رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۳

من قلبم نمیخواست آدمای توی گذشته مون زیستن خوب الانمون رو بهم بریزن واسه همین زل زدم تو نگاههاش و گفتم:

-سند رو بهش بده!

-نمیدم عزیزم! خودشو جر بده هم نمیدم.
بدم که بفروشه و بده دوست پسرش ؟
نه…محاله از من چیزی به اون بماسه!
مهریه اش رو تمام و کمال دادم.همون از سرش ریاده.
چیز بیشتری قرار نیست از من بهش برسه!

افسرده بیان کردم:

-احساس خوبی ندارم از اینکه به تو زنگ بزنه! یا هی بهت پیام بده!
این موضوع واسش میشه یه بهونه..

شونه بالا انداخت و بیان کرد:

-برای من مهم نیست.
من اهمیت نمیدم تو هم نده!هیچ کاری نمیتونه بکنه جز زنگ زدن…
منم اگه گوشیم‌زنگ بخوره نه از خودم کم‌میشه نه از تلفن همراهم…تو هم تو فکرش نباش خب ؟

چراکه بهم خیره شد و منتظر جواب موند نگاههام رو بازو بسته کردم و جواب دادم:

-باشه…

نورهان تاتی تاتی کنان اومد سمت نیما و باز اونو سرگرم خودش کرد.
نیما کف دستهاش رو ازهم باز کرد و اضافه کرد:

-بدو بدو…بدو بیا بغل…

نفس عمیقی کشیدم و دیگه در این مورد حرف نزدم…

* مهرداد*

سیگار توی کف دستم رو پرت کردم روی زمین و کفشمو روش فشار دادم.
سه ساعت زل زدن به نمای اون خونه کافی بود!
دود سیگارو فوت کردم بیرون و قدم زنان سمت خونه ای که یه کوچولو باهاش فاصله داشتم راهی شدم.

این آخرین روز از این سفر چند روزگاره بود.
بعدش باید برمیگشتم تهران و فکر اینکه دیگه بهارو نبینم منو بهم می ریخت.
بله حاضر بودم تمام بدخلقی هاش رو تحمل کنم اما فقط کنارش باشم و دست کم صورتش رو تماشا کنم.
اون صورتی که به‌شدت سعی کردم به خودم بفهمونم یه رخ معماماه اما نشد چراکه نبود!
واسه من نبود!
میتونستم بجای اون نوشین اونو داشته باشم.
بچه ی من میتونست از بهار متولد بشه ولی …

تلفنم تو مسیر زنگ خورد.
بیرونش آوردم و چراکه فهمیدم نوشینه از اونجایی که بعدا حال و حوصله گیر دادنهاش رو نداشتم تماس رو وصل کردج و گوشی رو کنارگوشم نگه داشتم و بسیار سرد بیان کردم:

“چیه نوشین !؟ بیرون هم که میرم ول کن نمیشی ؟”

کلافه سؤال کرد:

“کجایی تو !؟ هااان !؟ پاشو بیا خونه وسایلتو جمع کن صبح باید بریم…
امشب خونه خواهرم دعوتیم.
منم یکی دو ساعت دیگه باید برم بیرون پیش دوستم
اصلا من نمیدونم تو از کی تاحالا رفیق شیرازی پیدا کردی که هی فرت و فرت میری بیرون دیدنشون”

عصبی غریدم:

“کم چرت و پرت بگو…دیگه هم زنگ نزن و منو چک نکن”

” یکساعت دیگه خونه نبودی پا پیشم میام تو شهر دنبالت”

اینو گفت و قبل از اینکه من بهش بتوپم تماس رو قطع کرد…

علاقه ای به شیراز اومدن نداشتم اما از وقتی اتفاقی بهار رو دیدم دیگه دلم نیومد از این شهر که توش هیشکی رو نداشتم قلب بکنم!

طعم لبای اون دختر هنوز که هنوزه زیر زبونم بود.
گاهی حتی شامگاهها خواب بدنش رو میمشاهده کردم.
خواب اون بدن کشیده و خوش موزون!
اون قوسهای شگفت انگیز و اون برجستگی هایی دلبرانه!
اگه نوشین توی زیستنم نبود بهار میشد مال من نه اون مرتیکه!
تلفن هممسیرم رو تو جیبم شلوارم فرو بردم و به سمت خونه اش راهی شدم.
بی تعلل زنگ در رو فشردم و منتظر موندم صوتی دلنشینش رو بشنوم.
چنددقیقه بعد بالاخره به اون چیزی که چند ساعتی هوسش رو کرده بودم رسیدم.
یعنی شنیدن آواش:

“بله ؟ بفرمایید…”

نفس عمیقی کشیدم و جواب دادم:

“بهار…اومدم قبل حرکت کردن ببینمت”

تا اینو اضافه کردم دیگه صوتش رو نشنیدم.
میدونستم احتمالا چقدر اون لحظه از کف دستم عصبانی شده اما باور نمیکردم واقعا ازم متنفر شده باش.
آخه من همونی بودم که هرشامگاه قبل خواب انتظار اومدنم به اتاقش رو میکشید.
همونی که باهاش پنهونی شهر رو قدم میزد…
همونی که جادهاش کوه میحرکت کرد…
همونی که باهاش درد و قلب میکرد…
من اون موقع هم زن داشتم پس چرا اون وقت ازم متنفر نبود !؟

مجدداً زنگ رو فشردم .
جواب ندادم.
اینکارو اونقدر تکرار کردم تا بالاخره جواب داد ولی با عصبانیت:

“تو چرا کف دست از سر من برنمیداری؟ یعنی چی که تعقیبم میکنی و میای اینجا؟ تو چرا حالیت نمیشه مم دیگه اون بهار سابق نیستم…
بابا لعنتی من ازدواج کردم.
شوهر دارم…بچه دارم…
هرچی بین من و تو بوده تموم شده مهرداد…تورو خدا کف دست از سرم بردار.
خواهش میکنم…”

وسط گله ها و خواهش هاش گفنم:

“من فقط میخوام واسه بار آخر ببینمت همین…”

عاجز بود از شنیدن این حرفم!
خسته و کلافه و رنجور و عصبی اظهار کرد:

“واسه بار آخر واسه بار آخر…
بس کن دیگه!
به حال تو چه فرقی داره؟
تو داری به طرز مسخره ای حال منو بد میکنی مهرداد!
این سماجتهات قبلا حاصلش شد اون اتفاق حالا هم انگار دلت میخواد عمدا به من آسیب بزنی”

کف یکی از کف دستهامو به دیوار تکیه دادم و گفتم:

“من هیچوقت همچین چیزی واسه تو نمیخوام بهار”

نفس عمیقی کشید و گفت:

“پس برو چراکه اصلا نمیخوام همسرم اینجا ببینت…لطفا”

جویا شدم:

“یعنس نمیخوای منو ببینی؟”

خیلی محکم جواب داد:

“نهههه…نمیخوام….هیچ قلبیلی نمیبینم که اینکارو انجام بدم”

سعی کردم منصرفش کنم و از خونه بکشمش بیرون تا واقعا واسه آخرین بار ببینمش ولی اون گوشی رو گذاشت و دیگه فرصت صحبت کردن باهاش رو پیدا نکردم.
اما واقعا این آخرین بار بود.
آخرین روزگار…
نفسم رو آه مانند بیرون فرستادم و چرخیدم که خیلی به‌یک‌بارهی شخصی رو پشت سر خودم متوجه شدم.
یه زن جوون که پشت سرم ایستاده بود و خیره شده بود به صورتم.

کنج لبش رو داد بالا و اضافه کرد:

-شما آشنای بهارجونی !؟

نمیمیل داشتم واسه بهار مشکلی پیش بیاد که بیشتر از این ازم عصبانی بمونه.
هنوز بهش حس خوبی داشتم و احساس عجببی بهم میگفت اون دست نیافتنی نیست!
هست!
اتفاقا دست یافتنی هست.
اصلا کی میتونه فردای خودش رو پیش بینی کنه؟
کی قراره با قاطعیت بگه من تا همواره کنار نوشینم و بهار تا همیشه کنار این مردی که احتمالا به اجبار باهاش ازدواج کرده !؟ کی؟
من به آینده خوشامگاهین بودم ولی علی الحساب باید این دختر فضول رو کف دست به سرش میکردم واسه همین اظهار کردم:

-بله!

سرش رو به آرومی جنبوند و بیان کرد:

-که اینطور!ولی من خودمم از دوستای بهار جونم چطور تا حالا شمارو نمتوجه شدم!؟

دختره ی فضول وراج کم کم داشت می حرکت کردم رو مخم.
جدی و عبوس تماشاش کردم و بعد هم اظهار کردم:

-من شوهر دخترخاله اشم و خونه ام اینجا نیست…تهرون میشینم احتمالا واسه همین کم مارو متوجه شدی!

تبسمی آشکار روی صورت مرموز خودش نشوند و بیان کرد:

-آهان! پس شما شهر دخترخاله اش هستین و اومدین بهش سر بزنین… درسته درسته!

مکث کرد.کف دستشو به سمتم دراز کرد و اظهار کرد:

-بسیار خرسندم از آشنایی باشماااا

یه نگاه به صورت و یه نگاه به دستش انداختم.
اما من اصلا این زن به دلم نقرار گرفته بود و ابدا از دیدنش مسرور نبودم واسه همین بدون اینکه کف دستشو فشار بدم فقط آهسته اظهار کردم:

-همچنین…

و بعد هم از کنارش رد شدم و به سمت ماشینم که اونور خیابون پارک بود حرکت کردم…

*رویا*

رو پاشنه پا چرخیدم و نگاهمو دوختم به مردی که حالا سوار ماشینش شده بود.
پوزخندی زدم و با بالا آوردن گوشیم ضبط آوا رو متوقف کردم.
همه چیز این ارتباط و خویشاوندی وقتی میتونست عادی باشه که من اون حرفهایی که بینشون رو گوش داده بودم رو فاکتور بگیرم.
پس بین این دوتا ارتباطی بوده.
یه ارتباط غیر مشروع و خاص و مخفی…
و چرا من حس میکنم اینکه تو همچین زمانی اینجا اومده بودم اصلا اتفاقی نیست و اسمش یه خوش شانسی بزرگ هست؟
من ازش عکس گحرکت کرده بودم و حرفهاش رو ضبط کرده بودم چرا نشه به واسطه ی همینها انتقاممو نگیرم و حتی کاری نکنم هرچیزی که داشتم و نیما ازم گرفته بود رو بار دیگر پس نگیرم !؟

فورا به خودم اومدم و دویدم سمت ماشینم.
درو وا کردم و پشت فرمون جای گرفتم و ماشین پسره رو تعقیب کردم.
تو طول مسیر همش به این فکر میکردم چطوری باید با این چندتا مدرک کارایی که میخوام رو انجام بدم !؟
چطوری میتونم هم حرکت کرداراشون رو تلافی کنم و هم دارایی هامو پس بگیرم!!!

اونقدر دنبالش حرکت کردم تا بالاخره رو به روی یه خونه ماشینش رو متوقف کرد.
پیاده که شد
با فاصله ماشینم رو یه جا زیر سایه درختها پارک کردم و از ماشین پیاده شدم.
باید میمتوجه شدم اینجا خونه ی کیه!
پشت ماشینم پناه گرفتم و تماشاش کردم.
زنگ در خونه رو که زد چنددقیقه بعد یه زن درحالی که کف دست یه بچه کوچیک رو گراهی شده بود درو براش باز کرد اما از همون لحظه هم شروع کرد با پسره جرو بحث کردن.
صوتشو میگوش دادم که بهش میگفت:

“یعنی چی که هی میپیچراکهی و میری بیرون؟ اصلا معلوم هست کجا بودی؟”

اون مرد خم شد.پسرش رو بغل کرد و بعد هم حین داخل راهی شدن خطاب به زنش بیان کرد:

“بیخیال نوشین…اینجا هم نمیخوای دست از حرکت کردارات برداری؟”

پوزخندی زدم و پچ پچ کنان اضافه کردم:

“اوممم…پس زنتو میپیچونی میری پیش بهارجون!
دارم برات بهار جون…واسه تو هم دارم آقا نیما ی عاشق پیشه..بشینین و تماشا کنین”

The post رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۳ appeared first on رمان دونی.