عماد ماشین را مقابل بهزیستی پارک می‌کند و قبل از اینکه پیاده شویم می‌گویم
_یه چیزی می‌تمایل داشتم ازتون
نگاهم می‌کند و می‌گویم
_از دررسید کار خلافتون برای گلنار خرج نکنین
_با پول شرکت و ارثیه‌ی پدریم این کار رو می‌کنم
_ممنون. ببخشید که فضاما کردم، مهم بود برام
حرفی نمی‌زند و وقتی از بهزیستی خارج می‌شویم عماد شاکریان پدر معنوی گلنار و دو پسربچه است. حس خوبم قابل وصف نیست و قلبم می‌خواهد بغلش کنم ولی فقط به فشردن بازویش وقتی پشت فرمان می‌نشیند اکتفا می‌کنم و می‌گویم
_مبارکه، بابا لنگ دراز
تبسم می‌زند و ماشین را سمت شرکت می‌راند.
«دلِ یخ‌زده »
امروزگار سولین من و عماد را برای ناهار دعوت کرده و قرار است با مادرش هم تماس تصویری داشته باشیم.
عماد گوشتخوار بالفطره است و اهل کباب، من ماهی ترجیح می‌دهم و سامان قورمه‌سبزی سفارش می‌دهد.
می‌گوید از وقتی مادرش حرکت کرده قورمه‌سبزی نخورده و عماد از من می‌پرسد
_تو آشپزی بلدی؟ منظورم غذاهای درست حسابیه‌ها
_بله بلدم، آشپزی من حرف نداره
_دعوت کن یه روز تا ببینیم و تعریف کنیم
_در اامان فرصت
سامان در حالیکه سالاد می‌خورد می‌گوید
_لطفا تا من نرفتم این دعوت صورت بگیره
_دیده آقا
به زودی می‌رود و واقعا قلبم برای انرژی دلنشین و شوخی‌هایش تنگ می‌شود. بعد از غذا می‌گوید که قلب مادرش برای من تنگ شده و میل داشته که مرا ببیند. تماس می‌گیرد و از متوجه شدن رنگ و روی خوب خانم موحد شاد می‌شوم. آنجا حالش بهتر از اینجاست و خدا را شکر می‌کنم.
_اینجا توی آلمان فقط توده‌ی سرطانی رو شیمی‌درمانی می‌کنن، نه کل ناحیه رو. برای همینم بسیار سبک‌تر و راحت‌تره جلسات درمانم
_خیلی مسرورم و امیدوارم به زودی با سلامتی کامل برگردین
_امیدوارم لی‌لا جان. شماها چطورین؟ عماد شما خوبی پسرم؟
عماد که نزدیک به من قرار گرفته و من از پشت سر سولین هر سه سعی می‌کنیم در تصویر باشیم، تشکری می‌کند و من می‌گویم
_سولین که داره میاد چیزی لازم ندارین براتون بفرستیم؟
_منکه فقط قلبم می‌میل داشت سامان تنها نیاد و توام باهاش بیای. اما نمی‌دونم سولین حرفی بهت زده یا نه
از حرف خانم موحد شوکه می‌شوم و نمی‌دانم منظورش را درست فهمیده‌ام یا نه! عماد کمی عقب می‌رود و انگار او هم حدس مرا زده. سامان تبسم محوی به مادرش می‌زند و می‌گوید
_هنوز نبیان کرده بودم ولی شما ذهنش رو آماده کردی
مادرش می‌خندد و رو به من می‌گوید
_خب من از اولش که تو رو دیدم شیفته‌ی خانمی و اصالت و زیبایت شدم. آرزومه عروسم باشی، نتونستم بیشتر از این ساکت بمونم زیرا می‌ترسم وقت نداشته باشم
از اینکه مستقیم از من برای پسرش تمایل داشتگاری می‌کند کف دستپاچه می‌شوم و نمی‌دانم چه باید بگویم. عماد آب می‌خورد و من می‌گویم
_شما به من لطف دارین. ایشالا که صد و بیست ساله می‌شید و ما هم زیر سایه‌تون جمع میشیم
سولین متوجه می‌شود که نتوانسته‌ام جوابی به مادرش بدهم و صحبت را با حرف‌های عادی جمع کرده و خداحافظی می‌کند.
تنش در فضای بینمان مشخص است و هیچ‌کدام حرف نمی‌زنیم. اما سولین مثل همیشگی راحت است و می‌گوید
_می‌دونم انتظارشو نداشتی، چون من تا به حال طوری باهات راهی شدار نکردم که چنین ذهنیتی داشته باشی. ولی راستش مادرم نمی‌خواد دختری مثل تو رو از دست بدم. منم که از خدامه تو بهم بله بگی و منو بخوای. الان مجبورت نمی‌کنم که جواب بدی، میتونی الان بگی یا تا موقع رفتنم فکر کنی
انگشت‌های منقبض عماد را دور لیوان می‌بینم اما نمی‌توانم برگردم و نگاهش کنم. از سولین هم خجالت می‌کشم و انگار دیگر همان سولینِ سابق نیست برایم.
اما حس می‌کنم هر چه زودتر جواب بدهم بهتر است.
گوشه‌ی رومیزی را توی کف دستم چروک می‌کنم و می‌گویم
_راستش حتی یک درصد هم انتظار چنین چیزی رو نداشتم. اما خب این باعث افتخارمه و مسرورم که چنین خانواده‌ی محترمی من رو لایق خودشون دونستن
سولین کف دستانش را مثل هندی‌ها مقابل سینه‌اش به نشانه‌ی تشکر جفت می‌کند و منتظر بقیه‌ی حرفم می‌ماند.
_و ترجیح میدم الان جوابم رو بهت بدم. تو برای من یه دوست خیلی خوبی سولین. از اون رفاقت‌هایی که آدم نمی‌خواد چیز دیگه‌ای توش قاطی بشه، می‌فهمی؟ تو خیلی ارزشمندی برای من، اما هیچ‌وقت به دیده عاشقی و رابطه و این چیزها بهت نگاه نکردم
کف دستم را که کم مانده رومیزی ظریف را پاره کنم در کف دست می‌گیرد و می‌گوید
_باشه، پس فقط می‌تونم آرزو کنم که کسی که لیاقت خوبی‌های تو رو داشته باشه وارد حیاتت و دلت بشه
خیلی فهمیده و اصیل است. کف دستش را فشاری می‌دهم و می‌گویم
_به آقای شاکریان مدیونم بابت داشتنِ رفاقت مثل تو
نگاه بی‌اهمیتی به عماد کرده و می‌گوید
_اگه آقای شاکریان هم استخدامت نمی‌کرد من بالاخره یه جایی توی این شهر تو رو پیدا می‌کردم و آشنا می‌شدیم
می‌خندم به حرفش و عماد با غیظ صنقلبی‌اش را عقب داده قد بلند می‌شود. سمت دستشویی می‌رود و نمی‌دانم چرا از تمایل داشتگاری سامان برآشفته است.
وقتی کاملا دور می‌شود سامان می‌گوید
_مرتیکه کم مونده بود یقه‌مو بگیره
متعجب نگاهش می‌کنم. خوب می‌دانم چقدر عماد را دوست دارد و این حرفش از روی دشمنی نیست. ادامه می‌دهد:
_حالا که رفت میگم. من می‌دونم تو حس‌هایی به عماد داری. این خواستگاری رو هم جلوی چشم اون ترتیب دادم تا بفهمه چقدر برای من و مادرم ارزشمند هستی. نه اینکه تمایل داشتگاریم الکی باشه ها، نه، مادرم کاملا جدی بود و اگه پای برادرم وسط نبود من تو رو از دست نمی‌دادم. ولی می‌دونم که تو برای عماد خاص شدی، تو رو می‌خواد. تو هم که دوستش داری، پس من باید هُلتون بدم به هم
خجالت‌زده لب باز می‌کنم تا حسم به عماد را انکار کنم، اما اجازه نمی‌دهد و می‌گوید
در شوک حرف‌های سولین هستم. برای عماد خاص شده‌ام؟! برمی‌گردد و دیگر صحبتمان را ادامه نمی‌دهیم. عماد قیافه گرفته و سولین می‌گوید
_خب غذامونو که خوردیم جواب منفیمون رو هم که گحرکت کردیم. پاشید بریم دیگه
قرمز شده‌ام و نمی‌دانم از سولین خجالت بکشم یا برای اینکه نقشه بوده راحت باشم. عماد جلوتر از ما می‌رود و سولین پشت سرش شکلکی درآورده حساب را پرداخت می‌کند.
*******
دو سه روزگاری از خواستگاری سولین می‌گذرد و عماد در این مدت پاچه‌ی همه را در شرکت گراهی شده و به قول سولین سگ شده. من که جرات پیچیدن به پر و پایش را ندارم و و تنها کسی که از هارت و پورتش حساب نمی‌برد سولین است.
مشغول کار با لپ‌تاپم هستم که وارد اتاق می‌شود و پشت میزش می‌رود.
_مهمونی‌ای که منتظرش بودی دهمین روزگار نوروز برگزار میشه
چشمهایم از خبری که می‌دهد گرد می‌شود و مستقیم نگاهش می‌کنم. زیر دیدهی نگاهم می‌کند و می‌گوید
_هنوزم میخوای بری؟ اونجا هر جور آدمی پیدا میشه‌ها. حتی شاید بدزدنت
مصمم نگاهش می‌کنم و می‌گویم
_هژار رو هم با خودمون می‌بریم
بعد از چند روزگار خنده‌اش را می‌بینم که بلند می‌خندد و می‌گوید
_دلت به من قرص نیست به هژار قرصه؟
_منظورم این بود که دو نفر باشین هیچ احدی نمیتونه منو بدزده
فکر می‌کند و می‌گوید
_هر کسی رو اونجا دعوت نمیکنن. برای اینکه بتونم دعوتنامه بگیرم باید یه کار بزرگ بکنم
مضطرب می‌شوم و می‌پرسم
_چی مثلا؟ کار خطرناک نکنید ها
نوک خودکارش را به میز می‌زند و می‌گوید
_بزرگ از لحاظ بودجه. تو کاری به ایناش نداشته باش فقط به فکر لذت بردنت از مهمانی سران شیاطین باش
تا عید دو ماه مانده و این دو ماه برای من مهمترین روزهای زندگی‌ام است.
********
عماد
ساعت ۲ شامگاه برای بدرقه‌اش به فرودگاه وارد شده‌ام و حتی موقع راهی شدن هم بی‌خیال نمی‌شود و می‌گوید
_وقتی برمی‌گردم یه حلقه تو کف دست لی‌لا انداخته باش، بی‌کفایت
محکم بغلم می‌کند و سولین تنها کسی است که چشم‌بسته به درستی‌اش اعتماد دارم. شانه‌هایش را به شانه‌هایم می‌فشارم و می‌گویم
_من که مثل تو خر نیستم زندگیمو برای یه دختر هدر بدم برادر
نگاه غره می‌رود و می‌گوید
_دو هفته بعد کنسرت عرفان طهماسبیه، این دختر رو بردار ببر، دوست داره
_میخوای یه گل سرخ هم بذارم لای لبام براش سِرِناد اجرا کنم؟ بیا برو بچه رمانتیک… این وصله‌ها به من نمی‌چسبه
_پس تا آخر عمرت تنها بمون بدبخت
_توام یه دختر آلمانی پیدا کن شرت از سرمون وا بشه
_چرا که نه! تا برمی‌گردم بچه خوب و سربه‌راهی باش، نیام ببینم گوشه‌ی زندونی ها
_چشم مولین، سفر بخیر
سمت گیت می‌رود. قامت بلندش را نگاه می‌کنم و آرزو می‌کنم روزگاری که به استقبالش می‌آیم صورتش خندان باشد، نه عزادار مادرش.
*******
« کسی درونم فریاد می‌زند “می‌خوام بغلت کنم” »
سولین حرکت کرده و بهانه‌ی خوبی شده برای من که از لی‌لا کار بکشم و بیشتر کنار خودم داشته باشمش. روزی که در خیابان به او به خاطر قشنگی‌اش پیشنهاد کار دادم هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم تبدیل به یکی از منشی‌های مهم شرکت شود. بسیار تلاش کرده، کار یاد گرفته، برای شرکت مفید است و به قول خودش حقوقی که می‌گیرد حلالش.
بعضی کارهای سولین را به او سپرده‌ام و حتی وقتی کاری هم ندارد کار می‌تراشم و روزهای تعطیل به خونه می‌کشمش.
این روزها لی‌لای مسرور سابق نیست و ذهنش مشغول است. روی میز گرد سالن خم شده و پوشه‌ها را تنظیم می‌کند و من تماشایش می‌کنم. سر تا پا مشکی پوشیده و مشکی عجیب به او می‌آید. بلوز یقه اسکی جذب و شلوار پارچه‌ای پیله‌دار شیکی به تن دارد و پروانه‌ی هدیه‌ی من که دقت کرده‌ام همیشه دور گردنش است با چند انگشتر و النگو و کف دستبند ظریف در کف دستانش. موهای روشنش را شل بسته و دلم برای یک بار بوسیدنش ضعف می‌رود.
نیم خیز شده باز. بی‌صدا کنارش می‌روم و با موذی‌گری طوری می‌نشینم که وقتی قرار گرفت به جای مبل، پاهای من زیرش باشد. ولی حواسش هست و کنار می‌کشد.
_راحت باش بفرما بشین
سرد و بی‌تفاوت می‌گویم، ولی کسی درونم فریاد می‌زند “می‌خوام بغلت کنم”
متعجب می‌گوید
_چرا باید بشینم بغل شما؟
_به نظر منم نباید بشینی اما اگه جای گرفتی هم اشکال نداره
_نه ممنون
هم متعجب است از رفتار عجیبم و هم قیافه گراهی شده. می‌فهمم که این دختر هر چیزی که بخواهم را انجام نمی‌دهد و تا الان اگر میل داشته‌ام بغلم کند یا لمسم کند، چراکه میل داشته‌ی خودش هم بوده انجام داده و من فکر کرده‌ام مطیع است.
مطیع که نیست هیچ، حتی چموش هم هست.
چقدر بیشتر می‌خواهمش و وقتی دو بلیط کنسرت را مقابلش روی میز می‌گذارم از خودم ناراضی‌ام. هنوز هم باورم نمی‌شود که برای خودم و یک دختر بلیط کنسرت خریده‌ام. خوب است که سولین خبر ندارد وگرنه کُری‌هایم در فرودگاه را به رویم می‌آورد.
با متوجه شدن بلیط کنسرت عرفان طهماسبی جیغ خفیفی می‌کشد و اگر می‌دانستم این بلیط او را که مدتی‌ست خندان ندیده‌ام اینطور به وجد خواهد آورد، همه‌ی بلیط‌ها را می‌خریدم.
_باورم نمیشهههه مرسییی آقای شاکریان نمی‌دونین چقدر عاشق شدم برم کنسرت عرفان
ذوق زده به بلیط‌ها نگاه می‌کند و من هنوز تکلیف خودم را با این دختر نمی‌دانم. چند روزگار پیش با آرش مرادی در مورد لی‌لا حرف زده‌ام. به کاظم سپرده بودم اگر باز هم مقابل شرکت آمد سریع خبرم کند. لی‌لا سپرده با ساکتش دکش کنم و با دعوا و مرافعه برایش دشمن نتراشم. او پسر یکی از پولدارترین بازرگانان تهران است و می‌گوید عاشق لی‌لا شده و قصدش ازدواج است. حرفش حالم را بد می‌کند و نمی‌فهمم این حسی که روز خواستگاری سولین از لی‌لا هم به جانم افتاد چیست. فکر می‌کنم حسی فقط از سر خودخواهی است و نمی‌خواهم چیزی که متعلق به خودم می‌دانم را کسی دیگر بخواهد. آرش به قدری پافشاری می‌کند و حتی از من برای جلب رضایت لی‌لا کمک می‌خواهد که مجبور می‌شوم چیزی بگویم که شاید برای همیشگی از شرش خلاص شویم.
_خانم یزدان‌پناه یه دختر تنها و بی‌خانواده‌ست آقای مرادی. توی پرورشگاه بزرگ شده، می‌دونستی؟
دیده‌هایش کم مانده از کاسه بیرون بپرد و با لکنت می‌گوید
_نه، در واقع به جز دو سه جمله با من حرف نزده اصلا
_خب حالا می‌دونی. بازم اصرار داری برای میل داشتگاری ازش؟
کلافه سری تکان می‌دهد و می‌گوید
_فکر نمی‌کنم. خانواده‌م قبول نمیکنن. خودمم شاید به مشکل بخورم با این مسئله
می‌رود و من در حالیکه داخل شرکت برمی‌گردم، زمزمه می‌کنم
_ریدم به عشقت، نامرد
« شراب ناب »
راهی شدن به کنسرت عرفان طهماسبی با لی‌لا تجربه‌ی زیبای است که این حس را مدیونِ سولین هستم. در ردیف سوم جای گرفته‌ایم، کل سالن و لی‌لا غرقِ خواننده و صحنه و موزیک هسسریع، و من غرقِ لی‌لا هستم. خوشحالی و همخوانی‌اش با عرفان و بقیه متوجه شدنی است. در آهنگ بندری سالن به هوا می‌رود و لی‌لا رو به من با ادا و خنده می‌خواند:
_هر جا که بِرُم ساز قلبُم کوک آواته
قلب و دینُم چشاته
با خنده نگاهش می‌کنم و همجاده بقیه کف دستمالی را در هوا تکان داده و می‌خواند:
_نگاه و دلُم روشن
این چه یاریه
هوار هوارُم
شدی دار و ندارُم
اواسط کنسرت کف دستم را گرفته و با دیده‌های ستاره‌بارانش به خاطر این سورپرایزم تشکر کرده.
و در پایان وقتی سوار ماشین شده‌ایم تا برسانمش می‌گوید
_اون سوال مشهور، پنج کاری که قبل از مرگ قلبت می‌خواد انجام بدی، اگه از من می‌سؤال کردن یکیش کنسرت عرفان بود
_واقعا به‌شدت خوب بود
_خییییلی. دیدین همه توی سالن قلبشون می‌خواست برقصن. کاش روزگاری بتونیم از صنقلبی‌ها کشیده بشیم و برقصیم. مجبور به حبسِ خوشحالی توی کف دستامون نشیم
امشامگاه شادی‌اش و حرکاتش مستم کرده و مخمور نگاهش می‌کنم. قلبم می‌خواهد به منزل ببرمش و پشت ویترین کمدم گذاشته درش را قفل کنم.
دارم رفته راهی شده به جای سیر شدن از او تشنه‌ترش می‌شوم. قانون من این نبود!
*******
« خدایا از بلا حفظش کن »
لی‌لا
این روزها سعی می‌کنم با کسانی که دوستشان دارم بیشتر وقت بگذرانم. بیشتر به پرورشگاه می‌روم تا از بچه‌ها برای کاری که می‌خواهم بکنم انرژی گرفته و مصمم‌تر شوم. نوسازی ساختمان تقریبا تمام شده و بچه‌ها به اتاق‌هایشان برگشته‌اند. از متوجه شدن حمام و توالت جمتوجه شد و تمیز، دیوارهای سفید سالن که با طرح‌های کارتونی نقاشی شده‌اند، و پوسترهای بزرگ باربی و اسپایدرمن و باب اسفنجی روی دیوارهای اتاق‌های بچه‌ها از مسروری ضجه زده‌ام. تخت‌ها همان تخت‌های فلزی قدیمی زمان ماست ولی برای همه‌ی بچه‌ها تشک و روتختی و ست خواب نو و قشنگ خریداری شده. انگار همان ساختمان دلگیر و طوسی شده از چرک و کهنگی نیست و جایی دیگر است. روشن است و انگار نوری تابیده.
خانم علوی هم شاد است و بعد از سال‌ها می‌بینم سر ذوق آمده و موهایش را رنگ کرده. بغلش می‌کنم و چند دقیقه همانطور نگهش می‌دارم. وسط سالن دیده‌هایم را می‌بندم و از ته دل کسی یا کسانی را که مسبب این کار خیر هستند دعا می‌کنم. خدایا از بلا حفظشان کن. یلدای کوچک هم به تقلید از من دست‌هایش را قد بلند می‌کند و می‌گویم
_یلدا بگو خدایا اون کسی رو که این لحاف سیندرلا رو برام خریده از بلا و بدی حفظ کن
عاشق لحاف شده و با زبان شیرینش تکرار می‌کند. خانم علوی هم با تبسم و دقت نگاهم می‌کند. این روزها درسا را هم زیاد بغل می‌کنم و می‌گوید
_چرا دائم‌الپریود شدی لیلو؟ این احساسات فوقش ده روز توی ماه اتفاق میفته، برای تو دائمی شده
تنها کسی از عزیزانِ انگشت‌شمارم که حسرتِ آغوشش را دارم و نمی‌توانم بغلش کنم عماد است. بعد از آن نزدیکی و بغل هیگیایی در وان، هیچ تماس فیزیکی نداشته‌ایم و گاهی دلم می‌خواهد به خونه‌اش بروم و بدون هیچ حرفی میان بازوانش بخزم. اما ممکن نیست.
آخرین باری که مرا برای اضافه کاری به خونه‌اش تمایل داشت آن دختر لوند، شامگاهنم رسید. کاش آنجا نبودم و نمی‌مشاهده کردم. اما خودش اصرار کرده و بیان کرده بود که کار عقب‌افتاده داریم و به بهناز هم زنگ زده تا بیاید اما جواب نداده.
توی سالن مشغول بررسی بارنامه‌ها بودیم و از کیکی که زری خانم برایمان آورده بود می‌خوردیم که آیفون به صوت در وارد شد و زری خانم به عماد اظهار کرد
_شامگاهنم خانمه آقا، باز کنم؟
قیافه‌ی عماد در هم راهی شد و بیان کرد
_باز کن
معذب بیان کردم
_می‌خواید من برم
_نه، چرا؟
جای گرفتم و او دست‌هایش را فرو کرده در جیب‌های شلوار اسلش طوسی‌اش کنار میز از حرکت ایستاد تا شبنم بیاید.
آوای پر از ناز و ادایش را شنیدیم که قبل از ورود عماد را صوت زد.
_عماد جوووون
عماد مرا چشم دوخت و من به بارنامه‌ی توی کف دستم زل زدم.
وارد که شد با متوجه شدن من انگار مودش صد و هشتاد درجه عوض شد و اخم کرد و گفت
_پس با عروسک جمشاهده کرد مشغول هستی که نه زنگ میزنی نه جواب میدی بهم
از آزردهی لبم را گزیدم و عماد اضافه کرد
_این حرفا برای دهن یه زیرخواب خیلی زیادیه
من به جای آن زن از خجالت آب شدم و اصلا سرم را کشیده نکردم.
_لعنت بهت عماد
_اگه حرفات تموم شد میتونی بری
شامگاهنم که از عصبانیت دستانش را مشت کرده بود، جلو رسید مقابل من ایستاد و مجبور شدم نگاهش کنم. انگشتش را جلوی صورتم تکان داد و بیان کرد
_منو ببین مادموازل، الان اینجا جای گرفتی دو ماه دیگه دم دری، از تو قشنگ‌تراش رو دیپورت کرده از زیستنش
نفرتش را روی سرم می‌بارید و من با غمگینی به عماد خیره شدم. جوابی به آن زن نداد و خودم بیان کردم
_من کارمندشون هستم خانم
زن پوزخندی زد، قد بلند شدم و رو به عماد اظهار کردم
_من برم آقای شاکریان
_بشین، شامگاهنم میره
و کشیده زری خانم را صدا زد و گفت
_زری خانم شامگاهنمو همجادهی کن تا دم در. بعد از اینم درو براش باز نکن. کارم باهاش تموم شده
شامگاهنم با برآشفتهت در حالیکه صدای پاشنه‌ی چکمه‌های ساق قد بلندش روی سنگ کف منزل طنین می‌انداخت، از سالن خارج شد و من با غمگینی موهایم را پشت گوشم زدم.
عماد خونسرد و بی‌تفاوت روی مبل قرار گرفته مرا نگاه می‌کرد ولی من کل آن شامگاه به عماد و زنان پشت پرده‌ی زندگی‌اش اندیشیدم و نتوانستم بخوابم.
*******
The post رمان دچار پارت ۲۲ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن