رمان سیاه بازی پارت ۱۵

_تولدت مبارک!

میانِ تمام قلب آشوبه هایش لبخندی زد و سر پایین انداخت. سیاوش چانه اش را بالا داد و نگاه داغش را به نگاهانِ او دوخت.

_اصلا قلبم نمیخواست توی این موقعیت و به این شکل تولدت و تبریک بگم اما..

نفسی گرفت و زبانش را روی لبش کشید.

_تولدت مبارک دلدادگیِ من!

تمامِ وجودش از گرمای شیرینی پر شد. وقت و مکان را از یاد برد. مستِ نگاه عاشق مرد رو به رویش بود که با آوای ارقلبان از خلسه خارج شد.

_ یا جهان به‌شدت کوچیکه یا شما بیش از حد خوش شانسی جوون!

سربرگرداند. به راحتی نگاهِ شماتت بارِ پدرش را شکار کرد. خودش را برای هر عکس العملی آماده کرده بود. دیگر جز توکل بر خدا جاده دیگری نداشت. کمی از سیاوش فاصله گحرکت کرد و دیدهانش با ترس روی کف دست دادنِ آن دو ثابت ماند.

_بی شک بنده خوش شانسم جنابِ حاتمی کیا.. شبتون بخیر.

نگاهِ منتظرِ ارقلبان روی سرِ پایین افتاده ی افق ثابت ماند. برای فرو ریختنِ تمام جبروتش تنها منتظرِ یک تایید بود. وقتی افق نگاهش را از او دزدید و آهسته اضافه کرد:

_سیاوشِ افخم و که میشناسید پدر؟

سرتکان داد و نخبر داشت با کدام نیرو به طرف جوان رو به رویش سربرگرداند. ابرویش را با حالتی خاص بالا داد و بی حرف به دیدهانِ مغرور و تیره ی او خیره ماند.

سیاوش نفسی گراهی شد و خونسرد گفت:

_اگه اجازه بمتوجه شد من براتون توضیح بدم!

با خوانده شدنِ نامِ افق توسط فرانک، به اجبار از آن ها فاصله گرفت و قلبش را با جهانیی از ترس و قلبهره کنارشان جا گذاشت. اردلان که دور شدنِ افق را دید با دست به سمتِ میزِ نوشیدنیِ آن طرفِ راه پله اشاره کرد و خودش جلو تر از سیاوش راه افتاد. کنارِ گیلاس های پایه کشیده ایستاد و ظرفِ بلوری را بالا آورد.

_نوشیدنی؟

سیاوش تنها به تکانِ سر اکتفا کرد. گیلاس را برایش پر کرد و با تبسمی مصنوعی بیان کرد:

_معمولا برای مهمونای خاص خودم سرو میکنم. برام یه جور عادته.

سپس ظرف را محکم روی میز کوبید. آنقدر با فشار که مقداری از نوشیدنی بیرون پاشید. دندان هایش را روی هم فشرد و با حفظ همان تبسمِ مضحک اظهار کرد:

_فکر کنم یه توضیحِ اساسی بهم بدهکار باشی جنابِ امیر سیاوشِ خوش شانس!

سپس گیلاس را مقابلش گحرکت کرد و با نگاه به آن اشاره کرد. سیاوش گیلاس را از دستش گراهی شد. نگاهش به او ذره ای تردید نداشت. عواقبِ این دعوت را اطلاع داشته پذیحرکت کرده بود. باید از نو شروع میکرد. و اگر میخواست افق را تا همیشه داشته باشد بزرگترین مرحله بکف دست آوردنِ دل و اعتمادِ ارقلبان بود. نباید پیشش ذره ای وا میداد. خیالش از بابتِ فراز راحت بود اما اگر میخواست تایید و تحسینِ او را داشته باشد در کنارِ تمام صوتقت باید مانند امیرِ همان روزها سفت و محکم می از حرکت ایستاد!

_دنبالِ فرصت مناسبی بودم تا خدمت برسم و باهاتون شخصا صحبت کنم!

اردلان با حالتی غریب و هیستیریک سر تکان داد.

_که اینطور!

_من و دخترتون مدت زیادیه به هم علاقه داریم. تنها خواستمون این بود که امشامگاه این علاقه رو باهاتون در میون بذاریم تا چیزی از کسی پنهون نمونه!

ارقلبان چند قدم جلوتر رفت و فاصله اش را با او تمام کرد.

_بسیار سریع راهی شدی جوون. به‌شدت شتاب‌زده!

_ دوستش دارم.

_تو در حدی نیستی که دختر منو دلبسته شده باشی. حواست هست؟

صوتیش آنقدر قد بلند و جدی بود که توجه چند نفر رویشان جلب شود. سیاوش نفسی گحرکت کرد و برای چند ثانیه چشم بست.

_خواهش میکنم اجازه بدین امشامگاه بگذره. همه چی رو براتون توضیح میدم!

ارقلبان بی حرف نگاهش کرد. فشار دندان هایش روی هم آنقدر زیاد بود که حس میکرد عضلات فک اش در حال له شدن است. با نگاهِ کوتاهی به پشتِ سرِ او نگاه های پرخواهش و نگرانِ افق را روی خودشان متوجه شد . هر چه که بود، هر اتفاقی هم که افتاده بود امشامگاه نباید خراب میشد. دهان باز کرد تا آخرین جمله را نصیبِ مردِ استوار رو به رویش کند که کف دستِ ژاکلین دورِ بازویش حلقه شد. سیاوش در همان ثانیه ی اول دیدهانِ مضطربش را شکار کرد.

_چیزی شده عزیزم؟

سیاوش نگاهِ کوتاهی به او کرد و رو به ارقلبان با جدیت بیان کرد:

_فردا هر ساعتی بگید میام پیشتون. دوست دارم مفصل تر و تو شرایطی بهتر صحبت کنیم! چیزایی هست که باید خصوصی و تو محیط بهتری اظهار کرده بشه!

کف دستِ ژاکلین روی بازوی ارقلبان شل شد. در نگاهانش التماس و خواهش موج میزد. مدت ها بود که با این کابوس حیات اش دگرگون شده بود. وقتی ارقلبان برای سیاوش سر تکان داد و همراهِ او دور شد نفس عمیقی گراهی شد و رو به ارقلبان با ترس اظهار کرد:

_این پسره اینجا..

_هیچی نگو ژاکلین. بذار این شامگاهِ مزخرف تموم بشه.. آرزو کجاست؟ حواست هست گند نزنه؟

ژاکلین آب دهانش را با ترس قورت داد و همانطور که دور شدن سیاوش را نظاره میکرد بی حواس اظهار کرد:

_همین جاهاست. باهاش صحبت کردم نترس! چیزی شده؟

ارقلبان به جای جواب دادن گیلاس نوشیدنی را تا ته سر کشید.

.

.

ساعت از یازده گذشته بود. دی جی جمع را حسابی به رقص و تکاپو وا داشته بود. صوتی قد بلندش که همه را به کشیدنِ جیغ وا میداشت روی نهایت اعصابِ سیاوش بود. شامگاه سختی را گذرانده بود. رویارویی با ارقلبان از آنچه که فکرش را میکرد سخت تر گذشته بود. نباید خودش را میباخت.. وقتی عفو و فرصتِ بار دیگر را از افق گرفته بود دیگر جای مضطربی برای هیچ چیزِ دیگری وجود نداشت ولی با این حال باز هم افکارش پریشان بود. در فکرِ ملاقات فردا بود و حرف هایش با ارقلبان که با آوای سوت و جیغِ حاضرین سربرگرداند. دیدهش به کیکِ بزرگِ روی کف دستانِ دخترک افتاد. کنارِ افق از حرکت ایستاد و سرش را تا زیرِ گوشش خم کرد.

_خودت از کیک ات خوردنی تری. نظرت چیه؟

افق نگاهش کرد. در چشمانش ترس و دلواپسی موج میزد. لب باز کرد و با بغض اضافه کرد:

_همه چی خراب شد مگه نه؟

سیاوش دست پشت کمرش گذاشت و با آهستهشی مطمئن گفت:

_نمیذارم خراب بشه. بهت قول میدم!

کیک که رو به رویش قرار گحرکت کرد نگاه از او برداشت و به مهمانانی که دورش حلقه زده بودند نگاه کرد. رو به نگاه سخت پدرش ملایم لب زد:

_آرزو؟!

***

کف کف دستانش را روی درایور چوبی گذاشته بود و به تصویر منعکس شده اش در آینه خیره بود. به راستی او که بود؟ چه جایی در این جمع و خانواده داشت؟ تا کِی میشد کنارِ این مجموعه ی از هم گسسته اما متظاهر حیات کرد و دم نزد؟ تا کِی باید تظاهر به خوشامگاهخت بودن میکرد و بی هیچ تصمیمی برای خودش و آینده اش پیروِ ارقلبان میماند؟ اردلان آخ اردلان.. چقدر تکرارِ اسمش برای قلبش سوز داشت.. کسی که یک عمر پدر آوایش زده بود و حالا..

_یکم حرف بزنیم؟

بدونِ اینکه سرش را به طرفِ ژاکلین برگرداند چشم بست و پرحرص بیان کرد:

_راحتم بذار.

آوای پاشنه های کشیده ژاکلین که در فضای اتاق پیچید عصبی به طرفش برگشت.

_پدرت خواست باهات حرف بزنم. پس سعی کن یکم تحملم کنی!

_برام مهم نیست ارقلبان چی تمایل داشته. از اتاقم برو بیرون ژاکلین!

_حواست هست خیلی بی منطق شدی؟ این حرکت کردارِ بچه گونه برازنده ی تو نیست!

سیخ داغ نگاهش را در دیدهانِ وحشیِ ژاکلین فرو برد.

_از این اوضاع بهت چی رسید ژاک؟ چی تهش برات میمونه که انقدر برای اردلان له له میزنی؟

ژاکلین کف دست و پایش را جمع کرد و با اخم بیان کرد:

_درست صحبت کن آرزو. ارقلبان پدرته. منم دوستای دانشگاهیت نیستم که آواتو برام بالا…

_میشه لطفا بری بیرون؟ دارم عصبی میشم!

ژاکلین جلو وارد شد و دستی به موهای کوتاه بلند و سشوار کشیده اش کشید.

_لباست خیلی زیباه. خودتم از همواره دلنشین تری. چرا به جای اینکه دنبال دردسر باشی به فکر جوونی و آیندت نیستی؟ با خراب کردنِ این مجلس و گفتن چیزایی که جز تنش حاصل دیگه ای نداره چی برات میمونه جز خراب شدنت پیشِ ارقلبان؟ زرنگ باش دختر. طنابِ موندت تو این خونه رو به حد کافی پوسیده کردی. نذار همین یه ذره ارتباط هم قطع بشه!

رو برگرداند و قبل از اینکه اجازه ی حرفی به آرزو بدهد از اتاق خارج شد. با بسته شدنِ در آرزو به طرف تختش حمله برد و مشت های پی در پی اش را به بالش کوبید. خودش را لعنت کرد که در آن شبِ لعنتی نتوانسته بود کارِ خودش را به خوبی یکسره کند. دیگر حتی جراتِ خودکشی هم نداشت. چگونه میتوانست از زندگیِ این آدم ها بگریزد؟ چگونه میشد از شرِ سایه ی افق که همواره رویش گسترده بود نجات یافت؟ به جایی رسیده بود که خودش را بیشتر از یک انگلِ وابسته نمیمتوجه شد. آن قدر کوچک و خار که حتی برای ادامه ی حیات هم انگیزه ی کافی نداشت.

کف دست انداخت و شیشه ی خوش رنگ و سنگین را از داخل کشوی میزش بیرون کشید. ارقلبان برای نوشیدنی های خاص و تک اش میز جدایی گوشه ی منزل چیده بود و تمام حواسش را جمع کرده بود تا آرزو در این وضعیتِ خطرناک نزدیک به این باروت های خطرناک نشود! غافل از آنکه شیشه ی انتخابی و مورد علاقه ی او از ساعت ها پیش از میانِ نوشیدنی های دیگر بیرون کشیده شده بود.!

گیلاسش را لب به لب کرد و جلوی پنجره ی رو به حیاط ایستاد. مهمان ها پشتِ سرِ هم وارد میشدند و گیلاسِ او در هر چند دقیقه یک بار پر و خالی میگشت. وقتی هوا کاملا تاریک شد و چراغ های حبابی و جذابی دورِ استخر روشن شدند حالِ او هم دیگر مانند ساعتِ پیش نبود. ملایم تر بود.. حرص جایش را به کینه داده بود. باید پایین میرفت و خودی نشان میداد. شامگاهِ سخت و مزخرف تنها حضورِ او را کم داشت!

با ورودِ فراز از درِ خونه پوزخندِ مستانه ای زد و گیلاسش را برای بارِ آخر پر کرد. اتاق دورِ سرش میچرخید. کف دستی به زیر چشمانش کشید و با همان پیکِ پر پله ها را پایین رفت. وقت را تلف نکرد. بلافاصله کنار افق توقف کرد و کنایه هایش را شروع کرد. نگاه های متاسف و شماتت بارِ افق حالش را خراب میکرد…. نصیحت های تمام نشدنی اش خراب تر! وقتی کف دستش را کشید و او را تا طبقه ی بالا برد قلبش میمیل داشت همانجا دستش را از کف دست او بیرون بکشد و حقایق را توی صورتش بکوبد. اما حیف که در تمامِ این جریان ها با تمامِ منفور بودنش، افق بی تقصیرترین شخص بود.

با پایین راهی شدنِ افق به دیوارِ مسیر رو تکیه کرد و چند ثانیه نگاه بست. چقدر راحت بر پیشانی اش انگِ بی آبرویی میزدند. در خونه ای که فرقی با صندوقچه ی اسرار نداشت چقدر مهم و با ارزش شده بود حفظ حرمت ها! وقتی اردلان به جای وقت گذاشتن پای زندگی و آینده ی آنها بودن با زنی مثلِ ژاکلین را انتخاب کرده بود دیگر چه ترسی داشت از پوشیدنِ لباس های باز و راهی شدارهای نامعقول؟ برای لحظه ای چهره ی مریم پشتِ متوجه شدگانش نقش بست. اشک در دیدهانش حلقه زد و زیر دلش خالی شد. با حالی خراب به اتاقش هجوم برد و شیشه ی نیمه را دست گراهی شد. دیگر هیچ چیز برایش مهم نبود. با خودش اضافه کرد بگذار همه بفهمند پشتِ این محبت ها و توجه پوشالیِ پدرش هیچ چیز جز تظاهر نقرار گرفته است. مقداری از نوشیدنی را همانگونه سرکشید و همانگونه که شیشه را با کف دستش تلو تلو میداد، کف دستِ دیگرش را به نرده ی پله ها گرفت. ولی هنوز پله ای پایین نیامده بود که دیدهانش روی یک قامتِ آشنا ثابت ماند. نگاهش کرد. بدونِ پلک زدن.. بدونِ نفس کشیدن.. بدونِ کوچکترین حرکتی نگاهش کرد. خودش بود.. خواب نمیمشاهده کرد.. او بود!

نگاهانش حریصانه روی قد و قامتِ او چرخید. داشت حقیقت حضورش را برای خودش تکرار میکرد که بالا آمدنِ کف دستِ او و نشستن دستش زیر چانه ی شخص رو به رویش، پاهایش به دفعتاً از وسط تا شد… شیشه از کف دستش پایین افتاد.. روی اولین پله نشست و با حالی زار به صحنه ی رو به رویش خیره شد. همه چیز با سرعتِ برق در جای خود جای گرفت. کف دست روی سینه اش گذاشت و زمزمه کرد:

_امیر..

نگاهش را مانند دیوانه ها دور تا دورِ خودش به گردش درآورد. سربرگرداند. مجدداً نگاهشان کرد.. مجدداً سربرگرداند.. آنقدر این کار را تکرار کرد تا نفس هایش به شماره افتاد.. نداست صورتش کِی خیس شد.. حتی صدای کوبیدنِ پر شدت قلبش را هم نمیگوش داد.. کف دستش را به نرده ها گراهی شد. توانش را از کجا یافته بود؟ پایین رفت.. بدونِ اینکه نگاهش را از آن دو بگیرد پایین و پایین تر حرکت کرد. نفس کم آورده بود. دستش را روی معده اش گذاشت و کمی خم شد. فضا کمی تاریک بود و همه مشغولِ رقصیدن. کسی نمیمشاهده کرد که او در حالِ جان دادن است؟؟

نگاهش هنوز هم روی آن دو بود.. ارقلبان را دید که کنارشان قرار گراهی شد. جهان مقابلش تیره و تار شد.. عقب عقب راهی شد.. در جست و جوی ذره ای اکسیژن بود. داشت جایی میانِ تصویر دردناکِ رو به رویش جان میداد. از پشتِ سر به کسی برخورد کرد.. کسی که ظاهرا آشنا بود زیرا با حیرت اضافه کرد:

_آرزو خوبی؟

برنگشت و نگاهش نکرد.. نگاهش تنها مختصِ تصویر رو به رویش بود. معده اش میجوشید.. سرش گیج میحرکت کرد. در را باز کرد و از خانه بیرون رفت. دستش را به نرده های تراس گرفت و هوا را حریصانه و با شدت بلعید.. نگاهانش به خون جای گرفته بودند. شاید مرده بود و خودش خبر نداشت؟ از پله ها پایین حرکت کرد.. پاهایش مدام به یکدیگر میپیچیدند. نه تعاقلب داشت و نه اراده.. فقط هوا میمیل داشت.. چرا حیاطِ این منزل اکسیژن نداشت؟؟

درِ خونه را باز کرد.. چشمانِ از حدقه بیرون آمده اش را دور تا دورِ کوچه چرخاند.. امیر بود.. شک نداشت که مردِ کنارِ افق امیر بود.. کسی که چانه اش را گحرکت کرده بود و عاشقانه نگاهش میکرد امیر بود…دیدن نیاز نبود.. نور نیاز نبود. او حتی سایه اش را هم به خوبی تشخیص میداد..

کف دستش را به دیوارِ پیاده روی کوچه ی عریض گرفت.. بی هدف به راه افتاد.. در حال و هوای خودش نبود.. پیش چشمش تنها و تنها یک تصویر زنده بود..

دیوار که تمام شد ، تکیه گاه که از بین راهی شد پاهایش هم دیگر یارای مسیر راهی شدن نداشت. کف دستش را به کنج دیوار گحرکت کرد و به پایین سُر خورد. سردش شده بود.. در جست و جوی هوا رسیده بود اما جز کولاک چیز دیگری نصیبش نشده بود.. هنوز هم نفس نداشت.. هنوز هم نبضش نمیزد.. هنوز هم نمیدانست زنده است یا نه!

صدایی را از نزدیکی اش متوجه شد و نشنید..

_بذار ببینم چشه!

_ولش کن بابا شاید دیوانست!

_دو دقیقه خفه خون بگیر ببینم چشه.. داره جون میده!

_بابا بیا بریم الآن ماموری چیزی میاد شر میشه.. تورو خدا بیخیالش شو!

دستی زیر بازویش را گراهی شد..

_آبجی خوبی؟

محتویاتِ معده اش بالا وارد شد.. کف دست روی معده اش گذاشت و تمامِ داشته هایش را بالا آورد.. صوتی مرد نزدیک تر شد:

_بیا کمک کن نره خر.. داره تلف میشه!

_داداش این هیچی تنش نیس.. دیوانست به مولا!

داشت خفه میشد.. دیگر شک نداشت جایی میانِ این حجمِ بالا رسیده از حیات اش جان خواهد داد. نگاه بست و تنش شل شد… داشت تسلیمِ یک طنابِ محکم میشد که هر لحظه سفت تر از قبل دورِ گلویش میپیچید، داشت تمام میشد. همه چیز رو به خاموشی بود که با مشت محکمی که به پشتش خورد دیدهانش مجدداً باز شد و معده اش خالی شد.. نفس گحرکت کرد.. محکم و پشتِ سرِ هم نفس گحرکت کرد. آوای مردها کم کم واضح شد..

_بذار زنگ بزنم ۱۱۵…

_درِ ماشین و باز کن بذار یکم بخوابه نفسش بیاد جاش. بدو معطل نکن..

_داداش مگه نمشاهده کردی از کجا اومد بیرون؟ بذار بریم بگیم بهشون!

_مغزِ خر خوردی نفهم؟ بریم تو که همه چی خراب میشه احمق؟

زیر بازویش را چسبیدند. حس میکرد به جایی کشیده میشود اما توانِ دیده باز کردن نداشت.. جهان را به خودش پس داده بود.. دیگر چیزی برایش نمانده بود..

روی صندلی عقب ماشین درازش دادند. کف دستی روی پیشانی اش قرار گرفت و موهایش را کنار داد.

_مسته نه؟ خدا بدبخت شدیم. مسته داداش مسته!

_خفه شو حبیب خفه.. اون آب معدنی رو بده بهم!

حسِ خنکی و سردیِ تنش چند برابر شد. برعکسِ چند دقیقه ی قبل حالا حس میکرد میان شعله های فروزگاران جهنم میسوزد.

_داداش بدبخت شدیم. ماشینِ گشت داره میاد داره میاد این طرف. بیچاره شدیم.

_بپر جای من ماشین و روشن کن. عجله کن حبیب.

_دختره چی داداش؟ دختره چــــی؟

_داد نزن مرتیکه.. روشن کن برو. گیر بیفتیم گاومون زاییده ست..

لای دیدهانش را کمی باز کرد.. تصویر هنوز پیشِ چشمش بود.. آنقدر پررنگ و واضح که حتی مردِ رو به رویش را نمیدید.. اصلا دیگر هیچ چیز نمیمتوجه شد.. الکل مغزش را فلج کرده بود.. بینایی زیستن اش را! نگاه بست و هممسیر با تکان خوردنِ ماشین خودش را به تاریکی مخوف جهانی دیگری سپرد.. آهسته و بی توان زمزمه کرد:

_دیوونه..

***

_داداش توقف کردن همونجا.. دمِ در از حرکت ایستادن دارن اطراف و میپان. چیکار کنیم حالا؟

شهروزگار کف دست روی پیشانیِ خیس از عرق اش کشید و با حالی زار بیان کرد:

_آروم باش.. بخدا اینجوری منم سکته میدی تو. واستا ببینیم چی کار میشه کرد تو این اوضاع!

نگاهش را بین ماشینِ گشت و دخترِ کنارش به گردش در آورد. سرِ دخترک روی پایش بود و مدام میانِ مستی و هشیاری حرف میزد. نمیتوانست او را همانگونه و در آن حال گوشه ای رها کند. در خونش نبود چنین کاری.

_میگم صبر کنیم اینا برن ببریم بذاریم دمِ در و در بریم. نظرت چیه؟

دست روی نگاهش کشید و کلافه و عصبی اظهار کرد:

_توی کره بز که انقدر میترسیدی غلط کردی اومدی با من.. بذار برن ببینم چه خاکی تو سرم میریزم!

حبیب به طرفش برگشت. وقتی نگاه به ظاهر بی حجاب و تن خیس دخترک می انداخت وحشتش چند برابر میشد.

_تو رو ولیم حسین شهروزگار. نمیشناسی مگه اینجور لعبت ها رو؟ فردا که به خودشون بیان یادشون نیست کِی از کجا زدن بیرون. دیگه اگه از کلاه برداری هم تبرئه بشی به جرمِ آدم دزدی میریم تو.

_میگی چیکار کنم حبیب؟ نگاش کن ببین وضعشو مردک؟ اصلا معلوم نیس چی زده. اصلا نمیدونیم کی هست؟ چجوری ببریم بندازیمش جلوی در و بریم؟

_دِ منم همینو میگم خب. معلوم نیست اکس زده شیشه زده.. اگه رو کف دستمون تلف بشه قاتل میشیم!

شهروزگار مشتی به صندلی زد و فریاد کشید:

_خفه بمیر حبیب!

حبیب بار دیگر نگاهش را به درِ خونه دوخت و با هیجان و ترس اضافه کرد:

_داداش ببین کی اومده بیرون. قیامته جلوی درشون!

شهروزگار خودش را کمی به سمتِ دخترک کشید و نگاه ریز کرد. میانِ جمعیتِ جلوی در سیاوش را به خوبی تشخیص داد. کنارش چند مرد و زن از حرکت ایستاده بودند و چیزی به مامور پلیس میبیان کردند. زیر لب غرید:

_حتما درک کردن دختره زده بیرون.

_داداش سیاوش نیست اون؟ بدبخت شدیم راهی شد. عجب شامگاهی شد!

از لحنِ گریه آلودِ حبیب کلافه سرش را تکانی داد. لب هایش زیر فشار دندانش داشت تکه پاره میشد. از طرفی حرارتِ سرِ دخترک آنقدر زیاد بود که استرسش را هزار برابر میکرد.

_دیگه نمیشه دختره رو برد اونجا.

حبیب به طرفش برگشت.

_چی میگی تو؟

_دارم میگم نمیشه دیگه دختره رو برد اونجا. تو کی هستی من کی ام؟ فکر کردی آدمای عادی هستیم؟ من فراری زندانم تو هم در حالِ حاضر شریک جرممی. وقتی پای پلیس در میونه دیگه هیچ کاری نمیشه کرد!

حبیب کمی در ذهنش گذراند و آرام لب زد:

_چه غلطی کنیم؟

_برو یه خرابه ای تا صبح بشه و این دختره به خودش بیاد. البته اینجوری که این داره میسوزه بعید میدونم.

_خونه خالیه. ننه راهی شده خونه رباب اینا تا شنبه هم فکر نمیکنم بیاد. برم اونجا؟

شهروزگار کمی فکر کرد و عصبی گفت:

_فکرِ محله رو نکن حبیب.. آدمای بهروزگاری اونجا کمین کردن الآن. اگه گیر بیفتم زندم نمیذارن!

_چاره ای نداریم. از کوچه پشتی میرم. ماشین اسی رو میندازم درِ خونشون از درِ کوچیک میریم تو. هان داداش؟

شهروز کمی مکث کرد و به ناچار سر تکان داد.

حبیب ماشین را ملایم جلوی درِ خونه ی اسی پارک کرد و پیاده شد. شهروزگار اشاره داد تا جلوتر جاده بیفتد و در را باز کند. خودش هم آرزو را بغل کرد و به طرف درِ کوچک خونه جاده افتاد. کنارِ در به حبیب اضافه کرد:

_من میبرمش تو. تو برگرد ببین رو صنقلبی چیزی از من و این دختره نیفتاده باشه. اسی بو ببره کلِ دنیا درک کرده!

حبیب سر تکان داد و روی پنجه ی پا دور شد. درِ شیشه ای را با زور باز کرد و داخل شد. دخترک را روی پتو کنارِ بخاری گذاشت و چراغ را روشن کرد. از دیدنِ چهره ی نزارِ دختر چنان جا خورد که قدمی به عقب برداشت. جلوی لباسش کاملا کثیف شده بود. آرایش دیده هایش به طرز وحشتناکی در تمام صورتش پخش شده بود و موهایش چسبناک و خیس بود. جلو رفت و کنارش روی زانو جای گرفت. سعی میکرد دیدهش به یقه ی عریانش نیفتد. کف دست روی پیشانی اش گذاشت. تب و حرارت از بدنش بیرون میزد. از بوی الکل فجیعی که از تنش می رسید حدس میزد تا چه حد مست باشد. بی چاره و غرقِ فکر به نقطه ای خیره بود که با صدای درِ منزل به خودش رسید. بی تعلل کف دست انداخت و روسریِ گل گلی کنار بخاری را روی یقه ی دخترک انداخت. حبیب هم کنارشان روی زانو زد و هر دو با بیچارگی به دختر خیره شدند.

_چه بوی گندی هم میده لاکردار!

شهروزگار با اخمی وحشتناک نگاهش کرد.

_خو راس میگم دیگه. میگم اگه کشیده شه جیغ و داد کنه چی؟ اینجا محله ی اعیونی نیس که یکی بی مانتو بپره بیرون هیشکی نفهمه. همه میریزن بیرون داداش!

_حبیب کوپن ات تموم شد. یه کلمه ی دیگه حرف بزنی دندونات و تو دهنت خورد میکنم!

حبیب لب بست و شهروزگار با چند نفسِ عمیق کف دست روی شانه ی دخترک گذاشت.

_آبجی؟

تکان و فشارِ کف دستش را بیشتر کرد.

_آبجی بیداری؟

آرزو ناله ی خفیفی کرد و تکان خورد.

_امیر..

از نامی که به زبانش رسید هر دو با وحشت به یکدیگر نگاه کردند. حبیب کمی عقب راهی شد و با ترس اظهار کرد:

_گاومون زایید.

شهروزگار چند ثانیه دیده بست و سعی کرد ملایم باشد.

_این همونه یعنی؟ چی بود اسمش؟ دریا؟

_افق داداش چه دریایی؟ بدبخت شدیم. نمیبینی داره سیاوش و آوا میزنه؟

آرزو در خودش پیچید و کف دست روی معده اش گذاشت. کمی در خود پیچید و نیم خیز شد. روسری که از روی گریبانش افتاد شهروز فریاد زد:

_برو سطل بیار چرا مثلِ بز داری نگا میکنی؟

سپس کف دست دورِ کمرِ او انداخت و سعی کرد کمکش کند.

_حالت بهم میخوره؟

آرزو منگ و گیج سر تکان داد. حبیب سطل را کنارِ پای شهروزگار گذاشت و کمی آن طرف تر جای گرفت. در تمامِ مدت شهروزگار پشتِ دخترک را میمالید و او معده اش را تخلیه میکرد. این کار چندین بار تکرار شد تا عاقبت آرزو کمی ملایم گحرکت کرد و بی حال و بی جان کنارِ بخاری ولو شد. حبیب برایش پتو و بالشی آورد و با ترس و احتیاط رو به شهروزگار اضافه کرد:

_کاش لباسش و عوض میکردیم. یه چیزایی از رباب و مرضیه مونده.

شهروز نگاه برزخی اش را به او دوخت و رخت خواب ها را از کف دستش قاپید.

_انتظار که نداری این کار و ما بکنیم؟ دیگه چاره ای نیست. نهایتش یه لحاف شستن میفته تو آستینت.

بالش را زیرِ سر او گذاشت و پتو را رویش کشید. سپس عقب عقب حرکت کرد و به دیوار تکیه داد. زانوهایش را در خودش جمع کرد و به دخترک خیره شد.

_این که بسیار بچه ست.. چجوری قلبش اومده بیشرفِ بی غیرت؟

حبیب مظلومانه نگاهش کرد. کنارِ شهروزگار نشست و مانند او زانویش را بغل کرد.

_حالا چیکار کنیم؟ از همه فراری شدیم. من یکی که از سایه ی خودمم دیگه میترسم!

شهروزگار دست روی پیشانی اش گذاشت و نگاه بست.

_تو چرا میترسی؟ من باید بترسم که با بدبختی از اون خرابه فرار کردم و از همه طرف دنبالمن. زیستنِ من جهنم شده تو میترسی؟

حبیب کف دست زیر چانه اش زد و بی صدا نگاهش کرد.

_از یه ور کارای سیاوش.. از یه طرف پلیسا.. از یه طرف ننه.. از یه طرف بهروزگاری.. چیکار کنم من؟

با سر به دخترکِ در خود مچاله شده اشاره کرد.

_بیان کردی جدا شدن. اظهار کردی کار تموم شد چی شد پس؟ سیاوش تو خونه ی این دختره چه غلطی میکرد باز؟ چی چی مهمونی بود؟

_اونجور که رفیقش فربد میاضافه کرد جشن تولد دختره بود. حالا اونا زیاد مهم نیستن. تو به این فکر کن که چی شده دختره اینجوری و با این حال زده از خونه بیرون.

سرش را با تاسف تکان داد. مغزِ سرش در حال جوشیدن بود.

_ببین راهی شده سرِ کی رو شیره بماله. از این بی بند و بار تر پیدا نکرد؟ هرچقدر میخوام با انصاف باشم و براش تبصره رد کنم کاراش نمیذاره حبیب.

حبیب سر پایین انداخت و ملایم اضافه کرد:

_والا چی بگم داداش؟ حق داری..

نگاهش را مجدداً روی دخترک خیره کرد و بعد از کمی اندیشیدن سر روی زانویش گذاشت.

_چراغا رو خاموش نکنی حبیب!

_کف دستت درد نکنه داداش. چی در ذهنش گذراندی تو؟

با چشمانی عصبی و سرخ نگاهش کرد.

_فقط بگو نگاه..

حبیب با آزردهی سر تکان داد و او مجدداً سرش را خسته و بریده روی زانوهایش گذاشت. عجب شامگاهی بود!

***

همگی دورِ هم در سالنِ خونه قرار گرفته بودند. صبحِ زود بود و هنوز هیچ کس حتی لباس مهمانی اش را هم تعویض نکرده بود. ارقلبان که با همان کت و شلوار، تا خودِ صبح در خانه قدم زده بود..بی آنکه کلمه ای با کسی حرف بزند! ژاکلین عصبی و کلافه پا رو هم انداخته بود و مدام از گوشیِ آرزو به دوستانش زنگ میزد.. این وسط افق بود که با صورتی خشک و زبر از ردِ اشک مانند دیوانه ها گوشه ای نشسته بود و خودش را به جلو و عقب تاب میداد. بازوهایش درگیرِ نوازش های نگران و خواهرانه ی مهدیه بود و فکر و ذهنش پیشِ خواهر کوچکش..بعد از شامگاهِ خودکشیِ آرزو این دومین شامگاهِ وحشتناکِ منزل بود.

با صوتی زهرا سرش را بالا کرد و نگاهش را دوباره به قامتِ شکسته اما سرِ پای پدر دوخت.

_شربتِ بهاره اردلان خان. داروهاتون و که نخوردین. فشارتون و تنظیم میکنه!

ارقلبان بی حرف تنگ و لیوان را پس زد و کتش را روی مبل تک نفره پرت کرد. دو دکمه ی بالای پیمسیرنش را آزاد کرد و راه رفتن را از سر گرفت.

زهرا نزدیک شد و آهسته رو به مهدیه گفت:

_رنگ به روش نمونده. ببین میتونی دو دقیقه ببری اتاق استراحت کنه!

مهدیه سری تکان داد و دیده اظهار کرد ولی مگر میشد او را با این حالِ زار حتی قدمی از آن مهلکه دور کرد؟

ژاکلین که گوشی را قطع کرد نگاه منتظر همه برای لحظه ای خیره به او شد.

_خبری نیست.. پیش رزا هم نبود. این آخرین کسیه که شمارش توی گوشیش سیوه!

اردلان دستی به زیر چانه اش کشید و با صوتی خش دار و سرد اضافه کرد:

_برو توی تماس هاش ببین آخرین بار با کی حرف زده؟ شاید نتمایل داشته تو مهمونی باشه زنگ زده کسی بیاد دنبالش!

ژاکلین سر تکان داد و سریع تماس هایش را چک کرد. با مشاهده کردن چیزی ابروهایش لحظه به لحظه بیشتر در هم گره خورد. عاقبت هم با ترس و احتیاط سربلند کرد و رو به چهره ی منتظر اردلان آهسته گفت:

_ارقلبان!

ارقلبان جلو راهی شد و نگاهی به گوشی انداخت. اما ثانیه ای طول نکشید که آوای نعره ی قد بلندش چهارستون خانه را لرزاند گوشی روی سرامیک ها هزار تکه شد. افق با ترس کشیده شد. اشک بار دیگر از نگاهش جاده گرفت و با چانه ای لرزان جویا شد:

_چی شد؟

ارقلبان بی جواب روی مبل جای گرفت و به جایش ژاکلین آرام بیان کرد:

_مامورا رو آرزو خبر کرده بود.. آخرین تماسش ۱۱۰ بود!

نگاه و تنش با هم خشک شد. بی هوا لب زد:

_آخه چرا؟

_برای اینکه بیفکره.. برای اینکه عقده ای بار اومده.. برای اینکه قسم خورده شرف و حیثیت برای من نذاره. برای اینکه قسم خورده من و با کف دستِ خودش خاک کنه!

از جا بلند شد و رو به افق افزود:

_برا اینکه واسه خراب کردنِ جشن تولد خواهرش و بردن آبروی پدرش مسیر بهتری پیدا نکرد. دخترِ من به جایی رسیده که دیگه آبروی پدرِ خودش و ببره. اون وقتِ منه احمق به خاطر راحتیِ او جشن میگیرم و یه مشت جوون که هیچ کدومشون و نمیشناسم و میریزم تو خونم. میدونی کیا حسرت دارن در و دیوارِ این خونه رو ببینن؟ اون وقت منه احمق..

کف دست روی دلش گذاشت و مکث کرد. افق و ژاکلین هر دو به طرفش دویدند. روی مبل جای گرفت و دیده بست.

_بابا تورو خدا بسته.. میخواین مریض بشین؟

ارقلبان بی حال زمزمه کرد:

_ندیدی جلوی مامورا چجوری سکه ی یه پول شدم؟ من آدمی بودم که از پلیس تذکر بگیرم؟ من آدمِ تعهد دادن بودم؟

افق لب گزید. اشک هایش سیل شد و زیر پاهایش چکید. سینه ی پدرش را با دو انگشت ماساژ میداد که به دفعتاً نیم خیز شد و مجدداً همان حالِ پرتشویش را از سر گرفت.

_آخه کجا حرکت کرده؟ اگه زنگ زده به پلیس چرا نمونده و لذت کارش و ببینه؟ کجا حرکت کرده با اون حالِ مست و بی مانتو روسری؟ کجـــــا؟

با سر رسیدنِ فراز به طرفش هجوم برد و مضطرب سؤال کرد:

_چه خبر؟ چی شد؟

فراز نگاهش را میان جمع چرخاند و چینی به گوشه ی نگاهش داد.

_همسایه ها که چیزی ندیدن. فقط نگهبانِ اول کوچه متوجه شده داشته میرفته سمتِ خیابون..

_با همون سر و وضع؟

فراز سر تکان داد و ارقلبان به طرفِ ژاکلین برگشت.

_یه دیشامگاه و به رضا مرخصی دادم میبینی چی شد؟ اینجا خونه نیست دیوانه خونست. فیلمِ دو ماهِ دوربینا یهو غیب میشه. از هرکدومتون میپرسم هیچی نمیدونین. دخترم چندین ماهه با یکی تصمیمِ آینده میگیره و من شبِ تولدش میفهمم. دخترِ کوچیکم به جایی رسیده که تیشه به ریشه ی آبروی پدرش میزنه و مثل دیوونه ها از خونه میزنه بیرون و من باید این و از دوربین مدار بسته ببینم.. حالا هم هشت ساعته تمامه که معلوم نیست کجاست اون وقت..

_ارقلبان بسته.. خودت و نابود کنی آرزو پیدا میشه؟

دست انداخت و لبه ی کت فراز را کشید.

_معلوم نیست کجاست فراز.. یه دخترِ مست و بی پوشش.. بیرون پره گرگه.. کجا بردنش که خبری ازش نیست!

هق هقِ افق که شدت گرفت، با اشاره ی فراز مهدیه دستش را گراهی شد و او را با زور تا اتاقش برد. دلش میخواست میتوانست و میمرد. همه چیز تقصیرِ او بود. اویی که با قبولِ مهمانیِ تولد و دعوتِ سیاوش.. و بعد هم آنگونه راهی شدار کردن با آرزو این جهنم را ساخته بود.. شاید اگر آنگونه خشن و عصبی رفتار نمیکرد..

_آروم باش گلم.. چقدر دیگه میخوای گریه کنی؟

سر روی شانه ی مهدیه گذاشت.

_میبینی چجوری گند زدم تو همه چی؟

_تو کاری نکردی افق. چرا خودت و نابود میکنی؟

_کاری نکردم؟ غرورش و خرد کردم. کاش لال میشدم و هیچی نمیگفتم.

_اینکه خواهرت انقدر بدکینه ست که با یه حرفت تا پای پلیس خبر کردن بره ریشه دارتر از این مسائل پیش و پا افتاکف دست افق.. من مطمئنم از یه چیزی رنجیده که گذاشته و رفته!

با جمله ی آخر مهدیه تقریبا هق هقش به اوج رسید.

_کجاست یعنی؟ حاضرم جونم و بدم فقط پیداش بشه. بخدا دیگه تو هم بهش نمیگم..

با زنگ خوردنِ گوشیِ افق مهدیه خودش را به طرف پاتختی کشاند و گوشی را کف دست گراهی شد. سیاوش بود…

_افق سیاوشه..

_جواب بده بگو نمیتونم حرف بزنم!

کف دستش را روی فلش سبز رنگ کشید و جواب داد:

_بله؟

_سلام…. افق؟!

_مهدیه ام..

_افق چطوره؟ چرا جواب نمیده؟ بیشتر از صدبار زنگ زدم.

مهدیه نگاهی به افق انداخت و دلخور و گرفته اضافه کرد:

_حالش خوب نیست.

آوای پوفِ عصبی سیاوش را شنید.

_خبری نشد؟

_فعلا که نه.. فقط..

_فقط چی؟

_مثلِ اینکه پلیسای دیشامگاه رو آرزو خبر کرده!

سیاوش کمی مکث کرد و با لحنی متعجب گفت:

_چرا آخه؟

_نمیدونم..

_نگران افقم مهدیه خانوم. دیشامگاه داشت خودش و میکشت. اگه میتونستم بیام و یه سر..

_فکر نمیکنم فکرِ خوبی باشه. اوضاعِ اینجا به حدِ کافی خراب هست!

نفسش را بیرون داد و آرام گفت:

_میفهمم. پدرش درباره ی افق و من.. یعنی دیشامگاه چیزی ناظهار کرد؟

_به یه چیزایی اشاره کرد ولی میگم که.. جو بسیار متشنجه. همه نگران آرزو ان..

_به پلیس خبر دادن؟

_مثل اینکه گفته بودن باید ۲۴ ساعت بگذره تا اقدام کنن. مخصوصا که با پای خودش از خونه راهی شده.

_کاش یه عکس ازش میگرفتم منم به چند نفر میسپردم!

_چی بگم؟

_باشه مزاحم نمیشم. خواهشا از حال افق بیخبرم نذارین. هر اتفاقی هم افتاد من گوشی به کف دست دیده به جادهم.!

مهدیه با اظهار کردنِ “نگاه”ی کوتاه خداحافظی کرد و روی تنِ جمع شده ی افق خم شد.

_سیاوش نگرانت بود.. توروخدا نکن اینجوری..

_نمیدونم این چه تقدیریه.. هیچ وقت رنگِ خوشی رو نمیبینم نه؟ تا میخوام یکم سرخوش باشم باید با یه چیز بخوره تو دهنم.. اگه اتفاقی براش بیفته جواب مامان و چی بدم؟

مهدیه میانِ ابریشمِ نرم موهایش کف دست کشید.

_هیچی نمیشه افق. همه بسیج شدن تا پیداش کنن. آروم باش یکم توروخدا!

گفت و سرش را روی سرِ افق گذاشت. اما نه هق هق و نه لرزش تنِ دخترک بند نیامد.. پشیمانی سودی نداشت.. کینه ی آرزو و دوریِ بینشان کارِ خودش را کرده بود..

***

بوی تلخ و وحشتناکِ تعفن باعث شد لای چشمانش را باز کند. سردرد عجیبی داشت. انگار که جسمی محکم با سرش برخورد کرده باشد. نصفِ سرش از درد سِر شده بود. پتو را کنار زد و قبل از هرچیز نگاهی به خودش انداخت. لباسش وحشتناک بود. کف دست روی بینی اش گذاشت و با وحشت نگاهش را دور تا دورِ خونه چرخاند. چند ثانیه نگاه بست و سعی کرد موقعیتش را به خاطر بیاورد. آخرین چیزی که در خاطرش مانده بود تماس تلفنی اش بود.. سپس گوشی را روی پاتختی رها کرده و شیشه را برداشته بود. بالای پله ها رو به سالن ایستاده بود و …

نگاهانش خیره به نقطه ای شد و زمزمه کرد:

_امیر..

_بالاخره بیدار شدی؟

سرکشیده کرد و نگاهِ بی تفاوتش را به مردِ رو به رویش دوخت. آنقدر میانِ اتفاقِ دیشب غرق بود که برایش مهم نبود اینجا و در خانه ی این مردِ غریبه چه میکند! شهروزگار سینی آلمینیومی گرد را رو به رویش گذاشت و کنارش نشست.

_یه چیزی بخور معدت داغونه..

بی تفاوت و با گوشه ی نگاه نگاهی به محتوای سینی انداخت. تخم مرغ های نیمرو در تابه ی آلمینیومی کوچک و آب میوه و کره و عسل در کنارِ نان سنگک حالش را بیشتر از بوی گندِ تعفنی که از بدنش می رسید بهم زد. زانوهایش را جمع کرد و سرش را رویشان گذاشت. شهروزگار بعد از چند دقیقه خاموشی گفت:

_نمیخوای بفهمی کجایی؟

..

_با توام..

وقتی دوباره آوایی از جانبش نگوش داد سینی را کمی جلو تر کشید و ملایم بیان کرد:

_تا خودِ صبح استفراغ کردی.. برات نیمرو تو کره حیوونی زدم یکم زخم معدت و ترمیم کنه.. اگه دوست نداری کره و مربا…

آرزو لگد محکمی به سینی زد و تمام غذاهای درونش روی فرش ریخت. دیدهانِ شهروزگار از خشم بیرون پرید. بی اختیار بازویش را گراهی شد و اضافه کرد:

_جای رم کردن به این فکر کن الآن ننه بابات دارن از مضطربی میمیرن. زودتر به خودت بیا و برو خونتون. اون جایی که نون خوردی بهت یاد ندادن حرمت داره؟

آرزو کف دستش را از کف دستِ او بیرون کشید و خیره و سرد نگاهش کرد. سرمای نگاهانِ آبی و بی فروغش لرزه به اندامِ شهروزگار انداخت. نگاهش را کلافه بست و کمی نرم تر اضافه کرد:

_ببین بچه.. اون زهرماری که دیشامگاه نوش حرکت کردی بالا درصدش اونقدری زیاد بود که یه فیل و بندازه. امثالِ ماها تنها از بوش میفهمیم چی زدی و چند درصدی زدی.. یا زبون باز کن بگو چرا این بلا رو سر خودت آوردی یا خودت و یکم جمع و جور کن و برو خونتون!

آرزو نگاهِ خیره و عجیبش را تاب نیاورد. سربرگرداند و چانه اش را روی زانویش گذاشت. اشک به دیدگانش هجوم آورد.. باورش نمیشد.. آخر چرا؟

_بچه مایه با توام!

_میشه خفه شی؟

شهروزگار دندان هایش را روی هم فشرد. با عصبانیت از جا بلند شد و همانگونه که به طرف حیاط میحرکت کرد اظهار کرد:

_انقدر اینجا زار بزن تا جونت دراد. حوصله ی دهن به دهن کردن با تو یکی رو ندارم.

میل داشت کف دستگیره را پایین بکشد که آرزو با آوایی لرزان اظهار کرد:

_صبر کن!

نفسش را عصبی بیرون داد و بدونِ اینکه برگردد اضافه کرد:

_اگه میدونستی با اینجا آوردنت چه ریسک بزرگی کردم زبونت برام شیش متر نبود. اونجا توی اتاق برات یه دست لباس و مانتو روسری گذاشتم. خودمم جایی نمیرم همینجا تو حیاطم.پوشیدی خبرم کن..

_کجا برم؟

سربرگرداند و با دیدهانی که گوشه هایشان چین خورده بود اظهار کرد:

_مارو گراهی شدی؟

آرزو از جا بلند شد و فریاد زد:

_فعلا که تو منو گراهی شدی.. کی هستی تو؟ به چه اجازه ای منو آوردی توی این سگ دونی؟

کف دست روی اشک هایش کشید و ادامه داد.

_چیکار کردی باهام؟ کارِت تموم شد که حالا میگی لباسات و عوض کن و برو عوضی؟

در حالِ جیغ زدن و فحش دادن بود که شهروزگار جلو راهی شد و دست روی دهانش گذاشت. برای فرار کردن تقلا کرد ولی دستانِ پر توانِ شهروزگار درجا قفلش کرد . جثه ی ریزش در مقابل هیبتِ شهروزگار هیچ بود. مانند جوجه اردکی اسیر دستانش شد. چشمانِ به خون نشسته ی شهروز رو به روی دیدهانش قرار گراهی شد و از لای دندان هایش غرید:

_لال نمیری لالت میکنم.. منو با لاشخورای پارتی هاتون اشتپ نگیر بچه.. به قولِ خودتون ماها با هر خری اوکی نمیشیم. برای ماها دختری که با این سر و وضع از خونش بپره بیرون..

استغفاری زیر لب اضافه کرد و ملایم تر ادامه داد:

_داشتی گوشه ی خیابون جون میدادی دلم به حالت سوخت.. کاری نکن به خاطر این حماقت خودم و یه عمر لعنت کنم. مثلِ بچه ی آدم لباسات و عوض کن و برو خونتون.. شیرفهم شد؟

آرزو با نفرت نگاهش کرد. کم کم همه چیز را به خاطر آورد. افتادنش گوشه ی خیابان.. صدای آن دو مرد.. نفس کم آوردنش.. آن مشتِ محکم و به طرفی کشانده شدنش را.. اشک از گوشه ی چشمش راه گرفت و روی دستِ شهروز چکید. شهروزگار با مشاهده کردنِ نگاهانِ گریان دخترک دست از روی دهانش برداشت و با اخم اظهار کرد:

_لباسات و که پوشیدی حرف دارم باهات.. تو آسمونا دنبالت بودم که تو زمین پیدات کردم!

آرزو بی حال و گریان خودش را روی زمین رها کرد و هق هق را سر داد. ولی شهروزگار این بار بی اعتنا به صوتی گریه ی او به طرف حیاط حرکت کرد و در را پشتِ سرش بست.

.

.

نیم ساعتی از قرار گرفتنش در گوشه ی حیاط میگذشت. حبیب چند بار زنگ زده بود و او اوضاع را برایش توضیح داده بود. در آخر هم قول داده بود که تا یک ساعت دخترک را هرطور شده از خونه خارج کند. از روی تیوپ های پنچر و روی هم انباشته شده قد بلند شد و با صوتیی بلند “یاالله” گفت.. وقتی صدایی از منزل به گوشش نرسید سر پایین انداخت و با سر و صدا داخل شد. آرزو با لباس های کهنه و رنگ و رو راهی شده ی رباب وسطِ منزل نشسته بود. از همان فاصله هم اشکِ روی گونه اش قابل تشخیص بود. نزدیک شد و با کمی فاصله کنارش جای گرفت. تمایل داشت چیزی بگوید که دخترک با تشر اضافه کرد:

_از این حال بهم زن تر چیزی نبود اینجا؟ این خرابه کجاست که همه ی سقفش داره میریزه پایین؟

بی حرف به صورتش خیره شد. با موهای پوشیده و مانتو و بدون آرایش به‌شدت کم سن و سال تر نشان میداد. نفسی تازه کرد و اظهار کرد:

_دخترِ ارقلبانی؟

آرزو سر بالا کرد و تند و تیز نگاهش کرد.

_چطور؟

_جواب من و بده.. سوالم و با سوال جواب نده!

آرزو پوزخندی به رویش زد و از جایش بلند شد.

_تیرت خورد به سنگ چون ارقلبان بابتِ من یه پاپاسی هم بهت نمیده. مرده و زنده ی من به درد هیچ کس نمیخوره!

_بشین.

آرزو قدمی به طرف در برداشت که شهروزگار داد زد:

_گفتم بشین..

پاهایش خشک شد. اگر این مردِ ترسناک در این خونه سرش را زیرِ آب میکرد چه کسی با خبر میشد؟ اصلا برای کی مهم بود؟ وقتی حتی برای خودش هم مهم نبود که بماند یا بمیرد!

_ازت نمیترسم.. هر بلایی هم سرم بیاری بازم نمیترسم. من دیگه چیزی برای از کف دست دادن ندارم.

_بیخیالِ امیر شو..!

دیدهانش روی کف دستگیره ی فلزی و زنگ زده خشک شد. به سختی به طرفِ او برگشت و گیج نگاهش کرد. شهروز به مقابلش اشاره کرد و کلافه اضافه کرد:

_حرفام و بشنو بعد برات آژانس میگیرم که بری. دو دقیقه بشین!

پاهای سست و بیجانِ آرزو با زور چند قدم جلو رسید. مقابلش نشست و چشم به لبهایش دوخت. شهروز سرش را با اخم پایین انداخت.

_دیروزگار از غروب دمِ خونتون کشیک میدادم. منتظر بودم بیای بیرون تا ببینمت و باهات صحبت کنم.

در مقابل سکوت مبهوت دخترک لب فشرد و با صدایی دورگه از خشم و تعصب گفت:

_امیری که عاشقش شدی کسی که فکرشو میکنی نیست!

دیده های آرزو هر لحظه از حیرت گسرخوش تر میشد. تحملِ این درد روی دوش هایش بیش از این میسر نبود. نمیخبر داشت مردِ رو به رویش کیست و از کجا میان شامگاهِ جهنمی حیات اش فرود آمده. اما همین که از امیر میاطلاع داشت برای بند آمدن نفسش کافی بود.

_یعنی کلا نه اسمش نه خودش اونی نیس که بهت بیان کرده..

کف دستی به ریش و سبیلِ کم و به هم پیوسته اش کشید و از دیدهانِ حیران و پر از درد دخترک چشم دزمتوجه شد.

_اسمش سیاوشه..اونجوری که فهمیدم دخترای زیادی رو به خاطر پول تلکه کرده اما گمونم بدشانس ترینش تو بودی..ببین من نمیدونم چی کاره ای و چه جوری باهاش آشنا شدی.. بهم گفتن استاد دانشگاهی اما مثلِ اینکه اینم دروغه زیرا به پاتلِتِت نمیخوره انقدر بزرگ باشی. اصلا خبر ندارم با هم به کجا رسیدید اما تنها چیزی که وظیفه ی خودم دونستم هشیار کردنِ تو بود..

سر بالا کرد. چهره ی کبودِ آرزو باعث شد دیگر چیزی نگوید و دلواپس بپرسد:

_خوبی؟

آرزو کف دست به دیوارِ کنارش گراهی شد و چند نفس عمیق کشید. باز داشت بی هوا میشد. باز دنیا برایش کوچک و تنگ میشد. آنقدر کوچک که تنها امیر و خواهرش را در خود جای بدهد. مغزش تفاوتی با بازارِ شام نداشت. حقایق در خلا بی وزنیِ ذهنش در هوا معلق بودند و او داشت میانِ دیوار های سختِ این حقایق یک گوشه جان میداد.

شهروز تکانی به بازویش داد.

_آب بیارم؟

اشک درشتی از نگاهش چکید. نگاه شهروزگار سخت شد.. سفت شد.. بی رحم شد..

_میدونم برات سخته متوجه شدنش. میدونم شاید اصلا باور نکنی ولی به مولا قسم عینِ واقعیته..برای من اضافه کردنش سخت تر از شنیدنِ توئه.. باور کن اگه..

_تو کی هستی؟

کف دستی به زیر چانه اش کشید.

_مهم نیس من کی ام. مهم اینه سیاوش و بشناسی. گوش دادم خاطرشم میخوای. به راست و دروغش کار ندارم فقط میتونم بگم تا دیر نشده حیاتت و بردار و برو!

سر بالا کرد و با خشم افزود:

_جزای اون بی همه چیزم خودم میدم. به ناموسم قسم نمیذارم از زیرِ این گند در بره!

آرزو کف دست روی سینه اش گذاشت و چند نفس عمیق کشید. وقتی به خودش رسید خاموشیِ چند دقیقه ای را شکست و با آوایی لرزان بیان کرد:

_باور نمیکنم. تا همه چی رو مو به مو برام تعریف نکنی باور نمیکنم. اصلا تو کی هستی.. کی هستی که امیر..

_امیر ممیر یوخدی بچه حالیت نیس؟ دارم میگم بازی بود.. سیابازی.. تله.. دودره بازی.. همه چی برای پولِ پاپات بود.. برای بالا کشیدنِ خودش از فقر..

از جای خود کشیده شد و نگاهِ آرزو روی جوراب های خاکستری اش ثابت ماند.

_این خونه رو میبینی؟ خونه سیاوشت از اینجا هم داغون تره.. اتاقش انقدر نم میکشه اگه سه تا لحاف زیرش نندازه تا صبح میچائه و میمیره.. حقیقتِ حیاتش و نمتوجه شدی.. نشنیدی. نمیدونی با کی طرفی پس کنجکاو هم نباش. اون چیزی که باید بدونی رو من دارم بهت میگم. بقیه اش و بسپار به من!

_من افق نیستم!

شهروزگار با کمی مکث و شوکه سربرگرداند و نگاهش کرد. چینِ معروف دوباره به گوشه ی چشمانش بازگشت و گوشه ی لبش کج شد.

_چی؟

آرزو همراه با نفسِ عمیقی از جا بلند شد و مقابلِ شهروز ایستاد. اشک روی چشمان سردش یخ بسته بود. برای نگاه در دیده شدنِ با مردِ قدبلند و غول پیکر سرش را تا جای ممکن بالا کرد و از لای دندان هایش با کینه غرید:

_قبری که بالا سرش خوابیدی توش مرده نیست. بنده افق خانومی نیستم که دنبالشی.. حالا بگو تو کی هستی؟ از کجا بدونم حرفات راسته و..

بازویش که اسیرِ دستانِ قدرتمندِ شهروز شد جیغ خفه ای کشید. دستش داشت از ناحیه ی بازو قطع میشد ولی باز هم نگاه خیره اش را از چشمانِ به خون قرار گرفته ی هیولای رو به رویش نگرفت.

_داری سگم میکنی بچه.. داری میری روی اعصابِ نداشتم. به والله قسم میبندمت به ستونِ همین خونه اونقدر…

_ازت نمیترسم!

کف دستی به صورتش کشید و زیر لب استغفار اظهار کرد.. آرزو بی کوچکترین ترسی به نگاهانش زل زده بود.

_برا بارِ آخر دارم ازت میپرسم بچه مایه.. کی هستی؟ امیر و از کجا میشناسی؟

متوجه شدنِ نام امیر باعث شد غم و حسرت مجدداً به چهره اش بازگردد. عقب راهی شد و به ستونِ منزل تکیه داد. کاش همانطور که میبیان کرد به این ستون بسته میشد و تا جان در بدن داشت کتک میخورد ولی صحنه ی وحشتناکِ دیشب از مقابل متوجه شدگانش پاک میشد. چگونه باور میکرد امیرش همان دیوانه ی مجنونِ خواهرش است؟ کدامش را باور میکرد؟ همان دیوانه ی کذایی بودنش را یا سیاوش بودنش را؟ هضم کدامش راحت تر بود؟

_ببین من میخوام کمکت کنم. نه اخاذم نه دزد ناموس. فقط میخوام کمک کنم. لازم نیس برای فرار از اینجا دروغ بگی.. حرفامون که تموم شد برات آژانس میگیرم تا برگردی خونه!

آرزو بدونِ اینکه نگاهش کند لب زد:

_دروغ نبیان کردم. من افق نیستم..

شهروزگار کلافه و عصبی پوفی کرد و کمی نزدیک شد.

_اما برای اامان بار تو زندگیم آرزو کردم که افق باشم..برای اامان بار تو زندگیم از خودم بدم اومد.. انقدر که..

خودش را به پایین سُر داد و صورتش را با کف دست پوشاند.

_اگه بهت فحش و بد و بیجاده بدم دیوونه میشی؟ قاطی میکنی؟ کتکم میزنی؟

مانند دیوانه ها بلند شد و با کف دست مانتوی تنش را از دو طرف کشید. سه دکمه ی بالای مانتو پاره شد و گوشه ای افتاد. کف دست روی گریبانش گذاشت و فریاد زد:

_کاری و میکنی که نباید بکنی؟ چیزی که همه ی دخترا ازش میترسن و براشون مرگه؟ یا زیر کف دست و پات لِه ام میکنی؟

شهروزگار دندان روی هم فشرد و از او دیده برداشت. آرزو به طرفِ سینی غذا که گوشه ای رها شده بود خیز برداشت و چاقوی ظریف را از کنارِ کره برداشت. آن را روی گردنش گرفت و با اشک گفت:

_ یا شاهرگم و میزنی و همینجا خلاصم میکنی؟ کدومش برات راحت تره؟

شهروز بی حرف نگاهش کرد.

_با توام جواب بده.. کدوم یکی از این لطف ها رو در حقم میتونی بکنی؟ به خاطرش باید چقدر روی اعصابت برم؟ چقدر باید فحش بشنوی تا بتونی این لطف و در حقم بکنی؟

شهروز خونسرد و آرام جلو رفت. نگاه جدی و خیره اش روی چاقو و دستِ لرزانِ دخترک در چرخش بود. وقتی فاصله ی میانشان تمام شد آرزو از ترس قدمی به عقب حرکت کرد. اما شهروزگار بی آنکه عقب نشینی اش را جدی بگیرد نزدیک و نزدیک تر شد، وقتی پشت دخترک به دیوارِ انتهای هال برخورد کرد مسیرِ فرار بسته شد. آرزو چشم بست و با گریه گفت:

_گمشو کنار کثافت…

مچِ دستش که اسیرِ دستِ شهروزگار شد نگاه باز کرد. رو به روی دیدگانش یک گردنبندِ آشنا درخشید. همانی که نمونه اش را در گردنِ امیر مشاهده کرده بود. پیچ و تابِ دو بندِ خاکستری و سیاه در هم ماتش کرد. نگاهش با بهت بالا رسید و به نگاهانِ شهروز رسید. فشار کف دستِ شهروزگار روی مچ اش آنقدر زیاد شد که چاقو از کف دستش پایین افتاد.

_تیزی کشیدنم حرمت داره. حرمت نون و که نمیشناسی، یادت ندادن.. اما این یکی رو من خوب یادت میدم بچه.. تیزی رو که کشیدی باید از شرمندگیش در بیای!

خم شد و چاقو را برداشت. آن را رو به روی آرزو نگه داشت و با چشمانی بیرون زده از حدقه اظهار کرد:

_بگیر ببینم چقدر بلدی!

آرزو هنوز به گردنبندش نگاه میکرد. حلِ این همه معما کارِ او نبود.. چاقو که نزدیک تر شد نگاهش رنگِ ترس گراهی شد و آهسته بیان کرد:

_چیکار میکنی؟

_مگه نمیخوای خودت و بکشی؟ دارم در حق ات لطف میکنم.!

آرزو سر پایین انداخت و شهروز بعد از چند دقیقه از او فاصله گرفت. دیگر داشت طاقتش سر می آمد. بی حوصله گفت:

_برات زنگ میزنم آژانس.. پنج دقیقه ی دیگه بیا بیرون و برو خونتون!

به طرف در قدم برداشت که آرزو اظهار کرد:

_نمیخوای بدونی من کی ام؟

بدونِ اینکه برگردد سرد اضافه کرد:

_نه!

_چرا؟ میترسی اگه بفهمی برات گرون تموم بشه؟

_نمیخوام چراکه دیگه مطمئن شدم اون دختری که خیال میکردم نیستی. پس برام مهم نیس کی باشی!

_از کجا مطمئنی؟

آوای جیغ جیغو و طلبکارِ دخترک روانش را به بازی میگحرکت کرد. چشم بست و کلافه اضافه کرد:

_چون سیاوش همچین جونورای رو اعصابی رو حتی یه دیقه هم تحمل نمیکنه. حتی برای بازی دادن و فیض بردن!

لبش را با حرص گاز گراهی شد و تمایل داشت از اتاق بیرون برود که با جمله ی کشیده و پر حرصِ دخترک پاهایش روی زمین قفل شد.

_بد نیست بدونی همین جوونور علاوه بر اینکه خواهرِ افقه عشقِ اول امیر یا همون سیاوشِ جناب عالی هم هست.. حالا پشتتم نگاه نکن و برو به درک!

***

شنیدنِ صوتی افق بعد از این همه ساعت چنان ساکتشی به قلبش سرازیر کرد که دلبسته شد چشم ببندد و ساعت ها به این ملودی شیرین گوش بدهد.

_اونجایی سیاوش؟

نگاه باز کرد و مهربان تر از همیشگی گفت:

_دیگه قلب کندن ازت ممکن نیس افق. دیگه اگه یه ساعت ازت بی خبر باشم جون میدم!

افق نفس لرزانش را بیرون داد. صوتیش از شدت گریه گحرکت کرده بود.

_روزگار خیلی سختی بود. برای هممون. همش میترسیدم پدرم جلوی چشمم سکته کنه. هیچ وقت اینجوری نمتوجه شده بودمش!

سیاوش چای کیسه ای را چند بار داخل لیوان بالا و پایین کرد و با اخم بیان کرد:

_میخوام باهاش صحبت کنم!

_الآن؟ وای نه تو رو خدا.. هنوز از شوکِ آرزو بیرون نیومده!

_بیشتر از این کف دست کف دست کردن هم حرمتِ پدرت و زیر سوال میبره، هم باعث میشه تو بیشتر اذیت بشی. پدرت خیلی شاکی بود از اینکه اینجوری بی خبر وارد زندگیت شدم. حالا از حماقتام خبر نداره و..

_قرار نیست چیزی بفهمه.. لازم نیست اتفاقایی که بینمون افتاده رو مو به مو بفهمه سیاوش!

سیاوش کف دستی به موهای پریشان روی پیشانی اش کشید و با لیوانِ سفالیِ چای وارد هال شد.

_ماه پشتِ ابر نمیمونه.. مطمئن باش دور و برمون دشمن و سودجو کم نیست!

افق مردد سؤال کرد:

_منظورت فرازه؟

_فراز… نولیدریت.. کی بودنش مهم نیست. مهم اینه که قبل از اینکه گندامو پیش پدرت رو کنن بهش ثابت کنم که چقدر میخوامت!

افق اندکی خاموشی کرد و آرام پرسید:

_اگه باورت نکرد چی؟

سیاوش پا روی میز گذاشت و کف دستش را دور لیوان حلقه کرد. انگار میمیل داشت از گرمای چای انرژی بگیرد برای جادهی که سراسر یخبندان بود و سربالایی!

_اون وقت با تکیه به باورِ تو زندگیم و میسازم!

سکوتِ افق باعث شد نگاهش به نقطه ای ثابت شود. زبانش را روی لبش کشید و با لحنی آرام اما جدی بیان کرد:

_اگه به جایی برسیم که مجبور باشی بینِ حیات با من و زندگیِ الآنت یکی رو انتخاب کنی اون انتخاب کدومه؟

_سیاوش؟

_جوابِ آسونی نیست.. براش فکر کن. من باید از تو مطمئن باشم تا بتونم برنامه بریزم. باید از بودن و موندنت اطمینان داشته باشم که به جای هر دومون بجنگم. افق من تو رو برای یه روزگار و دو روزگار نمیخوام..

کمی مکث کرد و با لحنی خاص اضافه کرد:

_میخوام زنم باشی.کسی که بوی عطرش همیشگی پرز بینیم و قلقلک بده..نمیخوام حتی یه لحظه ی زیستنم بدونِ تو بگذره!

از همان پشتِ تلفن بند حرکت کردنِ نفسِ افق را تشخیص داد. لبخندی زد و جعبه ی مخملیِ سبز رنگ را از روی میزِ رو به رویش برداشت.

_وقت نشد کادوی تولدت و بهت بدم!

در جعبه را باز کرد. انگشترِ ظریفِ طلا که رویش نقش یک ستاره ی کوچک بود مقابلش درخشید. تصویر رو به رویش همجاده با آوای نفس های افق حسِ شیرینی را ته دلش سرازیر کرد.

_کِی ببینمت؟ قلبم برات یه ذره شده!

تک خنده ای کرد و ادامه داد:

_چرا ساکتی پس دختره؟

_سیاوش..

_جانم؟

_من میترسم!

_این حرفا رو نزدم که بترسی عزیزم. میل داشتم راه و بهت نشون بدم. من بهت بیان کردم راهی که به من و زندگیِ من ختم میشه پر از شیشه و سنگه. نباید انتظار داشته باشی پدرت با این موقعیت اجتماعی منو به عنوانِ دولید و انتخاب دخترش رو تخم چشمش بذاره. من همه ی سعی ام و میکنم. شنبه دارم میرم دانشگاه ببینم میتونم برای ادامه ی تحصیل کاری بکنم یا نه.. من مردَم و مردونه این تضمین و بهت میدم که اگه زندگی با من و انتخاب کردی تا جایی که جون تو تنمه برای نیازات میدوئم!. از جونم مایه میذارم تا زیستنِ آرومی داشته باشیم.. اما افق خودتم خوب میدونی من نمیتونم یه زندگی مثلِ زندگی الآنت بهت بدم.

_ برای من مادیات مهم نیست.. قبلا هم بهت گفتم. حاضرم تا ته جهان باهات بیام فقط در صورتی که بدونم تو واقعا هممسیرمی.. من از سختیِ راهی که پیشِ رومونه نمیترسم. ترسِ من..

_نمیخوای پدرت و از کف دست بدی درسته؟

همجاده با خاموشیِ افق نفسش را با صدا بیرون داد.

_به شرفم قسم هر کاری از کف دستم بربیاد انجام میدم. بهت قول میدم. سیاوش سرش بره قولش نمیره ها؟ حالا یکم بخند بذار قلبم آروم شه.. این دلِ صاب مرده دیگه داره میترکه افق!

افق ساکت زمزمه کرد:

_خدا نکنه!

_الآن همه چی رو به راهه تو خونه؟

_نمیدونم.. یعنی ظاهرا که اینطوره.. آرزو از وقتی که اومده تو اتاقشه.. فقط بابا راهی شد و یک ساعت صحبت کردن. بعدم که اومد بیرون از خونه زد بیرون. همه چیِ این خونه عجیب شده..

_باهاش حرف میزدی.. یه دخترِ تنها.. به کسی ناضافه کرد کجا بود؟

_آرزو رو نمیشناسی سیاوش..بسیار خود رای و غده.. از وقتی هم که اومده انگار هزار برابر بدتر شده. از ترسم بهش نزدیک نمیشم چراکه حس میکنم یه جوری نگام میکنه. ازم بدش میاد… میتونم بفهمم.

_مگه ممکنه کسی از تو بدش بیاد؟

افق نفس عمیقی کشید و بی حوصله گفت:

_تنهایی؟

لبخند شیطنت آمیزی روی لبهای سیاوش قرار گرفت.

_نه یه لیدیِ همه چی تموم نشسته کنارم. آخ نمیدونی که چجوری..

_سیاوش؟

_هان؟ اعتراض داری؟ اگه بسیار میهراسیدی از چنگت درم بیارن پا میشدی میومدی اینجا!

_خیلی پررویی.. توی این اوضاع هم ول نمیکنی؟

سیاوش با لحن آرامی گفت:

_این قلب نمیفهمه.. چیکارش کنم؟

لبخندش را تکرار کرد و افزود:

_قلبم برا دیوارِ خونتون تنگ شده…

خنده ی آرام افق را که از پشت گوشی متوجه شد نفس راحتی کشید و با لبخند گفت:

_همواره اینجوری بخن محبتِ من.. فربد و فرانک راهی شدن سینما.. اگه این اتفاقا نمی افتاد و حال و حوصله داشتی ماهم میحرکت کردیم!

_با پدرم کِی صحبت میکنی؟

لبخند روی لبش ماسید.. صدای مضطرب و مضطرب افق نشان دهنده ی آن بود که این استرس و ترس قرار نبود حالا حالا ها خلوتشان را رها کند. با یادآوری تحقیر های ارقلبان و چهره ی سردش دست روی شقیقه اش کشید و با صوتیی خسته اضافه کرد:

_اضافه کردم که درستش میکنم. لازم باشه جای دوتامونم غصه میخورم.. تو بخند..

افق خاموشی کرد و او آهسته تر اضافه کرد:

_فعلا کاری نداری محبتِ من؟

_نه.. مراقب خودت باش!

_تو هم مراقبِ دخترِ ترسو و اخموی من باش.. خدافظ..

گوشی را روی میز گذاشت و چای را لب زد. سرد و غیر قابل نوشیدن شده بود. بلند شد و رو به پنجره ی بلند و وسیعِ خونه از حرکت ایستاد.. حالا برای رسیدن به زنِ حیات اش تنها یک مانع بزرگ مانده بود.. ارقلبان.. ارقلبانی که تنها از نگاه هایش آتشِ خشم و کینه میبارید.. گذشتن از این ماراتُن کارِ هرکس نبود..! عجب حکایتی بود حکایتِ حیات اش.. کسی که برای زیستنِ عزیزانش به بازی اش گرفته بود حالا تمامِ زندگی اش شده بود و تنها داشته اش از جهان.. آخ که دلش برای مونسش لک زده بود.. کاش انقدر بی انصاف نبودند.. چه راحت از حیاتِ همه ی عزیزانش کنار گذاشته شده بود! آن هم به جرمِ یک گناه که بیشتر از هرکس خودش را اسیر و بنده کرده بود.. چه گناه شیرینی بود گناهی که به وصالِ عزیزترینش ختم شده بود.. خودش هم نمیدانست افق پاداش کدام ثوابِ نکرده است…. فقط میدانست او برایش اولین و آخرین فرصتِ حیاتست…

صدای پیامک گوشی کوچکش توجه اش را جلب کرد. گوشی را از جیب شلوارش بیرون کشید و با تحیر به شماره خیره شد. شماره برایش زیادی آشنا بود. به خاطر شهروز و تماس احتمالی اش این خطِ قدیمی را روشن گذاشته بود ولی این شماره…

دکمه را فشرد و با اخم و تعجب پیام را گشود..

“بازی تموم شد سیاوش… وقت تقاصه.. یا تا یه ساعت بیا همون کافه ای که آخرین بار همدیگه رو متوجه شدیم ، یا بشین و منتظر انتقامم باش….آرزو”

***

از تاکسی پیاده شد و نگاهی به کافه ی آن طرفِ خیابان پر تردد انداخت. اامان و آخرین باری که آرزو را مشاهده کرده بود همین جا بود. همین جا بود که جا خورده بود و درک کرده بود این دختر از آنچه که در مهمانی نشان میداد کوچکتر است. در واقع بارِ اول با مشاهده کردنش در آن لباسِ دکلته و زنانه، با آن آرایش غلیظ و عشوه ی ماهرانه ، حدسِ اینکه دختربچه ای هجده ساله باشد ناممکن بود! بعد از همین ملاقات بود که به جاده های گوناگون از زیرِ این بازی شانه خالی کرده بود. باورش نمیشد تنها با دو ملاقات و چند تماسِ تلفنی دخترک را این گونه شیفته و شیدای خود کند! افسوس میخورد که چرا بلافاصله بعد از میهمانی با او قرار نگذاشته است و پی به دروغِ دخترک در موردِ سن و سالش نبرده است! شاید اینگونه ضربه ی کمتری به روحیه ی حساسش وارد میشد!

دربِ شیشه ایِ کافه را باز کرد و با احتیاط وارد شد. نگاهش را دورتا دورِ کافه ی شلوغ چرخاند تا عاقبت چشمش روی او که سرش را روی میز گذاشته بود ثابت ماند. حسِ بدی به قلبش سرازیر شد. نمیاطلاع داشت چرا حس خوبی نسبت به این ملاقات نداشت..آن هم بعد از آن اتمام حجتِ جانانه ی چند ماهِ پیش!

دکمه ی بالای بلوز کشی و اندامی اش را باز کرد و نفس عمیقی کشید. بالای سرِ دخترک از حرکت ایستاد. طاما نکشید که سرش را کشیده کرد و آبی های شکسته اش را به نگاهِ سیاه سیاوش دوخت. بی حرف نگاهش کرد. هم او سیاوش را و هم سیاوش او را… هر دو به یک چیز اندیشیدند” زمان بسیار چیزها را عوض کرده بود”.. نه سیاوش دیگر امیرِ گذشته بود و نه آرزو همان دخترِ ملوس و بی دردِ چند ماهِ پیش …!

سیاوش صنقلبی را بیرون کشید و رو به رویش نشست. بدونِ اینکه نگاه از نگاهش بردارد کف دستانش را روی میز در هم گره زد. آرزو همجاده با لبخند غریبی نگاهش کرد و ملایم جویا شد:

_خوبی؟

سرش را به نشانه ی مثبت تکان داد و سیب گلویش مقابل نگاه دلتنگِ آرزو جا به جا شد.

_عوض شدی!

دیدهانش روی اجزای صورتِ سیاوش به گردش در آمد و با بغض بیان کرد:

_موهات بلندتر شدن.. مرد تر شدی انگار..

سیاوش کف دستی میان موهایش کشید و بیان کرد:

The post رمان سیاه بازی پارت ۱۵ appeared first on رمان دونی.