رمان دچار پارت ۲۳

«صدای خنده‌هایش را ذخیره کردم »

دو روزگار است به شرکت نیامده و وقتی زنگ زده و برای نامه‌ای امضایش را تمایل داشته‌ام اظهار کرده که مشغول پروژه‌ی بزرگی است و فعلا به شرکت نخواهد آمد.

حس کرده‌ام منظورش از پروژه‌ی بزرگ همان قضیه راجع به مهمانی است و سؤال کردم

_همون که گفتین بودجه بزرگی می‌خواد؟

_آره، دارم حلش می‌کنم

امروزگار ظهر آمده و مدام تلفنی صحبت می‌کند. با کسانی قرار می‌گذارد و از فروش یک قطعه زمین حرف می‌زند. وقتی بالاخره قطع کرده و پشت میزش می‌نشیند رو به من می‌گوید

_می‌خوام یک مقدار شمش طلا وارد کشور کنم. با این کار توجه اون بالایی‌ها بهم جلب میشه و می‌تونیم دعوتنامه‌هایی رو که می‌خوایم بگیریم

_یعنی دعوت شدن به اون مهمونی اینقدر سخته؟

_آره. کسانی رو که بهشون اطمینان دارن و کسانی رو که میتونن ازشون بهره ببرن دعوت می‌کنن. اگه بدونن ما پول داریم به عنوان طعمه دعوتمون می‌کنن

_خطرناک نیست براتون؟

_اونشامگاه نه. اونشامگاه سعی خواهند کرد باهامون بسیار خوب باشن، نقشه‌هاشون رو بعدا شروع می‌کنن که اونم من حواسم هست

_کی معلوم میشه دعوت میشیم یا نه؟

_تقریبا تا ده روز دیگه. البته اگه بتونم شمش‌ها رو با موفقیت رد کنم

دلواپسش می‌شوم و می‌گویم

_اگه به‌شدت خطر داره براتون و ممکنه کف دستگیر بشین انجامش ندین

_همه‌ی خطرها با پول رفع میشه. فقط باید زیاد خرج کنم

بلند شده چرخی مقابل پنجره می‌زند و می‌گوید

_اون پول‌های سیاهی که نمی‌خواستی خرج گلنار کنم، همشو برای این کار خرج کردم

نگران نگاهش می‌کنم و می‌گویم

_مواظب باشید. در ضمن هژار هم حتما باشه

_هستم نترس. این کار پرستیژ کاریم رو خیلی بالا میبره و به خرجش می‌ارزه

هفته‌ی بعدی را عماد مضطرب و گراهی شدار است و من نگران. نمی‌دانم تصمیم دیوانه‌واری که گحرکت کرده‌ام درست است یا جز خودم به عماد هم ضربه خواهد زد. شب و روزگار فکر می‌کنم و از استرس ۶ کیلو باریک‌اندام شده‌ام.

بالاخره یک روزگار عصر که در خانه هستم عماد بدون اطلاع قبلی در زده و بالا می‌آید. بلوز شلوار راحتی طرح دختر توت فرنگی پوشیده‌ام و فرصت عوض کردنشان را ندارم. جلوی پاگرد واحدم که می‌ایستد نگاهانش برق می‌زند و توی دستش پاکت‌هایی را تکان می‌دهد. ذوق‌زده می‌گویم

_دعوتنامه؟

_یسسس

به‌آرامی می‌گویم

_شمش‌ها رو وارد کردین؟

_تمیز و بدون دردسر

وارد خونه می‌شود و روی مبل می‌نشیند. روی مبل کناری‌اش می‌نشینم و کارت‌ها را از کف دستش می‌گیرم. سبز و نقره‌ای است و به‌شدت لاکچری. از هر کدام زنجیری آویزان است که نوکش دو گل سرخ نقره‌ای به هم گره خورده. زنجیر را که باز می‌کنم کارت هم باز می‌شود و اسم عماد حک شده. دو کارت دیگر هم هست که برای من و هژار است. خوشحال به عماد نگاه می‌کنم و او خیره به من و استایل فوق جذابم است.

_ببخشید وقت نشد لباس مناسب بپوشم

_دختر توت‌فرنگی

از اینکه این شخصیت کارتونی را می‌شناسد تعجب می‌کنم و می‌گویم

_فکر نمی‌کردم اهل کارتون باشین

_نیستم، تصادفی آشنا شدم

کل شب نگاهش شرور است و نمی‌دانم از خرسندی موفقیتش است یا از اینکه مرا با لباس خانگی غافلگیر کرده.

کف دست‌هایم را به هم قفل می‌کنم و می‌گویم

_پس به فکر لباس باشم

_لباس و جواهر

_هوووم، این مورد یادم نبود، یه سرویس بقلب باید بخرم

می‌خواهد برود که می‌گویم

_حالا که تا اینجا اومدین بمونین به افتخار این موفقیت یه شام بخوریم

_باشه، به شرطی که لباستو عوض نکنی

خجالت‌زده می‌خندم و می‌گویم

_باشه

یقه‌اش کمی باز است ولی او مرا در وان با دکمه‌های کاملا باز دیده است. هر چند که دو طرف بلوزم را گحرکت کرده بودم و چندان چیزی نمتوجه شد ولی به هر حال مشاهده کرده محسوب می‌شود.

_چی پختی؟

_ماکارونی

کشیده شده کاپشن تو کرکی سبز باکلاسش را درمی‌آورد و روی مبل می‌اندازد. پیرهن چهارخانه‌ پشمی هدیه‌ مرا از زیر پوشیده و زیر آن هم یک تیشرت سفید برند Supreme به تن دارد. لعنتی خوش لباس.

یک اتاق بزرگ برای لباس‌ها و کفش‌هایش دارد که دورتادور کمدکشی و رگال‌کشی شده است و مثل بوتیک است. و حالا همین آدم به من می‌گوید با بلوز شلوار راحتی که از حراجی تجریش خریده‌ام مقابلش بنشنیم و عوض نکنم. البته برای منی که حتی یک لباس اصل و برند هم ندارم و فیک می‌پوشم مهم نیست. مهم این است که بلد باشی لباس‌هایی را که داری، خوب و مناسب بپوشی و من همواره خوش‌تیپ و خوش‌استایل بوده‌ام.

دنبالم به آشپزمنزل می‌آید و توی قابلمه‌ سرک می‌کشد. خیلی نزدیک به من توقف کرده و بوی عطرش را که مهمان آشپزخونه‌ام شده نفس می‌کشم.

غذا می‌خوریم و تا ساعت ۱ شامگاه در خانه‌ام می‌ماند. زنگی به سامان می‌زنیم و حالشان را می‌پرسیم ولی عماد سفارش کرده راجع به مهمانی حرفی به او نزنم. میوه و قهوه می‌خوریم و کمی از کله‌گنده‌های آن مهمانی می‌پرسم. می‌گوید اسم تاجر کودک ایرج فربُد است و اسم آن پیرمرد تاجر دختر هم پرویزی است. هر دو با بادیگاردهایشان می‌گردند و هر کسی نمی‌تواند نزدیکشان شود. اطلاعاتی که لازم دارم را گرفته‌ام و باقی شب را از موضوعات خوشایند و رفاقت عماد و سولین حرف می‌زنیم. چند ساعتی که ساده و صمیمی گذشت و من آوای خنده‌های این مرد را بین دیوارهای خانه‌‌ی کوچکم ذخیره کردم.

********

ده روزگار مانده به نوروزگار، به بانک مراجعه کرده‌ و کل پس‌اندازم را برای خرید مهمانی برداشته‌ام. می‌خواهم به قدری چشمگیر باشم تا دیده شیطان بزرگ را بگیرم و بتوانم کنارش باشم. و اگر نتوانستم آن شب به او نزدیک شوم، لااقل توجهش را برای دیدارهای بعدی جلب کنم.

بعد از بانک راهی مرکز خریدی در الهیه می‌شوم. آنجا می‌توانم لباس و کفشی از برندهای لاکچری مورد نظرم بخرم. به درسا چیزی از این مهمانی نگفته‌ام چون بیش از اندازه توجهش جلب می‌شود و سین جیمم می‌کند.

در فروشگاه برند دیور چیزی که می‌خواهم را پیدا می‌کنم. یک پیراهن مشکی کشیده، بدون آستین و یقه خشتی باز. دوخت اعلایش نشان اصالتش است و داد می‌زند که لباسی از کریستین دیور است. باید بپوشمش تا ببینم روی تنم آن جلوه‌ای که می‌خواهم را دارد یا نه. دختر مسئول، لباس را حمل، و سمت اتاق پرو جادهنمایی‌ام می‌کند. کفش پاشنه بلندی هم می‌دهد تا بپوشم و دامن لباس زیر پایم نماند. موهایم را سفت بالای سرم گوجه‌ای می‌بندم تا مزاحم لباس نباشد و بعد لباس گرانقیمتی را که هرگز فکرش را هم نمی‌کردم که روزگاری بپوشم، تنم می‌کنم. از آن دختر می‌خواهم بیاید و زیپ لباس را بکشد و وقتی نگاه هر دویمان به لباس روی تنم می‌افتد چند ثانیه هنگ می‌کنیم. دختر مرا نگاه می‌کند، من لباس را. محشر است و دقیقا همان چیزیست که می‌تمایل داشتم. به قدری تنگ است و به بدنم چسبیده که نفس کشیدنم را کمی سخت کرده. اما طرز دوختش طوری است که اندامم را چند برابر زیباتر نشان می‌دهد.

_به جرات میگم که شما قشنگترین مشتری ما تا به امروزگار هستین

او را فراموش کرده‌ام و مثل عماد روباه‌گونه خودم را تماشا می‌کنم و با فکرهای درون سرم همه چیز را تطبیق می‌دهم.

با لبخندی تشکر کرده و کفش مناسب لباس می‌خواهم.

هر چند لباس به قدری بلند است که کفش‌ مشاهده کرده نخواهد شد.

کفش استیلتوی شیکی را که می‌آورد می‌پوشم.

_با آرایش و موی شینیون چی میشید شما. تا به حال از هیچ مشتریمون تعریف نکردما

می‌خندد و می‌دانم در این فروشگاه‌های لاکچری اکثرا همه از دماغ فیل افتاده‌اند و راست می‌گوید که قبلا از کسی تعریف نکرده.

_ممنون. لطفا اینا رو بسته‌بندی کنین برام

توجهی به قیمت غیرقابل باورشان نمی‌کنم چراکه پول، مقابل هدفی که دارم معنی ندارد. پرداخت کرده و از فروشگاه خارج می‌شوم.

********

« همه را گریه می‌کنم »

سه روزگار تا عید مانده و شرکت از امروزگار تعطیل می‌شود. به عماد بیان کرده‌ام تعطیلات نوروز را می‌خواهم برای خرید به وان بروم و در خونه‌ی زِلیحا بمانم. تعجب کرده اما حرفی هم نزده.

_چند روز می‌مونی؟ چیزی تا مهمونی نمونده

_دو روزگار مونده برمی‌گردم. شایدم زودتر

وان در تعطیلات نوروزگار حسابی شلوغ است و ایرانی‌های زیادی برای خرید و یا کنسرت‌ و تفریح آنجا می‌روند. این روزها استرس شمتوجه شدی دارم و قرص آهستهبخش استفاده می‌کنم. موقع خروج از آینه خودم را که می‌بینم، لاغر شده‌ام. غمگینم، اما شعله‌ای در دیدهانم هست که به جلو می‌راندم.

زلیحا از دیدنم خوشحال می‌شود و من در طول پرواز با استفاده از اپی که نصب کرده‌ام بعضی جملات ترکی استانبولی را حفظ کرده‌ام. می‌توانم چند جمله با او حرف بزنم و وقتی جوابش را به ترکی می‌گویم ذوق‌زده بغلم می‌کند. شوهرش مرد آرام و خوبی است و به گرمی از من استقبال می‌کنند. سراغ عماد را می‌گیرند و می‌گویم تنها آمده‌ام و نمی‌دانم برنامه‌ی او برای نوروز چیست. اورهان کمی فارسی بلد است اما با زلیحا وابسته به اپ صحبت می‌کنم. اتاق عماد را در طبقه‌ی بالا به من داده‌اند و از اینکه در آن تخت خواهم خوابید ذوق می‌کنم. تختی که اولین و شاید آخرین هم‌آغوشی عمر من در آن اتفاق افتاده است.

در اتاق جابجا می‌شوم و سوغاتی‌هایی که از تهران برایشان آورده‌ام را از ساکم بیرون می‌آورم. زلیحا بالا می‌آید و حرف‌هایی که بار قبل نتوانسته بود به من بزند را می‌گوید. از گوش دادن اینکه دوست داشته من عروس عماد باشم گونه‌هایم گل می‌اندازند. رویای قشنگ و محالی که واقع شدنش قسمت من نبود. برای سوغاتی‌ها کلی تشکر می‌کند و وقتی می‌رود روی تخت عماد دراز می‌کشم. قلبم می‌خواهد عطرش هنوز روی ملحفه‌ها باشد، امیدوار بو می‌کشم اما بوی شوینده می‌دهد.

همواره وقتی به مکانی که آنجا اتفاق خاصی برایمان افتاده برمی‌گردیم، چه خوب چه بد، حال و هوای آن اتفاق دوباره زنده می‌شود. مدتی قبل همینجا، عماد بغلم کرده و دست‌های گرمش روی پشتم چفت شده بود. یاد آغوشش اشک به نگاه‌هایم می‌آورد.

این روزگارها بار سنگینی روی شانه‌های نحیفم حمل می‌کنم و همین تلنگر کافیست تا ببارم. صورتم را در بالش فرو می‌کنم و هق می‌زنم. نداشتنِ عماد را، حسرتش را، اتفاقاتی که در چند روزگار آینده ممکن است سرم بیاید را، همه را گریه می‌کنم.

بعد از حدود یک ساعت کمی سبک شده‌ام و دست و صورتم را شسته پایین می‌روم. کنار بخاری‌ای که هنوز جمع نشده و همانجا با عماد شامگاهی را صبح کرده‌ام، با زلیحا می‌نشینم. این خانه پر از عماد است! شاید نباید اینجا می‌رسیدم اما چاره‌ی دیگری جز اینجا نداشتم.

صبح همراه زلیحا به مرغ و خروس‌ها سر می‌زنم و تخم‌مرغ‌های گرم را جمع می‌کنیم. قرار است زلیحا با کره‌ی محلی نیمرو درست کند و با نان تازه‌ای که آیسل، زن همسایه می‌آورد بخوریم. همسایه‌ها اینجا مرا می‌شناسند و دوستم دارند. من کلا با آدم‌های بی‌شیله‌پیله مثل روستایی‌ها و آدم‌های ساده بیشتر اخت می‌شوم.

_Çok zayıflamışsin güzelim, niye?

کلمه را در اپ سرچ می‌کنم و می‌فهمم که قلبیل لاغر شدنم را می‌پرسد. خنده‌ای ساختگی به لبم می‌چسبانم و می‌گویم

_رژیم

ولی افسرده نگاهم می‌کند و می‌گوید

_Belki de aşk

(شاید هم دلدادگی)

می‌گویم

_Belki de aşk ve korku

(شاید هم دلدادگی و ترس)

قبل از اینکه اورهان بیرون برود از او می‌خواهم که مرا به صحرا ببرد و کمی تیراندازی کنم. قبول می‌کند و بین جاده می‌گویم که برای این زحمتش هزینه‌ای پرداخت خواهم کرد. مخالفت می‌کند اما اصرار می‌کنم و مبلغ زیادی که انتظارش را ندارد به زور در دستش می‌گذارم.

_چند روزگاری که اینجام می‌خوام بهت زحمت بدم. یکبار که نیست. قبول کن تا منم راحت باشم

خجالت‌زده قبول می‌کند و اسلحه‌اش را می‌گیرم و نگاهی می‌کنم‌. جای عماد خالی است.

دو ساعتی در صحرا می‌مانیم و وقتی به خونه برمی‌گردیم تمام سطل‌ها سوراخ است. اورهان می‌گوید تیراندازی انگار در خون من است و من می‌گویم که عماد معتقد است من کُردم.

مردم وان هم کُرد هستند و اورهان با شوق می‌گوید

_بژی کوردیستان

« نگاه‌های شرور »

اامان شب را در تخت عماد می‌گذرانم و صبح در حالیکه لحافش را بغل کرده‌ام بیدار می‌شوم. با اینکه به مرد این خونه اعتماد دارم اما چراکه با تاپ و شورتک خوابیده‌ام در را قفل کرده‌ام که راحت باشم.

لحاف را در آغوشم بیشتر مچاله کرده و خوابالود برمی‌گردم ساعت دیواری را نگاه کنم که روی کاناپه‌ی مقابلم عماد را می‌بینم! دارد مرا نگاه می‌کند!

نیم‌خیز می‌شوم و چشم‌هایم را می‌مالم. باز هم توهم زده‌ام؟ فکر می‌کنم شاید هم دارم خواب می‌بینم که با آن صوتی بمش می‌گوید

_کور شدی نمال نگاهاتو

جیغی می‌کشم و خودش است. وارد شده اینجا. تکانی می‌خورد و می‌گوید

_هیس! جیغ نزن حالا فکر می‌کنن چیکارت کردم

روی تخت صاف می‌نشینم و می‌گویم

_اینجا چیکار می‌کنین شماااا؟ اندیشیدم دارم خواب می‌بینم

دیدههایش شرور می‌شود و می‌گوید

_زیاد خواب منو میبینی؟

نگاهم به در می‌افتد و تعجب زده می‌گویم

_درو قفل کرده بودم

کلید را در کف دستش تکان داده می‌گوید

_من کلید دارم. چون توی این اتاق جنس مخفی می‌کنم

پوفی می‌کشم و می‌خواهم از تخت پایین بیایم که می‌گوید

_راستی ببخشید که لخت هستی و متوجه شدمت

تازه یاد وضعیتم می‌افتم و هینی کشیده لحاف را روی تنم می‌کشم. موذیانه می‌خندد و می‌گوید

_دیگه دیره. چشم و دلم روشن شد

_آقای شاکریان! خیلی بی‌تربیتین، نباید می‌اومدین توی اتاق

بلند می‌خندد و می‌گوید

_به‌شدت خرسندم که اومدم. در ضمن دیگه وقتشه بهم بگی عماد. به‌شدت بی‌تربیتی عماد

ادای مرا درمی‌آورد و قلبم می‌خواهد بپرم رویش و گازش بگیرم. اما حیف که نمی‌شود.

به یاد روزگاری که گفت “فقط باید آقای شاکریان خطابم کنی” بدجنس‌تر از خودش می‌گویم

_هیچ‌وقت اسم کوچیکتون رو صوت نمی‌زنم، هیچ‌وقت

در حالیکه لبخند کجی به لب دارد و از اتاق خارج می‌شود می‌گوید

_زود بیا گشنمه

هنوز رسیدنش را باور نکرده‌ام و منگم. دلم برایش ضعف می‌رود و از پشت عاشقانه به قد و بالایش نگاه می‌کنم که برگشته می‌گوید

_تو رو قرار نیست بخورما، صبحونه منظورمه

لحاف را به صورتم می‌چسبانم و می‌گویم

_بسه برید، به قدر کافی خجالتم دادین

آوای خنده‌اش که در راه پله پیچیده زیباترین موسیقی جهان نیست؟ هست… هست.

******

«برق چشمان سیاهش جان من است»

عماد که آمده انگار تازه فصل بهار به وان رسیده. دنبالم رسیده و بهار به دل من هم رسیده. نمی‌گوید به خاطر من وارد شده، کف دستم را نمی‌گیرد، اما همینکه هم من هم زلیحا می‌دانیم چون من اینجا هستم رسیده و عماد در روزهای عید کاری در وان ندارد، برای شیدا شدن قلبم کافیست.

کل روزگار در شهر می‌گردیم و به کنسرت خواننده‌ای که نمی‌شناسیمش و صوتی افتضاحی هم دارد می‌رویم. ولی به‌شدت خوش می‌گذرد و کلی می‌خندیم و می‌رقصیم. قلبم به حال ایرانی‌هایی که از مهد تمدن تاریخ و میراث روشنفکری چون کوروش قد بلند شده و به یک شهر بیگانه‌ی مرزی و روستاطور، برای یک جرعه‌ آزادی و تفریح پناه آورده‌اند، می‌سوزد.

پالتوی سفید نازکی که مناسب هوای اوایل فروردین است از برند زارا برای رفتن به مهمانی می‌خرم. گرانقیمت و زیباست و عماد می‌گوید امیدوار است پرویزی مرا ندزدد.

شب خسته و کوفته به خانه برمی‌گردیم و سر اینکه چه کسی در اتاق طبقه‌ی بالا بخوابد بحث می‌کنیم.

او می‌گوید اتاق برای اوست و من می‌گویم من زودتر وارد شده‌ام و برای من است. می‌توانیم هر دو در اتاق بالا بخوابیم، یکی روی تخت و دیگری روی زمین. اما شاید زلیحا و اورهان فکر بد بکنند.

_پایه‌ای هردومون مثل اون شب همینجا کنار بخاری، جلوی چشم صابخونه بخوابیم؟

دلم نمی‌خواهد از او جدا شوم، حتی برای خواب. و این بهترین فکر است.

_پایه‌م

دو تشک و دو پتو از کمد زلیحا که صوتی خر و پف خودش و شوهرش قد بلند است، برمی‌داریم و کنار بخاری با کمی فاصله می‌اندازیم.

سر روی بالشت گذاشته و به پهلو، سوی هم خوابیده‌ایم. برق چشمان سیاهش جانِ من است. نگاهم می‌کند و کف دستش را دراز کرده گونه‌ام را با نوک انگشتش نوازش می‌کند.

_چرا اینقدر نحیف شدی؟

دلم می‌خواهد نوک انگشتش را ببوسم. اما محرومم از او.

_حس می‌کردم اضافه وزن دارم

_نداشتی

_بد شدم؟

_نه، چه چاق باشی چه نحیف به هر حال زشتی

می‌خندم به حرفش و دیگر حرفی نمی‌زند. فقط نگاهم می‌کند. انقدر زیاد که معذب شده نگاهم را از چشمانش می‌گیرم و کمی بعد خوابم برده است.

******

The post رمان دچار پارت ۲۳ appeared first on رمان دونی.