رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۴

از اونجایی که از حرفهای پسره به بهار متوجه شده بودم قصد داره برده تهران، به این نتیجه رسیدم وقت کافی ندارم و نمیتونم صحبت با اون زن رو از کف دست بدم!
زنی که احتمالا باید دختر خاله ی بهار باشه! بهار خیانتکار!
هه!
آقا نیما…آی آقا نیما!
تو منو محکوم به خیانت کردی درحالی که الان داری کنار یه خیانتکار و یه خائن کثیف حیات میکنی!
به این میگن کارما !!!
حدودا یکی دو ساعت بعد اون زن به تنهایی از خونه اومد بیرون.
تنها بودنش منو مسرور کرد و به این نتیجه رسوند شانس امروز حسابی باهام یاره!
درحالی که تلفنی با کسی صبحت میکرد به سمت ماشین شوهرش راهی شد .
این بهترین فرصت بود واسه صحبت کردن با اون واسه همین به سمتش رفتم درحالی که حرفهاش رو میشنیدم:

“منم قلبم بسیار واست تنگ شده بود صدف عزیزم!
ببخشید دیگه…این چند روز که اینجا بودیم مدام با خانواده اینور اونور میحرکت کردیم اصلا نمتوجه شدم کی رسیدیم به آخرین روزگارمون…
تو هم که درگیر بیمارات بودی!
حالا دیگه امرور همو میبینیم مفصل حرف میزنیم.
من الان مهراد رو سپردم کف دست باباش و میخوام بیام پیشت…اره عزیزم…پس میبینمت…”

پا تند کردم سمتش چراکه پشت فرمون نشسته بود ولی قبل از اینکه ماشین رو روشن کنه خم شدم و چند ضربه به شیشه زدم و گفتم:

-ببخشید…میشه شیشه رو بدین پایین…

اول متعجب تماشام کرد ولی بعد شیشه رو داد پایین و جویا شد:

-شما !؟

یه طرف از شالم رو که افتاده بود بار دیگر روی دوشم انداختم و با نشوندن تبسم ملیحی روی صورتم به کنجکاویش تاحدودی پایان دادم:

-من یه دوست هستم…رویا! اسمم رویاست…
تاحدودی شمارو میشناسم اما فکر نکنم شما منو بشناسی مگر اینکه مفصل براتون توضیح بدم با دیتیل!

حالت صورت متعجب تر شد و حتی ابروهاش توی هم پیچ و تاب خوردن.
با دقت بیشتری تماشام کرد و بعد هم گفت:

-من اصلا شما رو بجا نمیارم!

-بله خب…گقتم که…تا توضیح ندم نمیشناسین! میتونم باهاتون صحبت کنم!؟ البته اینجا نه…
بریم یه جای خلوت تر و بهتر!

-متاسفم! من با یکی از دوستانم قرار دارم و اصلا چرا شما میخوای منو ببینین؟

نگاهی عجولانه به سمت در خونه اش انداختم.
اگه شوهرش منو می مشاهده کرد اوضاع بد میشد واسه همین تند شتاب‌زده گفتم:

-این موضوع ا نقدر مهمه که حتما باید باهاتون درمیونش بزارم!

بازهم اشتیاق و میلی نشون نداد چون بیان کرد:

-اضافه کردم که…متاسفانه من اصلا مدت خالی ندادم…

تبسم محوی زدم و پرسیدم:

-حتی اگه موضوع در مورد همسرتون و بهار باشه !؟

چیزی که از من متوجه شد آشکارا بهمش ریخت.
حتی حس کردم صورتش رنگ به رنگ شده و این تغییر حتی از زیر انبوه کرمهایی که به صورتش مالیده بود هم واسه من مشخص و عیان بود!
بعد از یه خاموشی طولانی گفت:

-اون یه موضوع تمام شده اس!

متمسخرامه لبخند زدم و گفتم:

-پس معلومه به‌شدت از دور و بد خودتون و اتفاقای که بیخ گوشتون میفته بی اطلاع هستن!

سگرمه هاش رو زد توی هم و با آشفتگی و حتی برآشفتهت پرسید:

-میشه درست و حسابی حرف بزنی بفهمم داری چیمیگی!؟

کمدم رو صاف نگه داشتم و جواب دادم:

-اینجا نمیتونم درست و حسابی حرف بزنم! اون ماشین منه…سوارش میشم و شما هم منو دنبال کنید.
من بسیار چیزا هست که باید به شما بگم…

سؤال کرد:

-چی مثلا ؟

نفس عمیقی کشیدم و اضافه کردم:

-فقط دنبالم بیا

حرفهامو که زدم با عجله سمت ماشینم حرکت کردم.
مطمئن بودم محاله اون زن دنبالم نیاد تا حرفهامو مسموه…
مطمئن بودم!

رو به روی هم نشسته بودیم و همدیگرو بر بر نگاه میکردیم بدون اینکه اون یا من تمایلی به خوردن نوشیدنی های روی میز داشته باشیم.
بیشتر مشتاق بود چیزایی رو بدونه که بخاطرش تا اینجا اومده بودم واسه با صورتی که لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر از قبل درهم میشد سؤال کرد:

-چی رو میتمایل داشتی راجب اونا بهم بگی؟

تبسم تلخی زدم و جواب دادم:

-مطمئنم از متوجه شدنشون اصلا احساس خوبی بهت کف دست نمیده….

پشت چشمی نازک کرد و گفت:

-مهم نیست…فقط هرچی رو میدونی بگو

از ا نجایی که این همون چیزی بود که خودمم منتظرش بود و میمیل داشتم پس معطل نکردم و بیان کردم:

-من رویام…همسر سابق نیما احمدوند!

چشمهاش رو تنگ کرد و پرسشی اسم نیمارو جوری که نشون بده واسش آشنا نیست به زبون آورد:

-نیما احمدوند !؟

-آره…نیما پسرعموی بهار هست و همسر فعلیش!
من نمیدونم شما اصلا منو حتی به اسم میشناسی یا نه ولی عالم و آدم میدونستن ومیدونن نیما چقدر خاطر منو میمیل داشت…
دیوونه ی من بود!
دیوونه و شیدام .
حاضر بود جونش رو هم برام بده اما همچی وقتی بهم خورد که بهار از تهران برگشت شیراز!
البته…اونا یه چند باری تو تهرون همدیگرو مشاهده کرده بودن و بهار خانم مارمولک تو همون چندتا متوجه شدار کاری که نباید میکرد رو کرد…

با دقت تماشام کرد و جویا شد:

-منظورت از کاری که نباید میکرد چیه!؟

آهی کشیدم و جواب دادم:

-شوهرمو ازم گرفت…

اون با دقت به من خیره شد و من کمی حالت صوتم رو افسرده کردم و ادامه دادم:

-من به قلبایلی سقط ناموفق داشتم و نیما منو برده بود تهران پیش یه متخصص معروف…
از اقبال بد بیمارستانی راهی شدیم که بهار هم اونجا بود و زیستن من از همون روزی آتیش گرفت که اون راهی شد به نیما در مورد من یه سری چرت و پرت اظهار کرد!
بسیار سعی کردم جلوش رو بگیرم اما معلوم نبود چی به نیما بیان کرده بود که از اون روز نیمایی که منو دیوونه وار میمیل داشت شد دشمنم و این دشمنی تا وقتی ادامه پیدا کرد که کار ما رسید به طلاق…

سکوت خودش رو شکست و جویا شد:

-میخوای بگی اون دلیل طلاقت بود؟

با تحکم و اطمینان ولحنی که حرفهامو به اون بقبولونه جواب دادم:

– خب معلومه….ظاهر نیما و ثروتش اون دخترو طمع کار کرده بود…هی روزگارگار!
میبینی!؟
هیشکی باورش نمیشد نیمایی که در حد جنون منو میمیل داشت ولم کنه…
اگه باور نمیکنیم برید پرس و جو کنید.
عشق ما زبانزد عالم و آدم بود.
الگوی عاشقها بودیم..یه پا نماد شده بودیم واسه خودمون ولی اون مار هفت خط روزگارگار منو سیاه کرد.
وقتی هم که برگشت شیراز کاری کرد نیما منو به بهانه بچه دار نشون طلاق بده و خودش رو بگیره…

کف دستمال رو به چشمهام فشار دادم و ادامه دادم:

-مدتی که من و نیما زن شوهر بودیم من از یه ویلا خوشم اومده بود و زیرا نمیتمایل داشتم از دستش بوم خریدمش.
پولش رو خودم دادم ولی به قلبایی خونه به اسم نیما بود که البته اون زمان بسیار این مسئله واسم اهمیت نداشت
آخه پشت کف دستمو که بو نکرده بودم قراره ازم جدا بشه
بعد از طلاق و جدایی هر کاری کردم اونو بهم نداد..
حتی خونه ای که مال من بود و هنوز یه بخشی از وسایلم اونجا هستن رو فروخت و واسه سوگاماش خونه خرید…
این مدت همش میراهی شدم پیش نیما و بهش التماس میکردم لااقل خونه ای که خودم پولش رو دادم بهم برگردونه تا یه کاسبی راه بندارم.
شما زنی بهتر میدونی و میفهمی که زن مطلقه چه بدبختی هایی داره…

به زور یکی دوتا قطره اشک ریختم.
اون بهم یه کف دستمال دیگه داد و من ادامه دادم:

-امروز هم حرکت کرده بودم تا ازش بخوام سند رو بهم برگردونه ولی چیزی متوجه شدم که شوکه ام کرد…

کنجکاوتر از قبل شد.
کنجکاوتر و دلخور تر و عصبانی تر.
کف دستهاش رو مشت کرد و بیقرار جویا شد:

-چی دیدین!؟

زل زدم تو نگاههاش و جواب دادم:

-شوهر شما از خونه شون زده بود بیرون اون هم وقتی نیما خان سر کار تشریف داشت!

بهت زده بهم خیره شد.
چنان جاخورده بود که واسه چنددقیقه شوکه فقط تماشام میکرد.
چشمهاش گرد شده بودن و ابروهاش بالا حرکت کردن.
به سختی لب زد:

-ای…این…این امکان نداره…

لبخندی تلخ زدم و بیان کردم:

-اما داره…

پریشون حال اضافه کرد:

-من حواسم به مهرداد بود این مدت…

پوزخندی زدم و اظهار کردم:

-ای خانم….نیما هم احتمالا همین فکرو راجع به زنش میکنه….
در هرصورت من که چاخان نمیکنم.
چراکه من ازش عکس گراهی شدم.حتی ازش جویا شدم شما با بهار چه نسبتی دارین و اون خودش رو شوهر دختر خاله اش معرفی کرد.
من بدون مدرک حرف نمیزنم…اجازه بدین…

-لعنت بهشون..لعنت به هردوتاشون…

وقتی اون با ناراحتترین و بهم ریخته ترین حالت ممکن به عکس خیره بود من تبسمی رو صورت نشوندم و جویا شدم:

-شوهر شماست درسته!؟

با حالتی زار و عصبی جواب داد:

-آره…مهرداده…

شونه هام رو لالا و پایین کردم و با زدن یه یه لبخند پیروزگارمندانه گفتم:

-عزیزم!من که بهت بیان کردم بدون مدرک حرف نمیزنم

“باورم نمیشه….بعداز اینهمه مدت بار دیگر؟آخه چرا؟

نذاشتم بیشتر از اون باخودش خلوت کنه و به‌شدت به‌سرعت بیان کردم:

-از این بهار مارموز هرکاری که فکرش رو بکنید برمیاد.
هم خدارو میخواد هم خرما…
اصلا از زدن مخ مردای متاهل شرم نمیکنه
من فکر میکنم باید این دختر خائن و عوضی رو سرجاش بنشونیم.
نیما باید بدونه بهار چه جور آدمیه و حقش رو کف کف دستش بزاره…
فقط اون میتونه این دخترو سر جاش بنشونه!

انگشتاش شل شدن و تلفن هممسیرم از دستش افتاد رو میز.
حسابی شوکه شده بود و این همون چیزی بود که من میتمایل داشتم.
تو فکر بود و من باید از فکر میکشوندمش بیرون:

-خب…حاضری کمک کنی این دختر پلید و بد ذات رو سرجاش بنشونیم !؟

از فکر بیرون اومد.
یه نفس عمیق کشید وبا آوای به‌شدت ضعیفی جویا شد:

-چطوری !؟

و این دقیقاااا همون سوال مورد علاقه ی من بود…

به طرز زیبای همه چیز داشت طبق امیال من پیش می رفت.
درست همونطور که دلخواه ک مورد پسندم بود.
لبخند پیروزگارمندانه ایی روی صورت نشوندم و اضافه کردم:

-من یه ملاقات با نیما ترتیب میدم برای شما د نیما واسه بیان اتفاقای که افتاددر حقیقت شما باید با خود نیما صحبت کنین و بهش بگین که زنش کف دست از سر شوهرت برنمیداره…
اگه یه نفر بتونه اونو سرجاش بنشونه اون یه نفر فقط نیماست…
شما باهاش حرف نزنید نفکر میکنه همه چی دروغ بوده و هست

باهمون آشفتگی جواب داد:

-ولی من فردا صبح باید برگردم تهران!
باید مطب باشم!

نیشخندی زدم و با بالا و پایین کردن شونه هام
اضافه کردم:

-میل خودته!میتونین برین اما اگه حیاتت بازهن بهم خورد اون دیگه تقصبر خودته.
ما آنچه که شرط بلا بود رو گفتیم…

حرکت کرد توی فکر.
مگه میشه یه زن حیات زناشویش واسش تو اولویت نباشه؟
اگر چه اون حرف رو زد اما باور داشتم نمیتونه بیخیال بشه.
کیفمو برداشتم و تمایل داشتم بلند بشم که شتاب‌زده و سریع گفت:

-خیلی خب…به‌شدت خب! یه بهونه میارم تاریخ رو تغییر میدم واسه پس فراد

-آفرین ! درستش همینه

سؤال کرد:

-کی باید اون مرد رو ببینم…همین شوهر بهار…؟!

نفس عمیقی کشیدم و جواب دادم:

-راضی کردن نیما سخته چون اون بخاطر ماجراهای ویلا با من سرلج افتاده و حتی تماسهامو جواب نمیده ولی من همین حالا میرم سراغش تا باهاش یه ساعت مشخص واسه قرار بزارم

به‌آرامی لب زد:

-باشه….منتظرم…

The post رمان دختر نسبتاً بد فصل دوم پارت ۱۴ appeared first on رمان دونی.