رمان دچار پارت ۱۹

سامان قرار است یک ماه بعد پیش پدر و مادرش برود و به سرعت کارهایش را انجام می‌دهد. از اینکه در شرکت نخواهد بود دلم می‌گیرد اما مادرش با حضور او قدرت بیشتری برای جنگیدن خواهد داشت و برایشان دعا می‌کنم.

در حالیکه ماگ طوسی صورتی‌ام را در دست می‌فشارم و گرما و بوی خوش نسکافه برای به‌سرعت‌تر خوردنش ترغیبم می‌کند، عماد را می‌بینم. از صبح امروزگار آن خونسردیِ همیشگی را ندارد و مضطرب است.

مدام به بالکن رفته و با تلفن حرف می‌زند. سامان کنار میز بهناز ایستاده و در حالیکه یک دنیا کاغذ مقابلش ریخته، عماد را زیر نظر دارد. سنگینی نگاهِ مرا که حس می‌کند نزدیکم می‌آید. می‌گویم

_مشکلی پیش اومده که اینطور ناآرومه؟

پوزخندی می‌زند و می‌گوید

_بخاطر هورمونهاشه

متعجب می‌گویم

_یعنی چی؟

می‌خندد و من خجالت می‌کشم. سرزنش‌گر می‌گویم

_کاش یکم حیا داشتی. در ضمن سخت در اشتباهی، به تازگی داشته

با نگاه‌های گشاد نگاهم کرده پقی زیر خنده می‌زند و می‌گوید

_تو از کجا می‌دونی؟

غمگین می‌گویم

_توی سنندج

_آها اون دختر روس رو میگی؟

_می‌بینم که برات تعریف کرده

_نه عماد با اون دختر نخوابیده. باهاش حرکت کرده زیرا حس کرده اون یارو داره شک می‌کنه به اینکه تو خواهرشی. راهی شده تو اتاق اما کف دست هم نزده به دختره

با چشم‌های گرد شده نگاهش می‌کنم و می‌گویم

_واقعا؟

عمیق نگاهم می‌کند و می‌گوید

_بله واقعا. ستاره‌های چشماتو جمع کن، ریخت

شادی و ذوقم را متوجه شده. سریع نگاه‌هایم را به زمین می‌دوزم و می‌خندد.

از خجالت به اتاق می‌روم. عماد دارد تلفنی حرف می‌زند. قلبم می‌خواهد مثل خجسته بغلش کنم و بگویم عاشقتم که با اون دختره‌ی لعبت نخوابیدی. عاشقتم که اینقدر مردی و هیز و لاشی نیستی. خدایی هیچ مردی از آن دختر بلوری و عروسک نمی‌گذشت.

اگر برگردد و مرا ببیند، درست شامگاهیه ایموجی نگاه دلی هستم. ولی انگار از چیزی خشمگین است و حواسش به من نیست.

_بیان کردم که ناصر رو بفرست، اضافه کردم که حمید از پس این کار برنمیاد

با دیدن من تماس را قطع می‌کند و پشت به من مقابل پنجره می‌ایستد.

_اگه مزاحمم برم بیرون

کلافه کف دستی به گردنش می‌کشد و بدون حرف از اتاق بیرون می‌رود. بعد از آن، دو روز خبری از عماد نیست و سامان می‌گوید راهی شده سفر. از اینکه اینطور به‌یک‌بارهی و بی‌خبر گذاشته رفته هم دلواپس می‌شوم هم قلبم می‌شکند. حتی خداحافظی هم نکرد. مرا هم با خودش نبرد. البته خودم گفته بودم که با او به سفر نخواهم رفت. خودم کردم که لعنت بر خودم باد.

نکند باز هم برای رد کردن جنس قاچاق راهی شده و خدای نکرده باز هم درگیری‌ رخ دهد و اتفاقی برایش بیفتد. سولین هم بی‌حوصله است و چند بار دیده‌ام که به عماد زنگ زده و حالش را جویا شده. بیان کرده بسیار گرفتار است و دِر و دِر زنگ نزند. بداخلاق لعنتی. ولی همینکه می‌دانم زنده است و جواب می‌دهد نفس راحتی می‌کشم.

دو روز بعد عماد دیگر به تلفن‌ها جواب نمی‌دهد و من و سولین مثل مرغ سرکنده در تکاپو هستیم. بالاخره سامان بعد از تماس با پنج شش نفر، کسی را پیدا می‌کند که از او خبر دارد. می‌گوید دو روزگار پیش راهی شده‌اند کوه و همه برگشته‌اند به‌ جز عماد. سامان کف دستش را به سرش می‌گذارد و از حالت صورتش می‌ترسم.

_چی شده سولین؟

_گم شده

گریه‌ام می‌گیرد.

_ینی چی گم شده؟ تنها بوده؟ هژار پیشش نبوده؟

_نه، هژار فقط کردستانه

_کجا گم شده؟ شاید کف دستگیر شده، ها؟

_حرکت کرده وان

_وان دیگه کجاست؟

_یه شهر مرزی ترکیه. باید برم دنبالش

چشم‌هایم پر از اشک شده.

_منم ببر تو رو خدا

سولین غمگین تبسم می‌زد و دستش را دور شانه‌ام حلقه می‌کند. دیگر فهمیده که عماد را دوست دارم. نتوانستم پریشانی‌ام را مخفی کنم.

_می‌برمت

هول‌زده ساکی آماده می‌کنم و با اامان پرواز به وان می‌رویم. شهر کوچک اما شلوغی است و ایرانی‌ها انگار بیشتر از مردم محلی در کوچه و خیابان دیده می‌شوند.

مردی که با یک سواری دنبالمان آمده ترک است، به اسم اورهان. شکسته بسته فارسی حرف می‌زند و نصف حرف‌هایش را نمی‌فهمیم. ما را به روستایی که فاصله کمی از شهر دارد می‌برد و در جاده به کوه‌ها و تپه‌های اطراف نگاه می‌کنم. یعنی عماد کجای این سرزمینِ غریب است؟

کمی بعد مقابل خانه‌ای روستایی توقف می‌کند. مرغ‌ها و اردک‌ها در اطراف می‌گردند و کمی شبیه روستاهای شمال خودمان است. مردی که تلفنی با سولین حرف زده به استقبالمان می‌آید. مرد کچل قد کشیدهی که خوشامگاهختانه ایرانی است.

زنی میانسال با لباس محلی روستایی وسایل در کف دست از کنارمان می‌گذرد و اورهان به او حرف‌هایی می‌زند که فقط “عماد بِی” اش را می‌فهمم. نگاه‌های زن ناراحت می‌شود و او هم انگار صاحب دل مرا دوست دارد. کیست که او را دوست نداشته باشد! بغض لعنتی را به سختی قورت می‌دهم و با تعارف آن مرد که حمید نام دارد وارد خونه می‌شویم. خونه‌ی روستایی دو طبقه‌ای است و اورهان صاحب منزل می‌گوید که بالا اتاق عماد است. دلم بی‌تاب می‌شود که بالا حرکت کرده و رختخواب و وسایلش را بغل کنم، ولی بغض کرده سر جایم می‌نشینم.

سولین مرد را سوال پیچ کرده و او توضیح می‌دهد که برای تحویل کامیون در مرز بوده‌اند که خبر می‌آید کامیون لو رفته و نمی‌تواند جلو بیاید. عماد می‌آید و جنس را به وسیله‌ی کولبرها تا مرز می‌آورد اما در کوه مامورها ریخته و هر کسی جایی فرار می‌کند و بعد از آن کسی عماد را نمشاهده کرده است. از غمگینی لب‌هایم را می‌جوم و ناخن‌هایم را کف کف دستم فرو می‌کنم که با این حرکت یاد عماد می‌افتم و قلبم آتش می‌گیرد. اگر مرده باشد چه؟ اگر حیوانی به او حمله کرده باشد، یا میان برف‌ها یخ زده باشد چه؟ زمستان است و وان منطقه‌ی خیلی سردی‌ است. صورتم را میان شالم مخفی می‌کنم تا اشکهایم را نبینند. ولی آن زن نگاهش به من است و مهربان و افسرده چیزهایی به ترکی می‌گوید که نمی‌فهمم. سعی می‌کنم تبسمی به مهربانی‌اش بزنم و قد بلند می‌شود شیرینی‌ای می‌آورد و می‌گوید

_Çatal tatlısı.Yeni yaptım, buyrun

زبانش را نمی‌فهمم و حمید آقا می‌گوید

_چاتال تاتلیسی از شیرینی‌های محلی وانه، میگه تازه درست کرده و بخورین

به خاطر زحمتی که کشیده یکی برمی‌دارم. مزه‌ی بامیه می‌دهد. کمی می‌خورم اما بغضی که گلویم را گراهی شده اجازه‌ی بیشتر خوردن نمی‌دهد.

_بگید عماد که پیدا بشه همشو می‌خورم

رو به زن که با اشتیاق مرا نگاه می‌کند می‌گوید

_Emad bey bulunsun bol bol yicem diyor

زن از ته دل انشااللهی می‌گوید و من رو به سولین می‌گویم

_نمیریم دنبالش؟

_یه اکیپ راهی شدن، منتظریم منطقه‌هایی رو که نگشتن خبر بدن

کمی بعد پسر جوانی دم در می‌آید و حمید سراسیمه سامان را آوا می‌زند.

_یه چوپان اومده میگه توی دره چیزی دیده که فکر می‌کنه آدمه

سولین یا خدایی می‌گوید و سمت حیاط می‌دود. دنبالش می‌دوم و داد می‌زنم

_صبر کن منم بیام سامان

در حالیکه کاپشن و شال و کلاهش را می‌پوشد می‌گوید

_تو بمون، منطقه‌ش سخته

سمت ماشین اورهان می‌دوند و گریان همانجا روی ایوان می‌نشینم. زن صاحبخانه کف دستانش را به آسمان قد بلند کرده و دعا می‌کند. مرا که می‌بیند چیزهایی می‌گوید و بلندم می‌کند و داخل خونه می‌برد. اگر در دره افتاده باشد امکان زنده بودنش چقدر است؟ دعا می‌کنم دره‌ای که می‌گویند، عمیق نباشد و زنده و سالم برگردد.

سه ساعتی طول می‌کشد تا برگردند و دیدههایم از گریه باز نمی‌شود. دعا می‌کنم نمیرد. حتی به کارهای خلافش هم دیگر گیر نخواهم داد.

در آهنی منزل‌ی روستایی که باز می‌شود به حیاط می‌دوم. اول سامان وارد می‌شود و قد بلند به من می‌گوید

_زنده‌س نترس

پشت سرش چند نفر عماد را روی چیزی مثل برانکارد می‌آورند. از پله‌ها پایین می‌دوم و از دیدن صورت کبود عماد شوکه می‌شوم. بدنش را با چند پتو پوشانده‌اند و دارد می‌لرزد.

انگار انتظار متوجه شدن مرا نداشته، خیره نگاهم می‌کند و داخل منزل می‌برندش. حمید به زن که مشغول گذاشتن چند بالش روی زمین است می‌گوید

_Zeliha çorba getir çabuk

(زلیحا سوپ بیار سریع)

عماد را روی زمین می‌گذارند و فریاد خفیفی از درد می‌کشد. پتوها را از رویش برمی‌دارند. لباس‌هایش پاره پوره است و بعضی قسمت‌های کاپشنش انگار یخ زده. سولین تاکید می‌کند به پایش کف دست نزنید و کاپشن او و بعد کاپشن و شال و کلاه خودش را درمی‌آورد و رو به حمید آقا می‌‌گوید

_باید زود ببریم با آب گرم بشوریمش، کبود شده از سرما

و رو به عماد می‌گوید

_عماد گرگ کش. سگ‌جونی، هر کی بود تا حالا مرده بود

تعریف می‌کند که نزدیک عماد دو لاشه‌ی گرگ بوده که به او حمله کرده‌اند و او با اسلحه هر دو را کشته. سامان همیشه می‌بیان کرد عماد به‌شدت زرنگ است و با این اتفاق به این حرفش ایمان آوردم.

بریده بریده می‌گوید

_شانس آوردم… دو تا بودن… گلوله بیشتری نداشتم

زن که حالا فهمیده‌ام اسمش زِلیحاست سوپ قرمزی که شبیه سوپ‌های ما نیست و می‌گوید عماد دوستش دارد و اسمش ویریک چورباسی است، آورده و کاسه را کف دست من می‌دهد. داخلش چیزهایی مثل گوشت و عدس می‌بینم. کنار عماد می‌نشینم.

_خدا رو شکر که صحیح و سالمین

کف دستش را روی جیب شلوار پاره‌اش فشار می‌دهد و انگار می‌خواهد از بودن چیزی آنجا مطمئن شود. قاشقی سوپ توی دهانش می‌ریزم. دیدهانش را بسته و با ولع قورت می‌دهد. با قاشق سوم انگار جان می‌گیرد و نگاهم کرده و ضعیف می‌گوید

_بازم اومدی فضولی کنی تو کارام؟ مگه قرار نبود دیگه نیای؟

لبخند بدجنسی روی لب‌های خشکِ ترک خورده و کبودش نشانده و از اینکه در این حال هم نیش زبان می‌زند حرص می‌خورم و حقش است که تلافی کنم. بوی خون کهنه و کثیفی می‌دهد و می‌گویم

_زود بخورین کشیده شم برم، بوی گند می‌دین

طوری می‌خندد که زخم خشک شده‌ی کنار لبش جر می‌خورد و خون می‌آید. کف دستمالی روی زخمش فشار می‌دهم و می‌گوید

_یاد عمه‌م افتادم، همیشگی اینو می‌اضافه کرد

من هم خنده‌ام می‌گیرد و زلیحا کنارمان وارد شده می‌گوید

_Çok ağladı karın, çok

(زنت بسیار اشک ریخت، بسیار)

نمی‌فهمم چه می‌گوید اما عماد می‌گوید

_Zeliş bu çirkin karım değil

(زلیش این زشت زنم نیست)

زن متعجب نگاهم می‌کند و می‌گویم

_چی اضافه کردین بهش که تعجب کرد؟

_انقدر اشک ریختی برام که در ذهنش گذرانده زنمی

خجالت‌زده نگاه از او می‌دزدم و به سامان می‌گویم

_یکم خورد، ببریدش حموم

سامان خاری از لای موهای عماد برداشته می‌گوید

_همه جات زخمه مردک، چجوری بشورمت؟ سلطانِ بلا و حادثه

_مثل مرده‌شور که مرده می‌شوره

زیر لب دور از جونی زمزمه می‌کنم و با حمید سمت حمام می‌برندش. زلیحا با تبسم و قلبسوزی به من می‌گوید

_Gözün aydın, sevdiğin geldi

(چشمت روشن، قلبدارت اومد)

این جمله‌اش را می‌فهمم، کلماتش شامگاهیه ترکی ایرانی است. کف دستم را تکان می‌دهم و می‌گویم

_Yok, sevmek yok

(نه، دلبسته شدن نه)

شکسته بسته اینکه اظهار کرده دوستش داری را انکار می‌کنم و او زن زیرکی است و می‌خندد. اشاره می‌کند دنبالش بروم. به طبقه بالا حرکت کرده و در اتاق، تختی را که برای عماد است و ساکش هم در آن اتاق است، مرتب می‌کنیم. یک ساعت بعد سولین در حالیکه عرق از سر و رویش می‌ریزد از حمام بیرون می‌آید و آزرده می‌گوید

_داغونه، پاشم شکسته انگار، باید ببریمش بیمارستان

از اینکه اینقدر بلا سرش رسیده و درد دارد غمگین گوشه‌ای کز می‌کنم. بعد از اینکه لباس‌های تمیز تنش می‌کنند و کاسه‌ای دیگر سوپ می‌خورد، با حمید و اورهان و یک پسر جوان روی برانکارد چوبی به بیمارستان می‌بریمش.

عکس می‌گیرند، خوشامگاهختانه پا نشکسته. ترک خورده و عمل لازم نیست. شامگاه است که به منزل برمی‌گردیم. قبول نکرده بستری شود. در اثر آمپول‌ها و مسکن‌ها و سرم‌هایی که زده‌اند عمیق می‌خوابد.

******

« زخم‌هایم را بپوشان »

صبحانه می‌خوریم که سامان پایین می‌آید و رو به من می‌گوید

_لی‌لا صبحانه‌ت رو که خوردی برو پیش عماد. صبحانه‌شو دادم. من باید برم کافی‌نت توی شهر چند تا کار اینترنتی دارم

از دیشامگاه نمتوجه شده‌امش و دلم برایش تنگ شده. از خدا خواسته باشه‌ای اضافه کرده و بعد از صبحانه بالا می‌روم.

با بالاتنه‌ی لخت به تاج تخت تکیه داده و فقط یک شلوارک سیاه به تن دارد. در این دو روزی که در دره گرسنه مانده کمی لاغر شده و عضله‌های خوش‌فرمش انگار مشخص‌تر از قبل است. پای چپش توی گچ، و بدنش پر از زخم و کبودی و پانسمان‌هایی است که روی زخم‌های عمیقش بسته‌اند.

به سمتش قدم برمی‌دارم و صوتی پایم را که می‌شنود سر برگردانده نگاهم می‌کند. کف دست‌ها و بند انگشتانش به شدت زخمی است. برای دستگیر نشدن، از تپه پایین پریده و روی سنگ‌ها و خارها تا ته دره غلت خورده.

کنار تختش می‌ایستم. سولین ریشش را سه‌تیغ تراشیده و حتما سر و صورتش را بسته بوده که تنها جای سالمش صورتش است.

_تمیز شدین، دیگه بوی گند نمیدین

می‌خندد و دیده‌هایم را که هنوز پف دارد، نگاه می‌کند و با شیطنت می‌گوید

_اگه می‌مردم غمگین می‌شدی که اینقدر ضجه زدی؟

_آقای شاکریان گرگ کش هیچوقت نمی‌میره

می‌خندد ولی درد دارد و دیده‌هایش بی‌رمق است. دستم را با کف دست استخوانی و زخمی‌اش می‌گیرد، روی دلش می‌فشارد و زمزمه می‌کند

_تسکینم میدی؟

دست خودم نیست که پرمهر نگاهش می‌کنم و می‌گویم

_اوهوم

کف کف دستانم را ملایم روی کبودی‌ها و زخم‌هایش می‌گذارم. دستش را پشت کمرم حلقه می‌کند و زمزمه‌وار می‌گوید

_این‌بار نوازش جواب نمیده. بیا روی تنم. زخمامو بپوشون

The post رمان دچار پارت ۱۹ appeared first on رمان دونی.