رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۲

تو فرصتی که نیما حموم بود اول یه سری به نورهان زدم و بعدهم چون مَشت خواب بود برگشتم تو آشپزخونه که میز ناهار رو بچینم.
بشقابها، ظرف سالاد و ترشی و هر چیزی که آماده کرده بودم رو روی میز چیدم و میل داشتم در قابلمه رو بردارم که حس کردم گوشی نیما باز داره ویبره میخوره.
سعی کردم نسبت به چیزی که دوست نداشت درموردش توضیح بده و یا من حتی در موردش کنجکاوی به خرج بدم حساس بشم ولی به گمان اینکه شاید کس دیگه ای باشه که اینهمه زنگ پشت زنگ میزنه از آشپزخونه حرکت کردم بیرون و خودمو به میز کنار کاناپه رسوندم.
به صورت وارونه گذاشته بودش رو میز.
برداشتمش و بهش نگاه کردم.
شماره ناشناس بود پس احتمال دادم همونی باشه که در موردش میگفت.
تماس قطع شد.
شونه بالا انداختم و میل داشتم گوشی رو بزارم رو میز که همون موقع یه پیام از طرف همون شماره اومد و من تو قسمت نوتیف خوندمش:

“هه از زنت میترسی جوابمو نمیدی ؟ میخوام ببنیمت یه قرار بزار خودت مشخص کن که….”

مابقی پیامی که حالا حدس میزدم از طرف رویاست رو نشد که بخونم زیرا پیام باید باز میشد.
رمز موبایل نیما تاریخ تولد نورهان بود پس میتونستم پیام رو بخونم اما….
اما نمیمیل داشتم اینکارو بکنم!
نمیمیل داشتم فکر کنه چِکِش کردم.
این کار به خودمم حس خوبی نمیداد.
موبایل زو روی میز گذاستم و با دپرس ترین حالت ممکن برگشتم تو آشپزخونه و زیر لب زمزمه کردم:

“تو یکی دیگه چرا بیخیال نمیشی….اه…تو که خودت زندگی با نیما رو نخواستی….”

سرم روی میز بود و چشمهام بسته.
نمیدونستم برای خودم دلخور باشم که گذاشته ام لنگشو دراز کرده بود وسط زیستن جمشاهده کردم یا از نیمایی دلخور باشم که همچنان با زن سابقش گفت و گو و تماس داشت!
تازه داشت همچی خوب پیش میرفت.
تلزه داشت حیات اون روی خوشش رو بهمون نشون میداد آخه چرا اینطوری شد؟!

-بهار…

صدای نیما باعث شد دیدههام رو باز کنم و سرم رو از روی میز بردارم.
انگشتهاش رو لا به لای موهای سشوار کشیده اش عقب و جلو کرد و بعد صندلی رو عقب کشید و روش نشست و جویا شد:

-خوابیده بودی؟

-نه…بیدارم!

تبسم رو و گفت:

-پس پاشو غذا بکش!

نفس عمیقی کشیدم و از جا کشیده شدم.
یه چیزایی به ذهنم خطور کرده بودن که اصلا مثبت نبودن.
چه طوری بگم!
واهمه ی بدی سراغم اومده بود.
حس میکردم نیما وقتی بفهمه من تو گذشته چیکار کردم ولم میکنه و نورهانو ازم میگیره و برمیگرده سراغ رویا…
به هر حال همه میدونستن که اون در گذشته دیوانه وار خاطر رویا رو میتمایل داشت.
کف دستکم خودم اینو میدونستم!

تو سکوت مشغول خوردن بودیم.
من کاملا بی اشتها ولی اون با لذت غذا میخورد.
همیشگی از کف دستپختم تمجید میکرد و هیچوقت فراموش نمیکرد اینکارو نکنه مثل اون لحظه که باز با تحسین و قدردانی گفت:

-بهار من دسپخت هیشکی رو به تو ترجیح نمیدم!

به صورت شاداباش نگاهی کوتاه انداختم.
یکی از رفتارای خوب نیما همین بود که فکر کنم هر زنی میپسنیدید همچین ویژگی ای رو.
آرام اظهار کردم:

-حتی رستورانای مورد علاقه ات ؟

با اطمینان جواب داد:

-حتی اونا….هیشکی غذاهاش به خوشمزگی تو نیست!
حتی مامان….

فقط تونستم یه لبخند بزنم و بگم:

-نوش جونت…

اخه سرحال نبودم.چرا رویا باید شماره نیمارو داشته باشه؟
جرا بخوان همدیگرو ببینن!؟
چرا چرا چرا…
این چرا ها راحتم نمیذاشتن و از یه جایی به بعد دیگه نتونستم دهنمو بسته نگه دارم…

سرمو بالا گحرکت کردم.
خیره شدم به نیمایی که با اشتها غذا میخورد.
قلب دل کردن و یکی بدو کردن باخودم رو کنار گذاشتم و بسیار بی مقدمه سؤال کردم:

-نیما چرا رویا هنوزم بهت زنگ میزنه !؟

تا اینو جویا شدم دیگه به غذا خوردنش ادامه نداد.
اصلا شامگاهسه کسی بود که هرچی کشیده پریده. یه راست هم حرکت کرد سراغ این سوال که:

-حرکت کردی سراغ گوشیم !؟

نمیمیل داشتم فکر کنه چِکش کردم واسه همین خیره به اون که حالا صورتش کمی درهم شده بود جواب دادم:

-نه! بسیار زنگ خورد اظهار کردم شاید کسی کار واجب داشته باشه واسه همین نگاه انداختم.
زنگ خورد قطع شد بعدش پیام اومد…

عصبی جویا شد:

-اما نباید میخوندی درسته؟

بسیار به‌سرعت اظهار کردم:

-من نخوندمش نیما…

قاشق و چنگال توی کف دستش رو رها کرد و با اینکه چنددقیقه پیش با لذت از غذا تعریف میکرد اما بیخیال خوردنش شد و اضافه کرد:

-اما خوندی…

مکث کرد و شمرده شمرده ادامه داد:

-اما…تو…خوندی!

از من بیخود و بیجهت قلبخور بود.
اون بود که دروغ و پنهون کاری کرد.
اون بود که حقیقت رو پنهون کرد حالا داشت منو شماتت میکرد.
نفس عمیقی کشیدم و اظهار کردم:

-من کار اشتباهی نکردم.

عصبی اظهار کرد:

-تو موبایل منو چک کردی این کار اشتباهی نیست !؟

کف دستهامو از روی میز برداشتم و بیان کردم:

-من اینکارو نکردم نیما.

صوتشو برد بالا و جویا شد:

-اگه نکردی پس از کجا فهمیدی که اونه !؟

سکوت کردم.
واسه این حرفها جوابی نداشتم.نیما یه جوری حرف میزد انگار مقصر منم.
لبهامو با استرس روی هم مالیدم و بعد بیان کردم:

-تو هم به من دروغ اظهار کردی….بیان کردی همکارته.اما نبود…رویا بود.
این کار تو بدتر نیست…

عصبی تر از قبل بیان کرد:

-من حقیقتو نبیان کردم چراکه نمیخواستم ذهنت مشغول اون آدم بی اهمیت بشه…

انگشتهامو عصبی وار توی هم قفل کردم و سؤال کردم:

-رویا چرا میخواد تورو ببینه؟

نفسش رو با حرص بیرون فرستاد و بدون اینکه چیزی بگه از روی صنقلبی قد بلند شد و بعدهم از آشپزخونه راهی شد بیرون…

میز رو که جمع کردم و ظرفهارو که شستم از اشپزخونه حرکت کردم بیرون و خودمو به اتاق رسوندم.
درو به آرومی کنار زدم و به اندازه ی یه درز بازش کردم.
نورهان بیدار شده بود و نیما با اون سرگرم بود.
یه نفس عمیق کشیدم و بعد هم درو کامل بازکردم و راهی شدم داخل پیششون.
بهم نگاه نکرد.
نمیمیل داشتم همچین مسائلی مارو از هم دور و سرد کنه.
کنارش نشستم و میل داشتم حرف بزنم که به بهانه ی بلند کردن نورهان از اونجا بلند شد و راهی شد سمت پنجره.
پرده رو کشید کنار و بیان کرد:

-ببین بیرونو…ببرمت دور دور؟ هان ؟ هان بابایی؟ ببرمت !؟

آهان…پس قصد نداشت باهام صحبت کنه.این یعنی ازم قلبخور بود.
ای رو زمین قد بلندشدم و قدم زنان به سمتش راهی شدم و هممدت جویا شدم:

-ازم قلبخوری ؟

بدون اینکه نگاهم بکنه جواب داد:

-نه!

با اخم و قلبخوری سؤال کردم:

-ولی این راهی شدارات نشون میده که هستی.اینکه نگام نمیکنی.اینکه غذاتو نصف و نیم ول میکنی…اینکه باهام حرف نمیزنی!

سرش رو چرخوند سمتم و پرسید:

-خب الان بهت چشم دوختم.مشکلت حل شد !؟

عصبی شدم.
من تحت فشار بودم و این رفتارها بیشتر عصبیم میکردن.
سرمو بالا انداختم و جواب دادم:

-مغلطه نکن نیما…تو از من دلخوری.
من باید قلبخور یاشم اما تو قلبخوری..
زن سابقت مدام بهت زنگ میزنه پیام میده.
جای اینکه من عصبی بشم تو شدی!
ای انصافه؟ نه نیست…این انصاف نیست…

ازش فاصله گحرکت کردم و راهی شدم سمت تخت.
دوستش داشتم….
اونقدر که تا مهرداد سرو کله اش پیدا شد دل آشوب شدم مبادا بشه یه بهانه واسه از کف دست دادنش.
یه بهانه برای نداشتنش….نمشاهده کردنش یا جدا شدنش.
من واقعا دوستش داشتم…
اونقدر که تا فهمیدم رویا بهش پیام میده دلشوره ول کنم نشد!
همه ی این آشوبها بخاطر واهمه ی از کف دست دادنش بود و بس!

نورهان رو زمین گذاشت و قدم زنان اومد سمتم.
کنارم روی تخت نشست و گفت:

-من ازت دلخور نیستم….

سرم رو خم کردم و گفتم:

-خودم که فکر میکنم هستی…

نفس عمیقی کشید و بعد بی مقدمه اضافه کرد:

-وقتی باهم حیات میکردیم روزگار تولدش از یه ویلا خوشش اومد گفت به عنوان هدیه براش بخرمش.
اتفاقا گذاشته بودنش برا فروش.
خریدمش و قلنامه رو بهش دادم اما یه داستانهایی پیش اومد نشد بریم و سند رو بزنم اسمش خودش..
میتمایل داشت بفروشش که جلوش رو گحرکت کردم.
غیرقانونی خواست اقدام کنه بازم جلوش رو گراهی شدم.
حالا عین رنگ زدنهاش بخاطر همون خونه اس.
میگه اونجا مال خودشه زیرا یه مقداریش رو خودش داد.
آره یه مقداری ار اون پول رو خودش داد.
اون مدت من به دلایلی نمیتونستن از حسابم برداست داشته باشم برای همین یه مقداریش رو خودش داد…حدودا ۳۰۰ تومنش رو.
اما خود اون پوله هم از پولایی بود که من بهش میدادم
سند رو میخواد منم نمیخوام بهش بدمش.
این زنگ زدنهاش هم بابت همونه.
وگرنه من بهترین زن دنیارو دارم و فوق العاده ترین بچه رو چه احتیاجی به بقیه!

سر خمیده ام رو بالا گراهی شدم و بهش خیره شدم…

The post رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۲ appeared first on رمان دونی.