه بست. آهستهش بازگشت. سه شامگاه.. سه روزگار کابوسِ وحشتناکِ نبودِ شهروز و یک جهان ترس و عذاب میانِ همین آغوشِ گرم حل شد. در جایی که او محرمِ یک قلبِ دوست داشتنی بود جایی برای هیچ حسی دیگر نمیماند.

بینی اش را لا به لای موهای او فرو برد و بی توجه به غرغر های زیرِ لبش تنش های مرگبارِ این سه روزگار را با بوییدنِ این ساکتشِ خواستنی تلافی کرد.

***

اوراق تصحیح شده را هممسیر با نمرات نهایی دانشجویان رو به روی ملاحت گذاشت. اواخر سال بود و از چهره ی همه خستگی میبارید. یک ترمِ دیگر هم تمام شده بود. در این ترمِ تمام شده چه ها که از سرش نگذشته بود! وقتی زندگیِ مدت حالش را با لحظه های قبل از آشنایی با امیر مقایسه میکرد انگار تازه میفهمید چند سال از عمرش چگونه بیهوده و بی دلدادگی سر شده است. بلایی که بر سر دلش آمده بود با تمام درد سرها و دردهایش برایش زیبا بود. از تک تک عوامل آموزش خداحافظی کرد و سالِ نو را پیشاپیش تبریک اضافه کرد. همین که از دفتر بیرون وارد شد با دانشجوی بازیگوشش سجاد رو به رو شد. اخم ریزی کرد و سلامش را جواب داد.

_استاد چند لحظه میتونم وقتتون و بگیرم؟

سرش را بالا کرد و نگاهی بی حوصله و خسته به چهره ی سجاد انداخت.میدانست این چند دقیقه وقت گرفتن ها نامربوط به نمره ی درخشانِ ترم نخواهد بود. طول راهرو را طی کرد و همانگونه که دستکش های چرمش را میپوشید گفت:

_اگه درباره ی نمره ست باید بگم نمره ها رو تحویل آموزش دادم. از کف دستمم کاری بر نمیاد!

سجاد رو به رویش ایستاد و کف دست به چانه اش کشید.

_استاد خواهش میکنم. نذار آخر سال با این روحیه و خرابکاری تموم بشه. یه کاریش بکن دیگه انقدر سخته؟

اخم روی صورتش بیش از پیش شد و سرد و جدی اضافه کرد:

_مشکلت یکی دو نمره نیست که قبولت کنم باقری. به جز دو تا سوالِ کف دست و پا شکسته چیز دیگه ای جواب ندادی. موقعی که تمام طول ترم بذله گویی میکردی و حواست نه به درس بود و نه امتحان باید فکرِ اینجا هم میبودی. لطفا ترم بعد هم با من برندار. خداحافظ!

راهش را کج کرد و بدون اینکه دیگر اجازه ای برای حرف زدن به او بدهد از سالن خارج شد. داخل حیاط از دیدنِ حنانه کنارِ ماشینش تبسم گرمی جای اخمش را گراهی شد و به طرفش پا شتاب‌زده کرد. ریموت ماشین را زد و کف دستش را پیش برد.

_سلام. به‌شدت منتظر نموندی که؟

حنانه دستش را به گرمی فشرد.

_نه خانوم. ده دقیقه هم نمیشه!

تبسمش را تکرار کرد و با هم سوارِ ماشین شدند. نمیاطلاع داشت عیادتِ مونس آن هم بی خبر و سرزده چقدر فکر خوبیست ولی بعد از ده روزگار بیخبری به حدی دلواپس و بی قرار شده بود که چاره را در یک عیادتِ کوتاه ببیند. دلش برای همدمش پر میکشید. در همین مدتِ کوتاهِ بودنش آن قدر قلب به صوتی قلبنشین و نصیحت های مادرانه و حضور گرمش بسته بود که دیگر منزل بی او برایش صفایی نداشت. حنانه مسیر را نشان میداد و او داخل کوچه و پس کوچه های محله ی قدیمی تهران میپیچید. نگاهش به بازی پسربچه هایی افتاد که با وجودِ سرما و سوز تنها با یک پیرهنِ کاموایی و شلوار خانگی روانه ی کوچه شده بودند و با هیجان به این طرف و آن طرف میدویدند. جای گرفتنِ اصناف و مغازه دار ها جلوی مغازه های محله او را به یاد فیلم های تلویزیون می انداخت. این محله ها را تنها در فیلم ها متوجه شده بود!

_باورت میشه تو حیاتم این طرفا نیومده بودم؟

حنانه آرام ریز خندید.

_چرا باورم نشه؟ شما کجا اینجاها کجا؟

_اشتباه نکن. وقتی تو یه شهری زندگی میکنی باید از فرهنگ و فولکولورِ تک تک محله اش خبردار باشی. ما آدما برای خودمون خیلی محدودیت ها گذاشتیم. محله های پایین نشین تر نمیریم چراکه به کلاسمون نمیخوره. از بقالی خرید نمیکنیم چراکه سوپرمارکت زرق و برقش بیشتره. صف نونوایی نمی ایستیم چراکه صاحب سوپرمارکت هر نوع نونی بخوایم بسته بندی میکنه و حی و حاضر توی مغازش برامون کنار میذاره. گاهی فکر میکنم قشر مرفه هیچی از زیستن نمیدونه. زیستن اینجا هم جریان داره حنانه. شاید بسیار بیشتر از محله ی امثالِ ما!

_درسته. یادمه وقتی نوجوون بودم آرزو داشتم از اینجا بریم. حتی وقتی از مدرسه آدرس خونمون و میسؤال کردن دروغ میگفتم. اما بعد که بزرگ تر شدم و تو زیستن طبقات بالاتر راهی شد و وارد شد کردم فهمیدم شاید تو همین محله ی داغون و با یه نیمرو به‌شدت خوشحالتر و صمیمی تر از آدمای بزرگ و پولدارِ شهریم. البته قصدِ جسارت ندارما خانوم. من جاهای زیادی کار کردم!

افق تبسمی به رویش زد.

_میدونم عزیزم. میفهمم!

کف دستش را به طرف کوچه ای گراهی شد.

_همین کوچه ی بن بسته.

داخل کوچه پیچید و طبق اظهار کرده ی حنانه ماشین را روبه روی درب پارک کرد. آناناس های تازه را از روی صنقلبی عقب برداشت و زنگِ در را فشرد. صدای “بله” ی ظریفی را گوش داد و با خنده آرام به حنانه گفت:

_دختر که نداشت!

حنانه شانه بالا انداخت.

همین که در باز شد دختری ریز نقش و نگاه ابرو مشکی را با چادری گلدار رو به رویش دید. تبسمش را حفظ کرد و سلام داد. وقتی بیان کرد برای عیادت مونس رسیده است دختر نگاه متعجبی به او و ماشین پشت سرش انداخت و با تبسمی ساختگی کنار حرکت کرد. افق نگاهش را دور تا دورِ حیاطِ بزرگ چرخاند. شاید اگر پدبزرگ ها و مادر بزرگ هایش زنده بودند میتوانست فضای قشنگ و سنتی ای مانند فضای قدیمی این حیاط را تجربه کند. ساعت ها کنارِ حوضِ کوچک بنشیند و پاهایش را در آن فرو ببرد. حوضی که تنها و تنها مختصِ آنها باشد. حریم داشته باشد. خصوصی باشد. نه مثلِ استخر بزرگِ وسط منزل شان که برای شنا کردن باید از روزگارها قبل از عدم رفت و آمد دوست های پدرش در خونه مطمئن شود و یا رضا را به مرخصی اجباری بفرسشتاب‌زده. افسوس که جز یک عموی خارج از کشور قوم و خویشِ دیگری نداشت. اردلان تنها یک برادر داشت و مریم تک فرزند بود. از آنجایی هم که پدرش علاقه ای به رفت و رسید با خویشاوندانِ دور نداشت تا جایی که یادش می رسید او بود و آرزو!

نفس عمیقی کشید و دیده از اطراف برداشت. دخترک عذرخواهی کرد و زودتر از آن ها وارد خونه شد. کفش هایش را کنار جاکفشی کوچک در آورد و با گفتنِ” با اجازه ای ” داخل شد.

مونس که با اشاره ی دخترک متوجه ورود شخص غیرمنتظره شده بود از جا کشیده شد و با مشاهده کردنِ افق در چهارچوبِ در نگاهانش از حیرت بی حرکت ماند. افق قدمی جلو وارد شد و سرش را با تبسمی کج کرد.

_میدونم فضاما کردم اما بی همدم نمیشد. داشتم میمردم از مضطربی!

نگاهانش از برقِ اشک درخشید. نفسش حبس شد. انگار با متوجه شدن چهره ی افق حقایق با ظاهری وحشتناک تر روی سرش آورا شدند. زبانش به سختی در دهانش چرخید و با بغض اظهار کرد:

_خوش اومدی دخترِ گلم!

همین یک جمله برای تلافی تمام بی‌قراری های افق کافی بود. جلو راهی شد و او را محکم در آغوش کشید. گونه اش را بوسید و با مهربانی اظهار کرد:

_گوشیتون که خاموشه. تلفن خونه هم ندادین. اگه حنانه آدرس خونتون و بلد نبود میمردم از مضطربی!

نگاهش را از او گراهی شد و به حنانه سلام داد. با حالی زار آن ها را به نشستن روی پتوهای قهوه ای رنگ تعارف کرد و خودش هم چهارزانو کنارِ افق نشست. توانِ چشم دوختن در چشم های او را نداشت. از خودش خجالت میکشید. از مادریِ پر نقصش که باعث شده بود دختر مهربان و معصومِ کنارش طعمه ی طمع پسرش شود. دختر جوان استکان های چای را مقابلشان نگه داشت. حالا که رفتار صمیمی افق را مشاهده کرده بود و مونس شناس بودنشان را با راهی شدارش تایید کرده بود انگار کمی راحت تر شده بود.

افق استکان کمرباریک را از داخل سینی برداشت و تشکر کرد. رو به مونس با تبسم گفت:

_عروستونه؟

مونس آه کوتاهی کشید. سرش را تکان آهستهی داد و اظهار کرد:

_دختر خواهرمه. پروانه. اگه شهروزگار گحرکت کردار نمیشد الآن عروسم بود!

پروانه رو به روی افق جای گرفت و گوشه ی دامنش را کف دست گرفت. افق نگاه سرخورده و شکسته اش را به راحتی شکار کرد. قطعا برایش سخت تر از سخت بود. یک لحظه امیر را در این شرایط تصور کرد. موهای تنش سیخ شد و لرزه بر اندامش افتاد. مقداری از چایش را نوشید و سعی کرد دیگر به همچین اتفاق وحشتناکی نیاندیشد.!

سکوت سنگینی در فضا حاکم بود. مونس به طرز غریبی در خودش فرو رفته بود. انگار که سنگینیِ باری دوش هایش را خم کرده بود. کف دست روی شانه اش گذاشت و نگران جویا شد.

_خوبین همدم؟ چی شده؟

مونس سرش را برگرداند. همین که با دخترک نگاه در چشم میشد غمِ عالم بر دلش سرازیر میشد. انگشتانش را به بازی گرفت و با صوتی آرام و خسته ای گفت:

_مشکلاتِ حیات دخترم!

افق غمگین نگاهش را بین او و پروانه گرداند.

_از آقا شهروزگار خبری نشد؟ نکنه خدایی نکرده خبر بدی رسیده؟

آهِ مونس سینه سوز بود!

_نه دخترم. مثل اینکه دادگاهش یکم دیگه عقب افتاده. خیال میکردیم شامگاه عیدی برگرده خونه!

استکان را پایین گذاشت و کف دست روی زانوی مونس کشید.

_برای همین ناراحتین؟ قربونتون برم من اینکه دلخوری نداره. تا اونجا که من میدونم هرچی دادگاهی دیرتر بشه فرصت بیشتری هست برای اثبات اینکه آقا شهروزگار بیگناهه!

مونس چشمانش را کلافه دور تا دور اتاق چرخاند. چگونه میاضافه کرد هیچ غمی مثلِ غمِ ناخلف شدنِ پسرش او را به خاک سیاه ننشانده؟ تا جایی که ده ها بار در قلب آرزو کرد ای کاش او هم مانند شهروزگار جوانمردانه پشت میله ها باقی میماند تا اینکه بیرون از زندان روح و غیرتش را به پای هیچ ببازد!

افق که خاموشیش را دید دیگر حرف زدن در این مورد را جایز نمشاهده کرد. مونسِ امروزگار مونسِ همواره نبود! بی حوصلگی و غم از تک تکِ حالاتش پیدا بود. منزل بوی غم داشت. ناطلاع داشت چرا ناخودآگاه دلش گحرکت کرد. نگاهش را دور تا دور خونه چرخاند. چشمش به یک تابلو با چهارچوب فلزی و قدیمی افتاد. دو پسربچه ی ده ، دوازده ساله همدیگر را در آغوش کشیده بودند. پسر بزرگتر چهره ی جدی تری داشت. زیر پایش یک توپ پلاستیکیِ سبز رنگ بود و دستش را دور شانه ی پسر کوچکتر انداخته بود. پسر کوچک ولی میخندید. نگاه شیطنت بارش به دوربین مشخص میکرد برای همین چند لحظه آهسته ماندن هم کلی تلاش کرده است. ناخودآگاه میخِ نگاه پسرک شد. حس میکرد او را میشناسد. چقدر نگاهش برایش آشنا بود.

_آقا سیاوش و آقا شهروزگارن!

به طرف حنانه برگشت.

_اون موقع ها رو خوب یادمه. همواره جلوی کوچه ی ما بازی میکردن چون کوچه ی خودشون باریک تر بود. حتی یه بار هم بابام از زور حرص توپشون و پاره کرد.

جواب حنانه را با لبخندی داد و مجدداً مات چهره ی آشنای پسرک شد. چیزی مانند آهن ربا در تصویر بود که او را به طرف خودش میکشید.

_از وقتی یادمه یک روزگار هم از هم جدا نشدن. مثل اینکه سرنوشت اینه که تو این گرفتاری هم عاقبتشون یکی باشه!

به طرف مونس برگشت که خیره به عکس قطره ای اشک از گوشه ی دیدهش میچکید.

_چطور مگه؟

_سرنوشته دیگه دخترم. یهو مشاهده کردی اون یکی هم..

پروانه هشدار گونه بیان کرد:

_خاله؟

سرش را پایین انداخت. اشک هایش دانه دانه پایین پیراهنش چکیدند. افق مضطرب نگاهش کرد. دیگر شک نداشت یک چیزِ تازه این زن را اینگونه از پا در آورده بود. دست دور شانه اش انداخت و آزرده جویا شد:

_خوب بگین چی شده مونس جون؟ شاید بتونم کمکی کنم. اینجوری که دارین خودخوری میکنین جونی براتون نمیمونه که!

مونس سرش را به سرِ او تکیه داد و با بغض بیان کرد:

_حلالمون کن دخترم!

افق با تعجب نگاهش کرد.

_حلال چیه قربونت برم من؟ شما جز لطف چیکار کردی مگه؟

مونس بی حرف و با دیده های خیس، چند لحظه نگاهش کرد. ولی در نهایت تاب نیاورد و آغوش دخترک جایگاه قطره های بعدی اشکش شد.

***

آرنجش را روی زانویش گذاشته بود و سرش را میانِ کف دستانش میفشرد. اتاقِ سرد و پوشش کم باعث شده بود سرما به استخوان هایش نفوذ کند و بدنش بی حس شود. صبرش به آخر رسیده بود. آنقدر بر در و دیوارِ اتاق مشت و لگد کوبیده بود که دیگر نایی برایش نمانده بود. نمیاطلاع داشت چند روزگار است که اینجا زندانی شده است. به جز یک پنجره ی کوچک در نزدیکیِ سقف کشیدهِ اتاق از جای دیگری نور نمیتابید. با حسابی که کرده بود پنج بار نورِ باریک و ضعیف خاموش شده بود. پس احتمالا پنج روز از آورده شدنش به این مکان گذشته بود. از سرمای بی نهایت اتاق حدس میزد نیمه شامگاه باشد. سرش را برگرداند و نگاهی به سینی کف دست نخورده ی کنارش کرد. چشمش به تاریکی عادت کرده بود ولی نه آن قدری که بتواند محتوای غذا را تشخیص بدهد. با کف پایش محکم به کنارِ سینی کوبید و نعره ی قد بلندی کشید. با زور از جا کشیده شد. لباسش همان پیمسیرن و شلوارِ نازک و نخیِ بیمارستان بود. کنارِ در توقف کرد و برای بار هزارم با کف دستان بی توانش بر در کوبید.

_باز کنین این لامصب و..

لگد محکمی به در زد و نعره کشید.

_دِ میگم باز کنین بی پدر مادرا..

وقتی مثل همواره صوتیی از بیرون نگوش داد مشت محکمی بر در فرود آورد و عقب گرد کرد. اما هنوز مجدداً روی زمین نقرار گرفته بود که درِ اتاق باز شد. به سرعت به عقب برگشت. سه مرد جلوی در ایستاده بودند. نور چراغی که از پشت سرشان میتابید اجازه نمیداد صورتشان متوجه شده شود. بدونِ معطل کردن وقت به طرفشان هجوم برد که دو مردِ درشت هیکل بازویش را چسبیدند. هر چقدر برای رهایی تقلا کرد فایده ای نداشت. مردِ سوم رو به آنها اضافه کرد:

_بیارینش بیرون!

صدایش مانند پتکی بر سرش کوبیده شد. دیگر تقلا نکرد. آنقدر مبهوت بود که بی واکنش خودش را به کف دستِ آن دو غول پیکر سپرد و بیرون راهی شد. با دیدنِ چهره ی بهروزگاری همانقدر توانش را هم از کف دست داد. کف دست و پایش شل شد و بی رمق گفت:

_تو؟!

بهروزی دستانش را پشتِ کمرش زد و مقابلش ایستاد. سر تا پای شهروزگار را با جدیت از نظر گذراند.

_معدت چطوره؟

در آن لحظات باور نکردنی به تنها چیزی که فکر نمیکرد زخم معده ی وحشتناکش بود. زخم معده ای که بعد از طعم عجیبِ غذای آخرین شامگاهش در زندان مانند اسیدی تمام جانش را میسوزاند.

_اینجا چه خبره؟ برای چی منو آوردی اینجا؟

بهروزی سر تکان داد.

_میفهمی عجله نکن.

به طرف کاناپه ی تک نفره راهی شد و رویش قرار گرفت. پا روی پا انداخت و رو به دو مرد گفت:

_ولش کنید بذارید بشینه رو به روم. اونقدر عاقل هست که کاری نکنه!

دو مرد با اکراه دستش را رها کردند. کف دست روی معده اش گذاشت. چهره اش از درد جمع شده و بی جان تا مقابل بهروزگاری پیش رفت. ذهنش آشفته بود. ترجیح میداد برای رسیدن به سوالاتش بی درد سرتر رفتار کند. مقابلش قرار گرفت و نگاهانِ خشمگینش را به او دوخت.

_گوشم باهاته. فقط بگو چرا با اینکه میدونستی کارِ من نبود این همه بلا سرم آوردی.

بهروزگاری با تاسف نگاهش کرد.

_قبول کن ساده بودی و با سادگیت سر هممون و به باد دادی. بدون کوچیکترین مشورتی آلت کف دست یه آدم سودجو شدی و پونصد میلیون پول بی زبون و تو کمتر از بیست دقیقه تقدیمشون کردی!

شهروزگار با تعجب نگاهش کرد.

_حدسم درست بود. میدونستی کارِ من نبود مگه نه؟

بهروزگاری سیگارش را آتش زد و گوشه ی لبش گذاشت. سرش را به نشانه ی تایید تکان داد و گفت:

_اگه کارِ تو بود میتونستی علاوه بر دودره کردن پول جنسارو هم ببری بریزی یه جایی و هیچی نباشه پونصد تا هم از اونا بزنی به جیب. هزاران بار تو اون شرکت تنها بودی. هزاران بار امتحانت کردم. میدونستم مردِ کلاه برداری نیستی. حتی یه درصدم شک نکردم.

شهروزگار با خشم به طرفش خیز برداشت که دو مرد به سرعت به طرفش دویدند و بار دیگر کف دستانش را گرفتند.

_میدونستی و گذاشتی یه سال اون تو آب خنک بخورم؟ تو آدمی؟ انسانی؟ مگه جز پادویی چیکار برات کردم؟ داشتم ماه به ماه حقوقم و میگراهی شدم ازت. چیکار باهات کردم که واس خاطر یه جرم نکرده منو یک سال مچلِ خودت کنی؟

_آروم بگیر شهروزگار. وگرنه مجبورم بازم اون تو نگهت دارم تا رام بشی. تحت این شرایط نمیتونم باهات حرف بزنم!

همجاده با اشاره ی بهروزگاری به دو مرد، کف دستش را با خشم بیرون کشید و بار دیگر رو به روی بهروزگاری جای گرفت.

_فقط بگو چرا؟

_بسیار وقت بود حواسم به حسابای شرکت بود. اختلاسای کوچیک ولی مداوم داشت انجام میشد. تو نخِ همتون راهی شدم. از آبدارچی شرکت بگیر تا تک تک کارکنای کارگاه و شرکت. تو که سرت تو کار خودت بود. سواد آنچنانی هم نداشتی که بخوام بگم با حسابا بازی کردی. مطمئن بودم کار کارِ یه خودیِ بسیار نزدیکه اما هر چی اطرافم و نگاه میکردم نمیتونستم به کسی شک کنم. کسایی که نزدیکم بودن آدمایی نبودن که بشه به راحتی بهشون شک کرد. از کنارِ این موضوع ساده گذشتم. اونقدر ساده که با یه غفلت کوچیک بزرگترین شانس حیاتم و از کف دست دادم.

میان دو ابروی شهروز چین خورد و سردرگم پرسید:

_کدوم شانس؟

بهروزگاری سیگار نیمه اش را داخل جاسیگاری نقره خاموش کرد و با نگاهی سخت به نقطه ای خیره شد.

_ده سال بود که برای اون مزایده زحمت کشیدم. چه جاسوسایی که به شرکت رقبا نفرستادم. چه کارا که نکردم. دقیقا موقعی که با پیروزگاری تنها یک قدم فاصله داشتم. دقیقا وقتی حساب دقیق قیمت پیشنهادی تمام شرکتا دستم بود و پول مورد نیاز دستم آماده بود با برداشته شدن پونصد میلیون پول از حساب همه چی به هم ریخت. او روز اگه یادت بیاد هیچ کس تو شرکت نبود. همجاده معاون رفته بودیم برای نتیجه ی مزایده. قرار بود تو باشی و منشی شرکت. جریان تلفن و انتقال پول و کلاه برداری دقیقا تو ساعتی اتفاق افتاد که حساب استعلام شد. به خاطر پونصد میلیونِ بی ارزش مزایده رو باختم. بزرگترین شانس حیاتم و!

شهروز با حیرت پرسید:

_کارِ کی بود؟

بهروزی سرش را متفکر تکان داد.

_نمیدونم. منم دنبال همونم. همون آدمی که با یه کلاه برداریِ ساده سه چهار روزگار برای سگی که واسش کار میکرد وقت خرید و باعث شد این شانس و از کف دست بدم. من اونقدر احمق نبودم که باور کنم از یه بچه رو کف دست خوردم. یه حسابِ بانکی به نامِ تو و یه مشت مدرکِ بی ارزش برای قانون کافی بود ولی برای منی که خوب میدونستم ماجرا از چه قراره احمقانه و خنده دار بود!

شهروز دندان روی هم سایید.

_پس چرا نگهم داشتی؟ چرا همین مزخرفات و تو دادگاه ناظهار کردی؟

_مجبور بودم شهروز. کسی که تو این کلاه برداری کف دست داشت حد اقل برای درپوش گذاشتن روی گندای دیگه اش مجبور بود تورو تهمتوجه شد کنه که تو دادگاه جرم و گردن بگیری. چراکه اگه کلاه بردار اصلی مشخص میشد تمام زحمات دیگش هم دود میشد و باید تا آخر عمر آب خنک میخورد. تو تمام این یه سال حواسم بهت بود. وقتی از طریق برادرت متوجه شدم چاقو خوردی و تهدید شدی شک ام به یقین تبدیل شد. بسیار منتظر بودم. کلی آدم فرستادم اون تو اما به جز یه مشت معتاد و مفنگی رابط دیگه ای پیدا نشد. دیگه نمیشد به حرف اونا اعتبار کرد. از هرکی مواد میگراهی شدن به نفعِ اون گزارش میدادن. بعید نبود طرف فهمیده باشه دنبالشم و بخواد با خریدنِ رابطا یه بازی جمشاهده کرد و شروع کنه. از طرفی اگه تو این دادگاه تبرئه میشدی قانون می افتاد دنبالِ کلاه بردارِ اصلی. در این صورت اون انگل در میراهی شد و تا آخر عمر دستم بهش نمیرسید. اگرم خوش بینانه بخوایم فکر کنیم توسط قانون دستگیر میشد. حسابی من با اون انگل شخصیه. نمیخوام بدمش کف دست قانون!

_برای همین منو از اون تو کشیدی بیرون؟ که برای خودت طعمه کنی؟

بهروزگاری نفسش را پر صدا بیرون داد.

_چاره ی دیگه ای نداشتم. هیچ کس شک نمیکنه که تو رو من فراری دادم. صد در صد با فرار کردنِ تو مجرم اصلی به تکاپو میفته. طولی نمیکشه که کف دستش پیشم رو میشه! اگه نتونم پیداش کنم تا آخر عمر از یه سوراخ ده ها بار گزیده میشم. طرف اونقدر ماهرانه حرکت کردار میکنه که هیچ اثری از خودش جا نذاشته. به همه شک دارم ولی هیچ کیسی دورو برم نیست که بتونم با خیال راحت انگشت اتهام رو به روش بگیرم!

شهروزگار کف دست روی معده اش گذاشت و کمی آن را فشرد. احساس میکرد معده اش از داخل در حال سوراخ شدن است. چیزهایی که شنیده بود برایش قابل هضم نبود. نتیجه ی یک سال حبس و یک حیاتِ ویران شده چه بود؟ طعمه شدن آن هم تنها به قیمت از کف دست راهی شدنِ شانسِ پیشرفت زیستن بهروزگاری؟ پس شانس زندگیِ او چه میشد؟ جواب اشک های مادرش.. نامه های پروانه.. دیوانگی های سیاوش را که میداد؟ چیزی به دیوانه شدنش نمانده بود. نمیتوانست این عمل وحشیانه و غیر منصفانه را بپذیرد. کاری که بهروزی کرده بود فرقی با جنایت نداشت. یک سال فرصت زندگی اش را به هیچ باخته بود! چشمانِ سرخ و خشمگینش را خیره به نگاه متاسف او کرد و از لای دندان هایش غرید:

_اینم کارِ تو بود مگه نه؟ داغون شدنِ معدم هم جزو نقشت بود.

_چاره ی دیگه ای نداشتم. فراری دادنت از زندان کارِ هیچ کس نبود. باید معدت در حدی خونریزی میکرد که بیمارستانی میشدی.!

_تو کثیف ترین موجودی هستی که به عمرم متوجه شدم بهروزگاری. ده سال برات سگ دو زدم که اینجوری جوابم و بدی؟ هیچ میدونی خانوادم تو چه وضعی ان؟ زیستنم و به خاک سیاه نشوندی که انگلِ زندگیت و پیدا کنی؟

_متاسفم شهروزگار. اما چاره ی دیگه ای…

_تا کی باید اینجا بمونم لعنتی؟ دیگه چقدر باید بازیچه کف دستت بشم؟

با آوای نعره ی قد بلندش بهروزگاری اشاره ای به محافظ ها داد. هر دو جلو رسیدند و دست های شهروز را گراهی شدند. شهروز برای بیرون کشیدن کف دستانش تقلا کرد و با همه ی توانش فریاد کشید:

_ولم کنین. به مولا زندت نمیذارم بهروزگاری. زیستنم و به خاک سیاه نشوندی. باعث شدی برادرم به روزگار سیاه بشینه. ولت نمیکنم!

_عاقل باش شهروز. تا وقتی جفتک بندازی مجبورم تو اون دخمه نگهت دارم. ولی اگه عاقل باشی و آروم حرکت کردار کنی اینجا میتونه برای یه مدتی کوتاه محلی زیستنت باشه. همه جور امکانات هم توش هست. مطمئنا از اون زندانی که توش بودی بسیار بهتره!

دیگر گوش به فریاد های شهروزگار نداد و با اشاره ی سرش او را که به زمین و وقت فحش میداد به طرف اتاقکِ تاریک بگرداندند.

***

هوای ابری و تیره رو به تاریکی بود. آنقدر مسیرهای مختلفِ شهر را حرکت کرده و آمده بود، آنقدر پا بر روی کلاژ و ترمز فشرده بود که کف پاهایش بی حس شده بود. همه جا خالی بود. از هیچ جا نتیجه ای نمیگحرکت کرد. انگار که شهر مانند اژدهایی دوسر و مخوف شهروز را در خود بلعیده بود. هر کجا که میراهی شد، از هرکس که سراغ میگرفت با تعجب و سوءظن نگاهش میکرد. انگار فرارِ شهروز برای نزدیک ترین دوستانش هم به اندازه ی فرارِ یک قاتل سریالی ترسناک و غیر قابل انجام بود.!

مقابلِ کوچه توقف کرد و پیاد شده. فربد با تعجب نگاهش میکرد که درِ جلو را باز کرد و بی حوصله گفت:

_دیگه نا ندارم فربد. برو بشین پشتِ رُل.

فربد بی معطلی پیاده شد و پشت فرمان قرار گرفت. همراه با بسته شدنِ در، درِ عقب ماشین هم باز شد و حبیب سوار شد.

_سلام. خبری نشد؟

سلامش را آرام جواب داد و کف دست روی شقیقه اش فشرد.

_هر کی رو که میشناختیم تحت نظر گراهی شدیم. هیچی غیر طبیعی نیست. تلفنت همراته که؟

حبیب موبایل قدیمی اش را از جیبش بیرون کشید و نگاهی به صفحه ی خاموشش انداخت.

_گلاب به روتون موقع دستشویی رفتنم از خودم جداش نمیکنم!

آه عمیقی کشید.

_از خونه جُم نمیخوری حبیب. اگه یه درصد هم احتمال بدیم فرار کرده ممکنه خونه ی تو یا سبحان هم جزو جاهایی باشه که بخواد پناه ببره!

_فکر نمیکنم داداش اما رو نگاهم.

سیاوش با حالتی استفهامی به طرفش برگشت که حبیب با دیده به قسمتی از خیابان اشاره کرد.

_ماشین طوسی رو میبینی؟ بیست و چهار ساعته این دورو بر میپلکن. فکر نمیکنم با این وجود اصلا دور و برِ محله آفتابی بشه!

فربد میان کلامشان پرید.

_البته اگه واقعا فرار کرده باشه!

سیاوش با این حرفِ فربد دوباره در فکر فرو حرکت کرد و سکوت عمیقی فضا را دربرگحرکت کرد. فربد نگاهی به اطراف انداخت و رو به حبیب گفت:

_در هر صورت شما تلفنت و تو کف دسترس نگه دار برای اطمینان هم از خونه خارج نشو. ممکنه بهت شک کنن و برات دردسر بشه. من به امیر هم..

اندکی مکث کرد و ادامه داد:

_به سیاوشم اظهار کردم زیاد بیرون رفتن و دور دور زدن تو شهر توجه پلیسا رو جلب میکنه و درصورتی که بخوایم شهروزگار و پیدا کنیم ممکنه بعدا برامون گرون تموم شه. منم میبرمش خونه. ظاهرا با گشتن تو خیابونا دردی دوا نمیشه. همه با هم صبر میکنیم!

سیاوش همانگونه که با دیده بسته شقیقه های بسته اش را میمالید ملایم گفت:

_ننه نفهمه حبیب.!

_داداش نمیتونم تضمین کنم. کافیه تو در و همسایه یه نفر بو ببره..

فربد با اشاره ی نگاهی به حبیب مانع ادامه ی حرفش شد. حبیب نگاه دلخورش را بین آن دو به گردش در آورد و بعد از خداحافظی کوتاهی پیاده شد. فربد ماشین را به حرکت در آورد و در خاموشی مشغول رانندگی شد. در این روزها وقتی به سیاوش نگاه میکرد، جز یک مردِ تمام شده و ناامید چیز دیگری نمیمشاهده کرد. نگاهش بی فروغ شده بود و حرف هایش بوی خستگی میداد. تبسم را به کلی فراموش کرده بود. تنها وقت هایی که افق را میمشاهده کرد یا صدایش را میشنید لبش به استعاره از لبخند کمرنگی کش می رسید و چهره اش کمی رنگ میگراهی شد. دیگر باور کرده بود که رفیقش بی شک دلش را به دخترک باخته است. کسی که با متوجه شدن واژه ی عشق پوزخند میزد حالا برای یک لبخندِ کوچک و چند ثانیه خوش بودن مدیون حضورِ یک جنس لطیف شده بود!

_فربد خونه نمیرم یکی دوجای دیگه به ذهنم رسید میرم سر بزنم. برو دمِ خونت پیاده شو من خودم رانندگی میکنم.

با صوتیش از خیال خارج شد و به طرفش برگشت.

_خسته ای سیاوش از صبح داری یه کله رانندگی میکنی.

_به من نگو سیاوش فربد. جلو دختره نتونی جلوی زبونت و بگیری…

پوفی کشید و نگاهانش را دوباره بست.

_امیر صدا کردنت دیگه برام مسخره شده!

_مسخره هم باشه فعلا حقیقتِ حیاتِ من همینه که میبینی.

جادهنما زد و ماشین را گوشه ای خلوت پارک کرد. به طرف او برگشت و با حرص بیان کرد:

_حقیقتِ زندگیت بازی دادنِ دخترِ مردمه جنابِ امیر؟ حقیقت زیستنت و داری روی یه دروغ بزرگ میسازی. الآن برات خوشه. اما وقتی به خودت میای که کل زندگیت زیر دروغ فرو رفته. اون وقت خودت هم لا به لای دروغات غرق میشی و جادهی برای نجات پیدا کردن نداری!

سیاوش سرش را به پشت تکیه داد.

_امشامگاه نه فربد. اونقدر داغونم که ممکنه با جوش آوردنم دوستیمون زیر سوال بره!

فربد چند لحظه بی حرف نگاهش کرد. سرش را با حرص و تاسف تکان داد ودرِ ماشین را باز کرد. سیاوش به طرفش برگشت.

_کجا؟

_دارم میرم که یه وقت جوش نیاری رفاقتمون زیر سوال بره. خداحافظ!

اضافه کرد و در ماشین را برهم کوبید. سیاوش نفسش را پر حرص بیرون داد و بدونِ اینکه پیاده شود خودش را به پشت فرمان رساند. نگاهی به ساعت ماشین انداخت. ساعت هشت بود. دوقلبی را کنار گذاشت و شماره ی افق را گحرکت کرد. دیدهانش را بست تا صدای آهسته و قشنگیش ملایمش نداشته ی یک روزگارش را به او بازگرداند.

_الو؟

_سلام.

_وای سلام امیر.. کجایی تو؟ خطت چرا خاموش بود؟

_ازین به بعد تا یه مدت به این خط زنگ بزن. خوبی تو؟

صوتی افق قلبخور و ملایم شد.

_وقتی ازت بی خبرم خوب نیستم. وقتی صدات اینجوری بغض داره..

_افق خواهش میکنم. زنگ زدم باهات آروم بشم. بیا از نگرانی ها حرف نزنیم باشه؟

_باشه!

همراه با نفسِ عمیقش سیب گلویش هم جا به جا شد. پشت پرده ی نگاهانش چهره ی دخترک را تصور کرد.

_دلم برات خیلی تنگ شده. میتونم امشب ببینمت؟

افق کمی کف دست کف دست کرد و نهایتا ناامید اظهار کرد:

_نمیشه امیر. پدر خونست. از جریان خواستگاری به این ور هم زیاد باهام حرف نمیزنه. نمیخوام فعلا به چیزی شک کنه.

_باشه. خودت و اذیت نکن. فردا میای پیشم؟

بی جوابی افق را که متوجه شد ادامه داد:

_دوست نداری بیای نه؟

_نمیدونم چجوری بگم که سوءتفاهم نشه اما..

_میفهمم. دوست نداری تو خونه باهم تنها باشیم.!

افق کف دستپاچه شد.

_صحبتِ اعتماد نیست. اما خوب امیر .. یعنی چجوری بگم؟ دوست ندارم احساسی که به هم داریم تحت تاثیر یک لحظه غفلت تو مسیر اشتباهی پا بگیره. یعنی نمیتدونم متوجه منظورم میشی یا نه!

لبخند کمرنگی روی چهره ی خسته ی امیر نشست. وقتی دخترک اینگونه با ترس و سربسته از روابط حرف میزد، کف دستپاچگی اش برای او یک تجربه ی شیرین میشد.

_چرا ساده نمیگی افق؟ میترسی نتونیم جلوی خودمون و بگیریم؟ میترسی نتونم تحمل کنم و قورتت بدم. تو هم نتونی در برابر پسر همه چی تمومی مثل من مقاومت کنی و بند و آب بدی مگه نه؟

_امیر؟

“امیر” خشمگینش تبسمش را تشمتوجه شد کرد.

_بد میشه مگه؟ نهایتا مجبور میشم بگیرمت.

سکوت مجدداً ی افق را که دید تک خنده ای کرد و کف دست روی صورت خسته اش کشید.

_شوخی میکنم دختره! چرا باد میکنی؟

_با این صدای خسته و گرفته شوخی هات اصلا به دل نمیشینه!

تبسمش بار دیگر جمع شد و نفس عمیقی کشید.

_حضورت تو این روزگارای خستگی برام یه نعمت بزرگه افق. وقتی نیستی خودمو گم میکنم. خواهش میکنم این چند وقت و با دلم جاده بیا!

_خیلی سخته با این کنار بیام که یه چیزی تا این حد زجرت میده و من اونقدر غریبه ام که ازش بیخبر بمونم. اگه جای من بودی چیکار میکردی امیر؟

_نمیدونم. فقط میدونم تو در حال حاضر آشناترین آدم تو حیاتمی. اونقدر به بودنت عادت کردم که…

نفس عمیقی دیگر کشید.

_برای فردا فربد و نامزدشم دعوت میکنم. با اینکه اصلا حوصله شلوغی ندارم اما میخوام راحت باشی. اینجوری دیگه بهونه هم نداری زیرا طبیعتا جلوی اون دوتا نمیتونم قورتت بدم. نظرت چیه؟

آوای افق آمیخته به خنده ی ملایمی شد.

_به نظر با امنیت میاد. شاید بشه روش فکر کرد!

ماشین را روشن کرد و اخم ظریفی کرد.

_متاسفانه زود پر رو میشی. این تدابیر امنیتیت عاقبت خوشی نداره افق. اونم وقتی یک بار طعم جسارت منو چشیدی!

دیگر سکوت های افق را از بر بود. هرگاه میهراسید یا به اصطلاح کم می آورد آوای نفس هایش جای حرف زدن پشت گوشی اش را میگرفت. سرش را با تبسمی ملایم تکان داد و همانگونه که ماشین را به حرکت در می آورد بیان کرد:

_نیازی نیست خجالت بکشی. بالاخره شتریه که مجدداً درِ خونت میخوابه!

_امیر خواهش میکنم اینجوری حرف نزن!

این بار به وضوح خندید.

_میرتسی ازم؟

_نه!

_اما من از سیلی هات میترسم. کف دستت خیلی سنگینه.

_امیـــر؟

آه بلندی کشید و آرام اضافه کرد:

_دارم رانندگی میکنم افق. رسیدم بهت اس ام اس میدم.

صدای افق هم به همان اندازه ملایم و مضطرب شد.

_مراقب خودت باش!

چشمش را خیره به خطوط سفید رنگِ وسط جاده کرد و با لذت زمزمه کرد:

_نگاه!

***

شیرینی های تر را با احتیاط از جعبه خارج کرد و در دیس بلوری رو به رویش چید. مشغولِ پر کردنِ فنجان های چای بود که سر و کله ی امیر پیدا شد. زیر نگاهی نگاهش کرد و آهسته گفت:

_صورتت و که اصلاح نمیکنی. کاش حداقل یه شونه به موهات میزدی. زشته!

امیر به لباسشویی تکیه کرد و کف کف دستانش را چند بار روی چشمان قرمزش کشید.

_فرانک و فربد غریبه نیستن. در ضمن الآنم اگه اینجان به خاطر جناب عالیه. وگرنه خودشونم میدونن که حوصله ی مهمون ندارم!

افق فنجان ها را رها کرد و به طرفش برگشت. دلخور نگاهش کرد و گفت:

_حالا مقصر همه چی من شدم؟

امیر تبسم خسته ای زد و فاصله اش را با او تمام کرد. دستش را گراهی شد و آرام گفت:

_نه تقصیر منه که برای یه لحظه پیشت بودن به هر دری میزنم. تو حق داری نخوای با من تنها باشی. من به عنوانِ یه مرد نمیتونم صبرم و تضمین کنم!

با تمام شدنِ همین حرف افق کف دستش را بیرون کشید و سرش را پایین انداخت. از گوشه ی دیده حواسش به مهمان ها بود که مشغول مشاهده کردن مسابقه ی تلویزیونی بودند و مدام بحث میکردند. برای فرار از آن مهلکه پشت به امیر مشغول چیدن فنجان ها در سینی شد.

_تو برو بشین من میارمشون!

_نیازی نیست میتونم!

کف دست امیر از مقابلش گذشت و سینی چای را بلند کرد.

_تو یه چیز میدونی صد تا چیز نمیدونی. دوست ندارم خم و راست بشی برو بشین!

لحن صحبتش آن قدر جدی و بی انعطاف بود که بی حرف و اعتراض از کنارش گذشت و وارد هال شد. کنارِ فرانک جای گرفت و لبخند آشنایش را جواب داد. او را به خوبی به یاد داشت. چند ترمِ پیش دانشجویش بود. دانشجویی که همسن و سال خودش بود اما در تمام برخوردهایش کوچکترین بی احترامی و راحتی از او نمتوجه شده بود. با یادآوری لحظاتی که با او سپری کرد لبخندش عمق گحرکت کرد و پرسید:

_بالاخره درست تموم شد؟

فرانک سر تکان داد.

_بله. همون ترم تموم شد. ادبیات جزو واحدای عمومیم بود که بعد مهاجرت به تهران مجبور شدم تو دانشگاه شما پاس کنم!

_متوجه شدن دوبارت به‌شدت خوشحالم کرد. فکرشم نمیکردم یه همچین جایی باهات رو به رو بشم!

نگاه فرانک با کمی تاسف تا امیری که سینی چای را مقابلش نگه داشت رفت و بازگشت. سرش را پایین انداخت و ساکت زمزمه کرد:

_منم همینطور!

تمام ساعات ابتدای شامگاه به اظهار کرد و گوی صمیمانه بینشان گذشت. امیر گوشه ای دورتر از آن ها غرق در خیال جای گرفته بود و فربد چیزهایی را مدام برایش تکرار میکرد. عجیب بود که گوشی تلفنش را حتی لحظه ای از خودش دور نمیکرد. دیگر صبرش به انتها رسیده بود. بی شک فاجعه ی بزرگی در زندگی امیر رخ داده بود که اینگونه با چشم های سرخ و بی حال ساعت ها به نقطه ای خیره میشد و در سکوت سپری میکرد. و این اتفاق، هر چه که بود، همه کس جز خودش از آن به خوبی خبر داششتاب‌زده.

تمامِ این حس ها برایش آزاردهنده شده بود. اینکه در کنار مردِ حیات اش باشد اما از اوضاع و احوالش بی خبر باشد.اینکه برای دردش درمانی نیابد و تنها برای خوب بودنِ حالش سکوتی مرگبار اختیار کند! دیگر تمام این ها از اختیارش خارج بود! آن قدر خودش را زیر فشارِ این سکوت آزار دهنده میمشاهده کرد که گاهی نفسش از این همه دوری و غریبگیِ دیوانه اش میگحرکت کرد.

به خاطر شرایط افق شام در ساعات ابتدایی شامگاه خورده شد. ساعت هنوز به هشت نرسیده بود که فربد دست دورِ گردنِ فرانک انداخت و بی حوصله گفت:

_ما دیگه کم کم رفع زحمت میکنیم. بسیار خسته بودم تا همین حالاشم بزور سرِ پا ایستادم!

امیر دستش را به گرمی فشرد و چیزی در گوشش گفت که اخم های افق را بیش از پیش درهم کرد. او هم از فرانک با لبخند و به گرمی خداحافظی کرد و بعد از راهی شدنشان خودش را به آشپزمنزل رساند. در این شبِ مرموز و پر رمز و راز تنها چیزی که جایز نبود تنها ماندنش با امیر بود. دلش نمیخواست در این شرایط سخت قلبخوری و قهر و دعوا هم بر حالِ بد او اضافه شود. مشغولِ چیدن ظروف کثیف داخلِ ماشین ظرفشویی بود که حضور امیر را کنارش حس کرد.

_بذار باشه خودم حل اش میکنم. پدرت بیاد خونه نباشی بد میشه برات!

دیس شیشه ای را با حرص روی کابینت رها کرد و بی آوا از کنارش میگذشت که بازویش توسط دست امیر قفل شد.

_چته تو؟

خسته و قلبخور نگاهش کرد.

_مگه نمیگی برو؟ دارم میرم دیگه!

_افق چرا همچین میکنی؟ از سرِ شامگاه یه ریز داری تیکه بارم میکنی. اگه اومدنت اینجا با زور و خواسته ی منه..

_اومدنم به اینجا ربطی به میل داشته ی تو نداره. من اونقدر صاحب اراده هستم که تشخیص بدم برم جایی یا نه.

_پس؟

با اندکی مکث نگاهش کرد.

_از این که احمق فرض بشم متنفرم امیر!

امیر نفسش را با صدا بیرون داد و سعی کرد ساکت باشد.

_افق؟ عزیزِ دلم. باور کن شرایط فعلی من..

_نمیخوام چیزی بشنوم امیر. خدا رو شکر تربیتم به گونه ای بوده که تو کاری که بهم ربط نداره فضاما نکنم. وقتی خودت منو اونقدر دور و غریبه میدونی که چیزی بهم نگی من دیگه برای چی خودم و به در و دیوار بکوبم؟

کف دستش را کشید و تمایل داشت از کنارش بگذرد که این بار کف دستانِ امیر دور کمرش حلقه شد.

_خدا هم بیاد پایین نمیذارم اینجوری بری افق. شامگاهمون و خراب نکن!

_خواهش میکنم ولم کن امیر. حسی که بینمونه بهت این اجازه رو نمیده که هر وقت میل داشتی بهم کف دست بزنی!

کف دستانِ امیر شل شد و پایین افتاد. لحن کلافه و خشکِ افق مضطربش کرد. افق که برای پوشیدن پالتویش وارد مسیرروی کوچک شد ، رو به او و پشت به در تکیه داد و با اخم سؤال کرد:

_یعنی تحملم انقدر برات سخته؟ کاش نمیخواستم تو این روزای جهنمی کنارم باشی.

افق سرش را با تلخندی تکان داد.

_نمیخوای قبول کنی نه؟ برای تو چی؟ گفتنِ حقیقت انقدر سخته؟

نگاهانِ امیر سخت شد. با دقت نگاهش کرد و اظهار کرد:

_کدوم حقیقت؟

افق شال گردنش را با حرص رها کرد. بار دیگر وارد هال شد و روی اامان مبل نشست. صبر و تحملش به انتها رسیده بود.

_من احمق نیستم امیر. خام نیستم. دارم ساده میگیرم. برای اینکه هیچی خراب نشه، برای اینکه این رابطه بمونه دارم از همه چی میگذرم ولی نه کورکورانه. من خودت و باور دارم که کاری به زیستنت ندارم. ولی ازم نخواه تا آخر عمرم روی این خوش باوری زیستنم و بسازم. من حق دارم بدونم چه اتفاقایی داره توی حیاتت میفته. حق دارم بدونم چی به روزت میاد که صدات اونجوری میگره. حق دارم بدونم چرا شامگاها نمیخوابی. حق دارم قلبیل اون همه حرف عجیب و غریبی که تو مستی زدی رو بپرسم. حق دارم بخوام از اون سی دی لعنتی بدونم. حق دارم از پا پس کشیدنِ خواستگار چندین سالم بدونم.

از جا بلند شد و رو به امیر توقف کرد.

_حق دارم امیر.. من دارم کجا حیات میکنم؟ بینِ یه مشت آدم که همه دارن به نوعی منو میپیچراکهن؟ چرا خواهرِ خودم که برام از جون عزیزتره باید بکوبه توی صورتم که احمقم و بسیار چیزا رو نمیدونم؟ چرا هیچ کس به من نمیگه دور و برم چه خبره؟

امیر در خاموشی نگاهش کرد. دیدنِ بی قراری و آزردهی دخترک جانش را به آتش میکشید. مخصوصا وقتی که میمتوجه شد تماما حق با اوست. افق میان دسیسه ای چند جانبه در حال خفه شدن بود. جلو رفت و با دستانش صورت او را قاب کرد.

_چی میخوای بدونی؟ چرا دوست داری چیزایی بشنوی که ممکنه حیات رو برات زهر کنه؟ دنیا اونقدر که فکر میکنی زیبا نیست افق. ببین چجوری از پا آویزونم کرده؟ رو به روت چی میبینی؟ همون امیرِ سابق و؟

قطره اشکی از گوشه ی دیده افق چکید و با صدایی تحلیل حرکت کرده گفت:

_خسته شدم امیر. از این همه خاموشی معنی دار .. از این همه بازی خسته شدم. بُریدم. دیگه برام مهم نیست دورو برم چی داره ازم پنهون میشه. برای من فقط تو مهمی. تو رو به عزیزترین کس ات قسم امیر. اگه منو همراز قلبت میدونی تموم کن این خاموشی و. هر چی رو که قراره بدونم بگو و خلاصم کن. نذار توی این برزخ دست و پا بزنم. دارم خفه میشم!

امیر آشفته تر از هر وقت چرخی به دور خودش زد. چنگی به موهایش زد و با دیدهانی سرخ تر از پیش نگاهش کرد.

_نمیخوام از کف دستت بدم افق. نمیتونم!

بهت نگاه افق هزار برابر شد. پس ترسش بیهوده نبود. پس این همه استرس نشان از مخفی ماندن چیزی داشت که هراسِ از هم پاشیدنِ این پیوند بزرگترین ضربه اش بود.

_همین الآنشم داریم همدیگه رو از دست میدیم امیر. روزگار به روزگار دارم ازت دورتر میشم. همدردت بودن چه دردی رو دوا میکنه وقتی از درد قلبت خبر ندارم؟ بهم بگو. من مطمئنم از پسش بر میایم!

امیر سرش را متاسف تکان داد.

_نمیایم.!

نگاهِ افق به پایین سر خورد. میان افکارِ شومی که ذهنش را از داخل میخورد گم شد. دیگر حرفی برای گفتن نداشت. جایی میانِ حقیقت و دروغ ایستاده بود. پرتگاهی که از هر دو طرف امکان سقوط حتمی بود.

_چیزایی هست که دونستنش فقط باعث میشه ازم در حد مرگ متنفر بشی . برای متوجه شدنش تاب داری؟ قول میدی اگه همه چیز و مو به مو بهت بگم همینجوری کنارم بمونی؟ قول میدی برام کم نشی؟ چقدر میتونی تضمین کنی که حالت از مرد رو به روت بهم نخوره؟

افق با تحیر نگاهش کرد. نگاه دیوانه اش دیگر تمولی پوشیده از سایه ی ترس بود. یعنی حقیقت اینقدر ترسناک بود؟

دست امیر روی بازویش قرار گرفت.

_جوابمو بده افق. اگه بفهمی من اون آدمی که فکرشو میکردی نبودم تا کجا باهام میمونی؟

افق در سکوت و خیره به نقطه ای بی حرکت ماند.

_افق جواب بده!

سرش را تکان آرامی داد. مسخ شده بود. مسخ جهانی مرموزی که انگار داشت تازه سر از زیر افکار خاک خورده و مشکوکش بیرون می آورد.

_نمیدونم!

_به من نگاه کن. تو چشام نگاه کن و بهم قول بده. بگو امیر ولت نمیکنم. بگو باهات میمونم. بگو قلبم و قرص کن. بذار باور کنم که حد اقل تو برام میمونی!

ترس چنگ بی رحمی شد و دلش را درید. حس انسان های بی حس شده از درد را داشت. چانه اش به لرزش افتاده بود. حقیقتِ این مرد چه بود که اشاره به گفتنش او را به این روزگار انداخته بود. با پاهایی که سست و بی رمق مدام از زانو تا میشد از کنارِ امیر گذشت. دیگر حتی تحملِ چشم دوختنش را هم نداشت. میهراسید این نگاه آخرین نگاه باشد. کف دستانش بی اجازه از او چنگی به شال زد. میتمایل داشت بگریزد. آنقدر درد و ترس در حرف های مرد رو به رویش پنهان بود که آرزو میکرد ای کاش زمان به عقب برمیگشت و ابداً طالب اطلاع داشتن حقایق نمیشد.

_افق روشنم کن! اگه اینجوری از اینجا بری دیگه هیچی برای اضافه کردن نمیمونه!

سرش را برگرداند و بی صوت نگاهش کرد. از رنگ نگاهِ امیر وحشت کرد. در نگاهانش التماس و ندامت موج میزد. این مرد واقعا که بود؟

امیر قدمی به طرفش برداشت. چند لحظه دیده بست و وقتی تصمیمش را با خودش مرور کرد با بغض اظهار کرد:

_برات یه آدرس میفرستم. اگه میخوای جواب سوالات و بگیری فردا ساعت دوازده ظهر بیا اونجا. اگه هم نتمایل داشتی چیزی بدونی فقط این و یادت باشه که دوستت دارم. تحت هر شرایطی.. حتی اگه تو هم منو به خودم بسپاری و بری بازم دوستت دارم.

اشک مشاهده کردگان افق را تار کرد. با چشمان گریان در آپارتمان را باز کرد و قدمش را بیرون گذاشت. اما از پشت سر آوای خش دارِ امیر را متوجه شد که بلند و مطمئن گفت:

_دیر متوجه شدم.. نفهمی کردم اما به مرگِ نفسم دوستت دارم افق. این و یادت باشه!

***

تنه ی خشک شده اما محکمِ درخت همیشگی را برای قرار گرفتن انتخاب کرد. تکه ای ای چوب در کف دستانش بود و با چاقوی ضامن دارِ شهروز مشغولِ تراشیدنِ اطرافش بود. خودش را برای همه چیز آماده کرده بود. نتیجه ی بیداری تا صبح و چشم روی هم نگذاشتنش تنها یک جمله بود. مگر چه برای از کف دست دادن مانده بود؟ چه چیز به جز یک عاشقی نوپا و تازه؟ همان را هم نمیتوانست با خودخواهی و زیاده خواهی اش به آتش بکشد و نابود کند. اینگونه بهتر بود. حتی اگر این راهی شدن بدترین حرکت کردنِ آخرین کسی میشد که برایش مانده است… حتی اگر اینبار با زمین خوردنش دیگر مجالی برای مجدداً ایستادن نمیماند.. حتی اگر میمرد این راهی شدن صد بار بهتر از نگه داشتنش در آن شرایط سخت و خودخواهانه بود.!

حرکت کف دستش را متوقف کرد و نگاهی به ساعت مچی اش انداخت. بیست دقیقه ای از دوازده گذشته بود. یعنی ممکن بود نیاید؟ ممکن بود نخواهد چیزی از مردِ باخته و تمام شده ی زندگی اش بداند؟ پوزخندی به افکارش زد. دیگر حتی اگر چیزی هم نمیاظهار کرد نگاه های پر خواهشش دیشامگاه پرده از رازش برداشته بودند. دستِ چشمش پیشِ افق همواره رو بود.

سر بالا کرد و نگاهش را برای بارِ هزارم دور تا دورِ باغِ کوچک و شبه مخروبه به گردش در آورد. دیگر داشت از وارد شدنش نا امید میشد که قامتش از پشت درخت بزرگ پیدا شد. از جا کشیده شد و به قدم هایش چشم دوخت. وقت، وقتِ رویارویی با حقایق زیستن اش بود.

افق با نگاهی که نامطمئن و مشکوک مدام روی درختان خشک شده و ساختمانِ نیمه کاره کنارشان میچرخید نزدیک شد. دیدنِ امیر در این لباس ها و به این شکل از همه چیز عجیب تر بود. قدم هایش بیشتر از پیشروی به پس راهی شدن شامگاهاهت داشت. نزدیکِ او ایستاد و سلام آرامی داد.

امیر سلامش را ملایم تر جواب داد و عمیق نگاهش کرد. یعنی قرار بود این دیدهانِ ساده اما جادوگر برای همیشگی از او دل بکند؟ نفسش را با صدا بیرون داد و سرش را پایین انداخت.

_زیاد وقتت و نمیگیرم. به‌شدت طول کشید اینجا رو پیدا کنی؟

افق سر تکان داد.

_قبلا اومده بودم این محله. چند روز پیش. ولی این زمین خالی و مسیرش و از پشت سخت پیدا کردم!

امیر با تعجب نگاهش کرد.

_برای چی اومده بودی؟

_اومده بودم همدم و ببینم. شنیده بودم حالش بده!

همین جمله ی کوتاه برای گراهی شدن نفسش کافی بود. در قلب تکرار کرد. خدایا این چه سرنوشتیست که اینگونه تار و پود آنها را در هم تنیده؟

_امیر؟ میدونی چی بهم گذشت تا رسیدم اینجا؟

بدون اینکه نگاهش کند زمزمه کرد:

_از کجا شروع کنم؟ از کجای بدبختیام؟

مجدداً روی تنه ی خشکِ درخت قرار گرفت و نگاهش را به درخت های قطع شده دوخت.

_از بچگی هر وقت خیال بازیگوشی به سرمون میزد با برادرم میومدیم اینجا. مهم ترین نقشه ها اینجا کشیده میشد. همیشگی هم با رای نهایی اون تصویب میشد. فلانی فلان روز درشتی کرد، به پر و پامون پیچید، به فلان دختر پیله کرد، فلان پسر و زد، تمام جلساتش اینجا برگزار میشد. تصمیم میگحرکت کردیم چجوری بزنیم ناک اوتش کنیم!

افق کنارش نشست و دیده به مسیر نگاهِ او دوخت.

_قبلنا اینجوری نبود البته. همه ی اینجاها درخت گردو بود. صاحب نداشت. ما هم مثل میمون درختی ازشون بالا پایین میشدیم و گردو میچیدیم. بعد یکی زد تو کار ساخت و ساز و اینجا همینجور کوچیک و کوچیک تر شد.

سرش را برگرداند و خیره در نگاه افق زمزمه کرد:

_قسمت این بود که امروزگار برای من و تو همین تنه ی خشک بمونه و این ده متر درخت و سبزی.

افق دیده از اطراف برداشت و نگاهش کرد.

_اهل اینجایی؟

_اگه بگم آره بسیار از چشمت میفتم؟

افق سرش را پایین انداخت.

_برای همین دلخور بودی؟ برای اینکه از محله ی پایین..

_افق؟

دست زیر چانه ی افق انداخت و سرش را بالا آورد.

_بهم فرصت بده بگم. وراجی هام و تحمل کن. دوست دارم از خودم برات بگم. قبل از اینکه از آدمِ رو به روت متنفر بشی خودِ اصلیش و بشناس!

افق بی حرف نگاهش کرد. نگاهش مدام بین گردنبند عجیب دور گردنش و چهره ی ملایمش در گردش بود. انگار برای اولین بار بود که ملایمش چشمانش را میدید.

_ یه خانواده ی چهار نفری داشتم. دو تا پسر بزرگ بودیم و یه برادرِ کوچیک . ترجیح میدم پدرم و اصلا جزو خانواده ندونم چراکه از بودنش چیز زیادی یادم نیست! مادرم طوری تربیتمون کرده بود که با تمام شیطنتا و دردسرا ستونای محله بودیم. البته برادرم بیشتر از من. نمیذاشتیم کسی پاشو کج بذاره. مخبر نبودیم، خودمون جزاشو میدادیم. دنبالِ ناموس محلمون افتادن جرمش برابر با قتل بود. تا پای مرگ میزدیمش. هرکی هر دختری رو میمیل داشت باید اول با شهروزگار مشورت میکرد. ازش کمک میمیل داشت. شهروزگارم یه نگاه به طرف مینداخت و سبک سنگین میکرد. وقتی میبیان کرد به درد هم نمیخورین دیگه رو حرفش حرف نمی آوردن. براش احترام زیادی قائل بودن. نه که قلدری کنه، هوای همه رو داشت.

نفس عمیقی کشید.

_من ده سالم بود و شهروزگار پونزده. کم کم از رفت و رسیدای تو خونه متوجه شدیم بابامون میره فضا. هر بارم میحرکت کرد یه فصلِ خدا تن مادرم و مارو کبود میکرد. مادر بدبختم اولش باور نکرد. گفت گراهی شداری داره. مشکل داره. تنش داره. ولی من و شهروزگار که کلانتر محله بودیم و همه جور خلاف مشاهده کرده بودیم خوب میدونستیم سرخ شدنِ چشاش و کبودی لباش ربطی به گرفتاری و پول نداره!

افق سردرگم نگاهش کرد.

_شهروزگار زودتر از من درک کرد. وقتی هم فهمید نتونست ساکت بشینه. اما اون ماده ی لامصب چیزیه که وقتی یه بار با خون ات قاطی شه دیگه همون آدمِ قبل نیستی. وقتی از پدرمون کف دست امید و شستیم شهروز شد پدرِ خونه. دیپلمش و گراهی شد و درس و بوسید گذاشت کنار. اما به جاش تا میتونست خون منو تو شیشه کرد تا تو همون شرایط سخت درس بخونم. کار کرد. روزگارا یه جا، شبا یه جا. انقدر سگ دو زد تا من بتونم وارد دانشگاه بشم و به قول خودش تو آینده برای خودم کسی بشم. همیشه میاضافه کرد نونِ حلال هیچ وقت شکم صاحبش و گرسنه نمیذاره. خیلی توی گوشم خوند. اما بعدِ راهی شدنش گوش شنوای منم به باد راهی شد!

سرش را بالا آورد و با نگاه سردرگم افق دیده در چشم شد.

_به ناحق رفت پشت میله های زندان. به جرمِ نکرده. فقط چوب همون جوونمردیش و خورد که یه عمر داشت درسش و به من میداد. منو با این همه بدی و کثیفی تنها گذاشت. تکیه گاهم و ازم گراهی شد. وقتی الگو و اسطورم اونجوری اسیر شد خودم و گم کردم. انقدر گم شدم که دیگه نه خودم و میشناختم نه حلال و حروم!

کف دستانِ افق از حرارت و استرس خیسِ عرق شد. مغزش از کار افتاد. هزاران تکه ی دور افتاده از هم در خلا ذهنش در حال پرواز بودند. سر از هیچ چیز در نمی آورد.

_شهروز که حرکت کرد مادرم روز به روز پیرتر شد. پادردش بیشتر شد زیرا من لیاقت نداشتم مثل برادرم چهارنگاهی حواسم و بهش جمع کنم ببینم کجا میره. پنهون از من کار میکرد. پله میشست. سبزی پاک میکرد. خیاطی میکرد. هرکاری که برای کمرش سم بود و شروع کرد. انگار قسم خورده بود خودش و داغون کنه و من و رو سیاهِ شهروزگار!

نفسِ افق در سینه حبس شد. نگاه یخ بسته اش به چهره ی آشنای او چسبید و تکه ها تک به تک کنارِ هم نشستند. امیر کف دستش را جلو برد و کف دستان خیسش را گراهی شد.

_اوج بدبختی رو وقتی حس کردم که فهمیدم مادرم، کسی که براش حاضر بودم زیستنم و بدم برای تو شده همدم و داره تو خونتون دولا راست میشه. مردم افق. مسیرِ نفسم بسته شد. من همه ی ذلت های دنیا رو به جون خریدم که اون کار نکنه. که اون فکر و خیال نکنه. که اون به پسرش برسه و کمرش خم نشه. اما خودم با پای خودم ستون کمرش و شکستم!

افق تکان محکمی خورد. احساس میکرد ستونِ فقراتِ او هم زیر این کلمات در حال شکستن است. دیگر حتی نای پلک زدن هم نداشت. با آخرین توانی که در تن داشت لب هایش بی اراده تکان خورد و نام او را بر زبان آورد:

_سیاوش؟

امیر شرمنده سر تکان داد.

_سیاوشم. سیاوشِ مونس. همونی که حاضر بود روی سرش قسم بخوره. همون بی لیاقتی که باعث شد حیاتِ همه جهنم بشه! همونی که از بچگی همش تمایل داشت بسازه اما در نبود برادرش فقط خراب کرد.

افق از جا برخاست. دیگر توان ماندن نداشت. اگر فقط کمی بیشتر میماند بی شک برای همیشه فرو میریخت. هنوز قدمی برنداشته بود که صدایش را از پشتِ سر شنید.

_به همین زودی جا زدی؟ هنوز هیچی بهت ناظهار کردم افق. هنوز هیچی نمیدونی!

پاهایش به زمین چسبید. جهان در اطرافش در حال چرخش بود. نه، دیگر توانش را نداشت. حرف هایی که تمام جهانیش را زیر و رو کرده بود هنوز هیچ چیز نبود؟!!

_نمیخوای قلبیلِ این همه دروغ و بدونی؟ بشین گوش کن افق. بذار اگه ازم رو برمیگردونی حد اقل دلم به این خوش باشه که کوچیکترین چیزی ازت مخفی نمونده!

برگشت و با ترس نگاهش کرد. معمای نگاه های بیگانه ی دیوانه اش در حال حل شدن بود. سدِ مقاومتش شکست و اشک مانند سیل از متوجه شدگانش جاری شد.

_دیگه چی مونده؟

سیاوش فاصله را تمام کرد. رو به رویش توقف کرد و با کف کف دست اشک دیدهش را پاک کرد.

_برای نفرت از من خیلی چیزا! میمونی بشنوی یا میری و ترجیح میدی با همین گوش داده های نصفه نیمه هردومون توی برزخ باشیم؟

افق با دیدهانی خیس نگاهش کرد.

_چرا؟

_بیا بشین افق. داری میلرزی!

بی مقاومت بازویش را به کف دستِ او سپرد و بار دیگر نشست. اشک هایش قطره قطره روی پالتویش میچکیدند. انگار خودشان هم میخبر داشتند که به پیشوازِ یک فاجعه ی بزرگ میروند!

_برای بیرون کشیدنِ شهروز به هر دری زدم. هرجور معامله ای با بهروزگاری کردم قبول نکرد. آخرشم برای اینکه من و از سر خودش دور کنه اظهار کرد پونصد میلیون و بیار تا رضایت بدم. از قانون خبر نداشتم. نمیدونستم داره بازیم میده. پونصد میلیون برای آدمی مثل من به اندازه ی یه زیستن بود. من یه تعمیرکار ساده و یه دانشجوی بدبخت بودم. از کجا میتونستم این همه پول جور کنم؟ اواخر ترم بود و منم تو جهانی جهنمی خودم کف دست و پا میزدم که متوجه شدم یکی از همکلاسیام بدجور تو نخمه. تا اون وقت در بندِ دختر و دوست دختر بازی نبودم. ولی این یکی فرق داشت. بچه ها بهش میگفتن کیفِ پول! انقدر پا پیچم شد و برام عشوه اومد تا اینکه یه فکری مثل خوره به جونم افتاد. پیش خودم اندیشیدم شاید بشه صد تایی ازش گراهی شد. برام غنیمت بود.

آهی کشید و بدون اینکه نگاهی به افق بیندازد ادامه داد:

_از قشر مرفه متنفر بودم. همیشه میدیدم چجوری از کادوی تولدشون که ماشینای چند صد میلیونی بود حرف میزدن و امثال ما رو مسخره میکردن. از همون اولش از خرد شدن متنفر بودم. دوست نداشتم پیششون کم بیارم. اسمم و امیر معرفی کرده بودم. چیزی هم از زیستنم نمیگفتم. منو یه دانشجوی ساده ی شهرستانی میدونستن بهتر بود تا اینکه بفهمن خونم کجای تهرونه و از دانشگاه که در میام میرم تو یه چاله ی سیاه تا نصف شب جون میکنم! کاری هم به کسی نداشتم ولی این دختره بد پاپیچم شد. خلاصه اینکه خریت کردم و باهاش دوست شدم. حرف زدن با من و بیرون گشتن براش مثل آب خوردن بود. نه شرم و حیا حالیش بود و نه پولایی که ته جیبم میذاشت به نگاهش میومد. کم کم منو وارد جمع های خودشون کرد. جمع هایی که تنها بین دختراش رقمای نجومی رد و بقلب میشد. به خیال خودم اگه از کنار هر کدومشون صد تا میکندم مشکلم حل بود. مگه صد میلیون چقدر کنار ثروتای بی نهایتشون به نگاه میومد؟

افق دستش را روی قفسه ی سینه اش گذاشت و چنگی به لباسش زد. داشت نفس کم می آورد. هر جمله ی سیاوش که حقیقت را روشن میکرد راه نفسِ او را کمی بیشتر از قبل میبست. سیاوش هنوز نگاهش نمیکرد. میهراسید با یک نگاهِ کوتاه توانش در هم بشکند و نتواند ادامه بدهد.

_از همون دختر شروع کردم و خودم و کشیدم بالا. یکی.. دو تا سه تا.. از هرکدوم یه چیزی کندم. خیال میکردم با این کار هم کار خودم راه میفته هم اونا تاوان این همه خوشی و بی دردی رو میدن. براشون مهم نبود افق. نه عفت، نه آبرو.. نه پول، نه خانوادشون. انقدر تو دنیای خودشون غرق بودن که به فکرشونم نرسه یکی داره از کنارشون میخوره و بزرگ میشه.

چنگی به موهایش زد و به طرفش برگشت.

_تا اینکه رسیدم به تو. تویی که پول و داراییِ پدرت شهره ی شهر بود. میتونستی برام گزینه ی آخر باشی. مرحله ی غول!

افق کف دست روی گوش هایش گذاشت و با آوایی لرزان بیان کرد:

_بسته نمیخوام بشنوم!

امیر کنارش نشست و با خواهش نگاهش کرد.

_بذار بگم بعد بمیرم. بذار بگم افق!

افق سرتکان داد.

_نمیتونم. دیگه نمیتونم!

امیر سرش را پایین انداخت و بی توجه به او ادامه داد:

_فکر کردم از جنس همونایی. برام سخت بود باور اینکه حتی یک نفر پیدا بشه که بتونه بین این همه پول و امکانات معصوم و اصیل بمونه. بهت نزدیک شدم. خودم و عاشق سینه چاک نشونت دادم. انقدر پا پیچت شدم تا دیگه نتونی پسم بزنی!

آوای افق را شنید که با گریه گفت:

_عاشقت شده بودم!

سر بالا کرد. مشاهده کردن اشک های افق او را تا مرزِ جنون کشاند. کشیده شد و رو به رویش توقف کرد. فریاد زد:

_خوب منم شدم لعنتی. قرار نبود ولی شدم. قرار نبود انقدر پاک و معصوم باشی. قرار نبود انقدر با خوب بودنت حالم و بد کنی که روز به روزگار از خودم بیشتر متنفر بشم. قرار نبود بت باورم و بشکنی. افق قرار نبود انقدر خودت و بهم تزریق کنی که وقتی به خودم بیام که ببینم دارم تو یه لحظه نبودنت میمیرم.

گریه ی افق که شدت گراهی شد صدای او هم بالاتر رفت.

_اولش بیان کردم تظاهره. بیان کردم ریاست. خودمو به در و دیوار کوبیدم. چشمامو کور کردم تا باور نکنم فرق داری. اما جنس تو انقدر متفاوت بود که نگاهِ کور و گوشِ کرم بیدار کنه. وقتی فهمیدم فرق داری که به بودنت عادت کرده بودم. دیگه قلبم بازی نمیتمایل داشت. قلبم بودنت و بهونه میکرد. درک کرده بودم حتی اگه پولم جور کنم نمیتونم شهروز و بیرون بکشم. فهمیده بودم بازی احمقانه ای که راه انداختم بی نتیجست اما باز داشتم ادامش میدادم. خودمم نمیدونستم چمه. روانی میشدم وقتی اسم اون یارو فراز پیش اسمت میومد. روانی میشدم وقتی بودنت و کنار کس دیگه ای تصور میکردم. روانی میشدم وقتی فکر میکردم آوات میخواد برای کس دیگه ای بشه! دیر به خودم اومدم افق!

کف دست های افق از روی گوش هایش پایین افتاد. هق هق بی آوا تمام تنش را میلرزاند. امیر جلو حرکت کرد اینبار رو به رویش روی زانو نشست. کف دستان لرزانش را گرفت و با احساس اظهار کرد:

_وقتی به خودم اومدم که تو وجودت حل شده بودم. تو امیر و تو خودت حل کردی. انقدر عاشقیت خالص بود که همه ی ناخالصی ها الک بشه و فقط خودم بمونم. با تو سیاوش و دوباره پیدا کردم افق. باتو خودِ گم شدم و پیدا کردم!

سیاوش میان اشک لبخند ضعیفی زد.

_میدونی کِی متوجه شدم عاشقتم؟

بوسه ای بر سرانگشتانِ سرد افق زد.

_روزگاری که باهم راهی شدیم پیش امیر محمد درک کردم برام فرق داری. وقتی اونجوری داشتی اون پسربچه رو بغل میکردی همه ی وجودم گرم میشد. تو ذره ذره توی خونم تزریق شدی. انقدر آروم و قوی که مدت زیادی مست وجودت بودم بدونِ اینکه بفهمم عاشقتم!

افق سرش را با گریه به طرفین تکان داد. سیاوش ملایم سرش را روی زانویش تکیه داد و با بغض گفت:

_با همه ی اینا رهات کردم. ازت فاصله گراهی شدم. بهت گفتم به درد هم نمیخوریم. میتمایل داشتم تا دیر نشده کاری بکنم. تمایل داشتم حیاتت و بکنی ولی دیر شده بود. هم برای تو هم برای من. این دیگه تمایل داشتِ سرنوشت بود که بیخیالِ هم نشیم. نه تو منو به حالِ خودم گذاشتی، نه من تونستم چشم ببندم و اجازه بدم شریک فرصت طلب پدرت تو رو داشته باشه. فکر میکردم بهت مدیونم. به خاطر بازی که ازم خوردی مدیونم نذارم با آدمی که تظاهر میکنه عاشقته باشی ولی دِین نبود. خون جلوی نگاهام و گرفته بود. افق اگه مال هر کسی جز من میشدی من نمیتونستم..

افق دستش را تکیه گاه بدنش کرد و کشیده شد. سیاوش سرش را بالا کرد. نگاهِ افق سرد و بی جان به رو به رو بود. کشیده شد و مقابلش ایستاد.

_حق داری نگام نکنی. حق داری نخوای تا آخر عمرت منو ببینی. من اینم.. انقدر برات کمم. انقدر غرق گناهم که نتونم کف دستت و بگیرم و بگم نرو. اما بهم اظهار کردی دوستم داری. برای اامان بار تو حیاتم یکی رو باور کردم. برای اولین بار تو زیستنم یکی پیدا شد که منو برای خودم بخواد. انقدر بخواد که حتی ازم نپرسه کی ام و از کجام؟ برای اامان بار تو حیاتم بی تکیه گاه و رو پای خودم یه کار کردم. خودم تنها عاشقت شدم افق. اینبار بی دخالت و حمایت هیچ کس. غلط کردم. بیجا کردم. لقمه ی بزرگ تر از دهنم برداشتم ولی دوستت دارم. بینِ این همه دروغ میتونی این حقیقتِ پر رنگ و ببینی؟

افق لبش را به دندان گرفت و بی صدا از کنارش گذشت. سیاوش ماند و یک جایِ خالی رو به رویش. نگاهانش را با درد بست. دردی که با یک لحظه رفتنش اینگونه او را از پا در آورده بود و قرار بود مداوم باشد. بدونِ اینکه سرش را برگرداند و ببیند دخترک چقدر دور شده خودش را روی زمین رها کرد. زانوهایش را بغل کرد و سرش را رویشان گذاشت. بازی تمام شده بود. به همین سادگی بزرگترین بازی حیات اش را باخته بود. مگر تاوانِ یک مسیرِ اشتباه چقدر بود؟

***

آخرین روزِ اسفند ماه بود ولی بهار به‌شدت زودتر از آغازِ سالِ نو شروع شده بود. هوای تهران با تمام آلوده بودنش بوی بهار میداد. برایش استشمامِ این هوای آلوده اما بهاری تحتِ هر شرایط خیلی بهتر از استشمام بوی ترشیدگی و عرق مردهای سبیل کلفت بندشان بود. روی آخرین پله ی تراس ویلای بزرگ جای گرفته بود و غرق در خیال، از سیگارش کام های سنگین میگرفت. چشم نرّه غول های بهروزی لحظه ای از رویش برداشته نمیشد. از این حبسِ بصری متنفر بود. روزگاری را تصور میکرد که از این خانه ی مخوف و لعنتی خارج شود. قطعا در آن روزگار قبل از بهروزگاری ترتیبِ این نرّه غول ها را میداد. بدش نمی رسید بعد از مدتی استراحت دستانش تن و بدنِ چند گردن کلفتِ عوضی را بنوازد. دندان قروچه ای کرد و سیگارِ نصفه را با حرکت دو انگشت به دورترین نقطه ی حیاط پرتاب کرد. هموقت در حیاط هم باز شد و نوچه ی بهروزگاری که در تمام این روزها برای کف دست به آب رفتنِ شهروزگار هم با او همانگ میشد از در وارد شد. با شتاب از جا برخاست و چند قدم جلو راهی شد. همزمان دو مردِ نگهبان هم کف دست از هم باز کردند و گارد گرفتند ولی خیالِ شهروز فقط و فقط دانستنِ یک چیز بود! چیزی که برایش چندین روزگار به بهروزگاری و سگ هایش التماس کرده بود.

مقابل افشار از حرکت ایستاد و عصبی پرسید:

_چی اضافه کرد؟

افشار گوشی سیاه رنگی از جیب کتش بیرون کشید و مقابل شهروزگار نگه داشت. ولی هنوز دست شهروزگار به گوشی نرسیده بود که موبایل را عقب کشید و با جدیت اظهار کرد:

_همونطور که قول دادی فقط حق دو تا تماس و داری. همینجا و کنارِ من! در ضمن، محض اطلاع باید بگم خطت کنترل میشه!

شهروز زبانش را با حرص روی دندان هایش کشید و لبش را به یک طرف جمع کرد.

_دیگه؟

_شهروز؟ آقا رو خوب میشناسم. توهم منو بشناس. مرده و زنده ی کسی مثل تو قابل توجه هیچ کس نیست! آقا دوست نداره آسیبی به جونت برسه. عاقل باش!

سرش را به طرف مخالف چرخاند و با زور و اکمسیر تکان داد. افشار گوشی را مقابلش گحرکت کرد و با ابرویی بالا حرکت کرده شمرده شمرده گفت:

_به اخوی بسپار اگه جونت و دوس داره زبون به دهن بگیره و آروم بشینه جاش!

خیره و عصبی نگاهش کرد. از همان نگاه های شهروزگاری که تنها مختصِ او بود. از همان ها که تنها چند ثانیه اش برابر میشد با اطاعتِ یک قوم! افشار دیگر طولش نداد و گوشی را به دستش سپرد. شهروز نگاهش را با زور از او گحرکت کرد و همزمان اسم او را هم به لیست بلند بالایش اضافه کرد.

گوشی را دست گرفت و چند لحظه چشم بست تا شماره ی سیاوش را به خاطر بیاورد. اعداد را یک به یک وارد کرد و گوشی را روی گوشش گذاشت. هنوز اامان بوق تا انتها زنگ نخورده بود که آوای سیاوش داخل گوشی پیچید:

_بله؟

نفس راحتی کشید.

_خودتی سیا؟

از همان پشتِ گوشی بند حرکت کردنِ نفس سیاوش را تشخیص داد.

_شه..شهروزگار داداش..

_زیاد وقت ندارم سیا. گوش بگیر ببین چی میگم.

_شهروزگار کجایی؟ میدونی چی بهم گذشت؟ چجوری فرار کردی. حالت؟ حالت خوبه تو؟

اخم سختی چهره اش را پوشاند و سرد تر از هر وقتی بیان کرد:

_به خاطر خودت بهتره چیزی ندونی. فقط بدون من خوبم. قرارم نیست بد باشم. یه مدت نمیتونم دورو برِ تهران آفتابی بشم.

نگاهِ افشار را روی خودش حس کرد و ادامه داد:

_به ننه هم بگو نگران نباشه!

_شهروز معلوم هس چی میگی؟ کجایی تو؟ بگو بیام دنبالت. نمیذارم پلیس بو ببره. بذار کمکت کنم داداش!

_سیا دو دیقه خفه خون بگیر ببین چی میگم بهت. دارم میگم هرچقدر کمتر بدونی برات بهتره. برو بتمرگ خونه مراقب ننه باش. تا حالا حتما از در و همسایه متوجه شده فرارم و. سیا یه تار از موش کم شه خودت و مرده بدون. اینو دارم جدی میگم!

سیاوش از لحن جدی و بی مهر برادرش جا خورد. ولی نگرانی اش آنقدر زیاد بود که جز سلامت شهروزگار به چیز دیگری نیاندیشد.

_معدت چطوره؟ من دارم اینجا میمیرم تو میگی هیچی ندونی بهتره؟ داری چیکار میکنی شهروزگار؟

_نترس.. من هیچ وقت کاری نمیکنم که پیشونی خودم و خانوادم و سیاه کنم. داداشت و نشناختی؟

سیاوش کمی مکث کرد. این دوپهلو حرف زدن ها مختصِ او نبود. اویی که مردِ داد و بیداد و رک گویی بود!!

_داداش..

The post رمان سیاه بازی پارت ۱۳ appeared first on رمان دونی.