رمان سیاه بازی پارت ۱۲

او را خوب میشناخت. وقتی فرازِ بیست و سه ساله در خونه شان حرکت کرد و آمد میکرد او تنها چهارده سال داشت. آن وقت ها نگاهش اینگونه برق نداشت. دیدهانش مانند حالا دو سیاه چال و گودالِ ترسناک نبود. مانند حالا هم انقدر مطمئن و با اعتماد به نفس پا روی هم نمی انداخت. جوانِ ساده و پرتلاشی بود که برای رسیدن به جاهای بهتر با دل و جان کنار ارقلبان فعالیت میکرد.

سرش را کشیده کرد و نگاهی دوباره به او انداخت! نه.. مرد رو به رویش با جوانِ آن سال ها خیلی فرق داشت. مجلس میل داشتگاری به نیمه رسیده بود و او هنوز نمیدانست میتواند حتی یک شامگاه را با مردِ رو به رویش سر کند یا نه! قلبش میهمان هزاران هزار عامل دلواپسی و اضطراب بود. انگار هر جمله ای از جانب فراز و مادرش که با سرِ پدرش تایید و با کلام ژاکلین تحسین میشد او را به کوره ی داغِ این انتخابِ اجباری نزدیک تر میکرد. کار به جایی رسید که در قلب آرزو کرد ای کاش امیر سر برسد و به هر قیمتی فقط این مجلس خراب شود!

_بهتر نیست باقیِ حرفا بمونه برای بعد از شام؟ شما که غریبه نیستین.!

ژاکلین لبخند کش داری زد و کف دست روی شانه ی ارقلبان گذاشت.

_موافقم عزیزم. من برم اطلاع بدم میز و بچینن!

اردلان تبسمی به رویش زد و با نگاه بدرقه اش کرد. نگاهش به افق افتاد که خمیده و فرو حرکت کرده در فکر و خیال، انگشتانش را درهم میپیچید. او بهتر از هرکسی میاطلاع داشت دُردانه اش چه اضطرابی را تحمل میکند. اما هرچه می اندیشید، برای او گزینه ای بهتر از فراز نمیافت. به عقیده اش همین شناخت چند ساله برای شروعِ یک زیستن مشترک کافی و حتی زیادی بود، محبت و علاقه هم به مرور در زندگی زناشویی اشان پمتوجه شد می رسید! گلو صاف کرد و رو به دخترش با تحکم بیان کرد:

_دخترم تو نمیخوای چیزی بگی؟

افق سربلند کرد و نگاهش تک به تک روی چهره ی مادر فراز و فراز چرخید و به پدرش رسید.

_چی بگم!

_هرچیزی که خودت دوست داری. نه فراز غریبست نه مادر گرامیشون. این خواستگاری هم یه فرمالیته ست وگرنه بسیار وقته که انجام شده. نیازی نیست خجالت بکشی!

کاش میتوانست لب باز کند و بگوید که تنها حسی که در این لحظات ندارد خجالت است! چشمانِ فراز همراه با آن تبسمهای معروفش، درست مرکز نگاهش را هدف گحرکت کرده بود. زیر نگاهش در حالِ خفه شدن بود.

فراز سکوتش را که متوجه شد نفسی تازه کرد. از جا کشیده شد و رو به ارقلبان بیان کرد:

_با اجازه ی جمع من یه آبی به کف دست و صورتم بزنم!

ارقلبان با اظهار کردن “البته” ای سرش را تکان داد و افق، همانگونه که چشم به کفش های براق و سیاه رنگش دوخته بود، برای اامان بار در قلب دعا کرد راهی شدنش به آن سرویس بهداشتی بی برگشت باشد!

***

فربد سرش را با تاسف تکان داد. در آن تاریکیِ کوچه تنها چیزی که در میدانِ مشاهده کردش بود، ماشین شاسی قد بلند و سیاه رنگِ فراز بود. به طرف امیر برگشت که با استرس پوست لبش را میکند.

_فکر خوبی نیست امیر. این همه جاپارک. رو چه حسابی برم این حرف و بزنم؟

امیر دستش را با خشم روی پیشانی اش کشید.

_فربد یه کلمه میخوای بگی جای ماشین و عوض کنن و بعد غیب بشی. هدف اینه که اون سگی که بستن دم در دور بشه. بعدش پاتو بذار رو گاز و فرار کن. به‌شدت سخته؟

_دِ احمق همه جا دوربینه. داری با پای خودت میری تو دهن گرگ؟ اونم وقتی همشون یه جا جمعن؟

با صدای قد بلندی غرید:

_چیکار کنم بتمرگم اینجا اجازه بدم افق بره تو دهنِ گرگ؟

فربد بی حرف نگاهش کرد.

_فربد وقت ندارم. پیاده میشی یا باز ازین دیوار لعنتی برم بالا؟

پوفی کشید و پیاده شد. امیر هم پشت سرش پیاده شد و با صدای آهستهی بیان کرد:

_فقط بگو اگه میشه جای ماشین و تغییر بدن همین! خودت و نباز. خواهش میکنم خرابش نکن!

_خدا ذلیلت کنه امیر.

_ذلیل کرده. بجنب جون بکَن!

نگاهش را با چشم غره ای از امیر گراهی شد و به طرف در مسیر افتاد.امیر پشتِ تیر برق ایستاد و منتظر شد. به فربد هشدار داده بود زنگ را نزند و تنها به زدن چند ضربه به در اکتفا کند. فربد با سنگ کوچکی چند ضربه به در زد. طاما نکشید که رضا با آن هیبت بزرگ و درشتش در چهارچوب در ظاهر شد. از دور متوجه شد که فربد اشاره ای به ماشین کرد. رضا بیرون رسید و نیم نگاهی به پارک شدنِ ماشین انداخت. اگر نقشه عملی نمیشد همه چیز برباد میراهی شد! فربد جلو حرکت کرد و با دست اشاره ای به ماشین خودش کرد. همین که رضا سر تکان داد و داخل شد به طرفِ در پا تند کرد و خودش را به فربد رساند. درِ منزل بسته بود اما چفت نشده بود. فربد کف دست روی بازویش گذاشت.

_برو تو احتیاط کن. چیزی شد زنگ بزن من بیرونم!

_چی گفتی بهش؟

_ول کن برو تو عجله کن!

با احتیاط داخلِ حیاط شد. مسیرِ قبل را انتخاب کرد و از کنار دیوار ضلع شرقیِ منزل پشت تراس پنهان شد. همین که رضا سوئیچ به کف دست از منزل خارج شد، تبسم پیروزی روی لبش لانه کرد و به سرعت برق خودش را به در خونه رساند. در را با احتیاط باز کرد و وارد شد. دلش در سینه مانند طبل میکوبید. اگر تنها یک نفر از حضورش در خانه باخبر میشد امشامگاه همین عمارت بزرگ برایش سینه ی قبرستان میشد! پشت به خانه به دیوارِ کنار راه رو تکیه داد و موقعیت خانه را در ذهنش بررسی کرد. حالا جاده پله ی مارپیچ و آشپزمنزل و اتاق افق پشتِ سرش و پذیرایی و سالن در چپ و راستِ پله ها قرار داشسریع! البته باید ابتدا از خالی بودنِ هال کوچکی که پله ها وسطشان قرار داششتاب‌زده مطمئن میشد. خودش را کمی بیرون کشید و نگاهی به اطراف انداخت. خبری از کسی نبود. بوی غذای گرم این اطمینان را درش حاصل کرد که سرِ خدمتکاران در آشپزمنزل گرم باشد! بی شک ارقلبان و مهمان هایش هم در پذیراییِ بزرگ مستقر بودند! چند لحظه دیده بست و در قلب خدایش را صدا زد. از او خواست امشامگاه به خاطرِ افق هم که شده هممسیرش باشد و یاری اش کند. فربد حق داشت! با پای خودش پا در وادیِ گرگ ها گذاشته بود!

نفس عمیقی کشید و با بسم اللهی خودش را به پله ها رساند. ناطلاع داشت با کدام نیرو از آن ها بالا راهی شد و به مسیر روی طویلِ بالا رسید. تمامِ تنش از ترس خیسِ عرق شده بود. درِ اامان اتاق مسیر رو را باز کرد و داخل شد. نفسش را آسوده بیرون داد و دلش کمی ملایم گرفت. گوشی اش را از جیبش خارج کرد. حالا یک کار مانده بود آن هم زنگ زدن به افق و کشاندنش به این اتاق بود. با خودش عهد کرده بود که با زور هم شده او را از انجامِ این وصلت منع کند!

گوشی را از جیبش بیرون کشید و دنبالِ شماره ی افق میگشت که توجهش به آوایی جلب شد. خودش را با ترس به در رساند و بر آن تکیه کرد. آوا کمی واضح تر شد. انگار مرد و زنی با هم بحث میکردند. صدای فراز را میانِ اظهار کرد و گویشان شناخت. در را با احتیاط باز کرد و سرش را بیرون برد. فراز و زنی جوان کمی آن طرف تر رو به روی هم توقف کرده بودند. زن را نمیشناخت ولی از حرف زدنشان مشخص بود در مورد موضوعی بحث میکنند. در را باز گذاشت و به صحبت هایشان دقیق شد.

_بس کن ژاکلین. ده دقیقه ست دارم مزخرفاتت و گوش میدم. اگه شک کنن کلاهمون پسِ معرکه ست بیا بریم پایین!

_به جهنم. به درک. خسته شدم از بس تو ریختی و من جمع کردم. قرار بود امشب شبِ نامزدیتون باشه نه خواستگاری. تو پونزده روزگار فقط تونستی بیای خواستگاریش؟

جدا خسته نباشی!

_ژاکلین منو عصبی نکن. خودم به اندازه ی کافی دارم دیوونه میشم. میگی چیکار کنم هان؟ دختره مثل کنه چسبیده به عشق و محبت. فیلم هندی ای نموند که براش بازی نکنم. حالم دیگه از خودم بهم میخوره!

ابروهای امیر به هم نزدیک شد. چشمانش از تعجب گرد شده بود.

_من دیگه تحمل ندارم فراز. میخوام برگردم. دارم تو این خونه با این پیرمرد خفه میشم. تا کِی باید تحملش کنم؟

_خودت و به خریت نزن ژاکلین. حالا که همه چی داره میشینه سرِ جاش خرابش نکن! اجازه بده صاحبِ دردونه ش بشم! خودت میدونی مسیر نجات از این جهم پوله. اونم پولی که دردونه ی شوهرت تک وارث اشه!.. قول میدم میریم. فقط صبر کن باشه؟

قفسه ی سینه اش از خشم بالا و پایین میشد. دیدهانش به خون قرار گرفته بود. سرش را دوباره برگرداند. سرِ ژاکلین روی سینه ی فراز بود. نگاهی به دور و بر انداخت! از مشاهده کردنِ دوربینِ بالای مسیررو شوکه شد! این دو خوکِ کثیف آنقدر حرفه ای نقشه شان را پیش میبردند که بی شک تمام عوامل خانه تحت سلطه و توجهشان بود!

متوجه قدم هایشان شد. درِ اتاق را بست و کف دستش را با حیرت روی دهانش گذاشت. تکه های گم شده ی پازل را یافته بود. حالا قلبیل عجله ی فراز را درک میکرد. این راز ممکن بود هرلحظه برملا شود و بی شک مانند طوفانی تمام زحمات چندین ساله شان را دود کند! پس افق تک وارثِ تمام ثروت اردلان بود! اما افق از وجودِ خواهرش اضافه کرده بود.. دختر دیگر ارقلبان که در خارج از ایران تحصیل میکرد!

گیج و سردرگم روی تخت قرار گرفت! باید همه چیز را به افق میاضافه کرد! قبل از آنکه قربانیِ این بازیِ کثیف شود باید میدرک کرد! سرش را میان دستانش گحرکت کرد. شنیده ها و دیده هایش قابلِ هضم نبود! بی شک افق نابود میشد!

گوشی اش را از جیبش بیرون کشید. تعلل را کنار گذاشت. نابودی اش بهتر از ویران شدنِ حیات اش به دستِ این کفتارهای گرسنه بود! شماره اش را گحرکت کرد و چشم‌به‌راه ماند اما به سه بوق نرسیده تماس رد شد! اگر باز هم زنگ میزد بعید نبود افق گوشی را خاموش کند! صفحه ی پیام را گشود و با کف دستانی لرزان از خشم تایپ کرد:

“بالا تو اامان اتاقِ سمت چپ منتظرتم. یا بیا بالا یا میام پایین”

پیام را فرستاد و با کمال خوش شانسی از تحویلش مطمئن شد. بی قرار در اتاق قدم رو میزد و می اندیشید. چگونه باید به او میاظهار کرد؟ چگونه آگاهش میکرد؟ چگونه شاهدِ فرو ریختنش میشد وقتی دیروزگار تنها با یک قطره اشکش خشمی عجیب قلبش را مچاله کرده بود؟ با کف دست چنگی به موهایش زد. چیزی به بند وارد شدن نفسش نمانده بود! نگاهش به پایین راهی شدنِ دستگیره ی در افتاد. بی حرکت باز شدنِ در را نظاره کرد. افق با چهره ای وحشت کرده وارد شد. انگار تا وقتی که با دیده نمشاهده کرده بود باور نمیکرد این دیوانه باز هم وارد منزل شده باشد! همانجا حیرت زده ماند و لب زد:

_تو چجوری..

امیر جلو راهی شد. با تاسف و غمگینی نگاهش کرد. اوضاع فرق کرده بود. دیگر حتی نمیاطلاع داشت باید چه بگوید و از کجا شروع کند. دهان باز کرد چیزی بگوید که افق کف دستش را گرفت و با بغض گفت:

_میدونستم میای. میدونستم تو دیوونه ای.. میدونستم دوستم داری امیر!

لال شد. چیزی به بزرگیِ گردو در گلویش گیر کرد. آب دهانش را با زور قورت داد و با صدایی خش دار اضافه کرد:

_باید میومدم.. من..

_هیچی نگو.. بذار فکر کنم به خاطر من اومدی!

تبسم افسردهی به رویش زد و اظهار کرد:

_به خاطرِ تو اومدم!

افق جلو حرکت کرد. با هر دو کف دستش کف دستِ او را گحرکت کرد و با تمنا زمزمه کرد:

_فقط یه قلبیل بگو. برای همه ی این اتفاق ها یه دلیل بگو تا برم پایین و همه چی رو بهم بزنم. بگم نه و هردوتامون و خلاص کنم امیر!

امیر نگاهش کرد. اگر مشاهده کرده ها و شنیده هایش را میاظهار کرد چقدر باورش میکرد؟ اگر باورش میکرد چقدر توان برایش میماند تا اینگونه صاف و مطمئن مقابلش بایستد؟ نه.. این جادهش نبود! باید با فراز مستقیما وارد معامله میشد! دست روی کف دستانِ افق گذاشت و قدمی جلو رفت. خیره در چشمان چراغانی اش با همان لبخندِ محزون گفت:

_چقدر باورم داری؟

افق زمزمه کرد:

_بسیار!

_پس با اطمینان برو پایین و بهم ش بزن! بهت قول میدم فردا قبل از اینکه شامگاه برسه جواب همه ی سوالات و بگیری! با همه ی شرفم بهت قول میدم افق!

افق بی حرف نگاهش کرد. سرش را جلو برد. بوی عطرش داشت هوش از سرش میبرد. چقدر برایش تمایل داشتنی شده بود! خواستنش در هر شرایط برایش عادتی بیتکرار شده بود. لبهایش را نزدیک گوشش برد. هرم نفس هایش با گریبانش برخورد میکرد و قفسه ی سینه ی دخترک را بالا و پایین میبرد. صورتش مماس با پوست لطیفِ افق شد و مدت برایش توقف کرد. افق چشم بست و صوتی آرام امیر را شنید که با احساس و غمی محسوس زمزمه کرد:

_تمایل داشتنت لیاقت میخواد!

بوسه ی آرامِ و کوچکش که روی پوست صورتش جای گرفت، نگاه از نگاهان تبدار امیر دزمشاهده کرد. امیر کف دست به موهای نرم و بافته شده اش کشید و بیان کرد:

_این لیاقت و اون مردی که اون پایینه نداره! منم ندارم.. لیاقت تورو هیچ کس نداره افق!

با نگاهی که هزاران سوال داشت نگاهش کرد. چشمانش دریای سرخ بود امشب. میان موج های خروشانش در حال غرق شدن بود. دستی به جای بوسه اش کشید و تنها اظهار کرد:

_قول میدی؟

امیر ناراحت سر تکان داد. افق لبخند غریبی به رویش زد و اضافه کرد:

_بهشون میگم امشامگاه نمیتونم جواب بدم. به خاطر ایمان و باوری که بهت دارم صبر میکنم امیر!

این را بیان کرد و در را باز کرد. اگر کمی دیگر در این موقعیت میماند بی شک مقابلِ جنسِ این نگاه کم می آورد و پس می افتاد.

نگاهی به دور و اطراف انداخت و آهسته بیان کرد:

_پشتِ سر من بیا. همه تو سالن پذیرایی ان وقت شامه!

امیر پشت سرش راه افتاد. افق با احتیاط پله ها را پایین حرکت کرد و با نگاهی به اطراف اشاره داد تا پایین بیاید. امیر سراسیمه پله ها را پایین رسید. ولی همین که هر دو خواستند به طرف مسیرروی ورودی بپیچند مونس با سینی خالی مقابلشان ظاهر شد و راهشان را سد کرد.

نگاه امیر که به او افتاد، تمام تنش لرزید و ناخداگاه یک قدم عقب راهی شد. سینی از کف دستِ مونس افتاد و نگاهانش به مردِ خوش پوشِ رو به رویش چسبید. افق با ترس به مونس خیره شد و شرمگین اظهار کرد:

_همدم خواهش میکنم آروم. اگه بفهمن امیر اینجاست..

امیر که عقب رفت و به حفاظ مسیر پله تکیه داد، حرفش را نیمه تمام گذاشت و با ترس به طرفش برگشت. چشمانش میان شراره های آتش در حالِ سوختن بود. از مشاهده کردن چهره ی زردش به حدی هراسید که ترسِ حضورش را فراموش کرد و بی ملاحظه گفت:

_امیر خوبی؟

مونس همانگونه خشک شده نگاهش میکرد.

صدای اردلان کشیده شد که قد بلند و رسا افق را آوا میزد. افق با هر توانی که داشت بازوی بیجان امیر را چسبید و او را به جلو هول داد. مانند رباطی در اثرِ هول دادن افق به جلو پرتاب شد. جهان بر سرش فرود رسیده بود. دیگر حتی با خودش هم چیزی نمیگفت. تهی بود از جهان و تمام کائناتش! با حرکت ترسیده و فشار کف دست افق از مقابلِ مونس گذشت؛ بدون آنکه سرش را کشیده کند و ببیند که زن با چشمانی که اشکِ خون در آنها حلقه زده بود تبسم غریبی زد و لرزان و نابود شده زمزمه کرد:

_امیر…!

***

نمیخبر داشت چند ساعت از عمرش گذشته بود.. چند روزگار، یا اصلا چند صبح!

شاید جهان به انتها رسیده بود. شاید نقطه ی پایان گذاشته شده بود و او از سطرهای آخر جا مانده بود. شاید هم هیچ وقت نامی از او روی صفحات بی رحمِ روزگارگار حک نشده بود. جهان چگونه موفق میشد؟ چطور همیشه در میانِ باریک ترین شکافش تبر میکوبید و فرق سرش را تا نخاع میشکافت؟ چگونه میتوانست انقدر دقیق ضربه ی کاری را وارد کند؟ در درست ترین وقت.. در سخت ترین مکان و مقابلِ نباید ترین انسان!

چشمانش دیگر رو به این جهان باز نمیشد. در تاریکیِ خودش و جهانی کوچک شده اش فرو راهی شده بود. میوحشت کرد از اینکه نگاه باز کند و تنها امید زندگی اش را با همان دیدهانِ به خون نشسته رو به رویش ببیند! کسی که با تمامِ زمختیِ دستانش برایش ظریف تر از برگِ گل بود! تنها دیدهانی که با افتخار و اطمینان به سیاهیِ نگاهش خیره میشدند و بی لرزش و ترمشاهده کرد فریاد میزدند: “تو برای من افتخاری”

دیگر نه آن نگاه برایش مانده بود و نه دیگر افتخاری! تبرِ روزگار این بار تیشه به ریشه ی جانش زده بود. مونسِ زندگی اش در خانه ی ارقلبان خم و راست میشد و او برای جادهِ حل های احمقانه اش روز را به دنبالِ دختر ارقلبان شامگاه میکرد. مگر چقدر از خودش غافل شده بود؟ سیاوش را به کجای این زندگی فروخته بود که بابتش مونسِ نابود شده ی امشب نصیبش گشته بود؟

سرش را روی زانوهایش گذاشت. اشک خشک شده و خون تمامِ صورتش را چسبناک کرده بود. اشک هایی که نه برای حسرت بود و نه سزای پشیمانی! تنها یک چیز میتوانست برای دنیایِ سر سختِ او اشک باشد، آن هم نابودیِ مادرش بود! مادری که حتی وقتی سایه ی سرش را خمار و خواب آلود در آن دخمه ی کوچک یافت اینگونه نگاه نکرد، وقتی شهروزش را کف دستبند به کف دست از حیاطِ خانه بردند اینگونه نابود نشد.. نگاهِ سرخورده ی مادرش را امشامگاه برای اامان بار دیده بود. آن مروارید های سیاه و دلبسته شدنی که با مشاهده کردنِ هربارِ او به یک امید و آرزو برق کوچکی میزدند امشب مانند دو فانوسِ سیاه و بی فروغ مقابلش قد عَلَم کرده بودند. جوابشان را با چه زبانی میداد وقتی خودش با دستانش آتش به آن فانوس های سیاه و تاریک زده بود؟

زنگِ خونه برای بارِ هزارم در سرش پیچید. چنگی به موهایش زد و با صدایی که در حنجره اش گم شده بود زمزمه کرد:

_تنهام بذارین!

صدا قطع شد. کف دستش را از لای موهایش بیرون کشید و تنش را بی قرار و ملایم به عقب و جلو تاب داد. با باز شدنِ به‌یک‌بارهیِ در اتاق سرش را بالا آورد. کاش قدرتش را داشت و میتوانست محو و نابود شود. تحمل متوجه شدن صدای هیچ کس را نداشت!

_امیر؟

دیده بست و سرش را پایین انداخت. فربد دوباره آوایش زد و وقتی صدایی از جانبش نمتوجه شد از اتاق بیرون رفت. ولی طولی نکشید که مجدداً به اتاق برگشت و این بار چراغ را روشن کرد. اتاق میانِ تکه های شکسته ی آینه و وسایل واژگون ویرانکده شده بود.. با وحشت چشم چرخاند..حالا پاهای دراز شده ی امیر ، از کنارِ درایور چوبی در مسیر مشاهده کردش بود. نفسِ آسوده اش را بیرون داد و به طرفش حرکت کرد. ولی از مشاهده کردنش به حدی جا خورد که ناخودآگاه قدمی به عقب برداشت. گوشه ی دیوار در خودش جمع شده بود و سرش را به کنج تکیه داده بود. نگاهانش بسته بود ولی روی صورتش ردِ اشکِ آمیخته با خون به خوبی نمایان بود. نگاهش به دستش افتاد. خون از مچِ کف دستش جاده گراهی شده بود و سرامیک روشنِ زیرش را سرخ و چسبناک کرده بود. آب دهانش را با وحشت قورت داد و قدمی جلو راهی شد. تکه های آینه زیر کفشش خرد و خمیر شد. جلو رفت و مقابلش روی زانو جای گرفت.

_امیر؟

پلک هایش تکان خورد ولی نگاه باز نکرد. فربد دستش را جلو برد و مچِ دست زخمی اش را ساکت برگرداند. خونِ دستش خشک شده بود و تنها یک زخمِ عمیق و مرطوب باقی مانده بود. چهره اش را جمع کرد و مجدداً صدایش زد.

_امیر..

_برو بیرون!

آنقدر میانِ چهار دیوارِ این اتاق فریاد کشیده بود، آنقدر زجه زده بود که صوتیی برایش نمانده بود. فربد دست روی کتفش گذاشت.

_پاشو تکیه بده به من بریم حموم. پاشو امیر!

نگاه باز کرد. رگه های سرخ و خونیِ دیدهانش وحشت نگاهِ فربد را دوچندان کرد. همانجا پیشِ پایش روی زمین قرار گرفت و درمانده و مستاصل اظهار کرد:

_چی شده امیر؟ میدونی از دیشب تا حالا کجاها رو گشتم دنبالت؟ کجا غیب شدی؟ چی شد که اونجوری از اون خرابه زدی بیرون؟

مجدداً چشم بست. اینبار کوتاه اما با درد. قدم به قدمِ محله را با پاهای بی توانش پیموده بود. تا خود روشناییِ صبح مقابل دیوارِ کلنگیِ خانه به چراغ روشنِ اتاق کوچک زل زده بود. چراغی که تا او وارد خانه نمیشد خاموش نمیگشت. تنها چیزی که یادش بود این بود که میان تاریکی روشناییِ صبحِ صادق خودش را به خانه رسانده بود و این اتاق برایش محل تخلیه ی تمام دردهایش شده بود.

_نمیخوای چیزی بگی؟ تا صبح همه جا رو خوردم. میدونی چند بار اومدم اینجا و برگشتم؟ کجا بودی امیر؟

کلافه از پرس و جوی تمام نشدنیِ فربد کف دستش را به دیوار گراهی شد و بلند شد. هنوز قدمی جلو نرفته بود که سکندری خورد. فربد بازویش را گرفت ولی با خشم بازویش را بیرون کشید و با همان صدای گراهی شده اضافه کرد:

_برو ردِ کارت فربد.

_تا نگی چی شده نمیرم. مرد حسابی چیکار کردی با خودت تو؟

بی جوابش گذاشت و بیرون راهی شد. مقابل آینه ی سرویس توقف کرد و آبی به سر و صورتش زد. فربد حق داشت آنگونه نگاهش کند. حال و روزش واقعا اسف بار بود. دستِ زخمی اش را زیرِ آب برد و به شکاف عمیقش دیده دوخت.

_بذار بتادین بیارم عمیقه چرک میکنه!

کف دست برد و چند برگ از دستمال توالت را بی حوصله دورِ کف دستش پیچید. فربد را با شانه کنار زد و بیرون رفت. نگاهی به ساعتِ بزرگ انداخت. نیمی از روزگار گذشته بود و کار نیمه تمامش هنوز انتظار او را میکشید. باید بازی را تمام میکرد. آخرین بازیِ زندگی اش را..

_یه کار برام میکنی؟

فربد رو به رویش توقف کرد.

_چیکار؟

_برو به مشاور املاک سر همین کوچه بسپار خونه رو تا یه هفته تخلیه میکنم. بهشون اضافه کرده بودم شرایطم رو. قراردادم هم دوماهه بود!

_میخوای چیکار کنی؟

_سوال نپرس فربد. فقط بگو میتونی یا نه؟

_مگه میشه قراردادِ دوماهه؟ چجوری قبول کردن؟

کلافه روی کاناپه قرار گرفت و چشمان ملتهبش را با کف دست مالید.

_وقتی ده میلیون گذاشتم کف کف دستش قبول کرد. صاحب ملک خارج ایرانه. سوال دیگه ای داری؟

_آره دارم. مرد حسابی این حال و روزگاره برا خودت درست کردی؟ لا به لای موهات کلا خونه. چی شد تو اون خراب شده؟

امیر نفسش را با آه بیرون داد و ملایم اضافه کرد:

_نه تو بپرس نه من بگم. بذار امروزم تموم بشه!

فربد بی حرف و دلواپس نگاهش کرد که بی تعاقلب از جایش قد بلند شد و راهِ حمام را پیش گحرکت کرد. راست میبیان کرد. حال و روزگار امروزش توضیح دادنی نبود! پشت سرش راه افتاد و متاسف و غمگین اضافه کرد:

_من این بیرونم چیزی خواستی صوتم بزن!

اما به جز دری که بی تفاوت به رویش بسته شد آوای دیگری نگوش داد..

.

.

کنارِ شیشه ی کافه ی خلوت قرار گرفت و چشم به پیاده روی شلوغ دوخت. آدم ها بی خبر از همه جا در حال رفت و رسید بودند. چیزی به عید نمانده بود. همان سال تحویلی که به مادرش قول داده بود بدونِ حضورِ شهروز نخواهد گذشت؛ حالا باید بدون حضورِ او برای مونس طی میشد! مونس او را نمیبخشید. این را از لایه های تیره و سخت نگاه سرخورده اش خوانده بود. اما به هر قیمتی شده شهروز را برایش باز میگرداند. تنها کسی که شاید بعد از نبود او برای نفسش مجدداً امید و آرزو میشد!

گوشی که روی میز لرزید، دل از منظره ی حسرت بارِ رو به رویش کند و چند ثانیه به اسمِ تماس گیرنده خیره شد. نگاهش سخت تر از همیشگی شد و خشک و سرد جواب داد:

_کاری که اضافه کردم و کردی؟

افق با تردید گفت:

_کردم اما منظورت و ازین کارا نمیفهمم.

گوشی را در دستش جا به جا کرد و چند ثانیه نگاه بست.

_افق قسم بخور که نگاهش نکردی!

افق نگاهی به دی وی دی سفید رنگِ میان دستش انداخت و با استرس اضافه کرد:

_نکردم اما داشتم از ترس میمردم. کلید اتاق کارِ بابا دستِ ژاکلین بود. با هزار زور و بدبختی کلید و پیدا کردم. من دیگه از هیچی سر در نمیارم امیر!

_مطمئنی قبل از تو نحرکت کرده تو اتاق و دوربینا رو چک نکرده؟

پوزخندی زد و با غیظ اضافه کرد:

_فربد جلوی دره. سی دی رو تحویلش بده. از هیچی هم نترس. تمام فیلمای دوماه گذشته رو کپی کردی؟

افق سرش را با ترس تکان داد.

_همش و کپی کردم و باقیشم پاک کردم. ولی اگه ژاکلین بفهمه فیلما پاک شدن همه چی رو به بابام میگه امیر. پدرم نیازی به مشاهده کردنِ فیلما نداره! حرفِ ژاکلین براش سنده!

_اظهار کردم از هیچی نترس نبیان کردم؟ بسپارش به من. پدرت به هر کی شک کنه به تو نمیکنه. پاک شدنِ فیلما هم میفته گردن نامادریت زیرا بجز پدرت تنها اونه که فیلما رو کنترل میکنه!

صوتی خسته و گرفته ی امیر بغضش را دوچندان کرد. روی تخت قرار گرفت و با خواهش اظهار کرد:

_کاری که خواستی رو کردم امیر. تمومِ شب سرزنشای پدر و تحمل کردم. داد و بیدادای ژاکلین و به جون خریدم فقط به خاطرِ تو. بهم قول بده این روزگارا تموم میشن. نمیدونم داری چیکار میکنی! ازت نمیپرسم چرا به روح مادرم قسمم دادی که این سی دی لعنتی رو نگاه نکنم برامم مهم نیست. فقط بهم بگو همه ی این روزای بد بودن حالِت تموم میشه!

امیر چشم بست و سرش را به پشت صنقلبی تکیه داد. چگونه میبیان کرد بازگشتی برای این بدحالی و مردن وجود نخواهد داشت؟

_بهت اظهار کردم از این ازدواج اجباری نجاتت میدم. روی قولمم می ایستم. ازت خواهش میکنم چیز دیگه ای نپرس!

_امیر؟

کف دستش را روی میز مشت کرد و با آخرین توانش گفت:

_فربد منتظرته افق!

خاموشی افق را که دید با درد زمزمه کرد:

_تموم این کابوسا برات تموم میشه. بهت قول میدم!

دیگر منتظر جوابی از جانبش نشد و قبل از پشیمان شدن گوشی را قطع کرد. سرش را روی میز گذاشت و به این اوضاعِ پیچیده شده در هم اندیشید. زیستن اش کلاف سیاهی را میمانست. همه چیز به بدترین شکل درتار و پود هم گره خورده بودند و در میانِ همه، احساس تازه ای که در درونش نسبت به این دختر حس میکرد ، کور ترین گره بود! دیگر نمیتوانست خودش را گول بزند. چیزی که از افق درگیرش کرده بود، چیزی ماورای دلسوزی و پشیمانی بود!

با لرزش گوشی سر از روی میز کشیده کرد و پیام فربد را گشود.

“دی وی دی دستمه!”

نفس پر صوتیش را بیرون داد و هممدت متوجه کشیده شدن صنقلبیِ رو به رویش شد. بهتر از این نمیشد! خونسرد و بی واکنش به مرد رو به رویش زل زد. دیگر از نگاه براقش نمیوحشت کرد. چقدر خوب بود که در مقابلش چیزی برای از دست دادن نداشت! مقابل چنین انسان هایی این بزرگ ترین برگ برنده بود.

_چی باعث شد به خودت جرات بدی و بخوای من و ببینی؟ نترسیدی از اینکه باهام دوباره رو به رو بشی؟

با پوزخندی مطمئن سر تا پای مرد سیاه پوش را برانداز کرد.

_مراسم خواستگاری چطور گذشت؟

فراز آرنجش را روی میز گذاشت و با فکی منقبض شده بیان کرد:

_فکر نکن حواسم بهت نیست. با پای خودت داری میری تو جهنم. فقط آرزو میکنم با چرت وپرتایی که افق دیشب تحویلم داد ارتباطی نداشته باشی!

_رو به روت چی میبینی؟

فراز تحقیر آمیز نگاهش کرد.

_یه آدمِ تموم شده!

امیر با خنده سر برگرداند.

_برای اولین بار به خوب نکته ای اشاره کردی. یه آدمِ تموم شده رو به روته. یکی که دیگه چیزی برای باختن نداره!

سرش را برگرداند و به وضوح مشاهده کرد که رنگِ نگاهانِ فراز کدر شد.

_حالا تو بگو. نمیترسی از اینکه قرار ملاقات با یه آدمِ تموم شده رو قبول کردی؟

نگاه فراز لحظه به لحظه سخت تر میشد.

_زبونت دراز شده امیر. مثل اینکه گوشت نمیشنوه داری چی میگی!

_اتفاقا گوشام خوب میشنوه. بهتر از اونی که فکرشو بکنی!

سکوتِ فراز را که دید کف دست در جیب پالتویش فرو برد و دی وی دی سفید رنگی را بیرون کشید.

_این دی وی دی تمام محتویات پر افتخاره دیشامگاهه! از خلوت دو نفرت با ژاکلین بگیر تا سری که روی شونت گذاشته شد. البته فقط همین نیست! شاهد عینی که این سی دی رو دستم رسونده هرچی که بینتون گفته شده رو هم متوجه شده!

چشمانِ فراز دو کاسه ی خون شد.

_چی داری زر میزنی؟

امیر تلخندی زد.

_بازی تموم شد فراز. بازی کثیفت برای تور کردن دردونه ی اردلان! قلبم میسوزه برای زحمت ده ساله ای که کشیدی. اگه خواستی میتونم تو بازی های بعدی کمکت کنم تو وقتِ کمتر به نتیجه ی مطلوب تری برسی!

فراز فاصله اش را با او تمام کرد و یقه ی پالتویش را کف دست گرفت:

_نابودت میکنم امیر. زندت نمیذارم!

امیر با خشم کف دستش را پس زد. طبقه ی بالای کافه خلوت بود و جز دو پسر دانشجو کس دیگری شاهد مشاجره ی بینشان نشد. سی دی را داخل جیبش برگرداند و انگشت اشاره اش را بالا گرفت.

_بهت اظهار کردم چیزی برای از دست دادن ندارم نگفتم؟ شامگاه نشده این سی دی کف دستِ ارقلبانه. دوست دارم بدونم برای ده سالی که زنش و باهات شریک بوده بیشتر میسوزه یا برای ثروتی که همراهِ دختر عزیز کردش داشت تقدیمت میکرد.

سینه ی فراز از خشم بالا و پایین میشد.

_نمیتونی این کار و بکنی. آمار همه ی کثیف کاری هات و دارم! به خاک سیاه مینشونمت!

امیر خونسرد نگاهش کرد.

_به نظرت کی بیشتر میبازه؟ من یا تو؟

فراز دندان روی هم سایید.

_چقدر میخوای لعنتی؟

نگاهش سراسر استهزا شد و با خشم اضافه کرد:

_هنوز اونقدر کثیف نشدم از کفتار متعفنی مثل تو پول گدایی کنم حالیته؟ از حیات اون دختر گم میشی بیرون. البته در هر صورت قراره گم شی. اما این انتخاب با خودته که با معامله ی منصفانه بزنی به چاک یا کلا از دور حذف بشی!

فراز چشم تنگ کرد.

_منظورت چیه؟

_منظورم اینه که برام مهم نیست بین تو و اون شریکِ احمق تر از خودت چی میگذره. برو هر جوری که خوشت میاد تلکه اش کن. پولش و بالا بکش. جای گاگول بذارش و زیستنت و بساز. با زنشم هر چقدر تمایل داشتی حال کن! برام مهم نیست! فقط میری به افق میگی به زور و فشار خانواده ها حاضر شدی باهاش ازدواج کنی. خوب تو گوشش میخونی هرچی اظهار کردی چرت بوده و علاقه ای بهش نداشتی. بعدم تا عمر داری پای کثیفت و توی اون خونه و دورو برِ افق نمیذاری!

فراز با حرص و بلند ریز خندید. سرش را به پشت پرتاب کرد و کف دست دور دهانش کشید.

_همین؟ به تو چی میماسه بدبخت؟

با نگاهانِ خشمگینش خیره به چشمانِ زخمی و سرخِ فراز شد و از لای دندان هایش غرید:

_به تو مربوط نیست!

چهره ی فراز نمادِ بمبی ساعتیِ رو به انفجار بود. قبل از آنکه ترکش های این انفجارِ بزرگ با تن و بدنش اثابت کند از پشت میز کشیده شد و دست روی کتفش گذاشت.

_یک ساعت وقت داری برای در ذهنش گذراندن به معامله. به نظر خودم که به‌شدت منصفانه ست. منصفانه تر از راهی که تو دو هفته ی پیش مقابل من گذاشتی.

قدمی جلو حرکت کرد و کف دستش را مانند خودش از پشت قد بلند کرد.

_فقط یک ساعت وقت داری برای اندیشیدن جنابِ فرازِ سرمد!

همین که از کافه خارج شد لبه های پالتویش را بالا داد و به سرعت سوار ماشینش شد. حتی یک بار هم پشت سرش را نگاه نکرد تا ببیند چه هیبتی شکست خورده ای را پشتش جا گذاشته است. پیروزگاری برای اامان بار از آنِ او بود. همانگونه که با سرعتی مرگ بار مسیرِ آمده اش را برمیگشت شیشه ی ماشین را پایین داد و سی دی خالی را بیرون پرت کرد. هفته ی بعد دادگاهیِ شهروزگار بود و تا آن روز تنها و تنها یک کارِ نیمه تمام باقی مانده بود!

***

به دیوارِ سرد و خیسِ ابتدای کوچه تکیه کرد. هر چه به بهار نزدیک تر میشدند هوا بهاری تر و ملایم تر میشد. دیگر جای برف و بوران و زمینِ یخ بسته را باران های بهاری و هوای ابری گراهی شده بود. گرچه برای او و مسیرش زمستانِ سخت تازه شروع شده بود ولی شاید سر رسیدنِ این بهار میتوانست همجاده با او تمامِ رنج های این زمستانِ بی مانند را هم با خود ببرد!

سرش را به دیوار تکیه داد و پوست صورتش را به قطرات ریز باران سپرد. حرف های بهروزی گیجش کرده بود. گیج تر از آنکه برای دادگاه هفته ی بعد آماده باشد. کف دست در جیبِ پالتویش فرو برد و بارِ دیگر چهره ی مرموزِ بهروزگاری همجاده با آن لبخند یک طرفه و لحن مطمئن در خاطرش تکرار شد:

“

بهروزگاری با پوزخند نگاهش کرد و دست به لبه ی طلایی فنجان کشید.

_پس فکر میکنی من میدونم کلاه برداری کارِ کیه بوده و از قصد برادرت و اون تو نگه داشتم آره؟

_میخوای بگی عکسشه؟ چی تو مغزته بهروزگاری؟ اون تو موندن شهروزگار برات پول میشه؟ داری برای کی وقت میخری؟

_میدونی فرقِ آدمایی مثلِ من و تو چیه؟

انگشت اشاره اش را به طرف سیاوش گرفت.

_تو دنبالِ علاج مرض میگردی ولی من دنبالِ خودِ انگلم!

نگاهِ سیاوش بدونِ پلک زدنی خیره به لبهای او شد.

_من بعدِ یه عمر کسب و کار این شرکت و تاسیس کردم. در ذهنش گذراندی اجازه میدم یه انگل پا به پام پیش بیاد و از خون ام تغزیه کنه؟

سر از حرف های چند پهلویش در نمی آورد. دستی به دور لبش کشید و عصبی اظهار کرد:

_اون انگل برادرِ منه؟ کسی که فقط مثلِ سگ اینجا با موتورِ قراضه اش جون کند؟ کسی که به وقتش کور شد به وقتش کر؟ خودت بگو بهروزگاری چند بار برات میلیاردی چک و سفته جا به جا کرد بدونِ اینکه گوشه دیدهی بهشون نگاه کنه؟ تاوانِ چی رو داری از زیستنِ یکی مثل شهروز میگیری؟ تاوانِ احمق بودنش و؟

_متاسفانه دنیای ما اندازه ی جهانی شماها کوچیک نیست پسر.. متاسفم که نمیتونم کاری برات بکنم!

از جا کشیده شد و با خشم مشت روی میز کوبید.

_ یه تومن میدم. به جای پونصد تا یه تومن چک و سفته امضا میکنم. خودم میشم زیر کف دستت تا هر وقت میل داشتی ضامنم و بکشی. بهروزگاری میدونم برات کاری نداره معرفی کردنِ یه سگ و ثابت کردنِ برائتِ شهروز. نوزدهم اون پرونده ی لعنتی بسته میشه. نه تو به پولت میرسی نه قانون به حق. اجازه بده اگه قراره حقی به ناحق داده بشه بره تو جیبِ خودت!

بهروزگاری با خونسردی دستی به ریش پرفوسوری اش کشید.

_برو پسرجون. تا نوزدهم کی مرده که زنکف دست!!

“

این آخرین جمله ای بود که در این ملاقات بی نتیجه از زبانِ بهروزگاری بیرون وارد شده بود. باقیِ اوقات به خط و نشان کشیدن های عصبیِ سیاوش و میانِ نعره های او به پایان رسیده بود. این مشاهده کردارِ بی حاصل تنها برایش یک نتیجه ی واضح داشت. دردِ بهروزی پول نبود! حداقل دیگر از این مطمئن بود!

_خوبین؟

دیدهانش را با وحشت گشود. میان تاریکیِ شامگاه دخترک کوتاه قد و ظریف رو به رویش را به سرعت شناخت. تکیه اش را از دیوار گراهی شد و دستی به صورتش کشید.

_خوبم.

نگاهش به پوشش اش افتاد که جز چادر نارنجی رنگِ گلدارش چیز دیگری نبود. اخم بی حوصله ای کرد.

_اینجا چیکار میکنی؟

_خیلی وقته حواسم بهتون هست. از پنجره دیدم خیلی وقته اینجا واستادین!

سرش را پایین انداخته بود و جمله هایش را دست و پا شکسته و با خجالت میگفت. سیاوش نفسی عمیق کشید.

_رفته بودم تو فکر. بهتره دیگه برم!

برگشت و قدمی برداشت که لیلا از پشت صوتیش زد:

_آقا سیاوش؟

چم بست و لذتِ متوجه شدنِ نامش را بعد از مدت ها با تمامِ جان و قلب حس کرد.

_مونس جون حالش خوب نیست. شاید بهتر باشه ببینیدش!

چنان به‌یک‌بارهی به طرف دخترک برگشت که عضلات گردنش منقبض شد.

_چی شده؟

لیلا نگاهی به اطراف انداخت.

_کم و بیش میدونم چی شده. یعنی میدونم تو این مدت اهواز نبودین. فکر میکنم مونس جون هم درک کرده.

سرش را بار دیگر پایین انداخت و آهسته تر گفت:

_دیشامگاه تا سحر داشت گریه میکرد. عباس خونه ی ما شام خورد!

پاهایش لرزید و نگاهش دوباره روی درِ زنگ زده ی خانه شان قفل شد. نه پای راهی شدن داشت و نه اراده ی نحرکت کردن! مونس.. مونسش بدحال بود و او شامگاه ها را از خجالت و شرم مقابلِ خانه صبح میکرد! کف دستش را با درماندگی جلوی دهانش گراهی شد.

_تنهاش نمیذاشتی. برای شهروز غمگینه!

لیلا سر بالا آورد و عمیق نگاهش کرد. نگاهش پرده ی روح و جسمِ او را شکافت و به اعماق وجودش کف دست یافت انگار..

_مونس جون تابحال برای هیچی اینجوری گریه نکرده آقا سیاوش.

سرش را با حسرت تکان داد. قلبش بیقرار بود. روحش قبل از او پر کشید و پاهایش قبل از خودش فرمان حرکت را صادر کرد. آنچنان با شتاب خودش را به درِ منزل رساند که لیلای حیران از قدم هایش جا ماند. در را با کلید قدیمی باز کرد و داخل شد. دیگر حتی روی نگاه کردن به در و دیوارِ قدیمی این حیاط را هم نداشت. همه چیز بر سرش کوبیده میشد. با قدم های نامطمئن عرض حیاط را پیمود. در را به ساکتی باز کرد و داخل شد. ساعت ده شامگاه بود و ظاهرا عباس خواب بود. بوی خونه روح و روانش را به بازی گراهی شد. چگونه تا امروز این بو اینقدر در حیات اش واضح نبود؟ راست بود که انسان بعد از باختن قدر داشته هایش را میاطلاع داشت!

نورِ زرد اتاق انتهای مسیررو ضربان قلبش را شدت بخشید. از خدا توانِ رویارویی با مادرش را میل داشت. بعد از آن نگاهِ شماتت بار و سرخورده مگر زیستن کردن ممکن بود؟

در را به ملایمی باز کرد. مادر پشت چرخ خیاطی کهنه نشسته بود و پارچه ی سفیدی در دستانش دوخته میشد. حتی با باز شدنِ در هم سرش را بالا نیاورد. انگار که هیچ وقت سیاوش نامی در حیات اش نبوده است!

سیاوش جلو راهی شد. این هیچ انگاشته شدن گویای بسیار چیزها بود. با پای لرزان نزدیک شد و مقابل مونس زانو زد. اشک از نگاهش چکید و با بغض لب زد:

_ننه!

مونس عینک درشت را روی بینی اش جا به جا کرد. پارچه را رها کرد و همراه با نفسی عمیق مشغولِ پیچیدنِ نخ به دورِ ماسوره ی فلزی شد. سیاوش کف دستش را پیش برد و روی دست او گذاشت.

_ننه بذار حرف بزنم!

مونس تمایل داشت کف دست پس بکشد که سیاوش کف دستش را نگه داشت.

_ننه تو رو مرگِ شهروزت بذار حرف بزنم!

دستِ مونس بی حرکت باقی ماند ولی نگاهش بالا نیامد. سیاوش خم شد. بوسه ای بر سرانگشتانش زد و صورتِ خیس و باد و باران خورده اش را به پشتِ دستِ او مالید.

_میگن بهشت زیر پای مادراست. سیاوشت بمیره برای اون پاهات که از درد میلنگه. خدا برای این کف دستای مردونه چی قراره بهت بده ننه؟ بهشتش کمه!

اشک چشمش روی دستِ مونس چکید.

_ننه تمایل داشتم شهروزت برگرده. خواستم دیگه غم تو چشمت نباشه. میل داشتم با غرور دوماد شدنش و ببینی. میل داشتم دیگه شامگاها تا صبح تسبیح تو دست و ذکر به لب خوابت نبره. خواستم مسیرِ نفست و باز کنم ننه. به مولا خواستم این عذاب جهنمی رو تموم کنم!

سر کشیده کرد. نگاهی مونس سرد و یخ زده روی کف دست های چفت شده شان ثابت مانده بود. دست به سینه کوبید و فریاد زد:

_آره شدم امیر. نه تنها برای اون دختره. برای همه ی دخترای شهر شدم امیر. خودم و خاک کردم. سیاوشت و کشتم که شهروزگارت و بهت برگردونم !

مونس نگاهش کرد. غمِ نگاهانش سوزاننده تر از آتش بود. انگار تا همین چند ثانیه ی پیش قلبش به یک کورسوی امیدی گرم بود. به اینکه این بازی چیزی فراتر از نمایش عاشقانه نباشد. اما انگار وقتی اقرارِ صوتی دورگه و خش دارِ پسرش را کنارِ آن لباس های گران قیمت و غیبت های طولانی اش میگذاشت تصویرِ رو به رویش از همواره کثیف تر میشد. نگاهی کرد و با خودش اندیشید: امیر با سیاوشش چه کرده بود؟

_بخدا پشیمونم. وقتی فرقِ سیاه و سفید و درک کردم. از وقتی چوبِ خدا رو با معصومیت اون دختر خوردم توبه کردم ننه. اون شامگاه نیومده بودم واسش عاشقی کنم. اومده بودم همه چی رو تموم کنم. بهش مدیون بودم. برای تمام دروغایی که اضافه کرده بودم. برای همه ی قلب بستنش. برای همه ی دلدادگیی که بهم داشت. برای…

صدای انعکاسِ سیلیِ محکم در خاموشیِ شب طنین انداخت. دست روی صورتش گذاشت ولی توانِ سربرگرداندن نداشت. مگر میشد در مقابلِ سیلی روزگار سربرگرداند؟

_از خونم برو بیرون!

ناباور سربرگرداند. این صوتی بی فروغ و خشک آوای مونسش نبود. دیدهش به اشک درشت و شفافِ روی گونه اش افتاد. کف دستش را گراهی شد و جلو آورد.

_بزن ننه. بزن حقمه. بزن بکش. اونقدر بزن صوتی سگ بدم.

دست مونس را چندین بار روی صورتش کوبید. آنقدر که کف دستِ مونس از درد مشت شد.

_بزن ننه. بزن اما منو از اینجا نرون. از هرجا دوست داری بیرون کن اما اینجا رو روی سرم خراب نکن.

مونس از جا برخاست. در اتاق را باز کرد و لنگ لنگان به طرفِ هال رفت. کف دستش را به دیوارِ مسیررو گحرکت کرد تا پس نیفتد. سیاوش از پشت خودش را به او رساند. اشک دیگر در لحظاتش جا نداشت. با گریه زار میزد.

_ننه خاکِ پاتم. هر کاری بخوای میکنم. هرچی بگی همون میشم. میرم خودمو جای شهروزگار معرفی میکنم. میرم اون سرِ جهان تا آخر عمرم جون میکنم. فقط منو اینجوری ازینجا نرون ننه!

مونس چنگی به قلبش زد. کنارِ در توقف کرد و با صدایی که با زور از حنجره اش خارج میشد گفت:

_من نمیشناسمت. تو پسر من نیستی. برو بیرون!

سیاوش مقابلش توقف کرد. صورتش غرقِ اشک بود. سر کج کرد و با لبهای لرزان زمزمه کرد:

_نکن این کار و با من نفس!

مونس که سربرگرداند نفسش قطع شد. کف دستش را به حفاظِ در گحرکت کرد تا از سقوطش جلوگیری کند. مگر بدون نفس حیات میسر بود؟

زیرِ لب با درد گفت:

_ننه اگه برم دیگه برنمیگردم. دیگه سیاوشت و نداری. میتونی نبودم و تحمل کنی؟

مونس کف دست روی گونه ی خیسش کشید و بدونِ اینکه نگاهش کند گفت:

_سیاوشِ من دو روزگار پیش مرد!

در پسِ همین جمله ی کوتاه پلک هایش پایین افتاد و قامتِ خمیده اش بدونِ هیچ مقاومتی دیگر، حیاطِ خیس و بارون خورده ی خانه را طی کرد.

دردانه اش که آنگونه تکیده و بی رمق از میانِ چهارچوبِ در گذشت، انگار دل و روحش هم پرکشید. کف دستش را به حفاظ آهنی و زنگ زده ی در گراهی شد و همانجا خشک شد. کمرش نصف شده بود. مگر میشد خم به ابروی هستی اش بیاید و او صاف بایستد؟ کمری که با یک عمر زجر و کار و بدبختی تا آخرین نفس مستحکم مانده بود امروزگار در مقابل سرخوردگیِ پسرش خم شده بود. دست روی زانو گذاشت و خودش را به پایین سُر داد. دستی بیرحم چنگ به سینه اش می انداخت و قلبش را میدرید. امشامگاه این حیاطِ شامگاهه مخروبه و تاریک از همواره تاریک تر شده بود.

لیلا که حرکت کردنِ بی رمقِ سیاوش را از پنجره ی اتاق مشاهده کرده بود خودش را بی درنگ به خونه رساند. درِ حیاط باز بود. با نگرانی داخل شد و با اامان نگاه سایه ی خم شده ی مونس را شناخت. پا سریع کرد و زیر بازویش را گحرکت کرد.

_مونس جون چی شدی؟ تورو خدا بذار داداش و خبر کنم ببریمت دکتر!

دستش را تکیه گاهِ بدن دخترِ جوان کرد و با زور همراهش تا کنارِ بخاری پیش راهی شد. روی پتوی قهوه ای جای گرفت و نگاه به زمین دوخت. اشک هایش بند نمی آمدند. دانه های درشتشان میان چین و چروکِ چهره ی دلگیرش پنهان میشدند و آهسته و بیصوت تا گردن و گریبانِ گُر گحرکت کرده اش پیش میحرکت کردند. لیلا کنارش جای گرفت و لب به دندان گحرکت کرد. مونسِ همواره مهربانِ محله او نبود!

_دیدی جیگر گوشم چجوری رفت لیلا؟

لیلا سر بالا آورد و متاسف نگاهش کرد.

_خدا هر دوتا پسرام و ازم گراهی شد. یکی به گناهِ نکرده و اون یکی به پای گناهاش گحرکت کردار شدن. چراغِ خونم خاموش شد لیلا. حالا تو این تاریکی چیکار کنم؟

گریه اش که شدت گرفت، اشک بی وقفه از چشم های لیلا هم جاری گشت. نمیدانست سیاوش به کدامین گناه این گونه از این خونه و کاشانه رانده شده بود فقط از یک چیز مطمئن بود. بار خطایش به حدی سنگین بود که کمر خودش و مونس را اینگونه خم کند!

_درست میشه مونس جون. داداش میگه آقا شهروزگار عید نشده بیرونه! آقا سیاوشم..

با رسیدن نام سیاوش مونس سر بالا آورد و با حسرت نگاهش کرد.

_سیاوشم و کشت.. زمونه ی بد پسرم و خاک کرد لیلا!

کمی جلوتر رفت و سینه اش را تکیه گاهِ سر مونس کرد. کف دست بر صورت خیسش کشید و مغموم گفت:

_نمیدونم چی شده. نمیخوامم بدونم. ولی مادرم همیشه میبیان کرد تا بوده بچه خطا کرده و مادر بخشیده. بچه بیجادهه حرکت کرده و مادر به راه کشیدتش. بچه گناه کرده و مادر جور کشیده. بذارین پای جوونیش مونس جون!

_سیاوشم مهربون بود. دلرحم بود. خوش غیرت بود. رگش مثل شهروزگار قلنبه نمیشد اما چشای سیاهش سرخ میشد. طاقت تو متوجه شدنِ دختر محل خودشم نداشت!

آهی کشید و ادامه داد:

_اگه میاضافه کردم برگرد. اگه بیدارش نمیکردم. اگه بغلم و براش باز میکردم جواب بالایی رو چی میدادم؟ نمیگفت تو پیشِ این بچه اعتبار نداشتی؟ نمیاظهار کرد تو چه کاره بودی؟ من طاقت ندارم جیگر گوشم و بالایی تنبیه کنه لیلا. خودم میزنمش. خودم تنبیهش میکنم. شده خودم کف دستاش و قلم میکنم اما حسابش و به اون بالایی حواله نمیکنم. دادگاهش سخته.. عدلش شوخی بردار نیست. اگه من سیاوشم و امروز از اینجا نمیروندم حقِ مادریم و به جا نیاورده بودم.

چنگی به سینه اش زد. انگار که این حرف ها نه برای لیلا که برای آرام شدنِ سوز قلب خودش بود!

_سیاوشم برمیگرده. اون نمیتونه از مادرش ببُره. ازینجا ببُره. نمیتونه بی رگ و ریشه بشه! من پسرم و میشناسم. برمیگرده.. این بار پاک برمیگرده!

لیلا آرام بازویش را نوازش کرد و به جای جواب تمام جمله های سوزناکش تنها در خاموشی و خفا اشک ریخت.

.

.

کلید را داخلِ قفل چرخاند و داخل حرکت کرد. خدا خدا میکرد با فربد رو به رو نشود چون در این شامگاهِ سخت دیگر خودش از صبر خودش مطمئن نبود. دلش میمیل داشت یک جایی میانِ تمام گناه هایش گم شود و ابداً راه را پیدا نکند. اگر قرار بود انتهای تمام راه را بیجادهه باشد؛ اگر در آخر جاده ی هیچ راهی امیدِ زیستن اش وجود نداشت چه فرقی داشت جادهِ درست و غلط حرکت کردن؟

کتش را با خشونت گوشه ای پرت کرد و بی تعلل به طرفِ مینی بار رفت. امشامگاه از آن شب هایی بود که به ندرت در زندگی اش پیش می آمد. ظرفیتش بالا بود. یادش می آمد شهروزگار همیشگی با پیکِ سوم خوش میشد و خنده را سر میداد ولی او در نهایت زیاده روی هایش هم از حالت طبیعی خارج نمیشد! تنها یک شامگاه در تمامِ زیستن اش میانِ زمین و هوا سرگردان مانده بود و مدت و مکان را از یاد برده بود! آن هم شامگاه دستگیریی شهروزگار بود! چرا که از وقتی خودش را میشناخت مستِ زمین خوردن و شکست های زیستن اش میشد و باده برایش بی اثر بود! میل عجیبی درونش برای یک تکرارِ دیگر سرکشی میکرد. یعنی موفق میشد حتی برای همین شب هم شده خودش را.. وجودش را.. این شبِ نحس را به فراموشی بسپارد؟

شیشه ی شفاف و کف دست نخورده را از پشت ویترین شیشه ای بیرون کشید. از فربد گوش داده بود آنقدر تاثیر گذار است که با چند شات کله پا میشود! نگاهی به محتوی زرد رنگ انداخت و بی پیک و استکان آن را به همجاده خودش به طرف بالکن برد.

رو به شهرِ همیشگی نورانی و روشن از حرکت ایستاد و ظرف را بالا کشید. قلب و جانش میانِ تلخی و شتاب‌زدهیِ آن آتش میگرفت ولی هنوز هم جای زخمِ وحشتناکی که مادر بر روح و قلبش گذاشته بود بیشتر میسوخت. نمیخبر داشت چقدر گذشته است. بی تعاقلب روی صندلی سفید رنگ نشسته بود. جای ماه در آسمان مدام عوض میشد.. چراغِ منزل ها کم و زیاد میشد و شیشه ی میانِ دستانش مدام سبک و سبک تر میگشت. به صنقلبی تکیه کرد و چشم بست. درست همانگونه که میخواست! جهان دورِ سرش میچرخید و صوتها دور و دور تر میشدند. میانِ خلسه ی شیرینی بود. لبخند به لبهایش وارد شده بود. این حال را دوست داشت. میانِ این همه حبس نفسی آزاد و تازه بود برایش!

کف دستانش را از دو طرف باز کرد و بدنش را کشید. شیشه ی خالی از دستش افتاد و روی زمین هزار تکه شد. صوتی آن را هم نشنید. بی حس و کرخت در خودش فرو راهی شده بود که آوایی ضعیف مانند وز وزِ زنبور در سرش اکو شد. نگاه باز کرد و چشم بست. چند بار این کار را تکرار کرد تا میان مستی و هشیاری صوتی زنگ را تشخیص داد. شاید اگر هشیارتر بود اصلا اهمیتی به زنگِ پی در پی نمیداد ولی همین حالِ عجیبش محرکی شد تا مشتاق اما بی تعاقلب از جا برخیزد و به طرفِ در قدم بردارد.

دستش را تکیه گاه بدنش کرد و به دیوار چسباند. در را تا نیمه باز کرد. چهره ی دلواپسِ افق تبسمی بی اراده روی لبهایش نشاند. نگاهانِ خمارش را با زور باز نگه داشت و آرام بیان کرد:

_اینجا اومدی چیکار؟

بوی شتاب‌زده الکل افق را نگران تر کرد. نگاهی کلی به او انداخت که حتی روی پاهایش هم بند نبود. لب به دندان گراهی شد و پشیمان بیان کرد:

_دلواپست بودم! تلفنام جواب نمیدی!

امیر ملایم خندید. پیشانی اش را روی مچِ کف دستش گذاشت و چند ضربه ی کوتاه و پشتِ هم به مچِ دستش وارد کرد.

_دلواپس بودی.. مضطرب… نگــــران!

افق آب دهانش را با ترس قورت داد.

_خوب نیستی!

نگاهش کرد. با چشمانی که سرخی و خماری اش ترس و وحشتِ دخترک را دوچندان میکرد. ابرو بالا داد و با زور و کش دار بیان کرد:

_بـــــرو!

در پسِ این جمله ی کوتاه کف دست به دیوارِ مسیررو گرفت و بی توجه به حضورِ افق برگشت. پاهای افق از ترس و ترمتوجه شد به زمین چسبیده بود. به خوبی میاطلاع داشت مردِ رو به رویش مست و بی اراده است. وقتی هنوز با بیرون رسیدنِ یک‌بارهی و یواشکی اش از خانه در این ساعتِ شب کنار نیامده بود حالا این حالِ اسف بارِ امیر هم روی تمام سرزنش های عقل و وجدانش اضافه شده بود. ناخن به دهان گراهی شد و سرکی به داخل منزل کشید. امیر آهسته ساکت با تکیه بر دیوار راه میرفت. مطمئنا در این حال داخل شدنش به این خونه احمقانه ترین کارِ ممکن بود! به خودش لعنت فرستاد. به زمانی که برای حرف زدن انتخاب کرده بود. به بی قراری اش و به تمامِ این بی ارادگی ها. کف دستش را با حرص مشت کرد و به طرف آسانسور چرخید. دکمه اش را فشرد و دلواپس و مضطرب چشم‌به‌راه ماند. درِ آسانسور مقابلش باز شد ولی همین که تمایل داشت پا در اتاقک آهنی بگذارد با آوای برخورد و شکستن چیزی با وحشت به عقب برگشت. دلش در سینه بی قرار میکوبید. دیگر عقل فرمانی نمیداد. خودش را با دو به داخلِ منزل رساند و از مشاهده کردنِ امیرِ مچاله شده در میانِ خونه و گلدانِ بزرگِ واژگون و شکسته در کنارش با جیغِ کوتاهی جلو راهی شد.

روی زانو نشست و دستش را با ترس زیر سر امیر گذاشت. آسیبی نمشاهده کرده بود ولی با دیده های بسته همانگونه تبسم به لب دراز کشیده باقی مانده بود. کف دستانش از شدت ترس و اضطراب میلرزید. چشم از گلدانِ سفالی تکه تکه شده برداشت و شانه های او را ساکت تکان داد.

_امیر؟ امیر دارم میترسم توروخدا پاشو!

امیر کف دستش را تکیه گاه بدنش کرد و با کمکِ افق قرار گرفت. پاهایش را از هم باز کرد و با همان لحنِ عجیب اظهار کرد:

_واس چی اومدی تو؟ من گفتم بیای؟

افق در سکوت لب گزید و متاسف نگاهش کرد. امیر که بی جوابی اش را متوجه شد با آوای کشیدهی اظهار کرد:

_هـــان؟

در جای خود نیم متر پرید. قد بلند شدنِ او را که مشاهده کرد قدمی عقب حرکت کرد. امیر متوجه ترسش شد. لبخندی یک طرفه زد و به طرفش قدم برداشت.

_میخوای چی رو بدونی؟ سر از چی میخوای دربیاری که یه سره شمارت رو صفحه گوشیمه؟

هر چه افق عقب تر میرفت او نزدیک تر میشد. در نهایت آنقدر عقب حرکت کرد که پشتش به دیوارِ میانِ راه رو و سالن چسبید. هراسیده آب دهانش را فرو داد و با کف دست کف دسته ی مبل کنارش را چنگی زد. بوی شتاب‌زده که نزدیک شد قلبش فرو ریخت. امیر در نزدیک ترین زاویه از او از حرکت ایستاد و صورتش را با فاصله ای چند سانتیمتری مقابل صورتش نگه داشت.

_رو چه حسابی اومدی تو؟ انقدر بهم اعتماد داری؟

کف دستش را از کنارِ گوشِ افق به دیوار پشت سرش چسباند و تکیه گاه بدن بی تعادلش کرد.

_نمیبینی مستم؟ نمیگی شاید یه لقمه ی چپت کنم؟

از شدتِ ترس اشک درشتی از دیده افق چکید. ولی همین که میل داشت از گونه اش پایین بچکد اسیر لبهای امیر شد. همین تماسِ کوتاه کافی شد برای یخ بستنش. زبانش را با زور در دهانش چرخاند و با ترس گفت:

_برو کنار بذار برم امیر. حق با تو بود اشتباه کردم!

امیر هممسیر با خنده ی آرامی سرش را جلو برد و به بالای سرش تکیه داد. دلش در سینه وحشیانه میکوبید. حتم داشت اگر کف دستش تکیه گاهش نبود حالا همین فاصله ی کوتاه هم نمیماند.

_چرا انقدر خوردی؟

_دلواپسِ حال منی یا نگران این دل کوچیکت که صداش داره کرَم میکنه؟

_برو کنار . خواهش میکنم کاری نکن که بعدا پشیمون شی!

سرش را عقب آورد و مجدداً با افق دیده در دیده شد. چانه اش را دست گرفت.

_داری تهدیدم میکنی؟

افق با ترس به چشمانش خیره شد. با حالت خمار این نگاه آشنا نبود. قطره ی دومِ اشک چکید و لرزان لب زد:

_امیر بذار برم.

_کاریت ندارم! دارم نگات میکنم.

_نمیخوام نگام کنی. میترسم ازت. این بویی که داره از دهنت میاد آزارم میده. برو کنار بذار برم. فردا میام. وقتی بهتر باشی!

_تو هم میخوای بذاری بری؟

با حیرت به سرخی دیدهانش خیره شد که حالا در عین خماری پرخواهش و افسرده بود.

_چرااینجوری میکنی امیر؟ چرا با خودت و من اینطور میکنی؟ گناهم چیه که..

دستش را روی لبهای او نگه داشت.

_هــــیش! امشب هیچی نپرس. هیچی!

افق سربرگرداند. دیگر تحمل این نزدیکی و بوی تند را نداشت. بیقراری اش را دوچندان میکرد. این بو برایش تنها یادآورِ درد بود. جاده میانبُر و بی اثری که تمام مردها برای فرار از دردهایشان انتخاب میکردند!

_باشه. فقط بذار الآن برم. میتونم هول ات بدم. زورم بهت میرسه اما میخوام خودت بری کنار. برو کنار امیر!

امیر تکیه اش را از دیوار گراهی شد و مقابلش ایستاد. به دیدهان معصوم و چهره ی جذابی دختر رو به رویش خیره شد. شال از روی سرش سُر خورده بود و موهای لطیفش روی شانه هایش ریخته بودند. لبخندی از ته قلب زد و افسرده گفت:

_ازم میترسی!

افق مستقیم نگاهش کرد و بی شک گفت:

_صحبتِ ترس نیست! فقط قلبم نمیخواد تو این شرایط حرفی بزنیم وقتی بی فایکف دست.

میل داشت از کنارِ امیر بگذرد که دستش کشیده شد.

_نرو افق. بمون!

با شک و ترس به اطراف خیره شد. راست بود که میترسید. جای لبهای امیر روی گونه اش گُر گحرکت کرده بود. پَست نبود ولی مست بود. خوب میخبر داشت که از مردی که به این شدت بی اختیار و مست است نباید انتظار مدارا و خودداری داشته باشد. ولی با چشم های غمگین و پر از حرفش چه میکرد. اگر میحرکت کرد و هرگز نمیفهمید چه بر روز دیوانه اش آمده چه؟

سرش را برگرداند. امیر روی کاناپه ولو شده بود و با دیدهِ نیمه باز نگاهش میکرد. ترمتوجه شد را کنار گذاشت و آرام پرسید:

_قهوه داری؟

امیر بی توجه به او دستی روی صورتش کشید و با خنده اظهار کرد:

_اتاق میچرخه. تو میچرخی. همه چی میچرخه افق!

نفسش را با حرص بیرون داد. باید خودش کف دست به کار میشد! پالتویش را از تن کند و وارد آشپزخونه شد. کابینت ها را تک به تک زیر و رو کرد تا توانست جای قهوه را بیابد. مقدار زیادی از قهوه را داخل قهوه جوش ریخت و کف دستگاه را روشن کرد. هنوز هم دلهره از درون دلش را به تکاپو وا میداشت ولی نمیتوانست در این شرایط او را تنها رها کند. وقتی این گونه بی دفاع و بدحال در خودش فرو رفته بود و حتی توان مسیر رفتن نداشت! در سرش هزاران سوال یکجا و پر آوا رژه میراهی شد. چیزی که امیر را یک شامگاهه اینگونه منزل خراب کرده بود چه بود؟ یادش وارد شد پدرش همیشگی در مستی لب از لب باز میکرد و برایش درد قلب هایش را میگفت. شاید الآن هم میتوانست با تکیه بر این اصل کنارش بنشیند و حرف قلبش را بشنود! اما نه.. او که دیگر پدرش نبود؟ یک مردِ مست و یک منزل ی خالی و ساعتی که به نیمه شامگاه نزدیک بود… داشت دیوانه میشد! اگر اردلان میمتوجه شد دخترش این موقع شامگاه در پی هشیار کردنِ مرد مستی کنارِ قهوه ساز ایستاده است قطعا سالم نمیماند.

لبش را از شدتِ خوددرگیری و استرس تکه پاره کرده بود. زبانش را روی لبش کشید و فنجانِ قهوه را کف دست گراهی شد. وقتی به سالن برگشت امیر در جای چند دقیقه پیشش نبود. چشمش را با ترس دور تا دورِ سالن چرخاند که با شنیدن آوای امیر از کنار گوشش یکه خورد.

_دنبال من میگردی؟

همجاده با نفس عمیقی به طرفش برگشت.

_برو بشین این قهوه رو بخور به خودت بیای. من باید برم خونه!

امیر جلو وارد شد و سرش را روی شانه ی او گذاشت.

_من اظهار کردم میخوام به خودم بیام؟ بیان کردم؟

از فشاری که در اثر تحمل وزن امیر به شانه هایش وارد شده بود فنجان در کف دستش تکان خورد. کم مانده بود گریه اش بگیرد. هشیار کردنِ این دیوانه کارِ او نبود. شانه اش را تکانی داد و با خواهش گفت:

_توروخدا بگیر بشین امیر!

امیر عقب عقب راهی شد و خودش را روی کاناپه ی دو نفره انداخت. سرش را به پشتِ کاناپه تکیه داد و دستانش را از هم باز کرد و با استهزا اظهار کرد:

_امیـــر!

افق با حفظ فاصله کنارش جای گرفت. فنجان قهوه را جلو برد و ملایم گفت:

_بخدا دارم پس میفتم. نمیدونم باید چیکار کنم فقط نمیخوام تو این شرایط بذارمت و برم. توروخدا این قهوه رو بخور امیر! بهترت میکنه!

امیر سر بالا انداخت.

_من خوبم. عالی. بهتر از همیشه!

آوای مردانه اش بغض داشت. با ترمشاهده کرد کمی نزدیک تر حرکت کرد و ملایم تر اظهار کرد:

_میدونم عزیزم. به خاطر من بخورش. من باید برم. نمیتونم تو این شرایط ولت کنم.

لحن دلواپس و پرخواهش افق باعث شد سرش را کشیده کند. چند ثانیه در سکوت نگاهش کرد و ناگهان با حرکتی آنی خودش را روی پای او انداخت. چنان شوکی به افق وارد شد که همانگونه قهوه در کف دست خشک شد. ضربان دلش بار دیگر بالا رفت و آب دهانش خشکِ خشک شد. امیر سرش را روی پاهایش جا به جا کرد و جنین وار در خودش جمع شد.

_این برام بهتر از قهوه خوردنه. میخوام اینجا بخوابم!

چیزی نمانده بود تا اراده اش در هم بشکند و زیر گریه بزند. خم شد و فنجان را روی میز گذاشت. موهای لخت و پرپرشتِ امیر روی پاهایش حس خوبی بود اما نه در این شرایط و احوال. انگار زنگ خطر کشیدهی در گوشش به آوا در رسید. تا همینجا هم حماقت کرده بود. تسلیمِ عاشقی و نگرانی هایش شده بود و خودش را به خطر انداخته بود. کمی خودش را جا به جا کرد اما امیر به جای عقب کشیدن سرش را کمی بالاتر آورد.

بیچارگی از وجناتش میبارید. نمیاطلاع داشت جواب جملات بی ربطش را چگونه بدهد. شاید بهتر بود با حرکتی آنی او را کنار بزند و با دو از خانه خارج شود.

امیر سرش را کمی بالاتر آورد و او معذب و عصبی عضلات شکمش را منقبض کرد و عقب کشید.

_دقیقا از چی میترسی؟

افق منجمد شده نگاهش کرد. شعله های برافروخته ی دیدهانش یخ را هم به آتش میکشید.

_جوابم و بده افق. توهم از امیر میترسی؟

دیده از او دزمتوجه شد و آهسته لب زد:

_نه!

_دروغ نگو!

تکانی به پایش داد.

_میشه قد بلند شی؟

مانند پسربچه های تخس سربالا انداخت. انگار از این بازی خوشش آمده بود.

_میخوای راستش و بگم؟

درمانده و مستاصل زمرمه کرد:

_راست چیو؟

امیر با نگاهان خمار نگاهش کرد.

_از محالاته یه مرد سرش و روی پای یه زن بذاره و هوس بهش غلبه نکنه. مخصوصا اگه اون دختر به قشنگی تو باشه و مرد هم مست باشه!!

افق با ترس پاهایش را جمع کرد که امیر تند افزود.

_اما امشامگاه نه افق. امشامگاه هیچیم و پای هوسم نذار. امشب نابودم. داغونم. امشامگاه و با قلبم راه بیا!

_منظورت چیه؟

سرش را میان لباس پشمیِ او فرو برد و عمیق بویید.

_منظوری ندارم. مگه نمیبینی مستم؟

محتویاتِ معده اش از ترس مدام بالا و پایین میشد. پاهایش مانند دو تکه گوشتِ فریز شده به زمین چسبیده بود و تمام تنش خشک شده بود.

_میدونستی بوی مولینارو میدی؟

بی صوت و ناراحت نگاهش کرد. همین جمله ی پر حسرت تمام ترسش را دود کرد و مضطربی بار دیگر پر رنگ ترین نقطه ی ذهنش شد.

_چی شده امیر؟ نمیخوای بهم بگی؟

_بهم نگو امیر!

کف دستش را بلند کرد و در چند سانتیمتری موهایش نگه داشت. او که مست نبود؟ پس چگونه بود که نمیشد از هوس لمس این موها گذشت؟

_افق دوسم داری؟

خواهشِ قلب بر عقلش غلبه کرد. انگشتانش را میان موهای امیر فرو برد و با درد گفت:

_اگه نداشتم الآن اینجا بودم؟

_پس بگو.. شتاب‌زده شتاب‌زده بهم بگو که دوستم داری!

تبسمی زد و دستش را به لا به لای موهایش به حرکت درآورد.

_دوستت دارم!

_بازم بگو!

_دوستت دارم.

_بگو افق. جای همه بگو. جای مادرم. جای خودت. جای دنیا. جای خدا. بگو بهم..

حرکت دستش متوقف شدو قلبش مچاله شد.

_امیر چی شده؟

_به خاطرت از زمونه سیلی خوردم. از روزگارگار سیلی خوردم. از غیرت و وجدانم سیلی خوردم. امروزم به خاطرت از نفسم سیلی خوردم!

افق خاموشی کرد و او همانگونه که صورتش را در آغوش افق پنهان کرده بود بیان کرد:

_بهم گفت مُردی برام. براش مُردم افق. برای مادرم مردم!

سر از حرف هایش در نمی آورد. صدایش هم دیگر کش دار نبود. انگار مستی پریده بود و درد باقی مانده بود.

_دنیام و ازم گحرکت کرد. از خونه بیرونم کرد..

سرش را بالا کرد و نگاه به دیدهانِ افق کرد.

_طرد شدن از مادرم شد تاوان تمام کارام.. میفهمی؟

افق گیج و بهت زده سرش را تکان داد.

_هیچی نمیفهمم. تا برام از اول تعریف نکنی هیچی نمیفهمم امیر!

امیر در خاموشی به چهره اش خیره شد. تبسم غمگینی زد و سرش را دوباره در شکمش فرو برد.

_اولش و میدونم اما آخرش و نه.. نمیدونم قراره سیاوش با تو به کجا برسه وقتی دل کندن ازت داره میشه عینِ بی هوا موندن. داری با من چیکار میکنی افق؟

افق در خاموشی به نیم رخ اش خیره شد و صوتی ساکتش را شنید که با احساس تر و متفاوت تر از هر بار دیگری اظهار کرد:

_دوستت دارم افق!

***

از شدت دردی که مانند هاونگ در فرق سرش کوبیده میشد لای دیدهانش را باز کرد. گردنش خشک شده بود. نگاهی به موقعیت خودش انداخت و از مشاهده کردن خودش روی کاناپه ی سه نفره جا خورد. چشمش به فنجانِ سفید روی میز رو به رویش افتاد. وقایع دیشامگاه میان انبوهی از گیجی و گنگی در خاطرش زنده شد و به‌یک‌باره مثلِ برق از جا قد بلند شد و سرش را برگرداند. همین که افق را مچاله شده در خود، روی کاناپه ی دونفره مشاهده کرد ، نفس حبس شده اش را بیرون فرستاد. خدا را شکر کرد که نیمه شامگاه خیالِ حرکت کردن به سرش نزده است. کف دستی به پیشانی اش کشید و نزدیک شد. کنارش در فضای خالی جای گرفت و عمیق نگاهش کرد. مچ دستانش را زیر چانه اش جمع کرده بود و منظم نفس میکشید. موهایش نیمی از صورتش را پوشانده بود و با هر دم و بازدمش تارهای کنار لب و بینی اش تکان میخورد. انگشتش را جلو برد و طره ای از آنها را با احتیاط کنار زد. حالا چهره ی معصومش مانند قرص ماهی کامل و قشنگ رو به رویش میدرخشید. با خودش اندیشید. این دختر چه داشت؟ این چه اکسیرِ گیج کننده ای بود که عطشش صدها برابر خواستنی تر از داشتنش بود؟ لحظات نابی را که دیشب در اوج بیچارگی روی زانوهایش گذراند به یاد آورد. حالا که به خودش وارد شده بود جای نوازش های ملایم و پر دلدادگیِ انگشتانش را لا به لای موهایش حس میکرد.

با او تمام میشد انگار.. یک تمام کننده ی بزرگ بود که همواره در اوجِ بیچارگی و درماندگی به دادش میرسید. حالا بعد از این همه وابستگی. بعد از این همه دوستت دارم شنیدن، بعد از اینکه درک کرده بود احساسش به این فرشته ی معصوم چیزی قوی تر و فراتر از یک دِین و پشمانیست چگونه برایش از رفتن میاظهار کرد؟ اقرار و اعتراف روزگار به روزگار سخت تر میشد و استحکامِ این طنابِ نامرئی بینشان روزگار به روز بیشتر!

از جا بلند شد و پتویی که افق روی او کشیده بود را برداشت. آهسته و محتاط رویش را پوشاند و برای یافتن مسکنی قوی راهِ آشپزمنزل را پیش گرفت. با چرخش کلید در قفل منزل حیرت زده به عقب برگشت که فربد را همراه با نان سنگک و وسایل صبحانه در آستانه ی در دید. او از متوجه شدنِ فربد و فربد از متوجه شدنِ صحنه ی رو به رویش چنان شوکه شدند که هردو بی حرکت در جایشان باقی ماندند. امیر قدمی کشیده به طرفش برداشت. بازویش را با خشم کف دست گراهی شد و او را به طرف اتاق کشاند. نگاه فربد هنوز با حیرت روی افق بود.

همین که وارد اتاق شدند امیر در را آرام بست و عصبی غرید:

_انقدر یابو شدی فربد؟ خونه زنگ نداره؟ حریم نداره؟

فربد پلکی زد و با تعجب اظهار کرد:

_این دختره اینجا چیکار میکنه امیر؟

_صدات و بیار پایین بیدار میشه!

_بیدار میشه؟ یعنی میخوای بگی شامگاه و اینجا خوابیده؟

امیر روی تخت جای گرفت و سرش را میان کف دستانش گحرکت کرد.

_نه صبح زود حلیم آورده بود برام خوابش برد!

فربد سنگک را روی درایور گذاشت و کنارش نشست.

_باهاش بودی؟!

ندرک کرد سرش را چگونه برگرداند و نیزه های تیزش را در دیدهان فربد فرو برد. دستش را جلو برد و یقه ی کاپشنش را کشید.

_بفهم داری در مورد کی زر میزنی فربد. بفهم!

_یقه رو ول نفهم منم یا تویی که شامگاه تا صبح تو خونه نگهش داشتی؟ میدونی پدرش بفهمه چی میشه؟ تو مغزِ خر خوردی امیر؟

به عقب هولش داد و بار دیگر کف دست روی سرش گذاشت. کاسه ی مغزش از درد و حرارت میجوشید.

_خودش اومد. وقتی از چیزی خبر نداری الکی شلوغش نکن!

فربد نفسش را پرحرص بیرون داد.

_به من ربطی نداره مسائل خصوصیِ شما. فقط دارم به عنوان یه دوست بهت هشدار میدم زودتر این دختره رو کف دست به سر کنی بره پی زندگیش. روزگاری که بفهمه بازیش دادی بد زمین میخوره. این دیگه مهسا نیست سه روزگار نشده با یکی دیگه بپره. میدونی دیگه نه؟

_قرار نیست بفهمه! تو دلواپس نباش!

دهانِ فربد از حیرت باز ماند.

_منظورت چیه؟

به طرفش برگشت و عصبی اظهار کرد:

_منظورم واضحه.

_امیر مطمئنی سرت به جایی نخورده؟ میخوای چیکار کنی باهاش؟

_میخوام باهام بمونه. نمیدونم تا کی و به چه قیمتی. هیچی نمیدونم. میخوام یه بار بی فکر و معادله عمل کنم!

فربد مقابلش ایستاد و سعی کرد صوتیش بلند نشود.

_حالیته داری چه ضربه ای بهش میزنی؟ هر روزگاری که داره با تو میگذرونه فردا براش غیر قابل جبران میشه. میخوای به فراز بفهمونی شاخی؟ داری از این دختره ی بدبخت استفاده میکنی تا حس غرورت و پیش فراز ارضا کنی؟

کشیده شد و سینه به سینه ی فربد ایستاد.

_تو از این آدمی که رو به روت از حرکت ایستاده هیچی نمیدونی فربد. فراز الان برای من ناک اوت شده ست. یه آدمِ تموم شده که حتی بهش فکرم نمیکنم.

دو انگشتش را کنار شقیقه اش نگه داشت.

_این تو وقتی یه چیزی بیفته دیگه خدام بیاد نمیتونه بکشتش بیرون. حیف که نشناختی و نمشاهده کردی. حیف که نمیدونی سیاوش وقتی خاطر یه چیزی رو بخواد دیگه هیشکی جلو دارش نیست! حالم باهاش خوبه فربد. تنها کسیه که پیشش احساس بدبختی نمیکنم. تنها کسیه که پیشش خودم میشم. تنها کسیه که من و مردش میبینه. کم نمیبینه.. اعتماد داره.. ارزش میده.. دوست داره! اینارو میفهمی؟

فربد با حالت خاصی نگاهش کرد.

_عاشق شدی؟

کف دستش را پایین انداخت و با زبان دور لبش را تر کرد.

_اسمش و هر کوفتی دوست داری بذار. من عشق و عاشقی نه دیدم و نه حالیمه که به چی میگن. الآن فقط یه چیز میدونم. از یه چیز مطمئنم اونم اینه که افق و از دست نمیدم!

_این اسمش خودخواهیه. تا کِی میتونی با دروغ باهاش باشی؟ اندیشیدی تا ته جهان چشم بسته باهات میاد؟

_بهت که اضافه کردم نمیدونم! اونقدر گیجم کرده که سر از خودمم در نمیارم. اما این حس گیجی رو دوست دارم. نمیخوام خراب بشه فربد!

فربد چند ثانیه در خاموشی نگاهش کرد و در نهایت سرش را با تاسف تکان داد.

_سنگکِ تازست. تو نایلون هم پنیر و خامه عسل هست. هر وقت حرکت کرد خبرم کن بیام راجع به دادگاه برادرت حرف بزنیم.

_فربد؟

کنار در ایستاد و سرش را برگرداند.

_بابت همه چی ممنونم. میدونم بیش از حد درگیرت کردم!

فربد سرش را تکانی داد و بی حرف از اتاق بیرون رفت.

***

عضلات پاهایش از شدت دویدن منقبض شده بود. سینه اش به خس خس افتاده بود و نفسش هر لحظه تنگ و تنگ تر میشد. با دیده های از کاسه دروارد شده مقابل درب سبز رنگ توقف کرد و با تمام توانی که درش مانده بود کف کف دستش را چند بار متوالی بر در کوبید. به دقیقه ای نکشید که لیلا در را با شتاب باز کرد و از مشاهده کردن صورت غرق در عرق سیاوش قدمی به عقب برداشت.

_داداشت کجاست؟

لیلا خواست چیزی بگوید که سبحان با عجله از منزل بیرون آمد و مقابلش قرار گحرکت کرد.

_برو بریم برات توضیح بدم!

یقه ی پیراهن سبحان را کشید و از میان دندان های قفل شده اش غرید:

_بگو سبحان. فقط بگو!

سبحان به طرف لیلا برگشت که کف دستش را با ترس جلوی دهانش نگه داشته بود.

_برو تو!

لیلا بی حرف نگاهش کرد که داد زد:

_میگم برو تو!

رو به سیاوش کرد و نفس عمیقی کشید.

_میدونی مادرت بفهمه پس میفته مگه نه؟ پس آوات و بیار پایین بیا تو!

سیاوش چنگی به موهایش زد و وسط حیاط ایستاد. نفسش هنوز جا نیامده بود. هنوز دیوانه و آشفته بود. هنوز گوش هایش به خاطر متوجه شده هایش داغ و کاسه ی سرش در حال جوشیدن بود.

_آروم بگیر سیاوش. با داغ کردن چیزی درست نمیشه!

کف دست پشت گردنش کشید و با صدایی کنترل شده اضافه کرد:

_سبحان از اول برام تعریف کن. از اولِ اول.

سبحان متاسف و ناراحت نگاهش کرد.

_چند وقتی بود که دنبال شاهد و برائت شهروزگار بودم. کارا داشت خوب پیش میرفت. تاریخی که با کارت ملی شهروزگار حساب بانکی برای کلاه برداری به اسمش باز شده همون یک هفته ای بود که شهروزگار کارت ملی ش و گم کرده بوده. این وسط چند تا شاهد پیدا کرده بودم برای شهادت دادن که یکیشون هم مامور اداره ی پست بود. از اون طرف هم با زور و رشوه و نفوذ فهمیدم همونطور که حدس میزدیم تلفن از زندان زده شده. اینجوری نه شماره ای ثبت میشد و نه کسی کف دستش به یه زندانی میرسید. ولی گویا شخض اصلی بیرونِ میله های آهنی بوده و حرفشم خوب برو داشته چراکه دقیقا یک هفته مونده به دادگاه همه ی شاهدا یا غیب شدن یا اعلام کردن شهادت نمیدن!

_تو داری اینا رو امروز به من میگی؟

_داد نزن سیاوش!

توپ جلوی پایش را با خشم شوت کرد.

_من میتونم داد بزنم حالیته؟؟ فقط تو ساکت نشو سبحان.. فقط بگو!

سبحان نفسی تازه کرد.

_شهروز و قبلا تهمتوجه شد کرده بودن که اگه کلاه برداری رو گردن نگیره این بیرون به شماها آسیب میزنن. اولش راضی نمیشه و حتی بابتش چاقو هم میخوره. اما بعد نمیدونم چی باعث میشه که خاموشی میکنه. در جریانی که ملاقاتی کم قبول میکرد. منم بعد دادگاه فقط یکبار تونستم برم. اونم هفته ی پیش بود. بعد از عقب کشیدن شاهدا حرکت کردم مشاهده کردنش و متوجه شدم مدت زیادیه تهمشاهده کرد میشده. این تهدید کار هرکسی بود نمیتمایل داشته راز کلاه برداری فاش بشه چراکه صد در صد گندای بزرگتری پشت این گند کوچیک خوابیده. برای پونصد میلیون از زندان آدم فراری نمیدن سیاوش!

سیاوش به طرفش قدم برداشت و مستاصل بیان کرد:

_فراری ندادن دزدیدن. شهروزگار هرجا بود اگه رو پای خودش بود بهم زنگ میزد. چجوری فراریش دادن؟

سبحان سرش را تکانی داد.

_دیشب مسموم شده بردنش بیمارستان. مسمومیتش در حد خونریزی شدید معده بوده.. تو همون گیر و دار با همون حال یکی از پرستارا از بیمارستان فراریش داده!

سیاوش فریاد کشید.

_من الآن باید بفهمم؟ الآن که برای دادگاهش میرم جلوی اون خراب شده باید بگن برادرت فراری شده و قانون دنبالشه؟ میدونی با چه بدبختی از اونجا زدم بیرون؟ رفیقم سند گذاشت تا گذاشتن بیام. چرا انقدر احمقی که به منی که برادرشم نمیگی از دیشامگاه غیب شده؟

سبحان لبه ی حوض جای گرفت و کف دست روی زانوهایش گذاشت.

_چی میگفتم سیا؟ اظهار کردنش چه دردی و دوا میکرد؟ اضافه کردم شاید پاشه بیاد اینجا..دیگه عقلم به هیچ جا قد نمیده. کی برای چی باید فراریش بده؟ فرار کردنش از اون تو به نفع کیه آخه؟

سیاوش پا روی زمین کوبید.

_به خداوندیِ خدا یه تار از موش کم بشه دنیا رو به آتیش میکشم سبحان. به تو و قانونای مزخرف تر از خودت اعتبار کردم. هفته ی پیش پیغوم دادی صبر کن صبر کردم. برای همین روز؟ که جسدش و امروزگار و فردا مثل گوسفند از زیر پل جمع کنم؟

_شلوغش نکن سیا.. زنگ میزنه. بالاخره خبری ازش میشه. یا خودش زنگ میزنه یا هرکی به هر قلبیلی بردتش پیغوم پسغومش میاد!

سرش را با ترس تکانی داد و لبش را گاز گراهی شد.

_شهروز فرار نمیکنه. شهروزگار مرد فرار کردن و در رفتن نیست. سرش و زیر آب میکنن سبحان. من میدونم!

لیلا با لیوانی آب پا به حیاط گذاشت. با دیده رضایت برادرش را گرفت و جلو حرکت کرد. لیوان را مقابل سیاوش نگه داشت و ملایم اضافه کرد:

_آب قنده بخورین. دستاتون داره میلرزه!

لیوان را از داخل بشقاب برداشت و یک نفس سرکشید. آب که روی شعله های برافروخته ی آتش درونش ریخت کمی جاده نفسش باز شد. ولی هنوز هم میان خاکستر داغِ میان سینه اش در حال گُر گحرکت کردن بود. لیوانِ خالی را رو به روی لیلا نگه داشت و رو به سبحان گفت:

_اینجا رو خالی نذار. شاید فکر کنه ننه بترسه و بخواد بیاد اینجا. میرم ببینم میتونم کاری بکنم یا نه!

سبحان برایش سر تکان داد و نگاهش را بدرقه ی قدم های بلندش کرد.

***

دست از شماره گیری برداشت و با استرس روی راحتی کنار شومینه نشست. باز هم دلواپسیِ دیگر.. باز هم یک گوشیِ خاموش و یک دل که همجاده با آوای اوپراتور منفور اوج میگراهی شد و میان زمین و هوا معلق میماند. حال و روزگار این روزگارهایش را دوست نداشت. روزگارهایی که با ترس و مضطربی سپری میشد. امیر عوض شده بود. از رفتارِ نرم و عاشقانه ی قبل فاصله گرفته بود ولی نگاهش نرم تر و قلب نشین تر شده بود. انگار هر چه از حال و هوای حرف های رمانتیک روزگارهای اول خارج میشد صمیمیت و گرمای چشمانش چند برابر میشد. درکِ حالش دشوار بود. در عین آرام بودن ناگهان داغ میکرد. گاهی ساعت ها مقابلِ او رژه میراهی شد. گاهی هم دقایق طولانی در حال مکالمه با تلفن بود! زود کلافه میشد. در خودش فرو میرفت و بی تابی میکرد. اما کنار همه ی اینها حس میکرد قدمی نزدیک تر به او از حرکت ایستاده است. حس میکرد در این دقایق بیتابی حضورش کنارِ امیر موثر است. دیگر از رفت و وارد شد به آن خونه ی مجردی و ترسناکِ روزهای اول نمیهراسید. امیر امتحانش را پس داده بود. لمس موهای او و انگشتانِ مردانه ای که گاه و بیگاه روی گونه اش کشیده میشد و یک نگاهِ پر خواهش تمامِ حریم شکنی بود که در مدتِ با هم بودنشان تجربه میکردند. به همان ها قلب بسته بود. آنقدر زیاد و محکم که وقتی در مورد حرف های عجیبِ آن شبِ امیر چیزی میپرسید و به وضوح میمشاهده کرد که او به دنبال مسیر فرار میگردد به حرمت همین لحظه ها سکوت میکرد تا شک و مضطربی جایگزین حس خوب لحظه هایشان نباشد! حتی معمای حرف های بی سر و ته و یک‌بارهی فراز هم هنوز برایش حل نشده بود. تمام حرف هایی که باعث شده بود با حیرت و ترس در آن موقع شامگاه سر از خونه ی امیر در بیاورد!

روزهای اخیرش پر بود از علامت های بزرگ سوال. اما برای اولین بار در زیستن اش اشتیاقی برای یافتنِ جواب نداشت. این بیخبری با تمامِ مرموز بودنش راضی کننده بود . از واژگون شدن زندگی و رابطه ی عمق گراهی شده اش با امیر میهراسید. آنقدر میوحشت کرد که خاموشی و صبر را به سوال و کنجکاوی ترجیح میداد.!

با آوای قدم های شتاب زده ی حنانه دیده از شومینه برداشت. حنانه تلفن بی سیم را مقابلش نگه داشت و با هیجان گفت:

_آرزو خانومه!

با شتاب از جا برخاست و گوشی را کف دست گحرکت کرد. صوتی الوی آرزو که در گوشی پیچید انگار جانِ تازه گراهی شد.

_الو آرزو؟

_تویی افق؟ پس بابا کجاست؟

همه ی ذوقش فرو کش کرد. بار دیگر در جایش جای گرفت و کف دست روی دلش گذاشت.

_قربون صوتی ناز و قلببرت برم من. بعدِ سه هفته صوتت و شنیدم. چقدر نامردی تو دختر؟

آرزو کمی مکث کرد و نفس عمیقی کشید.

_خوبی؟

_خوب نیستم آرزو. از وقتی حرکت کردی از وقتی نیستی خوب نیستم. دارم تک و تنها تو خونه خفه میشم!

_متوجه شدم دستِ رد به سینه ی عاشق دلخسته زدی. شجاع شدی!

تلخندی زد.

_طعنه نزن. از کجا فهمیدی؟

_خبرا زود میرسه!

_آرزو چرا انقدر دور شدی؟ یعنی سهمِ من از تموم این نوزده سال خواهری دوبار صحبت پای تلفن بود؟ به پیولیی وایبر چرا جواب نمیدی؟

_اومدم اینجا درس بخونم فراموش کردی؟ نیومدم بشینم پای اینترنت و پیام جواب بدم!

از تلخی و سریعی کلامش جا خورد.

_هنوزم دوست نداری اونجا باشی؟

پوزخندی زد.

_شاید از همتون کوچیکتر باشم ولی احمق نیستم افق. حالیمه که اومدم تبعید. پدر گرام نیاز داشت منو دور کنه تا بتونه راحت تر به کارای نیمه تمومش برسه!

اخم هایش درهم شد.

_چه کاری آرزو؟

_هیچی افق. تموم عمرت سرت و کردی تو برف. شایدم برای من همیشه خودت و به اون راه زدی نمیدونم. در هر صورت باید بگم چیزایی هست که ظاهرا ازش خبر نداری! البته دیر یا زود خبر داری میشی. خیلی قلبم میخواد بدونم وقتی که درک کردی بازم دختر مظلوم و سر به جادهِ خونه میمونی یا..

نفسش را بیصدا بیرون داد.

_بیخیال !

افق قلبخور و مغموم زمزمه کرد:

_هنوزم من و محرم اسرارت نمیدونی نه؟ داری از کدوم چیزا حرف میزنی؟ چی رو نمیدونم؟

خاموشی آرزو را که دید ادامه داد:

The post رمان سیاه بازی پارت ۱۲ appeared first on رمان دونی.