رمان سیاه بازی پارت ۱۶

_هدفت از این ملاقات چی بود؟ میخوای بگی همه چی رو درک کردی؟

آرزو بی حرف نگاهش کرد و او ادامه داد:

_تو نمیتونی ادعایی داشته باشی چراکه از اول تو بازی نبودی..من بهت اظهار کردم برای تو این کاره نیستم.. اظهار کردم با تو نمیتونم. گفتم برو پی حیاتت.. نگفتم؟

_من از اول وسط بازیت بودم سیاوش.. دروغ بسته!

سیاوش سری تکان داد و نفسش را پر آوا بیرون داد.

_برای چی میل داشتی بیام اینجا؟ منظورت از چرت و پرتایی که نوشتی چی بود؟

آرزو موهای کوتاهش را که از زیرِ شال بیرون ریخته بودند به داخل راند و دستش را به پشت روی میز گذاشت. نگاهِ سیاوش به ردِ صورتی رنگِ روی شاهرگش افتاد.

_یادته چه جوری جاده نفسم و قطع کردی؟ بهت گفته بودم بی تو دنیا رو نمیخوام..

سیاوش با تحیر نگاهش کرد. در واقع چیزی برای اظهار کردن نداشت.

_تو شاهرگ حیاتم و با حرفات زدی اما من بازم سرِ پا بودم.. بازم امید داشتم.. بازم تو اون جهنمی که فرستاده بودنم با فکرِ تو و رسیدن به تو شامگاهم و صبح میکردم.

قطره ای از گوشه ی دیدهش سُر خورد. آبی های دیدهش روشن و یخ بسته، مقابل دیدگان سیاوش دودو میزدند.

_چرا؟ به چه قیمتی زندگیم و جهنم کردی؟

دیده های سیاوش ریز شد.

_چی میگی تو؟ مگه من چیکارت کردم؟ من تو حیاتم روی هم دو بار دیدمت آرزو؟.. روی هم چهار بارم باهات حرف نزدم.. اگه امروز نمیدیدمت حتی قیافتم یادم نمیموند.. مگه غیر از این بود که بیان کردم به دردِ من نمیخوری؟ مگه بهت امیدی دادم که..

_فقط زیرا یه بچه ی بی آینده و پرورشگاهی بودم نه؟

سیاوش با حیرت نگاهش کرد.

_فقط به جرمِ اینکه دخترِ واقعیِ اون خانواده نبودم به دردت نخوردم؟ زیرا سهمی از ارث نداشتم؟ چون بودنت با من به کاهدون زدن بود؟

سیاوش کف دست روی دهانش کشید و عصبی گفت:

_نمیفهمم راجع به چی حرف میزنی!

لبهای آرزو لرزید و نگاهش سرد تر از هر وقت شد.

_خواهرِ بزرگ تر.. وارث همه ی دارایی پدرش.. خانوم و پپه.. بی درده سر.. لقمه ی آماده.. محجوب.. عاشق و احمق.. کی بهتر از اون ، نه؟

دهانِ سیاوش تلخ تر از زهرمار شد. زبانش نچرخید چیز دیگری بپرسد. تنها پوزخندِ آرزو را نظاره کرد و با جمله ای که از دهانش خارج شد ، مُرد!

_تو هم افق و به من ترجیح دادی.. تو هم مثلِ همه ی آدمای زندگیم با چوبِ افق توی سرم کوبیدی.. کاش بودنت با من بازی بود.. هضمش سنگین بود ولی غیرممکن نبود.. عاشقی مثلِ من هضمش میکرد.. بالاخره هضم میشد.

سیاوش مشت روی میز کوبید. عرق از پشت ستون فقراتش جاده گراهی شده بود و نفس نفس میزد:

_چی داری میگی تو؟

_دارم میگم بازی بسته.. دارم میگم دختری که با همکف دستی فرستادینش پی نخود سیاه تا همتون به نوعی به بازیهاتون برسین برگشته.. از همه چیزم خبر داره!

حسِ کسی را داشت که یک گاو صندوقِ غول آسا روی سینه اش گذاشته شده است.. گیج شده بود و مبهوت.. نامِ آرزو مدام در ذهنش تکرار میشد. حرف های افق.. خارج بودنِ خواهرش.. اظهار کرده های دخترک مبنی بر اینکه خانواده اش قصد داشتند خارج از ایران تحصیل کند.. همه چیز در سرش اکو میشد..

به پشت صنقلبی اش تکیه کرد و عصبی ریز خندید.

_امکان نداره.. ممکن نیست!

_متوجه شدنش سخت بود.. اما غیرممکن نبود.. فکر کردی تا کجا میتونی این بازی رو کش بدی؟

سیاوش حرف هایش را نمیمتوجه شد. گوشش با او بود و فکرش جایی میانِ حوادث دیروزگار و امروزگار گیر کرده بود.. آرزو همان آرزو بود.. نه! ممکن نبود..

_سیاوش..

از جا بلند شد. دیدهانش حتی جلوی چشمش را هم نمیمتوجه شد. تنه ای به گارسون زد و از آنجا گریخت.. در را باز کرد و بیرون زد.. در پیاده روی باریک و خفه با سرعت قدم بر میداشت. مقصد گذشته بود.. چقدر باید جاده میرفت تا به آن روزها برسد و راست و دروغ مزخرفات دخترک را بفهمد؟

پیمسیرنش از پشت کشیده شد. برنگشت اما صدای دخترک را گوش داد:

_نمیتونی بری.. نمیتونی زندگیم و به گند بکشی و بذاری بری سیاوش. میمونی و تقاص میدی.. من افق نیستم!

افق.. افق..افق… انگار برای اولین بار بود که این اسم را میشنود.. این چه بازی کثیفی بود؟ باورش نمیشد درست جایی که او بازی را رها کرده بود سرنوشت بازیِ ناتمام را اینگونه کف دست بگیرد و به ضررِ او اینگونه به اتمام برساند.

_وایستا لعنتی.. تا ته جهان هم بری پشتت میام.. هنوز بسیار مونده بخوای منو بشناسی!

جاده آبِ باریکی جلوی پایش قرار گرفت و سکندری خورد. کف دست به تنه ی درخت گراهی شد و راهش را ادامه داد.. به آدم ها تنه میزد و از میانشان عبور میکرد. تا آن گذشته ی لعنتی چقدرِ دیگر مانده بود؟

_خیلِ خوب برو.. برو لعنتی.. اما اینو بدون این بازی رو تو شروع کردی.. منم تمومش میکنم..

آوای دخترک دور و دور تر شد.. سرعت قدم های را شدت بخشید.

_همه چیز و خودم به افق میگم.. متوجه شدی؟ میگــم بهش!

مغزش فرمانِ ایست داد.. پاهایش به زمین چسبید.. دیگر توانِ مسیر راهی شدن نداشت. مقصد به پایش رسیده بود.. برگشت و از میانِ ازدحام جمعیت به دخترک چشم دوخت به با سینه ای که بالا و پایین میراهی شد سرد و جدی نگاهش میکرد. به طرفش پا تند کرد. زیر بازویش را گرفت و او را وارد کوچه ی فرعی کشاند. به نگاهان بی روحش خیره شد و ملایم بیان کرد:

_چی اظهار کردی؟

سیاوش تحیرش بیشتر شد.. نگاهش کرد و سر تکان داد.

_تو شیطانِ به تمام معنایی.. تو نمیتونی خواهر افق باشی..

سپس کف دستش را رها کرد و او را به عقب هول داد. آرزو کف دست روی بازویش گذاشت و نیشخند زد.

_راست میگی چون نیستم!..نمیذارم.. چه سیاوش باشی چه امیر چه هر خر دیگه ای نمیذارم مالِ هیچ کسی باشی.. اگه مالِ من نیستی مالِ هیچ کسِ دیگه ای نمیشی!

سیاوش بی تاب و عصبی موهایش را کشید و چند ثانیه نگاه بست. مطمئن بود اگر طرف مقابلش یک دختر کم سن و سال نبود چیزی از او باقی نمیگذاشت.. نگاهش کرد و سعی کرد ملایم باشد.

_ببین نمیدونستم.. من.. من دوستش دارم.. خیلِ خوب اشتباه کردم.. بازی بود اولش درست.. اما من نمیدونستم خواهرین. یعنی..

مشتش را گاز گراهی شد و خاموشی کرد. حقیقتا چه داشت برای گفتن؟ جلو رفت و مقابل آرزو از حرکت ایستاد:

_دوسش دارم.. به والله دوستش دارم. هیچی اونجوری نیس که فکر میکنی.. عاقل باش و بچگی نکن.. افق خواهرته..

آرزو ریز خندید. قد بلند و هیستیریک. آنقد کشیده که عابری که از کنارشان رد میشد چند لحظه ماتِ آن ها شد.

_فکر میکنی من خرم؟ واقعا فکر میکنی منم مثلِ افق خرم؟

_ببین خوب گوش کن..

_نه سیاوش خان.. تو گوش کن. من وقتی برگشتم تو این خراب شده یه چیز داشتم برای از دست دادن. حالا اونم ندارم. فکر کردی انقدر بدبختم که بشینم و تماشاتون کنم؟ لابد میخوای روی سر خواهرم و عاشقی حیاتم نقل و نباتم بپاشم. آره؟

سیاوش جلو راهی شد و انگشت اشاره اش را مقابل صورت استخوانی و کوچک دخترک گراهی شد. راست میاظهار کرد.. این شیطانِ کوچک نمیتوانست هیچ ارتباط تنی با افقِ او داشته باشد!

_من محبتِ تو نبودم.. ولی افق همه ی جهانی منه.. منم اون امیری نیستم که چند ماهِ پیش متوجه شده بودی.. برای من از همه ی دنیا فقط یه نفر مونده. اونم افقه.. شده به قیمتِ خون امم تموم شه نمیذارم خرابش کنی!

دو دستش را لای موهایش فرو کرد و رو برگرداند. اگر فقط چند دقیقه دیگر آنجا میماند نمیدانست ممکن است با این مغزِ پوکیده دست به چه کارهایی بزند.

_یه مسیر داری..

بدونِ اینکه برگردد منتظر شد.

_تو رو با همه ی خطاهات.. با همه بازی هات میخوام سیاوش.. تمایل داشتی برام امیر باش.. میل داشتی هر کسی که تمایل داشتی باش. من تو جهان جز تو کسی رو ندارم. تو تنها کسی هستی که متعلق به جهانی بی کسیِ من شد. برام بمون سیاوش.. بیا بریم از ایران. باهام بیا.. هرچی باشی.. هرجوری باشه قبولمه.. همه چی رو فراموش میکنم. تو بخواه یه آدمِ دیگه میشم..

سیاوش سربرگرداند و نگاهش کرد. باورش نمیشد.. دیدهانِ دخترک بارید. سرش را کج کرد و با شانه هایی افتاده لب زد:

_خواهش میکنم!

سرش را با تاسف تکان داد و با صوتیی بلند و پر از خشم گفت:

_پاتو از زیستنِ ما بکش بیرون آرزو.. تو تنها کسی هستی که تو گذشتم ردی ازش ندارم. وبالِ گردنِ من نیستی.. وبالِ زندگیمم نباش!

سپس پا شتاب‌زده کرد و میانِ عابرانِ پیاده روی خیابان گم شد. آرزو چند قدم عقب رفت. پشتش به بنای قدیمی ساختمانی برخورد کرد. همانجا روی پله اش نشست و صورتش را با کف دستانش پوشاند. باید جهانیش را پس میگراهی شد.. سیاوش یا امیر.. چه فرقی داشت؟ مهم این بود که حضورِ او تنها حضورِ آشنا در تمام جهانیش بود.. از همه چیزش گذشته بود ولی او فرق داشت.. هق هق بی صدایش شانه هایش را میلرزاند. داشت میانِ سنگینی و دردِ این تاوان به اغما میراهی شد که کف دستی را روی شانه اش حس کرد. به خیالِ اینکه سیاوش برگشته است سر بالا کرد ولی به جز دو نگاهِ نافذ و یک چهره ی خشن چیز دیگری ندید.

_بلند شو..

کف دست روی صورتش کشید و به چهره ی مرد خیره شد.. این دیگر از بیچارگی اش چه میمیل داشت؟!

_من نمیتونم زیاد منتظرت باشم.. پاشو..

کف دستش را کنار زد و از لای دندان هایش غرید:

_برو به جهنم!

ولی شهروزگار بی توجه به جیغ بلندش چرخی به گردنش داد و کف دست زیر بازویش انداخت. دخترک را به طرف پیکانِ قدیمیِ سرِ کوچه کشاند و با زور سوار کرد.. آرزو آنقدر متحیر و گیج بود که حتی نتوانست مقاومت کند!

***

نبض شقیقه اش بی رحمانه میکوبید. بارانِ بهاری و بی موقع هم که روی سر و صورتش شره میکرد، مانند پتکی روی هر نقطه ی این نبض فرو می رسید. دیگر حتی به اندازه ی تحمل یک رحمت الهی هم ظرفیت نداشت.. نمیکشید.. بسش بود.. هر چه کشیده بود.. هرچقدر غافلگیر شده بود دیگر کافی بود. این ضربه ی نهایی مغز سرش را هدف گرفته بود.. میخواست رگ حیاتش را متلاشی کند.

فکر میکرد اینگونه تصادفات مزخرف تنها متعلق به فیلم های بی سر و ته تلویزیون هاست.. به عمرش همچین فاجعه ای را تجربه نکرده بود. هنوز هم نمیتوانست باور کند! باورش سخت بود.. خواهر بودنِ این دو دختر از محالاتِ زندگی اش بود و حالا در عرض چند دقیقه تمامِ حقیقتش شده بود.. آنقدر اتفاقات را مرور کرده بود و آنقدر برای فرار از این حقیقت به کف دست و پای قدم هایش افتاده بود که دیگر جانی در تن نداشت. خودش را روی نیمکت پارکی رها کرد.. موقعیتی که در آن قرار داشت وحشتناک بود.. یادش به حرفِ آخر افق افتاد.. وقتی از آخرین فرصت گفته بود.. وقتی با اطمینان هشدار داده بود و با قسم و آیه جواب گراهی شده بود. حالا باید جواب این گند را چه میداد؟ گندی که برای اامان بار متعلق به او و گذشته اش نبود ولی سهمش در خراب شدن تمام زیستن اش بیشتر از تمام خطاهای ماضی بود!

سرش را میان کف دستانش گحرکت کرد و نگاه بست. هوا کم کم تاریک میشد ولی او حتی نمیدانست در کدام نقطه ی شهر اینگونه بیچاره و بدبخت در خودش فرو راهی شده است. دیدهانِ روشن و پرکینه ی آرزو لحظه ای از پشت چشمش کنار نمیرفت. همان دیدهانِ زیبایی که روزگارگاری با چشم دوختن در پیچ و تابش ترسِ لغزش داشت و حالا ترس از مرگ.. حساسیت افق روی همین خواهرِ ناتنی و بی لیاقت بیش از حد بود.. یادش نرفته بود برای یک شب نبودنِ آرزو چگونه تا صبح دیده روی هم نگذاشت و اشک ریخت.. حرف هایی که از او میزد و محبت بی مثلی که هنگام تعریف از او در چشمانش لانه میکرد بر هیچ کس پنهان نبود… کف دستش را روی سرش مشت کرد و با خود اندیشید: ” آخ سیاوش آخ… چطور زندگی ات با یک خطا اینگونه درهم پیچید؟ آن بمب ساعتی لعنتی را کجا کار گذاشتی که با ترکیدنش تمام هستی ات را تار و مار کرد..”

_از اوناشی؟

سر بالا کرد و نگاهی به پسرِ بالای سرش انداخت. چهره اش اعتیاد و درد را فریاد میزد.. بی صوت از جا کشیده شد و او را بی جواب گذاشت..حتی در مقابل تنه ی عصبی اش هم جوابی نداد و از کنارش گذشت. تلفنش مدام زنگ میخورد و او از ترسِ مشاهده کردن شماره ی افق نامشاهده کرده اش میگحرکت کرد.. عاقبت طاقت نیاورد.. یک گوشه ی پارک از حرکت ایستاد و کف دست در جیبش فرو برد. شماره ی ناشناس ابروهایش را به هم نزدیک کرد. گوشی را روی گوشش گذاشت و با شک جواب داد:

_بله؟

_کف دست مریزاد پسر.. فکر نمیکردم انقدر بی شرف باشی!

کف دست روی پیشانی اش گذاشت و کمی عقب تر روی نیمکت نشست.

_داداش؟

_به من نگو داداش سیا.. خراب ترم نکن.. همین دردی که به هممون دادی بسه!

_شهروزگار نمیدونم از کی چی متوجه شدی اما باید اجازه بدی خودم توضیح بدم.. بذار خودم بگم داداش.. خواهش میکنم!

_حاضر بودم رو سرت قسم بخورم. اینجوری میخواستی ناموس نگه داری؟ چند تا ناموس و بازی دادی پسر؟ انقدر خرابم که دیگه حالِ داد و قال کردن هم نیس!

_کجایی؟ میخوام ببینمت!

_جام خوبه.. تا وقتی تو نباشی خوبم. دیگه نمیخوام ببینمت سیا. اما این به این معنی نیس که تاوانِ غلطایی که کردی رو نمیدی!

سیاوش تلخندی زد و ملایم گفت:

_من یه عمره دارم تاوان میدم. تو بخواه بازم تا آخرِ عمر میدم. فقط منو پای هیچ نذار.. برادری چیزی نیس که با خبط و خطا منکرش شی!

_اشتبات همین جاس. برادرت و نشناختی. یه عمر خودم و زیر پاتون فرش نکردم که با یه سال نبودنت یه آدمِ دیگه تحویلم بدی. حرکت کردی امیر شدی لاکردار؟

بغض آوای برادرش حالش را خرابتر کرد. دستش را به گردنبندش بند کرد و با صدایی خش دار اضافه کرد:

_همه چی واسه تو بود.. واسه ننه. واسه مسروریتون. خدای بالا سرم شاهده برای خودم کاری نکردم شهروزگار.. میخوای منو نگوش داده قصاصم کنی؟

_قصاصِ تو گند کارای خودته. بهت زنگ زدم روشنت کنم چون تو مرامِ ما از پشت خنجر زدن جا نداره. آدمت میکنم سیا. یا آدم میشی یا این زخمِ چرکی رو از جایی که باید قطع میکنم و تمام!

_ننه قطع کرد.. تو هم قطع کن شهروز.. اگه ارزشم تو حیاتتون همین بود که..

_سفسطه نچین برا من سیاوش.. وقتی گوش دادم درس و دانشگاهت و بوسیدی گذاشتی کنار داغون شدم.. اما باز به روت نیاوردم و بیان کردم فشار روشه. گفتم جای منه لابد نتونسته مثلِ من از پسِ درس و حیات باهم بربیاد. یادِ خودم و تو افتادم.. بیان کردم همین شرایط و با عباس داری.. کاش همون روزی که فهمیدم و اومده بودی ملاقات دندونات و تو دهنت خرد میکردم. کاش نمیذاشتم به اینجا برسی..

سیاوش کف دست روی نگاهانش گذاشت و بی رمق بیان کرد:

_شدم ننگِ روی پیشونیِ همتون مگه نه؟

شهروز نفسِ عمیقی کشید.. آن قدر درد در صدای دوبرادر بود که قلب کوه را به لرزه وا میداشت. صدای بوقِ ممتدِ گوشی که به گوشِ سیاوش رسید گوشی از کف دستش سُر خورد و پایین افتاد. درست مثلِ خودش که در بدترین ایستگاه از روی این کره ی گرد سُر خورده بود و در هوای جهانیی دیگر معلق بود!

***

پشتِ پنجره ی اتاق نشسته بود و کف دست زیر چانه اش گذاشته بود. نگاهانش نم نمِ بارانِ بهاری را دنبال میکرد. حیاطِ خونه خیس بود و گل های تازه کاشته شده در باغچه نمناک از قطراتِ این نوازش الهی.. بهارِ زیبایی بود اما با تمام زیبایی اش دلگیر بود.. قلب تنگ بود.. بی‌قرارِ کودکی هایش.. دلتنگِ نوازش های مریم.. بی‌قرارِ منسجم کردنِ کانون خانواده با آن اخلاقِ مهربان و عشقِ خدایی اش.. مشتاق دیدارِ بازی های کودکانه شان با آرزو در کنارِ همین باغچه ها.. قلبش تنگِ روزگارگاری بود که به بیرحمانه ترین شکل ممکن اسیر تازیانه ی بادِ زمان شده بود.. انگار که دیگر از آن روزها هیچ چیز نمانده بود.. حتی آدم ها هم همان انسان های گذشته نبودند!

گوشی را در کف دستش بیشتر فشرد.. قلبش نمیمیل داشت مدام سراغِ سیاوش را از فربد بگیرد ولی قلبش هم شور میزد. از دیروز بعد از ظهر که با هم حرف زده بودند خبری از او نداشت.. نه جواب تلفن هایش را میداد و نه پیام هایش را جوابگو میشد. میخبر داشت که هرگاه این گونه در لاک تنهایی خود فرو میرود حتما پایِ یک فاجعه و اتفاق در میان است.. دیگر از این اتفاق ها میهراسید.. قلبشوره عضو لاینفک لحظه های این روزگارهایش شده بود..

با تقه ای که به درِ اتاق خورد گوشی را روی میز گذاشت و همراه با “بفرمایید” منتظر شد.

قامت آرزو را که در چهارچوب اتاق مشاهده کرد از جا کشیده شد و به طرفش حرکت کرد. از آن شبِ شوم تا به امروزگار حتی برای شام و نهار هم از اتاقش بیرون نیامده و با کسی حرف نزده بود. کنارِ هم نشستند و مضطرب تر از هر زمان به چهره ی بی رنگ و رو و بدونِ آرایش خواهرش خیره شد.

_بهتری؟

آرزو بدون اینکه نگاهش کند با اخم اظهار کرد:

_نمیخوام برگردم!

جا خورد ولی خودش را نباخت. نمیمیل داشت او بیش از این فشار و سختی را تحمل کند. کف دستش را روی پای او گذاشت و دلجویانه گفت:

_اگه واقعا تمایل داشتت اینه هرکاری از کف دستم بربیاد برات انجام میدم. کمکت میکنم دوباره کنکور بدی. بعدم هر دانشگاهی که عاشق شدی درس بخونی. هوم؟

_با ارقلبان صحبت کن!

افق غمگین از لفظ او لب گزید.

_آرزو؟

_همین که گفتم. چیزی که اضافه کردم خواسته نبود. میل داشتم تو باهاش درمیون بذاری!

سربرگرداند و با زور و نفرت به چشمان افق خیره شد.

_هجده سالم و تموم کردم. بهش بگو کاری نکنه به زور و قانون این مملکت متوسل بشم!

افق دست روی دهانش گذاشت و با حیرت نگاهش کرد که کشیده شد و سرد و خشک بیان کرد:

_بگو کاری به زندگیم نداشته باشه.. همین که از اینجا نمیرم و آبروش و حفظ کردم فکر میکنم براش بس باشه..

افق هیچ جوابی برای این جملات بیرحمانه نداشت. با حیرت و دلخور بیرون راهی شدنش را نظاره میکرد که کنارِ در از حرکت ایستاد و بدون اینکه برگردد با حالت عجیبی جویا شد:

_چقدر دوستم داری؟

افق با حالتی استفهامی نگاهش میکرد که با پوزخندی تلخ ادامه داد:

_خواهر کوچیکت و اونقدری دوست داری که به خاطرش از عزیزت بگذری؟

_معلومه که دوستت دارم. منظورت چیه آرزو؟

آرزو به چهارچوب در تکیه کرد و با بغض اظهار کرد:

_پس بگذر ازش.. بذار..

با صدای تلفنِ افق حرفش نیمه کاره ماند. نگاه هر دو روی گوشی رقصانِ روی میز ثابت شد. افق به طرف گوشی پا سریع کرد و آرزو با خنده ای تلخ از اتاق بیرون حرکت کرد. نگاه به صفحه ی گوشی انداخت و ضربان قلبش شدت گحرکت کرد. سیاوش بود.. با هیجان جواب داد و هممدت به جای خالیِ آرزو خیره شد.

_الو سیاوش؟

_افق..

از آوای گراهی شده اش به حدی جا خورد که گوشی را در کف دستش جا به جا کرد.

_خوبی سیاوش؟

_میتونی بیای ببینمت؟

_آره.. بیام خونه ی فربد؟

سیاوش “نه” خفه ای بیان کرد و آدرسی را برایش تکرار کرد. قطع کرد و سراسیمه لباس پوشید. چترش را برداشت و با عجله از خونه خارج شد. وقتی به آن آدرس رسید سیاوش را روی نیمکتِ پارک متوجه شد. ماشین را پارک کرد و نگران پیش رفت. موهای خیس روی پیشانی اش آشفتگی چهره اش را تشمتوجه شد میکرد. لباسش پیجادهن و شلوارِ ساده و مردانه ی سیاه رنگی بود که همان هم به تن و عضلاتش چسبیده بودند. باران آن قدر ها هم شمشاهده کرد نبود. حدس زد مدت زیادی را در این هوا مانده که اینگونه خیس شده. چترش را باز کرد و نزدیک شد. به محضِ سلام و کف دست دادن با او چتر را بالای سرش قرار داد.

_از کی تا حالا بیرونی؟ خیس شدی!

سیاوش دستش را گرفت و دلگیر نگاهش کرد.

_قلبم برات یه ذره شده بود.

افق با نگاه کوتاهی به اطراف اضافه کرد:

_بشینیم؟

سیاوش سر تکان داد و هر دو روی نیمکتِ نمناک و فلزی پارک جای گرفتند.

_میدونی چند بار زنگ زدم؟ هر وقت که خبری ازت نمیشه همش میگم نکنه بازم..

_افق فکرات و کردی؟

بدونِ پلک زدنی به چهره ی خسته و کلافه ی مرد رو به رویش خیره شد.

_چه فکری؟

_بهت گفتم زیاد وقت نداریم. بیان کردم ممکنه مجبور به انتخاب باشی. فکرات و کردی؟

افق بی حرف نگاهش میکرد که کف دستش را جلو برد و کف دستان سرد دخترک را دست گرفت.

_فربد یه شرکتِ معتبر و آشنا پیدا کرده که حاضرن روی طرحم سرمایه گذاری کنن. اونجوری که میگه میتونم باهاشون وارد معامله بشم و به جای پول تقاضای درصد کمی سهام بدم. یه خونه ی کوچیک اجاره میکنم. دنبالِ کارِ دوم و شده سوم هم میگردم. روزگارا کار میکنم عوضش شبا که اومدم تو خونه م تو هستی.. تو رو دارمت. کم کم طرح که مسیر افتاد و گراهی شد پورسانتم و از شرکت میگیرم. طلب و بدهی ندارم.. اما پولمو جمع میکنم تا یه خونه نقلی برا زیستنمون بخرم. من دوست ندارم کار کنی و خسته شی اما اگه خودت بخوای کار بکنی نه نمیارم.. اصلا من با تعصب الکی مخالفم.. زن باید آزادیِ..

_سیاوش؟

بی توجه به نگاهِ مبهوتِ افق دستانش را بالا آورد و بوسه ای با عشق به سرانگشتانش زد.

_تا وقتی خونه رو نخریدیم و دانشگاهم تموم نشد بچه دار نمیشیم. یکم سخت میگذره ولی میتونیم. اگه با همدیگه قدم برداریم میتونیم از پسش بربیایم. من یه عمره که رو پای خودمم. جیره خور نبودم که نتونم از پس هزینه بر بیام…بهم اعتماد کنی میتونم.. من زود شیر میشم.. اصلا زنه که بایس..

افق این بار کشیده تر صدایش زد:

_سیاوش؟؟

سیاوش نگاهش کرد. در نگاهش هممدت هزاران چیز فریاد میزد. درد… ترس.. محبت.. بیچارگی.. امید..

_داری از چی فرار میکنی؟ چی شده؟

_هیچی نپرس افق.. فقط بگو باهام هستی؟

افق کف دستش را نرم از زیرِ کف دستِ او بیرون کشید. چتری که سایبانِ خلوتِ دونفره شان بود را کنارِ نیمکت رها کرد و به رو به رو خیره شد.

_چیزایی که گفتی خوبه.. دلنشینه.. حتی تصورش هم تنم و داغ میکنه ولی..

کف دستی به صورتش کشید و به طرفِ سیاوش برگشت..

_من نمیتونم سیاوش. نمیتونم به خاطر یه دلدادگی خودخواهانه به زندگیم پشت کنم. نمیتونم پدرمو.. خانوادمو.. تمام چیزایی که باهاش شدم اینی که میبینی رو نامتوجه شده بگیرم. من اظهار کردم باهات هستم و میمونم. اما تو داری از فرار میگی. بذار همینجا بسازیمش.. با سختی هاش.. مگه قول ندادی درستش میکنی؟

سیاوش صورتش را با دستانش پوشاند و سرش را تکان داد. چه چیز را درست میکرد؟ وای که اگر ارقلبان میدرک کرد روزگاری به زیستن هر دو دخترش ربط داشته.. شده جادهِ نفسش را میبرید و نمیگذاشت نگاهِ افق به نگاهِ او تلاقی پیدا کند.

_نمیشه افق..دیگه نمیشه..

_باید بشه.. مگه نگفتی میتونیم؟ مگه قول ندادی هر کاری از کف دستت بر اومد انجام میدی تا…

سیاوش از کنارش بلند. روبه رویش توقف کرد و فریاد زد:

_غلط کردم.. شکر خوردم خوبه؟ من بیان کردم؟ من بیجا کردم.. منه کوپن سوخته ی بدبخت کی ام که پدرت گل دخترش و بده دستم؟

افق قلبخور و مغموم نگاهش کرد. خم شد و زیر زانوی دخترک قرار گرفت. دلبسته شد سرش را روی همین زانوهای ظریف بگذارد و های های گریه کند. او چه میاطلاع داشت از فشاری که سرنوشت به حیات اش وارد میکرد.

_دارم جون میدم نمیبینی؟ از هر طرف دارم له میشم. دارم با زمین و وقت میجنگم. کی اضافه کرده مرد کم نمیاره؟ کی اضافه کرده مرد داد نمیزنه از درد؟ کی گفته مرد گریه نمیکنه؟ همه کس ام حرکت کرد.. میدونی دردِ مادر داشتن و ضغیر شدن یعنی چی؟ میدونی درد طرد شدن از برادری که حاضر بودی پاش حیاتتو بدی یعنی چی؟ میدونی وقتی جهان مثل خلط تو رو بالا میاره و تف میکنه یه گوشه یعنی چی؟ اینا رو میدونی؟ میبینی دارم چی میکشم؟

کف دستِ لرازن افق پیش رفت و روی شقیقه ی سیاوش جای گرفت. دستش را از کنارِ موهایش تا زیر چانه اش کشید.

_میدونم..

سیاوش دیده بست و با تلخندی سر تکان داد.

_نمیدونی.. نمیدونی وقتی همه ساکتشی که برات مونده تو یه جفت کف دستِ دخترونست و هر لحظه ترس داری کف دستاشو ازت بگیرن یعنی چی! نمیتونم صبر کنم و بذارم آخرین چیزی که برام مونده رو هم ازم بگیرن. تو رو به دنیا پس نمیدم افق!

_کی میخواد منو ازت بگیره سیاوش؟ کی میتونه؟ منو تو نتونستی از خودت بگیری.. یکی دیگه چجوری..

_نمیدونی.. خبر نداری جهان برام چه خوابایی متوجه شده..اونی که بالا جای گرفته داره جای همه منو قصاص میکنه.. بذار یه بارم من خودخواه باشم.. تو رو از کف دستت نمیدم!

پیشانی اش را روی کف دست افق گذاشت و با درد زمزمه کرد:

_تو سهمِ منی.. مال منی افق..

حرف هایش بیشتر از ساکتش اضطراب و ترس بر دل دخترک انداخت. کف دستش را لای موهای او فرو برد و آب دهانش را با زور قورت داد. باران بند وارد شده بود و پارک کم کم داشت شلوغ میشد. آرام تکانش داد.

_میخوای بریم یه جایی بشینیم صحبت کنیم؟

_خسته ام.. بسیار خسته..

_داری نگرانم میکنی سیاوش.. چرا دوست داری تن منم بلرزونی؟ چرا به جبران فکر نمیکنی؟ مگه دل منو به دست نیاوردی؟ چرا نمیخوای شانست و مقابل خانوادت هم امتحان کنی؟

سیاوش از زیر پایش قد بلند شد و به بهانه ی باران و قطراتش کف دستی به چشمانش کشید. ولی سرخی نگاهانِ سیاهش چیزی نبود که از نگاه افق پنهان بماند. افق هم بلند شد و رو به او اضافه کرد:

_از مادرت شروع میکنیم. یه مادر هرچقدرم قلبشکسته باشه نمیتونه بیخیالِ بچش باشه..

_نمیبخشه افق.. عاق ام کرده که دارم انقدر تو برزخ جهان کف دست و پا میزنم.

افق دستش را با هر دو کف دست گحرکت کرد و لبخند گرمی به صورتش پاشید.

_شیری که خوردی نمیذاره نفرینی از دلِ مهربونش بهت برسه. گرچه مطمئنم نفرینی در کار نبوده. بیا بریم سیاوش.. بذار این بار من ضمانتت و بکنم!

سیاوش اخمی کرد و بینی اش را چند بار بالا کشید.

_نمیشه افق.. شدنی نیس. اصرار نکن..

ولی دخترک بی توجه به او دستش را با خودش کشید و تا کنارِ ماشین کشاند.

***

روی تخت تک نفره و صورتی رنگش جای گرفته بود و اطرافش پر بود از کاغذ های پاره. تمام دفاتر و تکالیفی که هممسیر خودش آورده بود را پاره کرده بود.. خیالِ راهی شدنِ بار دیگر اش.. خیالِ دور ماندنش خیالِ خام بود برای تمام کسانی که میمیل داشتند با لبخند های پیروزگارمندانه بدرقه اش کنند. نمیراهی شد.. این بار کوتاه نمی وارد شد.. این بار از حقش نمیگذشت…

کاغذ ها را با دست پخش و پلا کرد و روی تخت دراز کشید. کف دست زیر سرش گذاشت و به نورهای مخفی و رنگی سقف اتاقش خیره شد. حتی با پایین کشیده شدن کف دستگیره ی اتاقش هم سرش را برنگرداند. آنقدر خیره به نورهای رنگارنگ ماند تا سایه ی آشنای یک مرد روی تنش افتاد. اشک از گوشه ی چشمش سُر خورد و روی بالش چکید.. حجمِ خالی کنارش پر شد از یک وجود و بوی آشنا.. لب به دندان گحرکت کرد. تمایل داشت سربرگرداند که کف دستِ ارقلبان مانع شد.

_تقاصِ چی رو داری ازم میگیری آرزو؟

چیزی ناضافه کرد ولی نتوانست جلوی پوزخندش را هم بگیرد. آن قدر شکسته بود که حتی اشک هایش را هم حس نمیکرد. دستِ ارقلبان روی صورتش جای گرفت و رد خیسی اشک را پاک کرد.

_این همه زجر و آبروبَری جزای چیه؟ چی کم گذاشتم برات؟

کشیده شد و جای گرفت. حالش از این لحنِ به ظاهر آزرده و گحرکت کرده به هم میخورد.. اصلا حالش از مرد ها بهم میخورد…

_تنهام بذار..

اردلان نفسش را منقطع و لرزان بیرون داد.

_فردا میرم برات بلیط بگیرم. پرستارت سراغت و میگرفت. حد اقل تا وقتی که نرفتی بذار این مشکل و فاصله ای که بینمون..

_من جایی نمیرم. بیخود برای دور کردنم نقشه نکش!

_چرا فکر میکنی دارم دورت میکنم؟ خودت خواستی آرزو.. داشتی خودت و توی بچه بازی و اشتباه خفه میکردی!

آرزو نگاهش کرد. دیده های تیز و یخ زده اش برای بریدنِ یک جادهِ نفس کافی بود.

_تو تمایل داشتی بشم آرزویی که جز پارتی رفتن و گشتن و گند بالا آوردن کار دیگه ای بلد نیست. من که با دردم کنار اومده بودم.. من که با دردِ به اون بزرگی کنار اومده بودم و داشتم یه گوشه ای از این خونه نفس میکشیدم.. چرا همینم برام زیاد دیدی؟

اردلان کف دستش را جلو برد و روی موهای طلایی و کوتاهِ او کشید. روزگاری پیچ و تابِ این گیسوانِ طلایی نگاهانِ مریم را براق و متوجه شدنی میکرد. وقتی وسطشان مینشست و موهایش روی قامتِ آنها می افتاد مریم دست به موهایش میکشید و با بغض میگفت” اگه روزی منم نبودم نذار هیچ وقت موهاشو کوتاه کنه اردلان”

چشمانش را کوتاه و با درد بست..این کینه ی بی دلیل دقیقا وقتی تیشه به ریشه ی پدر و فرزندی اشان زد که این موها مقابل متوجه شدگانِ ارقلبان کوتاه شدند.

_یادته وقتی کوچیک بودی موهات و برات میبافتم؟ اما یک ساعت هم تحمل نمیکردی و بازشون میکردی.

آرزو کف دستی به چشم ترش کشید و رو برگرداند. نفرت داشت از اینکه اشک هایش دیده شود.

_برو بیرون..

_خیلی بی انصافی آرزو.. دیگه چی بگم تا باور کنی برای من با افق فرقی نداری؟

_مطمئنی دیگه نه؟

ارقلبان با یک دنیا غم نگاهش کرد.

_به روحِ مریمی که عزیزترینمه.. به جونِ همون افقی که فکر میکنی برام عزیز تره جفتتون هم برام یکی هستین!

آرزو با اشک سر تکان داد.

_پس چرا مثل یه تیکه آشغال منو از خونت دور کردی؟ چرا هر چی داشتی و نداشتی زدی به نامِ تک دخترت؟ مگه من میتمایل داشتم ثروتت و بالا بکشم؟ تو حیاتم جز توجه ازت چی میل داشتم؟ مگه جز این بوده که هرکاری کردم تا به نگاهت بیام؟ اما همواره افق برات یه چیز دیگه بود. حق داری.. هر چی باشه از خون اته مگه نه؟

ارقلبان از دانسته های او جا خورد. نگاه برهم گذاشت و کلافه گفت:

_هیچی اونجوری نیست که فکر میکنی.. من وارد یه مزایده ی خطرناک شده بودم. ممکن بود ثروتم و از دست بدم. مجبور بودم برای یه مدتِ کوتاه همه چی رو به نام افق بزنم. تو که نبودی دخترم!

_درسته نبودم.. ولی نه فقط این چند ماه. من کلا نبودم. چه وقتی که ازت محبت خواستم و تو اون و به جای من و افق به عروسک جمتوجه شدت بخشیدی.. چه وقتی که خودمو توی الکل و کثافت خفه کردم بلکه با یه سیلی توجهی که باید رو ازت جلب کنم. اما تو چیکار کردی؟ منو از خودت دورتر کردی. میل داشتی نباشم تا راحت..

ارقلبان او را در آغوش گرفت و آهسته و شمرده اضافه کرد:

_سالِ ۷۵ بود.. تازه خودم و پیدا کرده بودم و تو تهران کسی شده بودم. مریم پا به ماهِ دختردوممون بود اما دکتر میبیان کرد شرایطش خطرناکه.. نذر کردیم برای سالم به جهان اومدن دخترمون یه یتیم خونه تو تهرون بسازیم.. از ماه ها قبل اقدولیتش انجام شده بود. روزگار افتتاحش دقیقا چند روزگار قبل از زایمانِ مادرت بود…تصمیم داشتیم اسم دخترمون و آرزو بذاریم. اسمِ اونجا رو هم “خونه ی آرزو” گذاشتیم.

از آغوش آرزو بیرون وارد شد و صورت خیس از اشکش را با کف دست قاب گحرکت کرد:

_همون روزگار اامان بچه ای که آورده شده بود تو بودی.. فقط ده روزت بود و پدر و مادرت و تو آتیش سوزی از دست داده بودی. مریم که تو رو متوجه شد دین و ایمونش و از کف دست داد. انقدر بغلت کرد و اشک ریخت که شامگاهش حالش بد شد..

اشک از دیدهِ ارقلبان پایین چکید. دست روی اشکش کشید و نگاهش را به پایین دوخت.

_یک هفته بعد زایمان کرد ولی دکتر بهم بیان کرد باید بین بچه و مادرش یکی رو انتخاب کنم. انتخاب من مریم بود. وقتی درک کرد بچه از کف دست رفته اونقدر گریه کرد که کل پرستارا با قوی ترین مورفینا نتونستن آرومش کنن. وقتی هم یکم آروم تر شد و اشکاش مثلِ سیل دورشو گراهی شد یقه ی کتم و چسبید و اظهار کرد برو آرزوی منو بیار..

خاموشی کرد.. تنها صوتی هق هقِ آرزو و فین فینِ ارقلبان بود که در اتاق شنیده میشد. کف دستِ او را گحرکت کرد و با صدایی دورگه و خراشیده اظهار کرد:

_هیچ وقت انقدر برات توضیح نداده بودم زیرا وقتی شنیدی در اصل کی هستی نخواستی بقیه اش و بشنوی. آرزو؟ هیچ وقت بهم نگو بچه ات نیستم چون ما با تو بار دیگر نفس کشیدیم. با هر خنده ای که به لبت اومد مریم جون گحرکت کرد و بچه ی مرده امون و فراموش کرد. تو اون برهه از زمان حتی افق هم با اون همه محبوبیتش نتونست من و مادرت و آروم کنه. غمِ بچه ای که از کف دست میره کم نیست!..تو برای من و مریم معجزه ی زندگی بودی.. تو نامیل داشته وارد زیستن ما نشدی که منتی سرِ بودنت باشه.. برای من ارزشت از افق بیشتر باشه کمتر نیست.. میفهمی چی میگم بابا؟

آرزو در سکوت نگاهش کرد. قلبش میخواست آغوشش را سنگرِ این همه تنهایی و درد کند و تا میتواند زار بزند..

_پس چرا..

_اما و چرا رو فراموش کن. دونستنِ افق یا دیگرون چه فرقی به حالمون میکنه؟ حتی ژاکلین هم اگه اتفاقی و توسط تو نمیفهمید قرار نبود چیزی بدونه. قلبیلی نداره کسی چیزی بدونه زیرا تو چه از خونِ من باشی و چه نه دخترِ منی.. فقط من!

آرزو طاقت نیاورد و خودش را در آغوشش انداخت.

_پس چرا همیشه همه ی افتخارا برای افقه؟ چرا نورِ نگاهیت افق بود بابا؟ چرا سهمِ من بعدِ مامان تو این خونه فقط تنهایی شد بابا؟ چرا؟

ارقلبان چشم بست و موهایش را نوازش کرد. چه میاظهار کرد؟ اینکه بعد از مریم آنقدر بهم ریخت که حتی دوبار تا مرزِ خودکشی راهی شد؟ که بعد از گذشتنِ آن دوره ی سخت خودش را آنقدر غرق عیش و نوش و کار کرد تا حضور مریم را در حیات اش فراموش کند؟ چه داشت برای گفتن به دخترکش؟

از او فاصله گحرکت کرد و با لبخند ناراحتی اظهار کرد:

_اگه دلت نمیخواد بری نرو.. همینجا باش اما منو با چوب بی انصافی هر روز یه ذره بیشتر نشکن و خرد نکن بابا.. باشه؟

آرزو با بغض و اخم سر تکان داد. ارقلبان کف دستی به چانه ی ظریفش کشید و بی آوا از اتاق بیرون راهی شد. حس میکرد سبک تر شده است ولی نه به اندازه ی تنهایی تمامِ این سال ها.. کمبود هایش آنقدر زیاد بودند که با یک بغلِ نصف و نیمه و چند جمله ی پر احساس جبران نشوند. زمانی که قلبش به یک شامگاه بخیر و بوسه ی کوچک خوش بود پدرش در مهمانی ها و دوره های دوستانه شامگاهش را به صبح میرساند.. عاقبت هم از پسِ همین نرده های جادهرو زنِ باریک‌اندام اندام و ظریفی را متوجه شد که یک شامگاه مهمانِ اتاقِ پدرش شد و دیگر پایش را از زیستن اشان بیرون نگذاشت…

با صوتی اسم ام اس گوشی اش نفس لرزانش را بیرون داد و گوشی را کف دست گرفت. شماره ی مرد لرزه به اندامش انداخت.. حتی با متوجه شدن شماره اش هم وحشت میکرد.. پیام را گشود..

“چی شد؟ اضافه کردی یا نه؟”

گوشی را با خشمگینت گوشه ای پرت کرد و زیر لب فحش رکیکی نثارش کرد که این بار صوتی زنگ گوشی روی اعصابش خط کشید. چنگی به گوشی زد و طلبکار جواب داد:

_چیه؟

_چیه نه و سلام.. چی شد؟

_چی چی شد؟ شمارم و بهت ندادم که برای هر کوفتی زنگ بزنی!

صوتی شهروزگار بالا راهی شد.

_ببین عروسک من وقتِ کشیدنِ نازِ تو رو ندارم. اونقدر تو زیستنم گُه بالا اومده که خودمم روش شناورم.. برو این فیس و افاده رو برا پسرای محلتون بیا. دارم میگم بیان کردی به خواهرت یا نه؟

حیف که باید ربطِ این مرد را با سیاوش میمتوجه شد…پوفی کرد و عصبی اظهار کرد:

_نه.. نشد!

_چی چی رو نشد؟ اظهار کردی دست نگه دار خودم میگم منم صبر کردم. داری منو میپیچونی؟

_چرا داد میزنی؟ میگم نشد. راهی شد بیرون!

_خیلِ خب. از اولش هم به تو اعتماد کردنم اشتباه بود. خودم بهش میگم!

_نه!

لب گزید و کف دست به پیشانی اش کشید. مردک نمیدانست که او با سیاوش وارد معامله شده است.. کورسوی امیدی داشت.. شاید اگر سیاوش راهی که پیش پایش گذاشته بود را قبول میکرد و …

_الو خوابی؟

_یکم بهم وقت بده..

_دهه! بیا اینم برا ما شاخ شد. مگه نمیگی توهم بازی خوردی؟ مگه نمیگی توهم دوست داری جدا شن؟ مگه این همه برام قپی نیومدی اون روزگار؟ حالا وقت میخوای؟

خاموشی آرزو باعث شد با آوایی مشکوک بپرسد:

_ببینم. نکنه با نیم وجب قد و یه عقل فاسد میخوای به خیالِ خودت منو دور بزنی؟ نکنه باز با سیاوش قرار مرار گذاشتی؟

آرزو از کوره در راهی شد و فریاد زد:

_به تو چه اصلا؟ مگه تو میگی کی هستی و چی کاره ای که من همه چیز و بهت بگم؟ من هنوز اسم تورم نمیدونم!

_گوش کن بچه.. برای من گفتن به خواهرت کاری نداشت.. اما گفتم بیخیال.. اضافه کردم بازی خوردین و حقتون ضایع شده. گفتم دختره و روح ظریفش خش میفته. منم بلد نیستم با ظریف جماعت برخورد کنم.. گفتم بذار آبجیش بهش بگه داره چه کلاهی سرش میره حالیته؟. تو فقط انتخاب کن. میگی یا خودم به مقلبِ خودم حالیش کنم؟

آرزو گوشی را مقابلش نگه داشت و با خشم فریاد زد:

_خدا ذلیلت کنه. خودم تا فردا بهش میگم.

شهروزگار آوایش را کمی ساکت تر کرد و با آهستهش و خونسرد بیان کرد:

_آ قربونش.. به قولِ خودتون فعلا بای..

بوقِ ممتد که در گوشی پیچید تلفن را روی زمین کوبید. چند مشتِ محکم به بالش وارد کرد و عصبی داد زد:

_لعنت به همتون… لعنت!

***

با آوای قدم هایی که از بیرونِ خرابه گوش داد چاقوی ضامن دارش را بیرون کشید و با تکیه بر دیوار جلو حرکت کرد. هر گاه صوتی قدمی میمتوجه شد قلبش تا پای مرگ و از حرکت ایستادن میرفت و باز میگشت.. سایه که نزدیک شد چاقو را در کف دستش جا به جا کرد و آماده شد اما با دیدنِ قامتِ حبیب کف دستش را پایین آورد و نفس عمیقی کشید. حبیب وحشتزده نگاهش کرد و دست روی دلش گذاشت.

_هر باری که من میرم و میام باید اینجوری کنی؟ دل برام نموند بابا!

شهروزگار چاقور را بست و داخل جیبش گذاشت. نگاهی به نایلونی که در کف دست حبیب بود انداخت و دوباره کنارِ والورِ روشن و قدیمی برگشت.

_اینا چی ان؟

_یکم غذا و لباسن… پشت موتورم یه تشک نازک و پتو و بالش بار زدم آوردم. راحتی اینجا؟

شهروز با اخم نگاهش کرد.

_هتل پنج ستاره نیس که راحت باشم. خرابه ست.. همین که کسی جامو پیدا نکنه برام بسه!

حبیب جلو رسید و کف دست خیسش را روی والور گراهی شد.

_بخدا شرمندتم داداش.. میدونم خعلی سختته اینجا اما چاره ای نیس. همین یه ذره وسیله رو هم با ترس و لرز آوردم. هزار تا موش بدو خرگوش بدو بازی در آوردم تا مطمئن شم کسی تعقیبم نمیکنه.

شهروزگار قدرشناسانه سرتکان داد.

_مدیونتم لوطی. بذار از این گندبازار خلاص بشم از شرمندگیت در میام.

حبیب روی کارتون نشست و کف کف دستانش را به هم مالید.

شهروزگار کف دست به صورتش کشید و دیده بست.

_بالاخره رد امو میزنن. نمیتونم زیاد اینجا بمونم.. قلبم رضا نیس اینجوری مثل نامردا از قانون فراری باشم ولی بهروزگاری مسیر دیگه ای برام نذاشت.

_اطراف اینجا که کلا زمینِ پرت و بایره. فکر نمیکنم کسی به اینجا شک کنه. ولی ما بازم باس حواسمونو شیش دنگ جمع کنیم. به سیاوش زنگ زدی؟

با رسیدن نام سیاوش سر بالا آورد و نگاه کوتاهی به چشمان محتاطِ او کرد.

_غلط کردم.. اونجوری نیگا نکن جونِ عزیزت!

شهروزگار پوفی کشید و مشغول بازی با چاقویش شد.

_هر بار صداش و میشنوم آتیش میگیرم حبیب. انگار زنده زنده آتیشم میزنن.

حبیب دلخور نگاهش کرد.

_میخوام یه چی بگم فقط میترسم ترش کنی..

شهروزگار منتظر نگاهش کرد که زبان روی لبش کشید و آهسته گفت:

_یکم بی انصافی نمیکنی دادا؟ بخدا داداش سیاوش اونجوری ها هم که فکر میکنی نیس.. من.. داداش من خودم شاهدم برای بیرون کشیدنت به هر دری زد. میمشاهده کردم داشت خون و دل میخورد.. حالا گیرم که از رو مجبوریت یه اشتباهی..

_مجبوریتی وجود نداشت حبیب. هزار بار از همون تو داد زدم.. کف دست مشت کردم گفتم سیاوش درست بگرد.. اظهار کردم سیاوش پا کج نذار.. مکتبِ من مکتبِ یه روزگار دو روز نبود که تجمتوجه شد بشه.. من و سیا یه عمرمون و پای هم گذاشتیم. بعدِ یک عمر که سرِ یه سفره قرار گرفتیم و نونِ شورِ عرق خوردیم من باید بشنوم فقط با سه ماه نبودنم گند زده به هر چی کاشتیم و برداشتیم؟

سرش را تکان داد و با درد بیان کرد:

_ازش انتظار نداشتم حبیب. انتظارم ازش بیشتر از اینا بود. سیا کسی نبود که نگاه به ناموس و پول داشته باشه. کسی نبود که انگل و آویزونِ زن جماعت بشه. داغون شدم.. له شدم.. همه ی زحمتای این چند سال.. همه ی زجر و بدبختی که کشیدم دود شد و رفت هوا.. من تنها داداشش نبودم… اون تنها داداشم نبود. ما دوتا پناهِ هم بودیم حبیب. پدرِ هم بودیم. پشتش و از پشتم برداشت. بد زمینم زد.. طوری زد که هرکار میکنم نمیتونم از جا بلند شم..

_داداش پشیمونه.. چرا فرصت نمیدی جبران کنه؟

از آوای دادِ کشیده شهروزگار حبیب در خودش جمع شد.

_پشیمونه که هنوز داره با دختره تیک میزنه؟ سند از این معتبر تر؟ دِ اگه از من قد ارزن حساب میبرد.. اگه براش جای هویج بودم وقتی بهش زنگ زدم و فهموندم حالیمه داره چه غلطی میکنه کف دستش و پس میکشید. نه که پاشه صاف صاف بره جشنِ تولد.. داره تو تخم چشام نگا میکنه میگه من رامو میرم. با وجودِ من هنوزم داره جاده خودش و میره..

حبیب سر پایین انداخت و او افزود:

_نشنیدی دختره چی اضافه کرد؟ خودت که شنیدی تو چرا حبیب؟ پدرسوخته دوتا دو تا شکار میکرده.. وقتی فهمیده دختره کیسش خالیه مثل زالو چسبیده به بزرگه.. جبرانِ این بی ناموسی ها رو چجوری میخواد بکنه؟ چقدر باید براش بی ارزش و پپه باشم که بدونه من گنداشو میدونم و بازم کاراشو ادامه بده؟

_چرا با خودش حرف نمیزنی داداش؟

شهروز آهی کشید.

_مگه میشه حرکت کرد دور و برش؟ دِ مگه نمیگی با سند رفیقش بیرونه؟ مگه نمیگی دورو برشن مثلِ مور و ملخ؟ اگه میتونستم که الان دندوناش تو دهنش خورد بود؟ اما نه.. اگه میتونستمم نمیراهی شدم.. سیا رو حرف من حرف نمیزد. طاقت ندارم بعد این همه سال تو روم در بیاد..

حبیب خاموشی کرد. شهروز گوشی را از روی زمین برداشت . سیمکارت را جاسازی کرد و پیامکی فرستاد.

_فعلا تنها کاری که از دستم بر میاد بهم زدنِ نقشه ی فعلیشه. دختره رو باید آگاه کرد.. باید تا دیر نشده بفهمه دور و برش چه خبره. برای این کارم بهترین گزینه خواهرشه…

حبیب لب بالا کشید و با انزجار گفت:

_جنسش خیلی خرابه.. نمیشه روش حساب باز کرد.

شهروزگار پوزخندی زد و شماره اش را گحرکت کرد.

_برا من اهلی کردنِ این جونورا دو سوته.. مطمئن باش داره میمیره که بفهمه کی ام. فکر میکنی اگه براش نصرفه همکاری میکنه؟

با پیچیدن آوای آرزو در گوشی پوزخندش را جمع کرد و جدی و خشک گفت:

_چیه نه و سلام!

حبیب در تمامِ مدتی که مشغولِ صحبت با دخترک بود با نا امیدی نگاهش میکرد. نمیاطلاع داشت مسیری که میروند به کجا ختم میشود. ترس شب و روزگارشان شده بود ولی برای نیافزودن بر استرس و اضطرابِ فعلیِ شهروزگار حرفی از مامورانی که شامگاه و روزگار محله را زیر و رو میکردند به میان نمی آورد. وقتی مکالمه اش تمام شد سر تکان داد و غرق در فکر پرسید:

_چی میگه؟

_موش میدوئونه… یه کارایی داره میکنه!

_ منم همین و میگم دیگه. خواهرش و میارم یه جای پرت خودت هر چی هس بهش بگو.. نمیشه به این دختره اعتماد کرد!

شهروزگار به صفحه ی گوشی خیره شد و دندان روی هم سایید.

_تا فردا مهلت میل داشت.. منم تا فردا صبر میکنم. فقط دعا کنه چیزی از زیرِ این موش و گربه بازیاش در نیاد!

حبیب از حالت نگاهش هراسید. آب گلویش را قورت داد و با ترمتوجه شد گفت:

_چیکارش میکنی؟

شهروز بی جواب به رو به رو خیره شد و گوشی را در دستش چرخاند.

***

_سیاوش خواهش میکنم پیاده شو.. نذار به زور و تهدید متوسل شم ها!

با حالی زار و کلافه به طرف افق برگشت که با تبسم مهربان و چهره ی ساکتی نگاهش میکرد.

_من بچه نیستم که برم با ااماام بیام اینجا. مشاهده کردِ خوبی نداره. اجازه بده یکم بگذره خودم بگی نگی میام به کف دست و پاش میفتم!

_چقدرِ دیگه بگذره؟ تو میتونی عمر و حیات خودت و دیگرون و تضمین کنی؟ زمانی که داره به بطالت میگذره.. هر لحظه ای که با این کینه هیچ میشه علیه اته.. خواهش میکنم یک بارم که شده به خاطر من پیاده شو!

سیاوش با بیچارگی دستی داخل موهایش فرو برد. افق کف دستگیره را کشید و پیاده شد. تمایل داشت بگوید صبر کن ولی قبل از اقدامش افق زنگِ در را فشرد. با همین کار مجبور شد درِ ماشین را برهم بکوبد و کنارِ افق قرار بگیرد. با پاهایش روی زمین ضرب گحرکت کرد و اضافه کرد:

_اومدنمون بیخوده.. کینه ی ننه لنگه ی شهروزگاره!

افق برگشت تا چیزی بگوید ولی با باز شدنِ در توسط عباس حرف روی نوک زبانش جا ماند و به جای آن نگاه مهربانش روی یک جفت نگاهِ سیاه و از حدقه بیرون زده ثابت ماند.

_سلام آقا!

عباس بدون اینکه جوابش را بدهد با دهانی نیمه باز به سیاوش خیره شد.

_زبون نداری جواب بدی پدرسوخته؟

نفهمید خودش را چگونه در آغوش برادرش انداخت.. آنقدر محکم و آنی که سیاوش چند قدم عقب حرکت کرد. کف دستش را دور کمر برادرش حلقه کرد و با صدایی آمیخته از شادی و اشک اظهار کرد:

_فکر کردم دیگه نمیای داداش.. ننه گفت دیگه نمیای!

بغض، تکه سنگ نوک تیزی شد و گلویش را خراش داد. نگاه سرخورده اش را با یک دنیا حرف به افق دوخت و دست روی سر عباس کشید.

_بیخود از این فکرا کردی. اندیشیدی تو رو به حال خودت میذارم؟

عباس سربالا کرد و تبسم زد. چشمانش افق را جست و جو کرد. همین که او را تبسم به لب کنارِ در دید سرش را بالا و پایین کرد و سلام داد. لبهای افق برای این هیجان و تاخیر بیشتر کش وارد شد و چشمانش را با محبت باز و بسته کرد. با تعارف سیاوش هر سه وارد حیاط شدند. سیاوش از عباس میل داشت در مورد رسیدنشان چیزی به مونس نگوید تا خودشان چند ثانیه بعد از ورود عباس داخل شوند. خودش هم کنارِ درِ نیمه باز از حرکت ایستاد و گوش به حرف هایشان داد.

_کی بود مادر؟

_سالار بود.. توپش افتاده بود تو حیاط..

اشاره ای به افق داد و با تقه ای به شیشه ی در، مسیر را برایش باز کرد. افق پرده ی توری و سفید رنگ را کنار زد و با “یا الله “مصلحتی داخل شد. مونس که میان بساطِ سبزی نشسته بود، با دیدنش کف دست به زانو گرفت و متحیر نیم خیز شد ولی همین که سیاوش را پشتِ سر افق مشاهده کرد، پاهایش خشک شد و خمیده باقی ماند. افق جلو حرکت کرد و با سلام گرمی گونه اش را بوسید و زن، میان جهانیی از بهت و سوال، با نگاهی خشک شده روی قامت شرمنده ی پسرش مجدداً نشست. سیاوش سلام داد و آرام جواب گحرکت کرد.. سر بالا نکرد تا غم و شکوه ی نگاه مادرش بار دیگر کابوسِ شامگاهانه روزگارش شود.. همانگونه سر به زیر ، مانند کودکی خطاکار ولی پشیمان کنارِ عباس و رو به روی آن ها قرار گرفت.

_خوبین همدم جون؟ ببخشید که بی اطلاع اومدیم!

تبسم کم جان و بی رنگی روی لب های مونس نشست. هنوز میانِ سوال های ذهنش غرق بود. این دختر کنارِ پسرش و در این منزل..

_خوش اومدی دخترم. این چه حرفیه!

تک مخاطب بودنِ افق نگاهش را تا دیدهانِ افسرده سیاوش برد و برگرداند.سعی کرد تبسمش را حفظ کند. خاموشی که بر فضا حاکم شد لب تر کرد و آرام گفت:

_پسرتون باهاتون حرف داره..

مونس تنها برای چند ثانیه از گوشه ی دیده سیاوش را نگا کرد. نفسش را با صوت بیرون داد و اظهار کرد:

_عباس مادر پاشو برو زیر گاز و روشن کن.. چایی تازه دمه!

عباس خواست برخیزد که افق اظهار کرد:

_چایی لازم نیست.. من و عباس بریم یه نگاه به درساش بندازیم. هوم؟

عباس سری به نشانه ی “باشه” تکان داد و افق با ببخشید کوتاهی، همجاده با او از کنارِ مادر و پسر گذشت و وارد اتاق شدند.

با رفتنش سیاوش کف دستانش را در هم قفل کرد و با آوایی گحرکت کرده گفت:

_نمیخوای چیزی بگی؟

…

_هنوزم من و مرده میدونی؟

مونس کف دسته ی شنبلیله ها را کناری گذاشت و خاک دستش را تکاند.

_کارِ جمتوجه شده؟ اینجوری که روی اینا خم شدی کمر نمیمونه برات.. داری با خودت لج میکنی یا با پسرای بی لیاقتت؟

_این دختره اینجا چیکار میکنه؟

لب به دندان گرفت. کاش سربرمیگرداند و دوباره نگاهش میکرد. شده با خشم… شده با گله یا حتی نفرت.. فقط نگاهش میکرد..

کمی نزدیک شد و دیده به دستانِ چروکیده و خاکی مادرش انداخت.

_شاید هیچ وقت نتونم خطاهایی که کردم و جبران کنم اما صورت مسئله رو درستش کردم. هر پاما که گراهی شده بودم پس دادم.. حتی یه قرون حروم هم ته جیبم ندارم. ننه؟ نگات و ازم نگیر.. هرچقدرم که قد بکشم.. هر چقدرم قوی باشم.. هر قدر که مرد باشم وقتی نگاهت و ازم میگری زمین میخورم..

مونس با درد نگاه بست و زمزمه کرد:

_خودت تمایل داشتی.. حالا داری از من گله میکنی؟

_هر چی بگی حق داری.. اما نذار با یک عمر شکسته و مرده موندنم تاوان بدم. من به اندازه ای که باید میکشیدم کشیدم.. هنوزم دارم میکشم. از در و دیوار داره برام میباره.. بذار حد اقل یه امید ته قلبم روشن باشه!

سربرگرداند.. بالاخره برگشت و نگاهش کرد. نگاهانش جهان جهان غم داشت.. گله داشت…

_چرا نتونستم برای بچه هام آینه باشم؟ چرا یک عمر جون کندنم و عرق خون ریختنم نتونست به بچه هام یاد بده درست حرکت کردار کنن. چرا یکی تاوان سادگیش و اون یکی تاوان زرنگ بازیش و داد؟ هر خاری که تو چشم شماها میره اول منو کور میکنه.. چرا سوی نگاهم و ازم گرفتین؟

سیاوش لبش را میان دندان هایش گراهی شد تا اشک نریزد. کف دستش را جلو برد و دست مادر را بالا آورد. بر انگشتانش بوسه زد و با بغض اظهار کرد:

_تو فقط یه اشاره کن خودم همه چی رو درست میکنم. این بار بهت با شرفم قول میدم ننه.. نمیذارم دیگه سرت به خاطر ما پایین بیفته. من عوض شدم.. دیگه سیاوشِ قبل نیستم.. زندگی بهم درس داد. انقدر بیرحمانه تنبیهم کرد. انقدر با تنهایی مجازاتم کرد تا خودم و پیدا کنم!

_پس این دختره هنوز اینجا چیکار داره؟ تو ازش خواستی که..

_به من نگاه کن ننه. نگو پسرت و نشناختی.. من مردِ این کارم؟

مونس سرتکان داد.

_نشناختمت سیاوش..

سیاوش آهی کشید و آهسته اضافه کرد:

_دوستش دارم. اونم دوستم داره. انقدر بزرگ و خانومه که منو با همه ی اشتباهام بار دیگر قبول کرده.. میخوام زنِ زندگیم باشه. میدونم لقمه ی بزرگه.. میدونم غلط زیادیه اما..

با سکوتِ مونس حرفش را نیمه رها کرد. نگاهان مادرش گویای همه چیز بود. مونس لب زد:

_دخترِ ارقلبان؟ هیچ حواست به خودت هست؟

کف دستانش زیر هجومِ این درد مشت شد و به سختی سر تکان داد.

_برام مهم نیست دخترِ کیه. ازش نمیگذرم. شده پاش جون بدم ولش نمیکنم. من خودم و با این دختر پیدا کردم. مثلِ خون تو رگام تزریق شده. من همه ی دردادم و رو زانوی همین دختر دا زدم.. همه ی اشکام و رو پای اون ریختم.. من باهاش به حیات برگشتم ننه!

مادرش را خیره شد و مطمئن بیان کرد:

_نمیذارم کسی ازم بگیرتش.. این دختر جونِ منه!

نگاهِ شماتت بارِ مونس را که دید با بیچارگی اضافه کرد:

_بهش اظهار کردم شاید نتونم یه خونه مثل خونه ای که الان توشی برات بسازم اما تا چند سال یه خونه ی نقلی برات دست و پا میکنم. کار میکنم ننه. شب و روزگار کار میکنم. شده خونه نمیام.. شده سنگ به شکمم بند میکنم تا بتونم یه زیستن معماما براش بسازم. اون این حیات رو قبول کرده.. بودن با من و ترجیح داده به ثروت پدرش..درستش میکنم!

با باز شدنِ در اتاق عباس ،نگاهِ مونس روی افق ثابت ماند. هنوز باورش نمیشد.. آنقدر خیره و ناباور نگاهش کرد که افق پی به ماجرا برد و با سری پایین افتاده بار دیگر کنارش جا گراهی شد. مونس نگاهش را بین هر دوی آنها چرخاند و در نهایت گفت:

_سیاوش من و چند دقیقه با دخترم تنها میذاری؟

سیاوش با وحشت نگاهش کرد. خواست اعتراض کند که مونس با دیده به درِ اتاق اشاره کرد. سیاوش نگاهش را با ترس بین آن دو به گردش در آورد و عاقبت بی میل و دلواپس اتاق را ترک کرد.

افق انگشتانش را در هم پیچیده بود و بی حرف به نقطه ای خیره بود. شرم داشت. حالا که مطمئن بود سیاوش همه چیز را گفته ، حالا که نگاهِ مونس عوض شده بود از بودنش در این منزل شرم میکرد.آوای ملایمِ مونس رشته ی افکارش را پاره کرد.

_سیاوش راست میگه؟

سرش را کمی بالا کرد و تکان داد. مونس آهی کشید و کف دست روی زانویش گذاشت.

_منه پیرزن خیلی کمتر از اونم که بخوام دختر با کمالاتی مثل تو رو نصیحت کنم. خصوصا که الآن جوونا خودشون برای آیندشون تصمیم میگیرن و خانواده دخالتی نداره. ولی دخترم. یه نگاه به دور و برت بنداز.. میتونی فرقِ ما رو با خودتون ببینی؟

افق اخمی کرد و بی جواب به نوک انگشتانش خیره شد.

_میتونی هضم کنی که مادر کسی که دوستش داشتی یه مدت کارگر خونتون بوده؟ میتونی کف دستِ خواهر و پدرت و بگیری و یک شامگاه شام بیای تو این خونه؟

_من چیزی برای خجالت نمیبینم..

مونس کف دست روی کف دستش گذاشت.

نفسی تازه کرد و ادامه داد:

_بچه چه کر باشه.. چه کور و لال باشه چه معلول برای مادرش بهترین، باهوش ترین و زیباترین بچه ست.. سیاوشِ من برای من مرواریده.. هرچقدرم که به خطا رفته باشه.. هرچقدرم که ازش دل چرکین باشم بازم وجودمه.. بازم برام شیرینه.. بازم امید زندگیمه.. ولی من نمیتونم ضمانت کنم برای تو هم همین باشه.. خودت داشته هاش و نداشته هاش و بهتر از من میدونی.. خودت میدونی حسرتِ نداشته هاش اونقدر زیاده که اگه بخواد برات بشماره روزگارای خدا تموم میشه. من اگه همچین پسری رو برای آینده ی تو تضمین کنم مدیونم. مدیون تو.. مدیونِ خدا.. مدیونِ خودم..

افق سر بالا کرد و ناراحت نگاهش کرد.

_برای من نداشته های سیاوش مهم نیست. من با یک عمر داشته به کجا رسیدم؟ چقدر ریز خندیدم؟ چند ساعت مسرور بودم؟ من زندگی رو به خاطر داشته هام دوست ندارم. سیاوش برای من برابر با زیستنه. شما که متوجه شدی.. شما که میدونی شما دیگه چرا..

مونس مهربان نگاهش کرد..

افق بی حرف ولی با نگاهی که یک جهان ناگفته داشت نگاهش کرد. مونس پشت کف دستش را روی صورتش کشید و با محبت اضافه کرد:

_نمیگم با سیاوشم بدبخت میشی.. سیاوشِ من مَرده.. به خاطر خانوادش حتی از خودش هم میگذره.. غیرت داره.. وقتی بگه خاطرخواهه شک ندارم که طرف و تا پای جون میخواد. اما تو برای مردی مثلِ سیاوش ساخته نشدی.. اگه که بخوای حیاتت و با کسی مثلِ اون یکی کنی باید لُختِ لُخت شی.. انقدر بکَنی و از خودت کم کنی تا بتونی باهاش برابر باشی.. وزنه ی زیستن اگه یک طرفش سنگین باشه یکی رو پا در هوا نگه میداره و اون یکی رو زمین میزنه… حالا تو به من بگو دخترِ قشنگم.. بودن و موندن با پسرِ من انقدر تمایل داشته ی دلت هست که به خاطرش لایه لایه از پوست و جونت رو بکَنی و بندازی دور؟ حیاتت و.. داشته هات و.. به‌شدت از عقایدت رو.. اصالتت رو.. شاید باورهات و.. میتونی؟

افق سر پایین انداخت. هزار بار تا پشتِ لبهایش رسید تا بگوید “آره” ولی حجمِ حرف های او آنقدر زیاد بود.. آنقدر حرف هایش سنگین بود که او را در جهانی بی رحم واقعیت گم کرده بود.. مونس راست میاظهار کرد.. بودن با سیاوش فرقی با شروعِ جمتوجه شد نداشت.. شروعی که هیچ کس و هیچ چیز در آن سهیم نبود.. حتی عزیزترین انسان ها در زندگی گذشته اش..

در که مجددا باز شد، سیاوش را که میان چهارچوبِ در مشاهده کرد دلشوره در قلبش هزار برابر شد.. چنگی به کف دسته ی کیفش زد و برخاست.. میمیل داشت بگریزد.. انگار حجم اتاق پر شده بود از حقایق تلخ.. اضافه کرده های مونس آجر میشد و بر سرش فرو می آمد.. به مونس که همجادهِ او برخاسته بود نگاه کوتاهی کرد و آهسته اضافه کرد:

_ببخشید مزاحم شدم!

مونس کف دست روی شانه اش گذاشت و مهربان بیان کرد:

_اینجا خونه ی خودته دخترم!

بغض بر گلویش هجوم آورد..زیرِ لب تشکر کرد و بی آوا از کنارِ سیاوش گذشت. دیدهانِ سرد و یخیِ سیاوش مانند حفره های توخالی، با وحشت و پر سوال روی آن دو میچرخید.. پشتِ سرِ افق راه افتاد تا از خانه برود که با صدای مونس متوقف شد:

_کارت که تموم شد شامگاه برگرد همین جا.

میانِ تمام فشار و ترس لبخند کم جانی زد و تشکر کرد. ولی وقتی مجدداً برگشت حتی رد پایی از دخترک در حیاط منزل نیافت!

***

کف دستی به ورق های برگشته و شلخته ی دفتر عباس کشید و با اخم گفت؟

_آخر نشد آدمت کنم عباس.. آخه این چه طرزشه؟

عباس شانه بالا انداخت و مشغول نوشتن شد. نگاه از نوشته های خرچنگ قورباغه اش گرفت و نگاهی به مادرش انداخت که تسبیح در کف دست مقابل تلویزیون قرار گرفته بود و ذکر میاظهار کرد. از وقتی برگشته بود یک نگاهش را اشک دیده بود و یک دیدهش را آه. ابداً فکرش را هم نمیکرد تا این حد شکسته و ناامید باشد. کنترل را برداشت و تلوزیون را خاموش کرد. کنار مادر روی پتو نشست و گفت؟

_من که گفتم حالش خوبه.. باز داری غصه ی چی رو میکنی؟

مونس اشک گوشه ی دیدهش را زدود و با بغض بیان کرد:

_خوبه؟ چی میپوشه؟ چی میخوره؟ اگه بلایی سرش بیاد چی؟ اگه حکم تیرش و بدن چی؟

_مگه قاتله که حکم تیر بدن؟ فراریه مادرِ من..

مادر لب گزید و با اشک گفت:

_پس چرا نیومد خونه ی خودش؟ آخه با چه عقلی فرار کرد؟ این بار اگه بگیرنش دیگه امیدی به بیرون آمدنش نیس.

سیاوش کلافه و عصبی دستی به پیشانی اش کشید. تمام این سوال ها چندین روز بود که ملکه ی ذهنِ او شده بود. ولی هربار به آن دو شماره زنگ میزد ، آوای اوپراتور حالش را خراب تر از قبل میکرد.

_کاش اصلا بهت نمیبیان کردم. فکر کردم بشنوی!

_از کی میخوام بشنوم؟ جز لیلا اینا ارتباطم و با همه بریدم. سبحان صبح به صبح سبزی ها رو برام میاره بعد از ظهرم بسته میکنم و عباس میبره سفارشا رو تحویل میده. مگه میتونم تو محله سر کشیده کنم؟ شرمِ زندونی شدنِ برادرت کم بود…

سکوت کرد و لب گزید..

_بگرد پیداش کن سیاوش.. کجا رو داره بره؟ شاید همین دورو براست هان؟

سیاوش به سادگی اش پوزخند زد.

_نمیتونه بیاد خونه مادر. خود منم انقدر پرس و جو کردم بهم مشکوک شدن. با هزار بدبدختی از زیر بازداشت در رفتم. محله پر ماموره..

مونس کف دست به زانویش کشید. باز شامگاه فرا رسیده بود و درد زانو بیچاره اش کرده بود.

_پس مامورا برای همین اومده بودن دمِ در…. پس وقتی از بازار برگشتم و جلوی در متوجه شدمشون برای شهروز اومده بودن..

عباس سرکشیده کرد و با صدایی گحرکت کرده بیان کرد:

_خونه رم گشتن.. داداش سبحان ازم قول گراهی شد بهت نگم!

مونس کف دست روی دهانش گذاشت و گریه را سر داد. سیاوش با دیده غره ای به عباس دستش را دور شانه ی مونس حلقه کرد و گفت:

_همه چی درست میشه بهت قول میدم. شهروزگارم برمیگرده.. بالاخره همه ی این دردا تموم میشن ننه. قرار نیس که تا آخر عمر اینجوری بمونه!

آوای زنگِ در نگاه هر سه شان را به طرف حیاط کشاند. سیاوش زودتر از عباس کشیده شد و بیرون راهی شد. با مشاهده کردن سبحان پشتِ در کف دست به سینه شد و سلامش را موشکافانه جواب داد.

_خبری نشد؟

سیاوش سر تکان داد. نمیدانست چرا حس میکند چیزی از او پنهان مانده است. شهروزگار صمیمی ترین دوستش بود. پس ممکن بود..

_مسرورم برگشتی خونه. دیگه نمیشد بیشتر از این مونس خانوم و کف دست به سر کرد.

کف دستانش را زیر بغلش گذاشت و لبهایش را روی هم فشرد.

_نمیدونم چرا هر چی فکر میکنم میبینم باز یه جای کلامت میلنگه. چی میخوای بگی که دو به شکی سبحان؟

سبحان در قلب به زرنگی اش آفرین گفت. کمی کف دست دست کرد و با شک گفت:

_از شهروز خبر دارم.

کف دستان سیاوش پایین افتاد و با چهره ای خشمگین گارد گحرکت کرد.

_زود قاط نزن.. نمیدونم کجاست.. فقط میدونم حالش خوبه. من دنبال یه سری سوالام براش. داره سعی میکنه اون مدتی که نیست همه چی معلوم بشه.

_اسم خودت و گذاشتی وکیل؟ قانون نشسته شما دوتا دارین دنبالِ مجرم میگردین؟ هیچ میدونی هر یه روزگاری که فراریه چقدر علیه اشه؟

_آروم باش سیا.. بهت نگفتم که داد و قال کنی. یه چیزایی هست که ازش خبر نداری! میتونی باهام بیای؟

سیاوش نگاهی به شلوار خانگی اش انداخت و اظهار کرد:

_دو دقیقه واستا اومدم

لباسش را عوض کرد و بیرون خانه سرک کشید. سبحان از ابتدای کوچه برایش کف دست تکان داد. به طرفش پا شتاب‌زده کرد و هر دو با هم شروع به قدم زدن کردند.

_صادقانه بگم نمیخواستم بهت چیزی بگم. چراکه همیشه زود داغ میکنی و کارا رو خراب میکنی. اما به کمکت نیاز دارم. میتونی اینبار بدون اینکه خرابکاری جاده بندازی کمکی کنی؟

سیاوش اخمی کرد که سبحان افزود:

_که البته شهروز نباید بدونه در جریانی. نمیدونم چرا بد ازت شکاره. هم معتقده جونت در خطره..

_نصف جونم کردی سبحان. بگو چی میدونی؟

_کسی که شهروزگار و از زندان فراری داده بهروزگاری بوده. در حقیقت میدونسته کلاه برداری کارِ شهروز نیس. تو همه ی مدت هم دنبالِ عامل اصلی بوده. میشه اضافه کرد شهروز و دام کرده برای گیر انداختن آدم اصلی..

کف دست های سیاوش مشت شد. چشمانش دو گوی سرخ بود که آتش را در خودش ذوب میکرد.

_سیا؟ اینا رو ناظهار کردم بری باز..

_بقیشو بگو سبحان!

_نزدیک دادگاهی که شده و بهروزگاری نتونسته کاری از پیش ببره نقشه ی دزدی شهروزگار و به راحتی آب خوردن ریخته. مسمومش کردن و توسط یه پرستار تو حالت نیمه هوش از بیمارستان خارجش کردن. به خیالشون که بعد غیب شدن شهروز عامل اصلی به تکاپو میفته و از این طریق کف دستش رو میشه!

نفسی تازه کرد و رو به سیاوش که ایستاده بود و غرق در فکر به نقطه ای خیره بود اضافه کرد:

شهروز میگه دنبال آدمی نیستن که این پونضد میلیون و هاپاما کرده. هدفشون به‌شدت بزرگ تره.!

سیاوش رو برگرداند و با نگاهانی ریز شده سؤال کرد:

_چه هدفی؟

سبحان هممدت با روشن کردن سیگارش گفت:

_تو بازار مزایده ی این شرکتا یه بابای زرنگ هست که بین همه ی داوطلبای سرمایه گذاری موش داره. یه موش که از همه ی قیمتا مطلع اش میکنه. در نتیجه خیالش که از بابت همه ی قیمتا راحت شد هر جور قلبش میخواد میتازونه. البته این آقا موشه فقط از قیمت مطلع نمیشه. مثل اینکه اون موقع که کلاه برداری شرکت بهروزی انجام شده این فعالیت تازه داشته شکل میگراهی شده. طرف با یه تیر دو نشون زده. هم یک سوم موجودی بهروزگاری رو هاپولی کرده و باعث شده نتونه مزایده رو برنده بشه هم برای قدرت گراهی شدن خودش و وارد عرصه شدنش پول پس انداز کرده..

_حالا طرف کیه؟ از کجا انقدر مطمئن حرف میزنی؟ شهروزگار گفته اینا رو بهت؟

_شهروز فقط اصل ماجرا رو برام تعریف کرد. بقیه اشو خودم تحقیق کردم. به‌شدت ساده بود متوجه شدنش. کافی بود پیگیری کنم ببینم تو این دو سالِ اخیر بهروزگاری رو چه پروژه هایی میل داشته فعالیت کنه. که بعد مشاهده کردم بلـــه! آقا میخواسته کارا رو بزرگ کنه. زده صاف زده تو ساخت و ساز!

_یه پروژه ی به‌شدت بزرگ تو شرقِ تهران قراره پا بگیره. یه چیزی حدود هزار و پونصد واحد برای ساخت و ساز… طرح مال یه سرمایه گذار ترکیه ایه.. ولی فعلا تو این دو سال نتونسته اونی که میخواد و پیدا کنه. یه مجموعه ی خیلی بزرگه سیا.. میگم واحد آپارتمان فکر نکن آپارتمانِ معماما..

_خب که چی؟

_مثل اینکه رقبا زیادن.. این آقای بهروزگاری خان هم میل داشته یه سهم کوچیکی در باب فضا و امکانات تفریحی ببره اما رقیبای قوی تر کار و درسته میخوان. تو فکر کن بزرگترین قطبای میلیاردی تهران برای این پروژه کمینن.

سیاوش در فکر فرو حرکت کرد..

_پس کار به‌شدت بزرگ تر از اونیه که فکرشو میکردیم.

_ببین یکی این وسط قلاب انداخته و داره از آب گلالودِ درگیری این رقبا خوب صید میکنه. میدونی همزمان با شهروز چند تا کلاه برداری کلون انجام شده؟

سیاوش سر برگرداند و با تحیر جویا شد:

_یعنی میگی همش کار یه نفره؟

سبحان سر تکان داد.

_گفتم که.. یه نفر که همه جا موش داره. از همه استفاده میبره و همزمان از درگیری بین رقبا هم دور میمونه. اینجوری سابقه اش هم سفیده و میتونه به راحتی جلب توجه کنه. وقتی همه خوب به جون هم افتادن کف دستش و پر قدرت تر از همه رو میکنه و وارد گود میشه. کافیه بتونه این پروژه رو از کف دست این گله گنده ها بیرون بکشه. میدونی چی میشه؟ چنان خودشو پیدا میکنه که دیگه تو تهران کسی نتونه اسمش و با تریلی بکشه!

_حالا معلوم شد چی به چیه… این کلاه برداری های ظاهرا کوچیک خوب سرِ صاحب شرکتا رو گرم میکنه. کی میاد به همچین آدمی شک کنه؟ اونم وقتی سرِ همه به مزایده گرمه!

_کار آسون تر از اونیه که فکرشو میکنی. فقط کافیه یکی از این موش ها رو پیدا کنیم. وقتی بفهمیم شاه دزد کیه دیگه جمع کردن بقیه مدارک و برائت شهروزگار حتی یک هفته هم وقت نمیبره!

بعد از مدت ها تبسم ضعیفی روی لبهای سیاوش نمایان شد.

_واقعا دمت گرم سبحان..

سبحان ضربه ای به شانه اش زد و اظهار کرد:

_دعا کنیم شهروز واقعا جای خوبی قایم شده باشه و کف دست بهروزگاری بهش نرسه. وگرنه ممکنه از روی عصبیت کار و خراب کنه. مغزِ پوکش هنوز انقدر کار نمکنه بفهمه کسی که چشمش دنبال اون پروژست انقدر بیکار نیست که بیفته دنبال شهروزگار.. مخصوصا وقتی فقط چند ماه تا اعلام برنده ی مزایده مونده!

_هیچ راهی نداره تا اسم شرکت و بفهمیم؟

سبحان سرش را به نشانه ی نفی تکان داد.

_متاسفانه تو بازار فعلا سکرته.. فقط اسمش به عنوان متقاضی پروژه ثبت شده که دست پیدا کردن به اون اسامی کار آدمایی مثلِ ما نیست..

_پس چجوری باید پیداش کنیم؟

سیاوش به نقطه ای خیره شد و از لای دندان هایش غرید:

_من ترجیح میدم مستقیم برم دنبال روباه کثیف.. دنبال موش گشتن فقط وقتمون و میگیره!

به طرف سبحان برگشت و ادامه داد:

_این یارو هر کی هست وابسته به یکی از این کله گنده ها بوده که تونسته از مزایده خبردار بشه و برای خودش برنامه ردیف کنه. مگه نه؟

_آفرین.. از همینجا میشه ردش و زد..

_پس قوی ترین احتمال و در نظر میگیریم. یه لیست از کله گنده های این بازار برام بنویس. شده تک به تک میرم سراغشونو پرس و جو میکنم!

_فردا برات حاضر میکنم. اسماشونو توی پرونده نوشتم!

هر دو از جا قد بلند شدند و به طرف خانه حرکت کردند. سیاوش کف دستش را گرم فشرد و تشکر کرد. بعد از مدت ها حس میکرد کمی سبک تر شده است. شاید اگر میتوانست شهروزگار را از این گراهی شداری بزرگ خلاص کند میتوانست راحت تر و با خیالی آسوده تر باقی مشکلات را حل کند.

داخل حیاط شد و لبه ی حوض نشست. افق از وقتی حرکت کرده بود گوشی اش را هم خاموش کرده بود. نمیخبر داشت بینِ او و مادرش چه گذشته است اما تنها یک جمله ی مادرش آهستهش کرده بود ” دنبالش نرو سیاوش.. بذار با خودش خلوت کنه.. اگه کفترِ جلد خودت باشه برمیگرده و روی شونت میشینه. اجازه بده بی دخالتِ تو و احساس برای زیستنش تصمیم بگیره”

قلبش شور میزد.. نمیتوانست زیستن را لحظه ای بدون او تصور کند ولی مادر هم راست میگفت.. بودن و ماندن با او گذشتن میتمایل داشت.. گذشتن از چیزهایی که قلب کندن از آن کار هرکس نبود!

گوشی را از جیبش بیرون کشید.. قلبش طاقت نمی آورد. اگر میانِ این همه اوضاعِ نابسولین حرف های آرزو تیشه بر ریشه اشان میزد چه؟ تصمیمش را گرفته بود. نمیتمایل داشت از آرزو چیزی به او بگوید.. گناهی نکرده بود که به آن اقرار کند! آرزو را شروع نشده به پایان رسانده بود.. اضافه کردن و باز کردنِ مسائلِ راجع به او فقط پِی این رابطه را سست میکرد.. در حقیقت از آن شکافی که افق هشدار داده بود میهراسید.. وقتی ارتباطشان با هم به یک تارِ مو بند بود، از پیش کشیدن همچین بهانه ی بزرگی واهمه داشت! نامش را جست و جو کرد و تماس را برقرار کرد. با زنگ خوردن گوشی هیجانش چند برابر شد و با اشتیاق منتظر جواب ماند. صدای بوق متوقف شد. لبخندی زد و با عشق نامش را بر زبان آورد.. ولی به جای صوتی افق، “بله” ی آرزو پتک محکمی شد و بر سرش فرو آمد.

کف دستپاچه و دلواپس گفت:

_افق کجاست؟

_میترسی باهام حرف بزنی؟ میترسی کف دست قلبت بلرزه یا از لو حرکت کردنِ نقشه هات ترس داری؟

_این بازی مسخره رو تمومش کن آرزو. دیگه چی از جونم میخوای؟

_من یا تو؟

تکه سنگ کوچک را زیر پا له کرد و از خدا صبر میل داشت.

_افق کجاست؟

_نترس نخوردمش.. حمومه. دیدم گوشیش خاموشه شک ام راهی شد که نکنه…

کمی مکث کرد و با لحنی ملایم جویا شد:

_تمومش کردین نه؟ بهم بگو که تمومش کردی؟

_چی رو تموم کردم ها؟ دقیقا چی میخوای از جونِ من؟

_داد نزن.. خودت خوب میدونی چی میخوام. افق از جنس امثالِ من و تو نیس .. بیخیالش باش. اون تو وجودش شیطان نداره.. ما دوتا حرف همو خوب میفهمیم. ما برای هم ساخته شدیم.

_لعنت به روزگاری که مشاهده کردمت..

_آره لعنت بفرست. من هزاران بار فرستادم تو هم بفرست.. اما بیخیالم نشو.. من بدون تو نمیتونم امیر!

_امیر کدوم خریه؟ چی داری میگی تو؟

_برای هر کی سیاوش باشی برای من امیری درک کردی؟ اجازه نمیدم انقدر راحت کنارم بذاری .. تاوانِ بازی ای که جاده انداختی منم. میشنوی؟

سیاوش چنگی به موهایش کشید و با استیصال بیان کرد:

_چرا نمیفهمی؟ دِ لامصب دل نداری؟ دارم میگم دوست داریم همدیگه رو.. خراب کردنِ حیات من و خواهرت به چه قیمتی؟

صدای آرزو قطع شد.. نفسش را با خشم بیرون داد و به‌آرامی و سرد گفت:

_تا صبح دیده رو هم نمیذارم و منتظر تماست با خودم میشم. اگه به گوشی خودم زنگ زدی همه چی رو تو ذهنم چال میکنم. همه کس ام رو بیخیال میشم و باهات تا ته دنیا میام.. وگرنه با عشق دلبسته شدنیت خداحافظی کن جناب سیاوش!

این را اضافه کرد و بی توجه به “الو” گفتن های پشتِ همِ سیاوش گوشی را قطع کرد.

***

روی صنقلبی های سفید و حصیری که با رسیدن بهار زینت بخشِ تراس عریض شده بودند، نشسته بود و با فنجان قهوه اش بازی میکرد. آنقدر غرقِ طرح های نقش بسته بر انتهای فنجان بود که یادش حرکت کرده بود سه ساعتِ تمام بی حرف و و حرکت همانجا قرار گرفته است.. از دیروز که آن حرف های تلخ را از زبان مونس متوجه شده بود در خودش گم شده بود.. از یک طرف تمام گفته هایش را باور داشت و از سوی دیگر دلدادگی از میان تا رو پود جانش زبانه میکشید و خودش را یادآوری میکرد. آنقدر میانِ عشق و منطقش در کشمکش بود که دلش زیرِ این فشار در حالِ لِه شدن بود.

باد بهاری در اطرافش پیچید و با خودش بوی گسِ عطر پدرش را آورد. سر بالا کرد.. ارقلبان کنارِ در ایستاده بود و نگاهش میکرد. بارها پاهایش او را تا پشتِ در اتاق کشانده بود تا حقیقت را از زبان خود دخترک جویا شود ولی هر بار دلش غرور را بهانه میکرد. در حقیقت از گوش دادن حقایق بیم داشت. میهراسید این اتفاق که افق را اینگونه از این رو به آن رو کرده بود آنقدر حقیقت داشته باشد که تلخی اش زندگی اش را از اینی که هست تلخ تر کند!

افق با دیدن پدرش در بارانی بهاره و بلند از جا کشیده شد. اردلان تبسمی سرد به رویش پاشید و تند و تیز از کنارش عبور کرد. رضا از ماشینی که آماده و روشن، پیش پایش آورده بود پیاده شد و جایش را به ارقلبان داد. با دور شدنِ ماشینِ پدر بار دیگر در جایش نشست و نگاهش را به همان نقطه ی قبل دوخت. اینبار آوای آرزو روی افکار و جهانیی که در آن غرق بود خط کشید.

_به فال اعتقاد نداشتی؟

بدون اینکه سر بالا کند نفسش را بیرون داد و ساکت زمزمه کرد:

_هنوزم ندارم.

The post رمان سیاه بازی پارت ۱۶ appeared first on رمان دونی.