رمان سیاه بازی پارت ۱۴

_نمیتونم بیشتر از این حرف بزنم سیا.

کمی مکث کرد و گوشی را با نهایت زورش در کف دست فشرد.

_مراقب خودتون باشین. دلواپس منم نباشین. من خوبم.

دیگر برای جوابِ او مجالی نداد و تماس را قطع کرد. چند لحظه به صفحه ی خاموش گوشی خیره شد و با دلخوری و حرص لب به دندان گحرکت کرد. به درجه ای از خشم رسیده بود که تنها با شنیدن نامِ برادرش دیوانه میشد. چه رسد به گوش دادن صوتیش و خاموش ماندن!

_آخرین تماستم بگیر تموم کن. من وقت ندارم تا شب اینجا منتظر تو بمونم.

بی نگاه به چهره ی افشار سرش را تکان داد و استغفاری زیر لب گفت. شماره ی دوم را گراهی شد و گوشی را روی گوشش گذاشت. برعکسِ سیاوش جواب دادنِ او آنقدر طولانی شد که داشت نا امید میشد. همین که میل داشت تماس را قطع کند آوایش در گوشی پیچید:

_بله؟

_کجایی تو مردک؟

_داداش تویی؟ نوکرتم من به مولا. کجایی داداش؟ اگه بدونی سیاو..

_زنگ نزدم برام ضغری کبری بچینی. چه خبر؟

_شهروز داداش محله پرِ ماموره. همه دلنگرونن. تو این اوضاعِ قاطی بازم خبر..

_آره تو این اوضاع قاطی بازم خبر میخوام. باید بدونم پسره ی الدنگ داره گندشو تا کجا پیش میبره!

نفسی گرفت و گفت:

_جمتوجه شدا خبر زیادی ازش ندارم. نمیدونم با دختره به کجا رسیده. فقط میدونم اوضاعش به‌شدت داغونه داداش. چشاش خونه. مونس خانوم هم از خونه بیرونش کرده..

شهروزگار کف دستی به صورتش کشید و با خشمگینت گفت:

_ننه فهمید؟

_متوجه شد داداش. تا اونجا که من خبر دارم متوجه شد چراکه شنیدم چند وقتیه حالش خوش نیست.

گوشی را پایین آورد و زیر لب گفت:

_تف به غیرتت سیاوش!

گوشی را دوباره بالا آورد.

_داداش کجایی؟ میخوای بیام پیشت؟ نمیگم به کسی جاتو!

_تهرون نیستم. تو کاری هم که بهت ربط نداره نخود نشو. فقط چشم از رو سیا برنمیداری شیرفمی؟ من یه مدت پام گیره. ولی..

نگاهی به افشار کرد و از لای دندان هایش با حرص گفت:

_اما دیر یا زود برمیگردم. اون وقته که خدا هم بیاد پایین نمیتونه سیاوش و از کف دستم بکشه بیرون!

صوتیی از آن طرف خط نمتوجه شد. به خیالِ اینکه تماس قطع شده نگاهی به صفحه انداخت.

_اونجایی؟

آوایش ناراحت شد و گفت:

_بسیار خرابه داداش. انگار اوضاع…

حرفش را دوباره قطع کرد

_تو کاری به اوضاعش نداشته باش حبیب. اگه میتونی رفت و وارد شدت و تو خونه جمشاهده کردش بیشتر کن…

حبیب نفس عمیقی کشید.

_رو چشمم!

_فعلا باید برم. نیازی نیس که سفارش کنم گند نزنی که؟ هان؟

_نه داداش. حواسم شیش دنگ روشه. فقط زیاد سخت نگیری. نمیشه؟

با اشاره ی افشار عصبی سرتکان داد و چشم بست.

_یکی باید ادبش کنه حبیب. چنان درسی بهش بدم خودش به کرده اش پشیمون بشه. فعلا خداحافظ!

نفسش را بیرون داد و گوشی را مقابل افشار گرفت. افشار با پوزخندی کریه گوشی را از کف دستش قاپید و سیمکارت را از داخلش خارج کرد. همانگونه که سیمکارت را از وسط نصف میکرد با ابرو به داخل اشاره داد و با تمسخر اضافه کرد:

_هوای آزاد برای معدت زیاد خوب نیس. برو تو یکم استراحت کن!

شهروزگار بی حرف پشت کرد و جاده خانه را پیش گرفت. آنقدر عصبی بود که حوصله ی بحث با کسی مثل او را نداشته باشد. کارهای سیاوش، اظهار کرده های حبیب و متوجه شده هایش دوباره در گوشش زنگ میزد. بار دیگر دستانش از حرص عرق کرده بود. مجدداً پیشانی اش نبض دار شده بود. مجدداً و صدباره خودش را به خاطر این همه کوتاهی لعنت فرستاد. شاید اگر به جای دوست بودن با برادرش کمی بیشتر با سیاست حرکت کردار میکرد ابداً حتی بعد از مرگش هم اینگونه به جاده کج نمیرفت و حقیقت زیستن شان را گم نمیکرد. در حقیقت او از همه کس ناامید تر شده بود.. چرا که روی سیاوش حساب دیگری باز میکرد!

***

تقه ی آهستهی به درِ اتاق زد و منتظر ایستاد. صدای موسیقی ملایم و ساکتی از داخل اتاق متوجه شده میشد. وقتی جوابی از سوی او نگراهی شد کف دستگیره را ملایم پایین کشید و برای اولین بار بی اجازه وارد حریم خصوصی دخترش شد. در را تا نیمه باز کرد. افق گوشه ای از تختش قرار گرفته بود و سرش را میان زانوهایش گذاشته بود. صدای موسیقی آزار دهنده نبود اما سوز صدای خواننده موج منفی زیادی در فضا ایجاد میکرد. افق متوجه حضورِ او نشد. ملایم پیش رفت و با لمس صفحه ی مانیتور موسیقی را متوقف کرد. هموقت سرِ افق هم بالا وارد شد و روی قامتِ پدرش قفل شد.

ارقلبان که به طرفش قدم برداشت به احترامش نیم خیز شد. ارقلبان کف دست روی زانویش گذاشت و او را به جای گرفتن مجدداً واداشت. کنارش روی تخت قرار گرفت و بی حرف به چهره ی مغمومِ او دیده دوخت. چهره ای که در تمامِ این چند روزگار برای اولین بار در عمرش از او میمتوجه شد!

افق سرش را پایین انداخت و مشغول بازی با انگشتانش شد.

_کِی اومدین؟ ندرک کردم!

_چند روزگاره که میرم و میام اما نمیفهمی.

افق بی جواب لبهایش را روی هم فشرد. نمیخواست پیش دیده پدرش هم بشکند. در تمام این چند روزگار به اندازه ی کل عمرش اشک ریخته بود!

_افق بابا چی شده؟ کجان اون خسته نباشیدای همیشگیت؟ اونم درست وقتی که از همیشه خسته ترم؟

سر بالا کرد و به نگاهان پدرش زل زد.

_شاید منم خسته ام بابا. ممکن نیست؟

ارقلبان موشکافانه و دقیق نگاهش کرد.

_به خاطر جریان تمایل داشتگاریه تمام این فاصله ای که بینمون افتاده؟ مگه نگفتی نه و تموم نشد؟ مگه من و تا مرز سکته نبردی؟

_بابا خواهش میکنم. تو شرایط نیستم که دربارش حرف بزنیم!

_من فقط میخوام بدونم چی باعث شده اینجوری تو خودت باشی؟ اینکه زیر چشمات اینجوری پف کنه.؟ هان؟

افق نفس عمیقی کشید و زیر لب گفت:

_هیچی!

و آنقدر در همین “هیچی” کوتاه آه و حسرت و درد پنهان بود که تا انتهای قلب ارقلبان آتش گحرکت کرد. او را به خودش تکیه داد و سرش را نوازش کرد.

_تو دیگه با من و این زندگی قهر نکن افق. دلم فقط به تو خوشه.تویی که نه قهر بلدی نه تو تمام مدت حیاتت یک بار خودت و توی اتاق حبس کردی. بذار قلبم به یه چیز خوش بمونه!

_من دلم به کی خوش باشه بابا؟

آوای لرزان دخترش را که شنید خودش را عقب کشید و با اخم سنگینی نگاهش کرد. گونه های خیس افق ضربان دلش را شدت بخشید.

_چی شده افق؟

افق سر تکان داد و اشک هایش را پاک کرد.

_هیچی!

_به من نگو هیچی. میدونم یه چیزی شده!

خاموشیش را که دید دندان روی هم فشرد.

_فراز چیزی بهت اظهار کرده؟ بهش اظهار کرده بودم که دیگه..

_پدر فراز چیزی نگفته. خواهش میکنم بیخیال شید!

_بیخیالِ این وضعت؟ چی رو داری ازم پنهون میکنی افق؟

افق قلبشکسته و خسته نگاهش کرد.

_بذارین یک بارم من یه چیزی رو ازتون پنهون کنم. ممکن نیست؟

ارقلبان دوباره او را در آغوش کشید که افق با گریه گفت:

_چرا انقدر احمق فرض میشم بابا؟ چرا همه فکر میکنن میتونن به جای من فکر کنن و تصمیم بگیرن؟ منی که توی دانشگاه و بین دانشجوهام کوچیکترین چیزی ازم پنهون نمیمونه یعنی تو زندگی واقعیِ خودم انقدر احمقم؟

_تا کامل بهم نگی چی شده نمیتونم کمکت کنم دخترم.

_شما باید بگین. اول از همه از شما انتظار دارم بعد دیگرون. چرا آرزو انقدر از من متنفره؟ چرا همش با طعنه باهام حرف میزنه؟ چرا هربار به جای اینکه حرف بزنه نیش میزنه؟ بابا آرزو میگه سرت و کردی تو برف و هیچی نمیبینی. این هیچی ها چی ان که دارن جونم و میگیرن؟

ارقلبان نفسش را با آه کشیدهی بیرون داد.

_آرزو عصبیه. به خاطر اینکه فرستادمش اونجا قلبخوره. با منم همین راهی شدار و داره! مگه نمیشناسیش؟

گریه اش شدت گرفت.

_من دیگه هیچ کس و نمیشناسمم بابا!

ارقلبان کف دست روی صورتش گذاشت و نوازشش کرد.

_هیش! آروم. برای همین ناراحتی؟

افق بغضش را با زور فرو داد و چیزی نگفت. در حقیقت چیزی برای اضافه کردن نداشت. چگونه برای پدرش توضیح میداد کسی که مردِ زیستن اش شده بود و از او افقی دیگر ساخته بود به خاطر ثروتِ بی نهایتِ او این بازی را شروع کرده بود؟ چنین چیزهایی قابل تکرار در ذهن خودش هم نبود. آنقدر درشت و غیر قابل باور بود که با یک جهان اشک و هزاران هزار بغضِ فرو داده شده هم هضم نشود!

_افق خواهرت دو روزگار دیگه میرسه. دوست ندارم کنارش اینجوری ضعیف باشی دخترم. اون باید تو رو ببینه تا بتونه مثل تو حرکت کردار کنه. مخصوصا که ممکنه با این مسافرت سرش حسابی باد بخوره و هوای اینجا موندن به سرش بزنه!

افق کف کف دستش را روی پیراهن پدرش کشید و با بغض بیان کرد:

_راسته که میل داشتین دورش کنین؟ چیزایی هست که ازش بیخبرم مگه نه؟ شما دروغ نمیگین. هیچ وقت ندیدم بگین. وقتی چیزی رو انکار نمیکنین..

_ به وقتش قول میدم همه چیز تک تک برات روشن بشه. اما باور کن الآن وقتش نیست.

افق سر کشیده کرد و به چشمان دلگیر پدرش خیره شد.

_من از این وقتایی که به صلاح شماها یکهو سر میرسن و حیاتم و زیر و رو میکنن میترسم پدر.. دیگه نا ندارم. برای دونستن هیچی برام نایی نمونده!

اردلان انگشت شستش را روی گونه ی خیس او کشید و لبخندی مصنوعی ولی مقتدر بر لب نشاند.

_میخوای سال و همینجا تحویل کنیم دختر بدجنس؟ به اندازه ی کافی تو این سال از کف دست تو و اون وروجک حرص خوردم. اون که نتونست سال تحویل و پیشمون باشه! حد اقل تو لباسات و بپوش بیا پایین.

افق سرش را همراه با تکانی ساکت پایین انداخت که چانه اش اسیر دستان پدرش شد.

_این زیراه جمتوجه شدا بسیار پایین میفته افق. من طوری بزرگت نکردم که سرت و برای هر اتفاقی پایین بندازی!

افق ناراحت نگاهش کرد که چهره اش کمی سخت شد و بیان کرد:

_و در ضمن فکر نکن با جریان آرزو تونستی منو بپیچونی. درسته خسته ام. درسته پیر شدم اما یه شیر پیرشم خطرناکه. اگه بدونم عاملی تو حیاتت هست که نیاز به دخالت من داره شک نکن از هستی ساقط اش میکنم!

ترس را در چشمانِ افق مشاهده کرد. رو برگرداند و از جایش بلند شد.

_دو ساعتِ دیگه سال تحویله. بیا پایین ببین همه چیز باب میل ات شده یا نه؟ ژاکلین که هنوز از آرایشگاه نرسیده!

افق “دیده” آرامی اظهار کرد و به قدم های پدرش دیده دوخت. همین که در بسته شد گوشی را از کنارش برداشت و با نگاهان خیسش تنها پیامِ این چند روز را برای بار هزارم مرور کرد.

“شستن کف دست های سیاهم برای چیست؟ وقتی پیشانیِ سپیدت را ، دوباره و مجدداً زیر لکه ی سیاه کف دستانم خواهی گذاشت!!

لعنتیه من..؟ بگذار با همین کف دستانِ سیاه آینده ات را به مردانگیَم گره بزنم!….بالاتر از سیاهی رنگی نیست!!! “

***

فربد فنجان قهوه را به جای او از دستِ فرانک گحرکت کرد و زیر لب تشکر کرد. فرانک نگاه مضطربش را روی هر دوی آنها به گردش در آورد و در نهایت آرام گفت:

_من اتاق و حاضر میکنم گشنتون شد صدام کنید شام و بکشم!

سیاوش آه بلندی کشید و سر کشیده کرد. نگاهان سرخش را به قدم های فرانک دوخت و با صدایی آرام گفت:

_نمیتمایل داشتم همچین روزگاری تلپ بشم اینجا اما جای دیگه ای رو نداشتم!

دل فربد فشرده شد. دست روی کتفش گذاشت و گفت:

_این چه حرفیه مردِ حسابی؟ مگه کریسمسه که بخوایم بیرون از خونه برنامه داشته باشیم؟ یه توپ ترکید و چهارتا روبوسی کردیم.

سیاوش پوزخندی زد.

_فکر میکردم برای عید شهروزگارم میاد و جمع خانوادگیمون کامل میشه. نمیدونستم قراره به کل از هم بپاشیم و حتی دیگه منم جایی رو برای رفتن نداشته باشم!

_سال تحویل کجا بودی مگه؟

انگشتانش را میان موهایش به حرکت درآورد و گفت:

_جای خاصی نبودم. جلوی در خونمون از حرکت ایستادم. ننه نیومد بیرون اما عباس بعد از تحویلِ سال اومد بیرون و مشاهده کردمش. لباسای نو تنش بود. عرضه و لیاقت مادرم بیشتر از من بود!

_تا کِی میخوای برای همه ی اتفاقای حیاتت خودت و سرزنش کنی سیاوش؟ تو زندان افتادن برادرت تقصیر تو نبود! تو به اندازه ای که کج رفتی جزاشم کشیدی. دیگه خودت انقدر خودتو مجازات نکن!

_دیروز وقتی شهروز اونجوری باهام حرف زد نابود شدم فربد. طوری باهام حرف میزد انگار داره با زور دهنش و باز و بسته میکنه. بعضی وقتا از جونم سیر میشم. پیش خودم میگم برای کی موندم؟ نه درسم و تونستم ادامه بدم. نه تونستم خانوادم و از تو این منجلاب بکشم بیرون. نه تونستم طرحم و ارائه بدم و به آرزوم برسم. انقدر بین پیچ و خم بازی سرنوشت گیر کردم که آرزوهام یادم راهی شد. بعد کم کم مشکلات انقدر روی کتفم تلنبار شدن که خودم و یادم رفت.

برگشت و با حالت خاصی به چشمان فربد خیره شد.

_تا که خواستم خودم و مجدداً پیدا کنم از تو چاله بیرون اومدم و افتادم تو چاه.

آهی کشید و سرش را میان دستانش گرفت.

_شهروز.. مادرم.. افق.. دیگه تحمل ندارم فربد. این همه تنها شدن حقم نبود!

فربد شانه اش را فشرد.

_پس من چی ام اینجا؟

امیر سر بالا کرد و خسته نگاهش کرد.

_برای چی داری انقدر مرام میذاری فربد؟ برا یکی که خود تو رو به بدترین نحو پیچراکهده؟ میخوای آدمی رو تو خونت نگه داری که همه به دودره بازی و بی ناموسی میشناسنش؟

_برای من اون همه ای که میگی قد ارزن ارزش نداره سیاوش. لازم نیست برای شناختنت هم خونت باشم. اونم وقتی هم خونِ خودت تورو قد یه سرسوزن نشناخته! من بدترین روزگارای حیاتت و باهات حیات کردم. مشاهده کردم برای آزادی برادرت و به کف دست آوردن قلب مادرت چیکارا کردی. چند تا برادر اینجوری مونده تو این دوره و زمونه؟ چند تا بچه مونده؟ هرکی هرچی دلش میخواد بگه برام مهم نیست. فرانک هم مثل خواهر خودته. میدونی که چقدر روت حساب باز میکنه. اون اتاق تا وقتی که بخوای در اختیارته. کلید اینجا رو هم میدم هر وقت رفتی و اومدی نیازی به زنگ نباشه.

امیر دستانش را در هم قفل کرد و معذب و غمگین اضافه کرد:

_دنبال کار میگردم. نشد برمیگردم تعمیرگاه. روزگارا که نمیام خونه. شبا هم وقتی میام که خونه باشی. تکلیفِ شهروزگار که مشخص شد میخوام برم.

ابروهای فربد به هم نزدیک شد.

_کجا؟

صاف نشست و مقداری از قهوه ی تلخش را مزمز کرد.

_جایی که بودنم باعث آزار هیچ کس نشه. نمیدونم شاید ترکیه. شاید ارمنستان. شاید آذربایجان. همین دورو بر. متوجه شدم باکو هم حرکت کردنش راحت شده.

_پس جدی جدی میخوای بری؟!

کف دست رو صورتش کشید و به گوشی خاموشِ روی میز زل زد.

_اگه افق بهم برنگرده نمیتونم اینجا بمونم فربد. خودم و میشناسم. دیوانه میشم. نمیتونم بشینم و خوشامگاهختیش و با یکی دیگه تحمل کنم. همین الآنم با زور دارم جلوی خودم و میگیرم که بهش زنگ نزنم! که نرم پیشش و زار نزنم.

فربد بی حرف و بی آوا به نقطه ای خیره شد. سیاوش کف دست انداخت و از روی میز پاکت زرد رنگ را برداشت. آن را مقابل فربد گراهی شد و با نگاهی شرمنده اظهار کرد:

_پول خونه و ماشین و هرچی تو بانک بود این توئه. دقیقا همون مقداریه که ازشون گرفتم. میتونی این یه کارم برام بکنی؟

فربد پاکت را از دستش گرفت.

_مهسا رو آره. اما آدرس اون یکی ها رو ندارم!

_توی پاکت آدرس همشونو نوشتم. نمیخوام بفهمن دروغ اظهار کردم و دورشون زدم. بهشون بگو به حق پدریش رسید و خواست حساب شما رو هم تسویه کنه. مطمئنا هیچ کدومشون شکست عشقی نمیخورن!

فربد به رو به رو خیره شد و زیر لب بیان کرد:

_این وسط فقط افق ضربه دید!

با رسیدن اسمش سیاوش بیقرار تر از هر وقتی شد. انگار وقتی حقایق از زبان دیگری بازگو میشد شدت و دردش هم چند صد برابر میشد. گوشی را دوباره کف دست گرفت و وارد صندوق ورودی اش شد. نمیدانست چرا یک امید کوچک ته قلبش را روشن نگه میداشت.

_من برای رسیدن بهش تاوان سختی دادم فربد. از امتحان بزرگی گذشتم تا بفهمم دوستش دارم. شاید این هم فرصت و امتحانِ اونه. حتی اگه پیش خودت حرفم و خودخواهی محض بدونی بازم من معتقدم این امتحانِ افقه. وقتی ادعا کرد دوستم داره پس میتونه منو با این همه سیاهی قبول کنه. نمیتونه؟

فربد خیره نگاهش کرد.

_خودت چی فکر میکنی؟

سرش را تکانی داد و زهرخندی زد.

_دارم چرت میگم. شایدم دارم خودمو قلبداری میدم… نمیدونم!

گوشی را داخل جیب شلوارش گذاشت و از جا کشیده شد.

_اگه شب نیومدم نگرانم نباشین!

_کجا میری سیاوش؟ این وقتِ شامگاه و بدونِ وسیله. حد اقل با ماشین من برو!

سیاوش تبسم محزونی به لب آورد و ساکت بیان کرد:

_دیگه نه… دیگه تا عمر دارم دست به چیزی که حقم نیست نمیزنم. فعلا..

و بعد بدون گفتن حرفی دیگر به سرعتِ برق از خونه خارج شد.

***

کف دستان ظریف و کوچک خواهرش را لحظه ای رها نمیکرد. انگار از متوجه شدن چهره اش سیر نمیشد. چند سال بود که او را ندیده بود؟ چند قرن؟ قلبش میمیل داشت او را رو به رویش بگذارد و ساعت ها نگاهش کند. خیره شدن در آبی براق و بی کرانِ نگاهانش؛ دیدهانی که هرچند سرمای یخبندانشان اندامش را به لرزه می انداخت ، برایش مانند نفسی دوباره بود. چقدر مشتاق دیدارِ این نگاه های تخس و لجباز شده بود!

کف دستش را جلو برد و نرم روی موهایش کشید. شکل تازه ی چهره اش جذابیتش را چند برابر کرده بود. به راستی با این نگاهان رنگی و موهای روشنِ خدادادی که حالا به طرز با نمکی کوتاه شده بود و یک طرف بلند تر از طرف دیگر صورتش را قاب کرده بود، شامگاهیه دختران دبیرستانیِ غربی شده بود.

_چقدر زیبا شدی آرزو. این مقلب مو خیلی بهت میاد.

_دلم یکم تنوع میمیل داشت. داشتم تنهایی میپوسیدم.

افق نگاه خصمانه و دلخورش را به ارقلبان شکار کرد و مغموم بیان کرد:

_به خدا اوضاع ماهم همین بود . تو که حرکت کردی انگار یه چیزی گم کردیم. جات تو خونه به‌شدت خالی بود!

پوزخند نامحسوسی زد و زمزمه کرد:

_میدونم!

ارقلبان فنجان چایش را روی میز گذاشت و هممدت نگاه افق میان نگاه های معنادار آن دو قفل شد.

_چیزی هست که باید بدونم؟

حرفش با آرزو بود و نگاهش با ارقلبان. وقتی از هر دوی آن ها چیزی جز خاموشی ندید مثل تمامِ این مدت ساکت در خودش فرو حرکت کرد و چیز دیگری نسؤال کرد. تمامِ روزگار را با همه ی اصراری که آرزو برای استراحت و تنها ماندن در اتاقش داشت ، کنارش ماند. آرزو میل و رغبت زیادی برای حرف زدن با او نداشت. درحقیقت به نقطه ای رسیده بود که درست و غلط هیچ چیز را تشخیص نمیداد. حرکت کردارهای خواهر بزرگش همه از مهر بود… از نگاه و حرف هایش محبت میبارید ولی باز هم حقیقتِ زندگی به کامش آنقدر تلخ بود که تمام این محبت ها برخلاف شیریینی دهانش را تلخ تر از زهر کند! قلبش میتمایل داشت فقط یک موقعیت تنها با پدرش داشته باشد و بتواند تمام سوال هایش را بپرسد. تمام چیزهایی که اطلاع داشتنش روزگارهایش را اشک و آه کرده بود.

با فشار خفیفی که افق به نوک بینی اش وارد کرد از فکرهای آزاردهنده اش فاصله گرفت و نگاهش کرد.

_تو هنوز این عادتت و ترک نکردی؟

افق پرمهر نگاهش کرد.

_قلبم برات خیلی تنگ شده بود آرزو!

_پس کمک کن برنگردم!

نگاه افق روی چهره ی مطمئن او خشک شد و حرفِ پدرش در خاطرش پررنگ شد.

_منظورت چیه؟

آرزو شانه بالا انداخت و سرش را روی پای او گذاشت.

_نمیخوام برم. نمیخوام اونجا درس بخونم. از نظر قانونی هم هجده رو تموم کردم. هیچ کس نمیتونه زورم کنه!

_آرزو حواست هست چی میگی؟ مهم تصمیم پدره نه قانون.!

_مهم تصمیم و خواسته ی منه. اگه تو رو میفرستاد با زور یه کشورِ دیگه قبول میکردی؟

افق کف دستش را لا به لای موهای نرمِ او به حرکت درآورد.

_اگه صلاحم تو اون بود بله. چرا که نه؟ پدر به فکرِ آیندته آرزو. وگرنه کی دلش میخواد از بچش جدا باشه؟

آرزو سرش را متاسف تکان داد.

_هنوز بسیار مونده پدرت و بشناسی افق!

_پدرت؟!

نفسش را کلافه بیرون داد و مقابلش نشست.

_پدرت. پدرمون. ددی. پاپا..چه فرقی داره؟ مهم اینه که همیشه همه ی تصمیم های مهم حیاتمون و اون میگیره!

_آرزو من واقعا دلیل این همه سردی رو نمیفهمم. فکر کردی حواسم نبود چقدر سرد باهاش روبوسی کردی؟ اونم تویی که بیست و چهار ساعته از گردنش آویزون بودی. خوب میدونم داره یه اتفاقایی میفته که من ازش بیخبرم!

آرزو موشکافانه نگاهش کرد.

_تو چی؟ برای تو چه اتفاقی افتاده که اینجوری تو خودتی؟

افق در خاموشی نگاهش کرد. آرزو شخص مورد اعتمادی برای درد و قلب نبود! میان این همه گرهِ کور تنها مانده بود حادثه ی تلخ محبت حیات اش به گوش اردلان برسد. آن وقت بود که همینقدر جاده نفسش هم گراهی شده میشد. رو برگرداند و بار دیگر در جهانی خودش فرو رفت.

آرزو مقابل آینه از حرکت ایستاد و همانگونه که رژ قرمز رنگ را روی لبش میکشید از داخل آینه نگاهش کرد.

_از دوست پسرت چه خبر؟

نگاه های افق گرد شد. با تعجب نگاهش کرد که شانه بالا انداخت.

_اسمش و که نمیدونم. روی گوشیت ذخیره کرده بودی دیوانه!

افق چند لحظه دیده بر هم گذاشت و آه کوتاهی کشید.

_اشتباه متوجه شدی!

آرزو لبهایش را روی هم مالید و دوباره رو به رویش جای گرفت.

_میدونی فرقِ من و تو چیه؟ من با اقرار پیش نگاه بابا کوچیک و کوچیک تر شدم. تو هم با انکار تبدیل به فرزند مورد علاقه ش شدی! وقتی با بیست و شیش سال سن هنوز جرات نداری از اولین دوست پسرت صحبت کنی چجوری انتظار داری باهات راحت باشم و همه چیم و بهت بگم؟

قلبخوری افق چند برابر شد. دیگر خبری از حرف های سرزنشگر و نصیحت نبود. باورهایش را گم کرده بود. شاید از همان ابتدا هم حق با خواهرش بود.

_هرچی بود دیگه مهم نیست!

دیده های آرزو ریز شد. اامان بار بود که او را در چنین مسائلی منفعل و بی دفاع میدید. کف دست روی زانویش گذاشت و جدی جویا شد:

_چی شده افق؟

افق سرش را به معنای هیچ تکان داد. مهار کردن بغضش روزگار به روزگار سخت تر میشد. محبت آنقدر عمیق در تار و پود جانش ریشه دوانده بود که با یک جمله ی منفی و مخالف سر از زیر خاک بیرون میکشید و تمام عقل و قلبش را بازخواست میکرد.

-نمیدونم دقیقا بینتون چی گذشته. اما اونقدر تجربه دارم که بدونم کسی که جلوم جای گرفته عاشقه!

افق سرکشیده کرد. اشک نگاهش مهار شدنی نبود. با دیدهان نمناکش به او زل زد و با جمله ای که بر زبانش جاری شد بند قلبش پاره شد.

_اگه دوستت داره و دوستش داری سختش نکن! مهم ترین اصل همینه. هیچ چیز بیشتر از این آزارت نمیده که بفهمی کسی که براش حاضر بودی جونتم بدی ذره ای نمیخوادت!

حلقه ی اشک در چشمانش کم کم محو شد و نگرانی جای هر چیز دیگری را گرفت. این دختر واقعا خواهر کوچک و سرخوش چند ماه پیشش بود؟ دستش را جلو برد و کف دستانِ او را محکم فشرد.

_چقدر عوض شدی آرزو!

آرزو لبخند کجی بر لب نشاند.

_بزرگ شدی!

_بزرگ نشدم..

انگشت اشاره اش را روی شقیقه اش گذاشت.

_اینجام به کار افتاد!

تقه ای به در خورد و پشت بندش ژاکلین وارد اتاق شد. افق نگاه مشکوک و سردرگمش را از آرزو گراهی شد و به زنی دوخت که این روزها کلافه تر از هر وقتِ دیگری حضورش در خانه از همیشه کمرنگ تر بود.!

_ببخشید مزاحم خلوت خواهرانه تون شدم دخترا. ارقلبان باهاتون کار داره!

بعد هم با تبسمی مصنوعی از اتاق خارج شد و صدای پاشنه های کفشش در فضا پیچید. آرزو زودتر از افق از تخت پایین پرید و بدون آنکه منتظر او بماند از اتاق خارج شد. افق رو به روی آینه ایستاد و کف دستی به زیر چشمانش کشید. صفحه ی خاموشِ گوشی مثل تمامِ این چند روز برایش دهن کجی میکرد. حرف های آرزو در ذهنش تکرار شد. بعد از تمامِ این اتفاقات، آیا باز هم میشد با تکیه بر یک احساسِ خشک و خالی این رابطه را از نو شروع کرد؟ به امیر ساده و بی بهانه قلب سپرده بود. با سیاوش چه میکرد؟ با او هم میتوانست به همین سادگی و دلربایی دلدادگی را تجربه کند؟ کف دستی به موهایش کشید و بی تاب تر از هر وقتی از اتاق خارج شد. وقتی به سالن رسید همه را کف دست به سینه و منتظر مشاهده کرد.

_بیا افق. ددی مثل همیشگی برنامه های عالی چیده!

کنجکاوی اش بیشتر شد. با چشمانی پر سوال به پدرش خیره شد که دستانش را باز کرد و به او و آرزو اشاره داد تا نزدیک شودند. افق پیش راهی شد و در یک طرف آغوشش جا گراهی شد. آرزو اما با کمی مکث و تعلل، بی میل تر از هر وقت تنها به ایستادن کنار اردلان اکتفا کرد و کف دست به سینه به آن ها خیره شد.

_قصد کردم برای تولدت یه مهمونی ترتیب بدم.

دستِ افق از روی سینه اش پایین افتاد و ناراحت نگاهش کرد. مطمئن بود اردلان از میزان نفرتش به مهمانی های این منزل خبردارد.

_پدر؟

_دلواپس نباش. یه مهمونی کاملا عادی و پرانرژی!

ارقلبان به طرف آرزو برگشت و چشمکی زد.

_میتونید دوستاتونم دعوت کنید. میخوام یه جمع باشه پر از جوون. دوست دارم از این حال و هوا بیاید بیرون!

چشمان آرزو درخشید ولی افق هنوز ناراضی نگاهش میکرد.

_نمیشه یه جمع خودمونی باشیم؟ من از تولدای شلوغ خوشم نمیاد!

ارقلبان سرش را جلو برد و بینی اش را به بینی او مالید.

_این حوصله باید برگرده جاش. دوست ندارم تا آخرِ عید خودت و تو اتاق حبس کنی. برای خواهرت هم یکم روحیه لازمه!

به طرف آرزو برگشت که با حالت خاصی نگاهشان میکرد.

_مگه نه دخترم؟

آرزو یک تای ابرویش را بالا داد و اضافه کرد:

_چرا که نه؟ من همیشگی با مهمونی و پارتی موافقم!

ژاکلین سرش را از زیر بازوی ارقلبان رد کرد و میانِ او و آرزو قرار گرفت. چشم به نگاهانِ ارقلبان دوخت و با عشوه اظهار کرد:

_پس قراره یه جمع انرژیک داشته باشیم. هوم؟

ارقلبان گونه اش را بوسید و با تبسمی معنادار بیان کرد:

_البته! اما جمعی که لیست مهموناش مورد تایید دخترا باشن. این یک بار رو باید از پذیرایی مهمونای اصیلت صرف نظر کنی عزیزم!

ژاکلین با نگاهی به هر سه ی آنها تبسمی اجباری به لب آورد و بی توجه به نگاه های خسته و ناراضیِ افق تصمیمِ مهمانیِ شب جمعه به تصویب رسید!

***

روی همان نیمکتِ کذایی نشسته بود و نگاهش به منظره ی قشنگ بود. به روزهای گذشته اش می اندیشید. به روزگاری که در همین جا برایش مثل یک خوابِ شیرین گذشته بود. همان روزگاری که بدون اینکه بداند، دل به اامان قلبدادگی های افق بسته بود. چقدر شاد بود.. چقدر شاد بودند. حالا که جادو باطل شده بود به همان زندگی جهنمیِ قبل برگشته بود قدر تمام آن لحظات سپری شده را بیشتر میاطلاع داشت. بی شک افق برایش یک موهبت الهی بود. یک هدیه موقت و الهی از طرف همان خدایی که زیر بار مشکلات و سختی ها داشت فراموش میشد.!

لرزش گوشی در جیب شلوارش او را از خیال خارج کرد. گوشی را بی معطلی روی گوشش گذاشت و جواب داد:

_بله؟

_نمیای؟

سرِ پا از حرکت ایستاد و چند قدم جلو رفت. سنگ ریزه ی داخل کف دستش را به دورترین نقطه ی رو به رویش پرت کرد و خسته و ملایم بیان کرد:

_نمیدونم. چطور مگه؟

_فرانک قرمه پخته. الکی بیرون دور دور نکن امروزگار خونه ام.

لبش را میان دندان هایش فشرد و خودش را برای این بی کسی و ذلت سرزنش کرد.

_شما بخورین. من چند جای دیگه برای کار میخوام سر بزنم!

_سیاوش تعطیلاتِ عیده. بگو کجایی. میخوای پاشم بیام پیشت؟

به طرف نیمکت رو برگرداند. جایش توسط یک مرد و زن و کودک چند ساله شان پر شده بود. دستی به موهایش کشید و گفت:

_نه فربد میخوام تنها باشم. کاری نداری فعلا؟

_نه.. خداحافظ!

گوشی را خاموش کرد و در جیب شلوار جینش سُر داد . مجدداً به خانواده ی خوشحالِ رو به رویش زل زد. حیات همین بود. جای آدم ها خالی نمیماند، زود پُر میشد. یعنی برای افق هم این جای خالی پُر میشد؟

سویشرت بهاره اش را روی دوشش انداخت و قصدِ برگشت کرد که با متوجه شدنِ یک حضورِ آشنا در مقابلش پاهایش به زمین چسبید. کف دستش پایین افتاد و بی حرکت نگاهش کرد. میانِ پیاده روی شلوغ، از لا به لای حرکت کرد و وارد شد آدم های بی خبر از دنیای آنها تنها با چند متر فاصله مقابلِ هم ایستاده بودند. هر دو مات، هر دو مبهوت، تنها نگاهشان بود که با قدرتی مهارنشدنی به هم گره خورده بود. سیاوش زود تر از او به خودش وارد شد. با لرزش گام هایش چند قدم جلو راهی شد و رو به رویش توقف کرد. افق همانگونه صاف و مستقیم نگاهش میکرد. در دریای سیاه نگاهانش حرف های نابیان کرده موج میزد.

_سلام.

افق جوابش را نداد. تنها و تنها نگاهش کرد. تیله های سیاه و دوست داشتنی اش را. ته ریش ملایم و مردانه اش را.. موهای پرپشت و مشکی و سرکشش را که همجاده با باد بهاری روی پیشانی اش به رقص در رسیده بودند. نگاهش کرد. مات و مبهوت.. قلب شکسته و ناباور… آزرده و بی تاب به چشمانش نگاه دوخت. آنقدر میان تار و پود نگاهش نفوذ کرد که عاقبت سیاوش سر پایین انداخت و آرام تر بیان کرد:

_خوبی؟

_به نظر خودت خوبم؟

سر بلند کرد و نگاهش کرد.

_نیستی؟

افق سربرگرداند و نگاه خاکستری شده اش را به دریاچه ی مقابلش دوخت.

_خوب نیستم. تا وقتی قلبم پام و جاهایی میکشونه که فقط باعث دردم میشه حالم خوب نیست!

_قلبِ منم پامو اینجا کشونده. چرا نمیذاری این درد و تمومش کنیم؟

افق نگاهش کرد. اینبار پر از ترس و ترمتوجه شد!

_چجوری قلبم و بسپرم دستِ کسی که هیچی ازش نمیدونم؟ شدنیه؟

سیاوش نگاهی به دور و اطراف انداخت. کمی آن طرف تر یک نیمکتِ خالی توجهش را جلب کرد. نفس عمیقی کشید و پر خواهش زمزمه کرد:

_حالا من غریبه.. آدم اشتباه.. آدمِ بیخود. هرچی که دوست داری. چند دقیقه وقتت و به این آدمِ بیخود میدی؟ دلش بدجور تنگته!

افق دستانش را در هم قفل کرد و سرش را به نشانه ی نفی تکان داد. تمایل داشت برگردد که دستش اسیر انگشتانِ سیاوش شد.

_خواهش میکنم.. به خاطر قلبمون که تا اینجا اومده!

چند لحظه در دیدهانِ پر خواهشِ او خیره شد. گرمای نگاهش را تاب نیاورد. جایی که دلش تصمیم میگحرکت کرد او لال بود و بی حرکت. کف دستش را آرام بیرون کشید و تا کنارِ نیمکت با او هممسیر شد. کنارِ هم جای گرفتند. نگاهِ هر دو به رو به رو بود و ذهنشان درگیرِ یک دیگر.

_به‌شدت در ذهنش گذراندم. به همه ی اتفاقایی که تاحالا افتاد. از روزگاری که مشاهده کردمت تا روزگاری که قصد کردم دیگه نبینمت!

سیاوش سربرگرداند و به نیم رخ اش خیره شد.

_میخوای تو زندگیت نباشم مگه نه؟

افق سرتکان داد.

_تو برام کسی نبودی که یک شامگاهه بتونم کنارت بذارم. وقتی عاشق میشی دلت دیگه مال خودت نیست. هرچقدرم که شکسته باشه. هرچقدرم که له شده باشه سهمِ تو ازش فقط درد کشیدنه.

سیاوش دست روی کف دستش گذاشت و بیتاب اظهار کرد:

_افق به مولا دوستت دارم. هیچ کدوم از گندایی که زدم و انکار نمیکنم. من مردِ انکار نیستم ولی به جونِ عزیز ترین کسای حیاتم که تو هم جزوشونی دوستت دارم.

افق همانگونه خیره به رو به رو سر کج کرد و با بغض اضافه کرد:

_همیشگی فکر میکردم همین که مردِ زندگیم دوستم داشته باشه برام بسه! انقدر این خلا پر شدنش برام مهم بود که به‌شدت ساده اجازه بدم یکی این همه مدت..

_میخوای با این حرفا من و زجر بدی؟ به حدِ کافی نبودنت دیوونم کرده. تو بگو. چیکار کنم که باورم کنی؟

_باور…

سربرگرداند و با نگاه خیسش به او خیره شد.

_تو بگو چی رو باور کنم من؟ امیری رو که عاشقش شدم و پاش باورام و باختمو؟ یا سیاوشی که تو همه ی این مدت توی چشمت قرار گرفته بود و شده بود همه ی حیاتمو؟ من انقدر گیجم. انقدر منگم که هنوز نمیدونم عاشقِ کی شدم!

سیاوش کف دست روی سینه اش گذاشت.

_عاشق من شدی. من دونفر نیستم. برای هر کی باشم برای تو نبودم افق. نکن با من اینکارو!

_نمیتونم! نمیتونم بفهمم تو کی هستی. حتی میترسم اسمت و صدا کنم. دارم بین این دونفری که برای خودت ساختی لِه میشم. نه میتونم راهمو بکشم و زیستنم و ازت جدا کنم. نه میتونم طوری رفتار کنم که انگار هیچی نشده.

اشک از چشمش چکید و با درد زمزمه کرد:

_حالم بَده!

سیاوش سرش را هممسیر با تبسمِ غریبی برگرداند.

_حق داری.. شاید وقتی امیر بودم با همه ی پوشالی بودنم چیزایی داشتم که بتونم باهاش داشتنت و تصور کنم اما حالا چی؟ آدمی ام که از همه طرد شده. همه ازش رو برگردوندن. کسی که به‌شدت سعی کرد درست کنه اما فقط گند بالا آورد. من مورد تایید هیچ کس نیستم. بودن با من و هیشکی نمیتونه برات تضمین کنه. من آس و پاسم. کل افتخارم یه طرحِ نصفه و نیمه ست که وسوسه ی گناه نذاشت حتی اونم به سرانجام برسونم. از دارِ جهان یه مادر داشتم که با تیپا از خونش پرتم کرد بیرون. در حالِ حاضر آویزون دوستمم. روزا توی پارک میشینم مثل اُسکُلای بیکار به درختای رو به روم زل میزنم. شبا هم وقتی میرم خونش که چشمم به دیدهشون نخوره. سر و وضع واقعیمم که داری میبینی. دو دست شلوار دارم و چند تا تیشرت. همونارم از صدقه سریِ روزگارای کار کردنم تو تعمیرگاه دارم. خونه ندارم. شاید برای اجاره کردنشم پول نداشته باشم. ماشین ندارم. حیاتِ من اینه.. بسیار مسخره ست که بخوام قلب به دختری مثلِ تو ببندم و ازش بخوام باهام بمونه نه؟ به‌شدت پرروییه. خیلی بی دیده و روییه. بذار راحتت کنم افق. من اون مردی نیستم که باهاش به رویاهات برسی. من مثلِ واقعیتای تلخ زیستنم مزه ی زهره مار میدم.

سربرگرداند و صورتِ خیس از اشکِ افق را از نظر گذراند.

_با همه ی اینا میتونم صاف بایستم و بگم دوستت دارم؟ حراهی شد حق بود. دوست داشتنِ تنها کافی نیست. الآن برای اینکه مرد باشی باید شلوارت مارک باشه. برای اینکه حراهی شد تو خونه ت خریدار داشته باشه باید پشتت گرم باشه. یا به پول یا به خانواده. من هیچی ندارم که باهاش پشتم گرم باشه. یه برادر داشتم که حاضرم قسم بخورم دیگه نمیخواد سر به تنم باشه. با همه ی این اوصاف نمیتونم ازت بخوام با من باشی.. مالِ من باشی!

نچی کرد و با درد سر تکان داد.

_خیلی واسم زیادی! آدمایی مثلِ ما و از طبقه ی ما حقِ متوجه شدنِ خواب دختری مثلِ تورم ندارن. چه برسه به اینکه..

کف دست روی صورتش کشید و حرفش را ناتمام گذاشت. خسته بود.. خسته تر از آنکه بتواند برای این زندگی و داشته هایش بجنگد..

_ازت سراغ نگرفتم. بهت زنگ نزدم فقط برای اینکه میدونم شدنی نیست. تو دقیقه به دقیقه ی زمان دعا کردم برگردی. اما واقعیت زیستنم همش کوبیده شد تو فرقِ سرم و گیجم کرد. من چه با دروغام چه بی دورغام برای تو غیرممکن ترین گزینه ام. دردِ من برای خودم بسه. نمیتونم تورم بکشم بیارم تو این جهان و حیاتت و جهنم کنم!

افق لبش را به دندان گراهی شد. بی توجه به نگاه های کنجکاو و متعجب عابرین پیاده روی رو به رویش، چشمانش مانند ابر بهاری میبارید.

_برو افق.. برو و پشتِ سرتم نگاه نکن. من دیوونه ام… احمقم. یه وقت مشاهده کردی پا شدم اومدم دمِ درتون از حرکت ایستادم. یه وقت مشاهده کردی دمِ دانشگاه کمین کردم. یه وقت دیدی شامگاه تا صبح تو کوچتون بست جای گرفتم. تو برنگرد نگاه نکن خوب؟. محلم نذار. بذار کنده بشم ازت. کف دستِ خودم نیست نمیتونم نخوامت. ولی واقعیت زیستنِ من اینه! تو انقدر نامتوجه شدم بگیر تا منم بتونم قبول کنم عاشق دخترِ اشتباهی شدم!

از جا که بلند شد آوای لرزانِ افق را گوش داد.

_سیاوش؟

دیده بست و لذت شنیدنِ اسمش از زبانِ او تمام تنش را گرم کرد. برنگشت.. اگر برمیگشت دیگر دل کندن ممکن نبود.. میهراسید از سیاوش سرکشی که کف دستِ او را بگیرد و او را تا ناکجا آباد با خودش ببرد.

_اگه بخوام باهات بمونم چی؟

داغ شد. دلش در سینه ی پهنش چنان لرزید که بدنش تکانِ خفیفی خورد. سربرگرداند و نگاهش کرد. در نگاهش محبت و التماس موج میزد. چه داشت برای این دختر که برای بودن با او میخواست جهان را نادیده بگیرد؟ دوباره کنارش جای گرفت و کف دستانش را در کف دست گحرکت کرد.

_جادهی که دارم میرم پرِ تیغه.. پرِ سنگ ریزه و شیشه ست. زخمی میشی. خسته میشی!

با حالت خاصی به نگاهانش زل زد و ادامه داد:

_میبُرّی ازم.. بالاخره یه جایی میبُری!

افق بدون آنکه پلکی بزند خیره در دیدهانش گفت:

_من یک بار همین جا کفشام و در آوردم بدونِ اینکه از چیزی بترسم. بازم میتونم. من از راه نمیترسم. من از همراهم میترسم!

غم پر کشی و. لبخند ملایمی کم کم روی چهره ی مردانه اش نقش بست. خواستنِ او خودخواهیِ محض بود. داشتنش لیاقت میتمایل داشت. اما شاید یک بار هم شده در زندگی میتوانست به خودش فرصتی برای خوشامگاهختی بدهد. آن هم درست وقتی که حس میکرد او را از همیشگی بیشتر میخواهد.

فشار خفیفی به کف دستانش وارد کرد. بی شک اگر این پیاده رو خلوت بود آنقدر او را در آغوش گرمش میفشرد تا حضورشان زیر سقف همین آسمان آبی و در حضورِ خدا یکی شود. دوستش داشت. بیشتر از همواره دوستش داشت..

_باهام میمونی؟

افق اشک هایش را پاک کرد و صاف و مستقیم نگاهش کرد.

_باهات نمیمونم….فقط برای این که این اولین فرصتیه که به سیاوش میدم باهات از نو شروع میکنم. تا ته دنیا. تاهرجا هم که بری باهاتم ولی…

چهره اش جدی تر از هر وقت دیگری شد و سفت و سخت اظهار کرد:

_به مرگِ خودت ، نه هیچ کسِ دیگه ای. به مرگ خودت که برام عزیزترینی اگه کوچکترین چیزی ازم پنهون مونده باشه. اگه بدونم یه روزگارنه حتی یه شکافِ کوچیک تو این رابطه باز مونده باشه همه چیز تمومه!

سیاوش با همان لبخندِ گرم و مهارنشدنی نگاهش کرد. نبوسیدنش سخت بود.. در آغوش نکشیدنش.. لمس نکردنش سخت بود.. در این لحظات که در پوست و دل خودش نمیگنجید حتی یک نگاهِ ساده هم قلب و ایمانش را به یغما میبرد.

_به جونِ خودت قسم که هیچی برای دونستن بینمون نیست افق. هرچی بود برات باز کردم و بیان کردم. قسم میخورم تا آخرین روزی که دارمت حتی نفس کشیدنم هم آروم و بیخبر از تو نباشه. خوبه؟

افق پرمهر نگاهش کرد. هنوز در نگاهش آزردگی بود. هنوز زخم هایش ترمیم نشده بود.. هنوز قلبش صاف نبود اما جایی که عاشقی مست میکرد.. جایی که همچین باده ی خوش نوشی سرمستشان میکرد دیگر نه دردِ دلش را میفهمید و نه سوزِ زخم را. از جا برخاستند و دوشا دوشِ هم به مسیر افتادند. دستِ سیاوش دور شانه اش حلقه شد. بهار به زیستنِ هر دویشان بازگشته بود انگار.. کلی حرف داشتند.. کلی ناگفته.. کلی محبت و احساسِ کف دست نخورده مانده بود برای یک شروعِ شیرین و جذاب…

***

فربد با دیدنِ هر دویِ آنها از پشت آیفون آب دهانش را قورت داد و با نگاهی سراسر پرسش به فرانک خیره شد. فرانک از متوجه شدن رنگ چهره اش تا کنارش وارد شد و با متوجه شدنِ افق کف دست روی دهانش گذاشت. فربد تبسم پهن و زیبایی زد و با “بفرمایید” کوتاهی در را برایشان باز کرد. طاما نکشید که هر دو مقابلِ در ورودی توقف کردند. فرانک به استقبالشان حرکت کرد و با دیدن گونه های رنگ گرفته ی او و تبسمِ مردانه و دلربا سیاوش با تبسم بیان کرد:

_به به زوجِ برازنده.. جاده گم کردین؟

سپس جلو حرکت کرد و افق را نرم در آغوش گراهی شد. افق سلامی گرم به او و فربد داد و سرش را با خجالت پایین انداخت.

_راستش نمیخواستم مزاحم بشم اما..

سیاوش فشاری به کمرش وارد کرد و زیر گوشش گفت:

_زبون نریز برو تو!

برای اامان بار روی لب همه خنده ی واقعی بود. نگاه ها تردید و ترس به همراه نداشت. فضای مثبت و ملایمی بود. افق همانطور با مانتو روی کاناپه قرار گرفت و شالش را روی دوشش انداخت. سیاوش بلافاصله کنارش جا گراهی شد و بعد از یک نگاهِ طولانی و پر عشق ، طوری که فقط او بشنود اظهار کرد:

_چرا مانتوت و در نیاوردی؟

افق موهایش را پشتِ گوشش زد. نگاهِ سیاوش تا تارهای لخت و همیشگی آزاد از قیدِ بندِ کش راهی شد و برگشت.

_لباسِ مناسب ندارم. راحتم همینجوری!

گوشه ی نگاهِ سیاوش چینی خورد و با حظی وافر نگاهش کرد. طاما نکشید که از جا کشیده شد و دستش را مقابلش نگه داشت.

_پاشو بیا کارِت دارم!

نگاهان افق با تعجب روی کف دست و چهره ی خندانش چرخید. با نگاه کوتاهی به اطراف دستش را گحرکت کرد و برخاست. فربد و فرانک در آشپزمنزل مشغول چیدن میز بودند. پشت سرش وارد اتاقی شد و با آوای آرام اظهار کرد:

_کجا اومدیم زشت نیست؟

سیاوش در را پشتِ سرش بست و بی حرف نگاهش کرد. ضربانِ دلِ افق دوباره شدت گراهی شد. میخبر داشت این دلتنگی مهار شدنی نیست. دنبالِ مسیری برای فرار از این مهلکه بود که سیاوش لب از لب باز کرد و خونسرد جویا شد:

_خودت با مانتو راحتی؟

افق با استرس موهایش را پشت گوشش زد و آب دهانش را قورت داد.

_فرقی نداره ولی خوب.. لباسم آستین کوتاهه..

هنوز حرفش تمام نشده بود که سیاوش برگشت و مشغولِ زیر و رو کردنِ ساکِ روی تخت شد. طاما نکشید که پیمسیرن چهارمنزل ی کشیدهی از داخلش بیرون کشید و آن را مقابل افق گراهی شد.

_کارت و جاده میندازه؟

افق با حیرت به پیراهن خوش رنگ چشم دوخت.

_لازم نیست سیاوش. نمیتونم زیاد بمونم. اصلا میتونستم از فرانکم بگیرم..

سیاوش جلو رفت و پیراهن را روی ساعد کف دستش گذاشت. لبخند لحظه ای از لبهایش پر نمیکشید. مثلِ تازه دولید های پر شور و شوق چشمانش چراغانی بود.

_شاید دارم بهونه میکنم که بپوشیش. اگه باهاش راحتی بپوشش.

خیره در حرارتِ نگاهِ او آهسته سر تکان داد. سیاوش دستگیره ی اتاق را پایین کشید و اضافه کرد:

_پوشیدی آوام کن بیام ببینم چجوریه!

سپس بی حرف و نگاه دیگری بیرونِ اتاق ، در مسیرروی کوچک ایستاد و کف دستی به موهایش کشید. چند بارِ متوالی ریه هایش را از هوا پر و خالی کرد. حسی که درونش به غلیان درآمده بود مهارشدنی نبود. در مقابل دختری که حالا بیشتر از نیمی از زندگی اش را تشکیل میداد توانِ خودداری نداشت. اما نمیخواست با یک حرکتِ اشتباه او را از خود دور کند. مجدداً شروع کرده بود و این بار شروعش با خودش بود. امیری در کار نبود تا با تکیه بر اعتماد به نفسِ او بی ترس جلو برود و روی این حسِ تازه قمار کند. باید قدم هایش را درست برمیداشت! افق برای او مانند مرواریدی داخلِ صدف بود.

فربد با دیدنش راهش را به طرف مسیررو کج کرد و مقابلش از حرکت ایستاد.

_چی شد؟

سر بالا انداخت.

_لباسش و عوض میکنه!

فربدخنده اش را با زور خورد تا نگوید کف دست و پای این نمتوجه شد بمتوجه شد بازیهایت را جمع کن. به جایش با لبخند بیان کرد:

_اونو نمیگم. میگم چی شد که..

تقه ای به در خورد و پشت بندش صدای افق آمد. سیاوش با هیجان اما ملایم اضافه کرد:

_الآن نه فربد. الآن تو حالِ خودم نیستم!

فربد سری با خنده تکان داد و از کنارش گذشت. وارد اتاق که شد از دیدن دختر رو به رویش جا خورد. پیجادهنِ بلند و گخوشحال در تنِ دخترک زار میزد. اما با همین اوضاعِ نامرتب از همیشگی خواستنی تر شده بود.

_یکم زیادی بزرگ نیست؟

نمیتوانست نگاه از ظاهر بانمک و دلربای او بردارد. با همان نگاه سنگینی که رویش در حرکت بود پیش رفت و با حرکتِ کف دست موهایش را از داخل یقه بیرون انداخت. آبشارِ مشکی و نرم روی دوش هایش افتاد. افق دستپاچه شد و از اضطراب مجدداً به موهایش پناه برد. با کف دست آنها را پشت گوش هایش هدایت میکرد که سیاوش مچ کف دستش را گراهی شد. با حوصله و آهسته مشغولِ تازدن آستین های کشیدهش شد. وقتی هر دو آستین دستش را تا آرنج تا زد نگاهی گذرا به یقه ی بسته ی بلوزش انداخت و بیان کرد:

_اینجوری راحتی؟

افق ملایم سر تکان داد.

تبسمی به رویش زد که بند دل دخترک را پاره کرد. کف دستانش را جلو برد و خودش موهای پریشانِ افق را کنار زد. مقاومت دیگر ناممکن بود. تبِ جدایی از او آنقدر سوزاننده و دردناک بود که مانند تشنه ای دور مانده از خنکای آب عطر وجودش را آرزو میکرد. سرش را جلو برد. چشم های افق بسته شد. وقتی بالای سرش گرم شد با اطمینان و حسی شیرین تر از قبل نگاه باز کرد و خیره به نگاهِ سرخِ او شد.

_این و برام تبصره رد کن باشه؟ داشتم دیوونه میشدم!

افق سرش را با خجالت پایین انداخت. کاش میتوانست در همین اتاق محو شود و در اتاق خودش ظاهر شود. بی شک با این چهره ی گلگون و نگاهانِ سرخِ سیاوش، فکرهای نامربوط و ممنوعه ای از سر میزبانان خونه میگذشت. سیاوش که از اتاق خارج شد نفس آسوده ای کشید و کف کف دستانش را روی صورتش گذاشت. چشمش به آینه ی رو به رویش افتاد. جلو راهی شد و خودش را با دقت نگاه کرد. همانطور که حدس میزد لپ هایش قرمزِ خون شده بودند. لبش را به دندان گرفت و معذب و مضطرب از اتاق خارج شد. فرانک با شنیدن آوای بسته شدنِ اتاق از آشپزمنزل آوایش زد.

_افق جان بیا اینجا.

کف دستی مجدداً به صورتش کشید و وراد آشپزخونه شد. از متوجه شدنِ میز آماده و چیده شده لبخند شرمگینی زد و نگاهش را از سیاوش دزمتوجه شد.

_ببخشید به‌شدت به زحمت افتامشاهده کرد.

فربد همانگونه که لیوانش را از دوغ پر میکرد با حالت خاصی بیان کرد:

_خواهش میکنیم افق خانوم. شما مهمان افتخاری ما هستین امروزگار. بفرمایین.!

سیاوش صنقلبی کنارش را کمی عقب کشید و با نگاه به کنارش اشاره کرد. افق باز چشم دزمتوجه شد. این بوسه ی پرحرارت که حتی به پوستِ صورتش هم برخورد نکرده بود، در این شروعِ مجدداً با این مردِ واقعی و پر احساس، برایش به اندازه ی یک حجله ی عروسی شرمناک و پر از حرارت و خجالت بود. کنارش نشست و مشغول کشیدنِ غذا شد.

_سیاوش خان زودتر خبر ندادن وگرنه اینجوری خجالت زده نمیشدیم.

_خواهش میکنم این چه حرفیه. من عذر میخوام که سرزده مزاحم شدم!

فرانک بشقاب ته دیگ را رو به رویش گذاشت و کنارش جای گرفت.

_نفرمایید استاد. برای من یکی که افتخاره.

سپس سرش را خم کرد و رو به سیاوش که در خاموشیی ساکت مشغولِ خوردنِ غذا بود بیان کرد:

_سیاوش خان چرا ساکتین؟ حسابی شاد میزنی امروزگار!

سیاوش نگاهی چپکی به او و بعد فربد کرد.

_غذا سرد میشه. چرا نمیکشین؟

فربد برای نریز خندیدن انگشتش را جلوی بینی اش گذاشت و فرانک هم ترجیح داد این جنگِ خطرناک را دیگر ادامه ندهد. نهار میان سکوتِ ساکتش بخش قشنگیی صرف شد. وقتی سیاوش برای بار دوم بشقابش را جلو برد نگاهِ افق با تحیر رویش ثابت ماند. بدونِ نگاه کردن به او کج خندی زد و خونسرد گفت:

_اونجوری نگام نکن. میدونی چند روزه غذای درست و حسابی نخوردم؟

فرانک با حرص اظهار کرد:

_کف دستت درد نکه سیاوش خان. خوب آبرو میبری!

_اونی که باید میگحرکت کرد گحرکت کرد من چی اظهار کردم!

سپس تکه ای مرغ در بشقابِ افق گذاشت و سرش را به طرفش خم کرد.

_حواسم هست چقدر باریک‌اندام شدی!

افق معذب و خجول تبسمی به نگاه های معنادارِ فربد و فرانک کرد و مشغولِ خوردن شد. برایش تمام این توجه ها تازگی داشت. وقتی با امیر بود با وجود آن همه ابراز احساسات و جملات زیبا هیچ گاه این حسِ داغ حمایت را نچشیده بود. محبت را تازه تجربه میکرد. انگار که تا امروزگار تنها نامش را شنیده بود و امروزگار برای اامان بار لمسش میکرد. آنقدر در خلسه ی شیرینِ اتفاقات امروز غرق بود که نفهمید چه وقت همه مشغولِ صحبت شدند و او به بشقابِ خالیِ رو به رویش خیره مانده بود. با صوتی سیاوش به خودش رسید.

_به چی فکر میکنی؟

نگاهش را دورِ جمع چرخاند و از فکری که آنی به ذهنش هجوم آورد با تبسم اظهار کرد:

_به جشنِ تولدم!

سیاوش با حالتی استفهامی نگاهش میکرد که اضافه کرد:

_پدرم برای شبِ جمعه یه مهمونی تو خونه ترتیب داده. به مناسبتِ جشنِ تولدم.

سیاوش کف دست به سینه شد و جدیت به چهره اش بازگشت. به پشت صنقلبی چوبی تکیه داد و منتظر نگاهش کرد.

_خوشحال میشم اگه شماها هم بیاید. مهمونی رسمی نیست. قرار شده یه جمعِ دوستانه و پر انرژی باشه. هم به خاطر تولدِ من هم به مناسبت برگشتِ خواهرم از خارج.

فربد نگاهی با فرانک رد و بدل کرد و با رضایت گفت:

_چرا که نه! اگه سیاوش اوکی و بده ما شاد میشیم. مگه نه فرانک؟

فرانک سر تکان داد. افق منتظر به چهره ی سیاوش خیره شد که بی حرف از پشتِ میز برخاست و رو به فرانک اظهار کرد:

_کف دستت درد نکنه!

مات و مبهوت رفتنش را تماشا کرد. قلبخور شده بود؟

_دخالت نباشه ولی شاید دوست داشت تو این روزِ خاص باهات تنها باشه. میخوای برو تنها باهاش صحبت کن.

با تبسمی زوری چشم از فربد گحرکت کرد و بلند شد. مشغولِ جمع کردنِ میز بود که فرانک کف دستش را گراهی شد.

_فربد هست اینجا. شما برو با سیاوش صحبت کن!

قدرشناسانه نگاهش کرد و با تشکری زیرِ لب واردِ هال شد. سیاوش روی مبلِ گوشه ی هال جای گرفته بود و خودش را با گوشی مشغول کرده بود. کنارش نشست و کف دستش را روی صفحه ی گوشی گذاشت.

_غمگین شدی؟

سیاوش چند لحظه نگاهش کرد. چشمانش دیگر نمیلبخند زد. جدی بود و سرد.

_ناراحت؟ نه برای چی؟

_سیاوش دلخور شدی. دارم میبینم.

دست به سینه شد.

_چرا باید ناراحت بشم؟

_سیاوش؟ خواهش کردم!

سیاوش آرنج دستش را روی زانویش گذاشت و با نگاهانی ریز شده به طرفش متمایل شد.

_خودت خوب میدونی از اون جمع و مهمونی ها خوشم نمیاد. خاطره ی خوبی از آخرین مهمونی خونتون ندارم.

افق بی حرف نگاهش می کرد که دستی میان موهایش کشید و ادامه داد:

_اون پسره هم قراره بیاد؟

_نمیدونم. ولی پدر گفت هرکی که ما بخوایم اون و دعوت میکنه. میتونم بگم نیاد!

_اگه من بخوام روزگارِ تولدت و با من، فقط با من باشی چی؟

_میدونی که نمیشه..

_چرا؟ زیرا هنوز رسما مالِ من نیستی مگه نه؟

افق با چشم های گرد شده نگاهش کرد. سیاوش نفسش را پر حرص بیرون داد و کلافه گفت:

_من مالِ اون جمعا نیستم افق!

_منم نیستم اما به خاطر آرزو قبول کردم. چند روز بیشتر اینجا نیست!

_آرزو کیه؟

_خواهرم. مگه نمیگم برای عید چند روزگاره اومده؟

بی میل و کلافه نگاهش کرد.

_پدرت منو ببینه چی میگی بهش؟ میگی چون کیف پول و مدارکت و نجات داده بود یک بارم من دعوتش کردم؟

افق کف دستش را جلوی دهانش گذاشت و بی آوا ریز خندید. سیاوش کف دستش را جلو برد و با دو انگشت ضربه ای به پشت دستش زد.

_نخند خیره. جواب منو بده!

اینبار شانه بالا انداخت.

_مهم نیست. تو باشی هیچی مهم نیست!

یک تای ابروی سیاوش بالا راهی شد. به طرفش خم شد و با شیطنت گفت:

_واقعا مهم نیست؟

تردید را در دیده های افق مشاهده کرد. خودش هم نمیاطلاع داشت میخواهد حضور سیاوش را در آن جمع چگونه توضیح بدهد. تنها از یک چیز مطمئن بود. دیگر نمیتمایل داشت حتی یک لحظه را بی او سر کند. پس بار دیگر شانه بالا انداخت و بی قید و بیخیال گفت:

_نه مهم نیست!

سیاوش سرش را با تحسین تکان داد. در چشمانش زل زد و با جدیت ولی پر حس اظهار کرد:

_خوبه.. روزگار تولدت فرصتِ خوبیه تا پدرت با دولیدِ آینده ش آشنا شه!

و بعد از جا بلند شد و افق را با دهانی نیمه باز از حیرت تنها گذاشت.

***

روی پله ی آخر ایستاد و با دلواپسی به پدرش زل زد که کف دست دورِ کمر ژاکلین انداخته بود و چیزی را ساکت برایش تکرار میکرد. چهره ی ژاکلین گرفته و ناراحت بود. همین که برای ارقلبان سری تکان داد و از او فاصله گرفت، افق تکانی به خودش داد و کمی پیش حرکت کرد. دستانش خیس از عرق شده بود. نمیاطلاع داشت باید از کجا شروع کند ولی از این هم مطمئن بود که حضورِ بی توجیه سیاوش قطعا کار ها را خراب تر و سخت تر خواهد کرد.

کف کف دستش را روی شلوارش کشید و مقابل ارقلبان ایستاد. ارقلبان با تحسین نگاهش کرد. جلو حرکت کرد و پیشانی اش را بوسید.

_مثل همیشه اصیل و زیبا. رنگ سرمه ای به‌شدت بهت میاد.

افق تبسمی زد که در اثر استرس هیچ شباهتی با تبسمهای همیشگی اش نداشت. ارقلبان اخم ظریفی کرد.

_چیزی شده؟

افق مشغولِ بازی با انگشتر مروارید گران قیمتش شد. هدیه ی تولدی که صبح بعد از بیدار شدن از خواب کنارِ تختش ، همراه با یادداشت کوچکی از طرف پدرش مشاهده کرده بود. لبهایش را کمی تر کرد و نامطمئن گفت:

_راستش میمیل داشتم در مورد موضوعی باهاتون صحبت کنم!

چهره ی اردلان جدی شد. دست پشت کمرش گذاشت و او را تا کنارِ صندلی های کنارِ شومینه هدایت کرد. با رو به رو قرار گرفتن شان کار برای افق سخت تر شد. دیده های ریز شده ی پدرش دست و قلبش را میلرزاند.

_راستش من یکی رو برای امشب دعوت کردم. البته ازتون اجازه نگحرکت کردم. یعنی خوب..

اردلان کمی به جلو خم شد و در خاموشی نگاهش کرد. افق انگشتانش را در هم پیچید. کلمه ی مناسب را نمی یافت. هرچند از تفکرات باز ِپدرش آگاه بود اما باز هم یک دخترِ شرقی بود و شرم داشت. سرش را پایین انداخت و بی مقدمه بیان کرد:

_خواستم یه فرصتی بشه برای اینکه.. خوب یعنی…خوب بسیار وقت بود میتمایل داشتم باهاتون در میون بذارم اما..

_چند وقته؟

با صوتی جدی و بی انعطاف پدرش سر قد بلند کرد و دلواپس نگاهش کرد.

_زیاد نیست…

_پس قلبیل رد کردنِ فراز هم همین جوون بود؟

آهسته سر تکان داد. ارقلبان زبانش را در داخل دهانش چرخی داد و سعی کرد بر خودش مسلط باشد. باورش نمیشد آنقدر از دخترش غافل شده باشد که قبل از پیگیریِ او کار با کسی برایش به مرحله ی آشنایی رسیده باشد. نفسِ عمیقی کشید و گفت:

_میشناسمش؟

افق باز هم سر تکان داد. اردلان نگاه ریز کرد و با تعجب گفت:

_کیه؟

افق لب گزید و ملایم گفت:

_بذارید وقتی اومد خودتون متوجه میشید!

و بعد با التماس به چشمان پدرش زل زد. حالِ ارقلبان قابل وصف نبود. برای اامان بار در زیستن احساس میکرد در حیات دخترانش هیچ نقشی نداشته. در حقیقت آنقدر برای فرار از تنهاییِ زندگی به کار و اعتبارش چنگ انداخته بود که از دخترانش تا این حد غافل شده بود! سعی کرد لبخندش را حفظ کند. امشامگاه تولدِ افق بود.. نمیخواست شامگاهش را تلخ کند. از جا برخاست و کف دست در جیب شلوارش فرو برد.

_پس برای آشنایی چند ساعتی هم صبر میکنم.

سپس کف دست روی موهای افق کشید و به سرعت از کنارش گذشت..

.

.

بیشتر از نصفِ مهمان ها آمده بودند. دی جی کار خودش را شروع کرده بود و فضا را کمی تاریک تر از حد معمول ساخته بود. به درمیل داشت افق و آرزو تنها دوستانِ جوان و مورد اعتمادشان دعوت شده بودند. مهدیه زودتر از هرکس سر رسیده بود و با حرف هایش مدام افق را قلبداری میداد. شامگاهِ سختی بود. مطمئن بود همه چیز خوب و عالی پیش نخواهد رفت اما در نظرش تبصره ی تولد شاید تنها کمی میتوانست از ایجاد تنش های احتمالیِ مابین پدرش و سیاوش بکاهد. لیوانِ آب پرتقال را در کف دستش میفشرد و نگاهش به درِ ورودی بود. مهدیه دست روی بازویش گذاشت و آرام اضافه کرد:

_انقدر استرس نداشته باش افق!

برگشت و نگاهش کرد. در این کت و دامن زرشکی حتی با حفظ حجاب هم جذابتر از دوستانِ عجیب و غریبِ آرزو بود. تبسمی صمیمی به رویش پاشید و قلب مضطرب اظهار کرد:

_بسیار دیر کردن. تلفنشم جواب نمیده!

نگاهش که مجدداً به طرف درِ ورودی برگشت از متوجه شدنِ فراز یکه خورد. دندان روی هم فشرد و تمایل داشت چیزی بگوید که آوای آرزو را از سمتِ چپش متوجه شد.

_به به ببین کی اینجاست! عاشق سینه چاک هم که اومده؟!

سربرگرداند و با حیرت به گیلاسِ در دستش خیره شد. نگاهانش چند بار روی گیلاس و لب های ترِ او چرخید. آرزو گیلاس را به سلامتی اش تکانی داد و مایع قرمز رنگ درونش را تا ته بالا کشید. افق مچ دستش را گرفت و با عصبانیت غرید:

_داری چیکار میکنی تو؟

آرزو نگاه کوتاهی به مهدیه انداخت که به‌سرعت سربرگرداند و خودش را مشغول گوشی اش نشان داد. پوزخندی زد و با تمسخر بیان کرد:

_از همون زهرماری های بابا جونمونه..با کلک دودر کردم…البته طعمش افتضاحه. تو آب پرتقالت و بخور!

کف دستش را با خشم کشید و او را تا زیر مسیر پله کشاند.

_داری چیکار میکنی آرزو؟ صدات چرا اینجوری شده؟ باز شروع کردی؟

آرزو سرش را جلو آورد و گونه اش را بوسید. آنقدر زیاده روی کرده بود که با زور سرِ پا می از حرکت ایستاد. قلبش میخواست این شامگاهِ به یاد ماندنی، به بیاد ماندنی ترین شکلِ ممکن خراب شود! دیگر حالش از این همه توجه به او به هم میخورد.

_سخت نگیر دلبره. تولدته مثلا. یکم مهربون باش هانی!

افق کف دست روی پیشانی خودش کشید.کم مانده بود همانجا بنشیند و زیر گریه بزند. باورش نمیشد که آرزو دیگر از حضورِ پدرش هم ابایی نداشته باشد. کف دستش را کشید و او را با خود از پله ها بالا برد. روشناییِ جاده رو یقه ی باز سرهمِ جینش را بیشتر نمایان کرد.

_این چیه پوشیدی؟ اونم بین این همه پسر و مردِ جوون؟ تو چرا درست نمیشی آرزو؟ این مهمونی تنها برای تولد من نیست. دوست داری با این کارا ما رو خرد کنی؟

حنانه از کنارشان گذشت. گیلاس را به طرفش گحرکت کرد و برای اولین بار با لحنی تند اظهار کرد:

_این کوفتیا چرا سرو میشن حنانه؟

حنانه گیلاس را از کف دست افق گرفت و با ترس اظهار کرد:

_اردلان خان بیان کردن شاید..

دستش را بالا گراهی شد تا ادامه ندهد. با دست شقیقه هایش را مالید. چیزی به دیوانه شدنش نمانده بود. رو کرد به طرفِ آرزو که با تبسم و بیخیال نگاهش میکرد.

_تو رو به خدا برو یه آبی به سر و صورتت بزن آرزو. مگه نمیدونی امشامگاه چقدر برام مهمه؟ میخوای آبروی منو ببری؟

آرزو لبخندش را تکرار کرد و با نگاهکی اضافه کرد:

_آقای دیوونه هنوز نیومدن؟ نکنه بپیزیراه بره پیشِ اون یکی؟

“آرزو” اظهار کردنِ افق میانِ خنده ی کشیدهِ او گم شد. طولانی و متاسف نگاهش کرد و جدی بیان کرد:

_دارم میرم پایین. تا به خودت نیومدی نیا. میفهمی چی میگم؟

سپس همانگونه که کف دستش را با استرس روی گریبانش میکشید از پله ها پایین حرکت کرد. با متوجه شدنِ سیاوش وسطِ حال و دقیقا کنارِ فراز لحظه ای در جای خود بی حرکت ماند. نبض سرش با شدت شروع به کوبیدن کرد. اطراف را از نظر گذراند. اردلان در سالنِ پذیرایی و پای میزِ تنقلات و شیرینی، هممسیر با ژاکلین و چند مهمانِ میانسال ایستاده و مشغول صحبت بود. نفسِ عمیقی کشید و تا کنارِ سیاوش پیش رفت. هیچ کدام متوجه حضورشان نشدند. جمله ی سیاوش را شنید که با لحنی شتاب‌زده اضافه کرد:

_من و با خودت اشتباه نگیر!

با مضطربی دست روی بازوی او گذاشت. با کنار کشیدن و برگشتنِ سیاوش نگاهش به فراز هم افتاد که با اخم سلام کوتاهی داد و از کنارشان گذشت.

_سلام.

نگاهش را از فراز گراهی شد و دلواپس تر از هر مدت به سیاوش دوخت.

_سلام. چرا انقدر دیر کردی؟ گوشیت چرا خاموشه؟

سیاوش با تبسم سرتا پایش را نگاه کرد و ملایم اظهار کرد:

The post رمان سیاه بازی پارت ۱۴ appeared first on رمان دونی.