رمان دچار پارت ۲۰

معذب نگاهش می‌کنم و می‌گویم

_آخه… چجوری؟ بدتر دردتون میگیره که

مرا روی بدن خودش می‌کشد و سرم روی سینه‌اش قرار می‌گیرد. چقدر حس بدنش و اینقدر نزدیک بودن به او دلنشین است. گردنش و کف دست‌هایش بوی افترشیو می‌دهد.

بو و گرمای بدنش خمارم می‌کند و دلم می‌خواهد بینی و صورتم را به پوستش بچسبانم.

_میشه دکمه‌هاتو باز کنی؟

سر بلند کرده متعجب نگاهش می‌کنم.

_دیگه چی؟ نذارین جاهای سالمتونم من بزنم داغون کنما

_می‌دونی کاریت ندارم. فقط می‌خوام پوستت به پوستم بخوره

عماد است او. کف دستش هرز نمی‌رود. چشم بسته به او اعتماد دارم و من دختر ساده‌ای نیستم. سال‌ها به تنهایی مراقب خودم بوده‌ام و شاید نزدیک به صد پسر و مرد خواسته‌اند مرا به کف دست بیاورند. با ابراز عاشقی، با نمایش پول، با پیشنهاد ازدواج، با زور و تهمشاهده کرد، با مزاحمت. اما نگذاشته‌ام انگشتشان به انگشتم بخورد. به عماد اجازه می‌دهم.

«آغوشِ امنِ او، در برابر تمام طلبم از جهان»

طوری خوابیده که از این زاویه سوتینم و بدن لختم را نمی‌بیند. دکمه‌های بلوزم را آهسته باز می‌کنم. بعد از ترسِ از کف دست دادنش به قدری عزیز شده که این کار را بدون ترمشاهده کرد برایش می‌کنم. جان من شده او.

تن لختم که به تنش می‌خورد نفس عمیقی می‌کشد و هر دو کف دستم را میان دست‌های بزرگش می‌گیرد. نفس خودم هم به شماره افتاده. پاهایم را انگار به پاهایش گره زده و هرگز فکر نمی‌کردم روزگاری چنین چیزی را با عماد شاکریان تجربه کنم.

اامان بار است اینقدر به او نزدیکم. حتی با تنها دوست پسر زیستن‌ام نصف این هم نزدیک نشده‌ بودم. روی بدنش که دراز کشیده‌ام بروارد شدگی‌ها و فرو حرکت کردگی‌های بدنش را حس می‌کنم و هم خجالت می‌کشم، هم گر می‌گیرم. ضربان دلم بالا حرکت کرده و نفس‌های ناآهستهم به گردنش می‌خورد. سعی می‌کنم خودم را آرام کنم تا طوفان درونم را حس نکند.

اما او عجیب آرام است و فقط مرا بو می‌کند و نفس می‌کشد.

_واقعا که شفایی… هیگیا

_واقعا با لمس‌های من آروم میشین یا با این بهونه می‌خواین به بدنم بچسبین؟

دست‌هایم را رها می‌کند و دست‌های گرمش را زیر بلوزم برده روی پشتم می‌گذارد. بغلم می‌کند.

زیباترین حس عمرم را تجربه می‌کنم. دوست دارم تا ابد همینطور توی بغلش بمانم.

_بسیار دخترا هستن که میخوان من بهشون بچسبم. پس اگه تن زنونه می‌خواستم می‌حرکت کردم سراغ اونا

ناخودآگاه کف دستهایم را زیر بدنش می‌برم و در حالیکه سعی می‌کنم زخم‌هایش را فشار ندهم من هم بغلش می‌کنم. کف کف دستش روی بند سوتینم است ولی می‌دانم این مرد قصد تجاوز به حریم من را ندارد. او گرگ نیست. کنارش راحتم. و پر از اطمینان.

حلقه‌ی دست‌هایش دور تنم محکم‌تر می‌شود، به خودش فشارم می‌دهد و با آن صدای بم جذابش زمزمه می‌کند

_گفته بودی هر چی تنگ‌تر امن‌تر، نه؟

این مرد مرا دوست دارد؟ یا یک جوری با من سرگرم است؟ اگر دوستم داشت به زبان می‌آورد، اما هیچ کلمه‌ی عاشقانه‌ای نمی‌گوید.

هر چه که هست من آغوشش را می‌پرستم.

لبخند می‌زنم و تنم را کمی بالاتر کشیده و صورتم را در گودی گردنش فرو می‌کنم. شاهرگش زیر لبم است و کافیست لبهایم را به حالت بوسه به گردن گرمش فشار دهم. به‌شدت می‌خواهم ببوسمش، به‌شدت. ولی او فقط از من تسکین تمایل داشته و من دختری نیستم که در بوسیدنش پیش‌قدم شوم.

به گردنش که می‌چسبم از تغییرات بدنش حس می‌کنم تحریک شده. نبضش هم سریعتر می‌زند. چند ثانیه بعد آرام به پهلو می‌چرخد و مرا از روی بدنش روی تخت می‌اندازد.

_من درویش نیستما که به گردنم بچسبی و همینطور بی‌خطر بمونم

نفسش روی صورتم پخش می‌شود و فاصله‌ی صورتمان فقط دو انگشت است. خجالت‌زده طرفین بلوزم را با دستهایم روی هم می‌آورم و سعی می‌کنم از روی تختش بلند شوم. اما اجازه نمی‌دهد و پای گچ گراهی شده‌اش را با آخی در موقعیت مناسبی می‌گذارد و می‌گوید

_خطر رفع شد. همینجوری بمون تا بخوابم

نفس‌هایش، چشم‌های سیاهش با روح و دلم بازی می‌کند.

کمی بعد در حالیکه دستش روی کمرم است خوابش می‌برد و من دل سیر نگاهش می‌کنم. عماد اضافه کرده هیچ‌کس بالا نمی‌آید و راحت باشم. دیده‌هایم را می‌بندم تا من هم کنارش، چسبیده به او بخوابم. اینهمه از دنیا طلب دارم؛ پدر، مادر، خواهر، برادر، فامیل، معشوقی اطمینان‌بخش، هیچ‌کدامش را نداشته‌ام. حالا که فقط آغوش امنِ عماد را آن هم بدون هیچ دیدهداشت و انتظاری؛ خواسته‌ام، چیز زیادی است؟

با صدای پیامک گوشی‌ام بیدار می‌شوم. سولین است و خبر می‌دهد که ناهار حاضر است. عماد هنوز خوابیده و آهسته طوری که بیدار نشود از تختش پایین می‌روم. دکمه‌های بلوزم را می‌بندم و دستی به موهایم می‌کشم. پتوی نازک را رویش کشیده و پایین می‌روم. در حالیکه قلبم بالا روی تخت جا مانده.

*******

عماد

سامان به خاطر کارهای مسافرتش به تهران برگشته ولی من کار نیمه‌تمام در وان دارم و مجبور به ماندن شده‌ام. پایم هنوز خوب نشده و لی‌لا تمایل داشته که اینجا، با من بماند.

سامان قبل از حرکت کردن برای صحبت با من رسید و حرف لی‌لا را پیش کشید.

_تکلیفت با لی‌لا مشخص شد؟

از اینکه مرا در منگنه می‌گذارد و می‌خواهد اسمی برای رابطه‌ام با لی‌لا بگذرام کلافه می‌شوم.

_اگه منظورت یه رابطه‌ی جدیه، نه

_چرا؟ دختره به خاطرت پا شده اومده اینجا، معلومه که براش مهم شدی. توام که چشم ازش برنمیداری. دیگه چی میخوای؟ چرا فرصت یه دلدادگی و یه حیات خوب رو به خودت نمیدی؟

_سولین من تغییری نکردم. همون عمادی‌ام که هیچ زنی رو توی زیستنش نگه نمی‌داره. به هیچ زنی اعتماد نمی‌کنه

_پس چرا لی‌لا رو انقدر نزدیک خودت نگه میداری و همه جا با خودت می‌بری؟

_سولین من آدم عشق و عاشقی نیستم، نه خودتو با این حرفا خسته کن نه منو

_این حرف آخرته؟

_آره

بلند شد که برود و وقتی از در بیرون می‌رفت گفت

_حله، پس غمگین نمیشی اگه ازش میل داشتگاری کنم

راهی شد و حس بدی که وجودم را گرفت چه بود؟! سامان جدی به نظر می‌رسید و می‌دانم مادرش شیفته‌ی لی‌لا شده و بر خلاف انتظار من، بی‌خانواده و پرورشگاهی بودنش اهمیتی برایشان ندارد.

کلافه و عصبی لنگ زنان سمت پله‌ها رفتم و صدای سامان را متوجه شدم که باز هم به لی‌لا اصرار می‌کرد که با او به تهران برگردد و اتفاقات سنندج تکرار نشود. اما لی‌لا گفت که مرا با آن وضعیت پایم تنها نخواهد گذاشت و سولین راهی شد.

« پروانه‌ی آبی »

کنار بخاری روی فرش قرمز زلیحا نشسته‌ایم و لی‌لا هم مثل من طبقه پایین را بیشتر از بالا دوست دارد. بالشت‌های رنگ و رو رفته اما نرم و گرم زلیحا، قلبچسب‌تر از مبل‌ها و میز ناهارخوری بالاست.

زِلیحا برایمان نان مغزدار، که یکی از نان‌های مخصوص وان است پخته و مقابلم گذاشته می‌گوید

_Bol cevizli, tam sevdiğin

(با گردوی زیاد، همونی که دوست داری)

این زن، و شوهرش اورهان را سالهاست که می‌شناسم و مثل هژار و بُرزان از جمله آدم‌های خوبی هسسریع که دوستشان دارم.

نان‌ها گرم هسشتاب‌زده و در حالیکه کف دستش را می‌سوزاند یکی هم به لی‌لا می‌دهد. در این مدت صمیمی شده‌اند ولی هنوز زبان یکدیگر را نمی‌فهمند.

_Şu kızı bayağa sevdin ha zeliş

(این دختره رو دوست داریا زلیش)

_Sen de seviyorsun. Sevilmeyecek gibi değil biblo

(تو هم دوستش داری. نمیشه دوستش نداشت مجسمه قشنگیی رو)

از اینکه زلیحا فکر کرده حسی به لی‌لا دارم تعجب نمی‌کنم. نگاهم مدام روی اوست و چرا بعد از گذشت اینهمه وقت از او سیر نشده‌ام؟! چرا این دختر در قانون تاریخ انقضای من قرار نمی‌گیرد؟!

لی‌لا آن‌طرف بخاری جای گرفته، پاهایش را دراز کرده و نان گردویی می‌خورد و من به همان شکل این‌طرف بخاری قرار گرفته‌ام. توی فکر است و بدون حرف نگاهش می‌کنم. کمی بعد می‌گوید

_اون آدمایی که توی سنندج عکساشونو نشونم دادین

_خب؟

_با اونا رابطه دارین؟ یعنی می‌بینیدشون؟

_نه، مگر اینکه مهمونی‌ مهم و بزرگی باشه و همه اونجا جمع باشن و از دور ببینمشون

_هوووم

_چطور مگه؟

_هیچی همینجوری به ذهنم رسید

و عصر همانروز سوال دیگری می‌پرسد که می‌فهمم چیزی راجع به این مسئله ذهنش را مشغول کرده.

توی رستورانی در شهر دونر کباب می‌خوریم و می‌گوید

_این روزگارا هیچ مهمونی‌ای نیست که دعوتتون کنن منو هم ببرین؟

_قلبت پارتی می‌خواد؟

_نه، مهمونی لاکچری. از همونا که اون کله‌گنده‌ها هم شرکت کنن توش

موشکاف نگاهش می‌کنم و می‌گویم

_گیر دادی به اون زالوها. خیره

لقمه‌ای از غذایش می‌خورد و می‌گوید

_فکر کنین می‌خوام با اون بالایی‌ها بپرم

لی‌لا چنین دختری نیست و گمان نمی‌کنم دنبال پول باشد. روزگاری که برای دک کردن من توی خیابان فریاد کشید، این را درک کردم. اگر دنبال پول بود مرا با ماشین چند میلیاردی‌ام پس نمی‌زد.

هرچند از زن جماعت نمی‌شود سر در آورد و من بعد از صنم یاد گحرکت کردم که همیشگی برای هر کسی درصدی از بد بودن قائل شوم. با این مشاهده کردگاه نه هیچ‌وقت از توزرد دررسیدن کسی شوکه می‌شوم، نه از تکیه به کسی که پشتم را خالی کرده زمین می‌خورم. چراکه هرگز صددرصد اعتماد نکرده و به او تکیه نداده‌ام.

و شعار من، هیچ چیز از هیچ‌کس بعید نیست.

_پس میخوای بری تو مهمونیاشون

_آره، تا حالا چنین مهمونی‌هایی نمشاهده کردم، رویاییه احتمالا

_پیگیر میشم، اگه بود به نحوی می‌برمت

کنجکاو شده‌ام که بفهمم هدفش از آشنایی با آن آدم‌های کثیف چیست. اگر می‌خواهد وارد تشکیلات آنها شده و پولدار شود، پس من او را درست نشناخته‌ام. شاید هم فقط مثل بیشتر دخترها مهمانی‌ دوست دارد. من از این دختر ساکتش می‌گیرم و قلبم می‌خواهد فعلا کنارم باشد. کاش توزرد از آب درنیاید.

عصایم را در ماشین اورهان گذاشته و سوار می‌شوم. باید سعی کنم تا چند روز بعد که قرار مهمی دارم بدون عصا جاده بروم.

لی‌لا می‌خواهد در شهر کمی خرید کند و به مرکز خرید بزرگ وان می‌رویم. برای خودش یک پیجادهن مردانه پشمی چهارمنزل قرمز و مشکی می‌خرد و از همان مقلب زرد و مشکی‌اش را برای من. وقتی می‌خواهد بپوشم و پروش کنم با تعجب می‌گویم

_برای من چرا؟

_آخه برای زِلیحا و اورهان بِی هم خریدم اضافه کردم شاید حسودی کنین

می‌خندد و برای زلیحا و اورهان هدیه خریده! کاری که اینهمه سال به ذهن من نرسیده. نگاهش می‌کنم و مدتی‌ست متوجه شده‌ام که ذات و باطن این دختر از ظاهرش زیباتر است.

ظهرها که هوا زیاد سرد نیست با لی‌لا چند قدمی مسیر می‌رویم. نباید روی پای چپم فشار وارد کنم و لی‌لا سمت چپم مسیر می‌رود و گاهی بازویم را می‌گیرد.

کمی دور از خانه درخت بزرگی هست، تا آنجا می‌رویم،

زیرش روی تخته سنگی می‌نشینیم، لی‌لا دو چای از فلاسکی که همجادهش می‌آورد برایمان می‌ریزد و با شیرینی‌های محلی زلیحا می‌خوریم و برمی‌گردیم.

امروزگار هوا نسبتا گرم و مطبوع است و از جای گرفتن زیر آفتاب لذت می‌بریم. هندزفری‌اش را از گوش چپش درمی‌آورم و به گوش خودم فشار می‌دهم.

_چی داری گوش میدی؟

کمی گوش می‌دهم و آهنگ ناراحت و زیبای از عرفان طهماسبی است. فن اوست انگار و بیشتر مواقع آهنگ‌های او را گوش می‌دهد.

_آهنگ جدید عرفانه، به‌شدت زیباه، “دلگیر”

کمی هممسیر او گوش می‌دهم و با خودم فکر می‌کنم آیا ممکن است لی‌لا عاشق پسری باشد؟ چرا تا به حال به این موضوع فکر نکرده‌ام! ولی او را ابداً موقع صحبت تلفنی مشکوک با کسی، یا چت کردن نمتوجه شده‌ام و دلم می‌خواهد حدسم درست باشد و رابطه‌ای نداشته باشد.

_دوست پسر نداری، نه؟

با نگاهان گرد شده نگاهم می‌کند.

_حدس می‌زنم نداشته باشی، اما گفتم بازم بپرسم

_ندارم

_عاشقی مشق چی؟ کسی هست که دوستش داشته باشی؟

هندزفری را در کف دستش مچاله می‌کند و می‌گوید

_نه، کسی نیست

می‌دانستم کسی نیست. لی‌لا دختر درستی است و اگر به کسی تعهد و یا دلدادگیی داشت اینقدر به من نزدیک نمی‌شد.

_چرا؟ با این زیبای یکم بعیده تنها مونده باشی

_تنهایی ترجیح خودمه. دو سال پیش یه رابطه‌ی جدی داشتم ولی آخرش به خاطر پرورشگاهی بودنم ولم کرد

_همچین آدمی همون بهتر که ولت کرده

_دقیقا. اما خب این کارش تاثیرات بدی روم گذاشت. دیگه نتونستم به هیچ پسری اعتماد کنم و قلب بدم

عمیق نگاهش می‌کنم. چرا وقتی دستانش را می‌گیرم حس می‌کنم قلبش به نام من می‌تپد؟!

ولی این را نمی‌توانم به خودش بگویم. شاید هم من اشتباه می‌کنم و تپش قلبش فقط از هیجان است.

_یه بار گفتی به هیچ‌کس اعتماد نداری

_آره به جز خانم علوی و درسا. البته الان به شما و سامان هم اعتماد دارم

_زیستن تنها بهت سخت گذشته که اینطور بی‌اعتماد شدی؟ یا فقط به خاطر همون پسره‌ی الدنگ؟

_کلا حیات سختی داشتم. و دارم. وقتی یه دختر تنها و بی‌خانواده باشی از ساختمون خونه‌ت و همسایه‌هات گرفته تا خیابون و محل کارت پر از مشکل و خطره برات. درسته که خانم علوی بود، اما وقتایی پیش اومد که جای خالی مادر حس شد، وقتایی که پدر لازم داشتم خییییلی زیاد بود، حتی نبودن یه برادر، یا حتی یه عمو و دایی ملموس بود. نگاه مردم وقتی می‌فهمن بی‌کس و کاری و بچه بهزیستی هستی یهو بهت عوض میشه. منفی میشه. انگار خطاکاری. انگار تو گناهی انجام دادی که پدر و مادرت ولت کردن. مادرهایی که تو رو برای پسرشون نمیخوان، فقط به جرم پرورشگاهی بودن. در حالیکه مشتاقانه میرن خواستگاری یه دختر خانواده‌داری که بد تربیت شده و گند می‌زنه به زیستن پسرشون. خلاصه که درصد به‌شدت کمی از مردم درک و فهم بالا دارن و این زندگی رو برای من و امثال من به‌شدت سخت میکنه

اامان بار است که با من درد قلب می‌کند و از سختی‌های بی‌خانواده بودنش می‌گوید. قبلا فقط از قدرتش و بی‌نیاز بودنش حرف می‌زد. حس می‌کنم جدیدا مرا به خودش نزدیک‌تر حس کرده که بُعد ضعیف و آسیب‌پذیرش را دارد نشانم می‌دهد. کاری که انسان‌ها فقط در مواقع اطمینان و نزدیکی انجام می‌دهند.

_اما تو خوب از پسش براومدی

_آره، ولی خوش شانس هم بودم. اگه خانم علوی نبود پر از عقده‌ی محبت بودم. و اگه آقای اکبری نبود پر از مشکلات مالی. اونا مسیر رو برام هموار کردن

_درسته، زنده‌ باد انسان‌های مسیر هموار کن

با تبسم تائید کرده و سرش را بلند می‌کند. نور خورشید که به صورتش می‌تابد، پوست سفید و صافش برق می‌زند. هیچ دختری نمشاهده کرده‌ام که پوست به این دلربایی داشته باشد.

خاک زیر پایش را با نوک کفشش گود می‌کند و باز هم به فکر فرو رفته. اخیرا زیادی غرق افکارش است و خیلی کنجکاوم بدانم به چه می‌اندیشد.

_به چی انقدر زیاد فکر می‌کنی؟

_چیز خاصی نیست

کف دستم به جیب شلوارم می‌رود و مدتهاست که می‌خواهم چیزی به او بدهم اما فرصت نشده.

_اون جنسی که از دستم حرکت کرد و دولت ترکیه مصادره‌ش کرد، نقره بود

گردنبند نقره را از جیبم درمی‌آورم.

_وقتی بار رو چک می‌کردم این بسیار چشممو گرفت. نمی‌دونم چرا، شاید به خاطر رنگش یاد تو افتادم و برش داشتم و گذاشتم توی جیبم. و جالبه تنها چیزی که از اونهمه جنس موند فقط همینه

پروانه‌ای پر از نگین‌های آبی تیره و سبز سواروسکی است که از زنجیر قشنگی آویزان است. نگین‌هایش درست همرنگ دیدهان لی‌لاست. دو روزگار و شب سختی که با پای شکسته در دره مانده بودم این پروانه قوت دلم شده بود. پروانه را به کف دستش می‌دهم و دیدهانش و بال‌های پروانه، هموقت زیر نور آفتاب می‌درخشند.

_این فوق‌العاده‌ست… عاشقش شدم

یقه‌ی کاپشن و بلوزش را کمی باز می‌کنم‌.

_سرتو خم کن ببندمش دور گردنت، نمی‌تونم بلند شم

سرش را خم می‌کند و موهایش را جلو می‌آورد. قفل زنجیر را پشت گردنش می‌بندم. بوی ملایم عطرش با بوی شامپوی موهایش توی بینی‌ام می‌پیچد و قلبم می‌خواهد همانطور که میان بازوانم زندانی شده، بغلش کنم.

بعد از آنروزگار که پوست نرم سینه و شکمش را روی تنم حس کردم، دیگر کف دستم به او نخورده. آنروزگار به‌شدت میل داشتمش و بعد، از او دور ماندم تا مبادا کنترلم را از کف دست داده و خبطی بکنم. به قول زلیحا من و لی‌لا مثل باروت و آتش هستیم.

کف دست‌هایم را از دورش می‌کشم و عقب می‌رود. پروانه‌ی آبی تیره روی پوست سفید مرمرش قشنگتر شده.

_چقدر دلنشین شد دور گردنت

The post رمان دچار پارت ۲۰ appeared first on رمان دونی.