رمان خان زاده جلد دوم پارت ۳۰

حال قلبم بد میشد چی میشد همون بچه توی شکم من بود و این همه اتفاق هیچ کدومشون نمی افتاد!

واقعا خدا اینطوری می میل داشت منو آزمایش کنه یا اهورا رو؟

_داری به چی فکر می کنی هنوزم داری خودخوری می کنی فکرای ناجور توی سرته؟
دختر خوب و خوشی به تو رو کرده خدا داره خودشو بهت نشون میده الان داری چی کار می کنی غصه میخوری ؟
به خودت بیا به بچه‌هات فکر کن به خودت فکر کن…
به من باشه بهت میگم همین امروزگار باید برگردیم تهران و خبر حامله بودن تو به اهورا بدیم
اما تو نمیدونم چرا اینقدر کف دست دست می کنی!

دست کف دست می کردم به خاطر این که می ترسیدم برم تهران و با چیز بدتری روبرو بشم
با اتفاق تلخ تری روبرو بشم و این بار دیگه نتونم خودمو جمع و جور کنم
واهمه داشتم برگردم و ببینم جام یه نفر دیگه به‌شدت راحت‌ گحرکت کرده

اما مجبور بودم برای رفتن به تهران آماده بشم من دیگه نمی تونستم اینجا بمونم با دوتا بچه آواره اینجا اونجا باشم
باید فکری برای زندگیم می کردم پس رو به راحیل اظهار کردم

_ تو برگرد تهران من هیچی به هیچکس نمیگم بهت قول میدم فقط برگرد اون بدبخت داره میمیره اونجا و تو هنوزم داری به چی فکر می کنی که به تو خیانت کرده یا نه!

مونس اسم تهران را شنیده بود گوشاشو بدجوری تیز کرده بود با ترمشاهده کرد و دودلی به‌آرامی از من سؤال کرد

_مولین میخوایم بریم تهران؟

قلبم برای دخترم می‌سوخت بدجوری دلش برای پدرش تنگ شده بود پس گفتم
آره عزیزم میریم تهران به زودی بابا تو میبینی
خوشحال از این حرفی که شنیده بود بالا و پایین پرید و شروع کرد به جیغ کشیدن
مینا خودشو ازآشپزمنزل به ما رسوند و گفت
_ چی شده چی شده چرا داد میزنی؟

با خنده راحیل رو بهش گفت

_ هیچی نشده دخترمون خیلی شاده داره الان خرسندی می کنه مینا قلبیل مسروریش جویا شد و راحیل گفت

_ بالاخره آیلین تصمیمش گراهی شد برمیگرده تهران

با شنیدن این خبر مینا کمی گحرکت کرده شد اما به سمتم اومد و منو بغل کرد و بیان کرد
_شادم که بهترین مصمم شدی با اینکه میدونم با راهی شدن تو باز برمیگردم به اون تنهایی سابق و این خونه بسیار قلبگیر میشه …

کف دستشو گحرکت کردم و کنار خودم نشوندمش
عزیزم نمیرم که برای همیشگی بهت سر میزنم تو میای تهران پیش من میشی مهمون من
باورت میشه اینقدر به تو توی این مدت وابسته شدم که حرکت کردن و قلب کندن از اینجا برام به‌شدت سخته ولی تویه موقعیتی هستم که باید تصمیم درستی بگیرم به خاطر بچه هام به خاطر آینده‌ای که هیچکس ازش باخبر نیست …

صورتم را بوسید و بیان کرد
_میدونم عزیزم شاد میشم بری سر زندگیتو کنار کسی که دوستش داری زندگی کنی
قلب تنگی رفع میشه به قول خودت تو میای اینجا من میام پیشت…

راحیل خیلی عجله داشت می‌هراسید که من باز نظرم عوض بشه پس برای شامگاه بلیط هواپیما پیدا کرد تا زودتر برگردیم به تهران می اضافه کردم این همه عجله برای چیه و اون رو راست به من میاظهار کرد میترسه باز هوایی بشم و بزنه به سرم و نظرم تغییر کنه کنه….

خداحافظی کردن با مینا خیلی سخت بود مینا زنی بود که توی بدترین شرایط زیستنم بهم کمک کرده بود و کنارم مونده بود خیلی بهش مدیون بودم و باید بعداً حتما براش جبران را می‌کردم

من به‌شدت کم عاشق شدم و مینا الان شده بود یکی از اون دوستای قابل اعتمادی که جز راحیل هیچ وقت توی زیستنم نبوده…
به سختی ازش جدا شدیم و به سمت فرودگاه راهی شدین متوجه شدن اشکاش دلخور می‌کرد قلبگیرم می‌کرد حالمو‌بد می‌کرد ولی چاره ای جز رفتن نداشتیم

مونس همش بهونه پدرش و می‌گحرکت کرد و می‌اضافه کرد به فرودگاه که برسیم بابام میاد دنبالم؟
امشب بابارو میبینم؟
صبح میرم پیشش !

ولی جواب درست حسابی براش نداشتم نمی تمایل داشتم بهش بگم وقتی که برسیم چند روزی هنوز خبری از پدرش نمیشه نمی‌خواستم دلگیرش کنم اما نمی تونستم همین الان زنگ بزنم و بهش بگم اهورا دیگه تموم شد دارم میام تهران!

جواب دخترم سکوت می شد و خاموشی بالاخره وقتی هواپیما توی فرودگاه تهران نشست وقتی من بازم هوای آلوده تهران و نفس کشیدم تازه درک کردم چقدر مشتاق دیدار این شهر بودم راحیل تاکسی گراهی شد و به سمت خونه اون راهی شدیم باید فعلاً اونجا میموندم تا بفهمم باید چیکار کنم و چه جوری با اهورا روبرو بشم .

خیابون به خیابون شهر برام کلی خاطره داشت از هر خیابون اش شده حداقل یک بار با اهورا گذشته بودیم و برام خاطراتش زنده میشد

از اینکه اینجا بودم حس بهتری داشتم چراکه هوای رو نفس می کشیدم که اهورا هم اونو نفس می‌کشید
زیر آسمونی بودم که اهورام زیر همین آسمون بود
سرمو به شیشه ماشین تکیه داده بودم و تمام طول مسیر و بی صدا اشک می ریختم اشک می ریختم به خاطر دلتنگیم
به خاطر اینکه اومدن به اینجا باعث شده بود بیشتر و بیشتر اهورا رو بخوام و بی‌قراری دیگه به اوج خودش برسه…

وقتی وارد خونه راحیل شدیم وقتی چرخی توی خونه زدم اینجا هم کلی خاطره با اهورا داشتم نفسم رو بیرون دادم و ناراحت به دیوار زل زدم

راحیل بغلم کرد و گفت
_دیگه آزرده نباش روزگارای خوب دارن میان همه چی درست میشه..

امیدوار بودم امیدوار بودم حرفای راحیل درست از آب در بیاد

مونس که متوجه شده بود میآیم اینجا توی راه توی همون تاکسی قهر کرده بود و خوابش برده بود
راحیل زحمت آوردنش به خونه رو کشید جای خوابش رو درست کردیم خیالمون از بابت خوابیدنش راحت شد
الان هر دو نفرمون حتی حال و حوصله درآوردن لباسامونو نداشتیم کنارم قرار گرفتیم و اون
اظهار کرد
_ببین چی دارم بهت میگم به نظر من بهتره که من همین الان به اهورا زنگ بزنم و بگم که تو مونس اومدین پیش من
می خوام بهم اعتماد داشته باشه نمیخوام بویی ببره که من چیزی می دونستم بهش نبیان کردم

سریع عکس العمل نشون دادم و بیان کردم نه فعلا نه خواهش می کنم

دلگیر به مبل تکیه داد و گفت
_ چرا اینجوری می کنی آیلین بذار بیاد بذار بفهمه
حرفاشو بزنه از دق دادن و دیوونه کردن این آدم چی عایدت میشه؟

قلبگیر از این حرفه راحیل سرمو پایین انداختم و بغض توی گلوم نشست زمزمه کردم
تو فکر می کنی من بسیار خرسندم؟ خوشحالم که اهورهرو ندارم؟
فکر می کنی من جون نمیدم هر روزگار وقتی ازش دورم؟
اما چیکار کنم قلبم باهاش صاف نیست اون عکس های لعنتی هر روز جلوی چشمای منن
من چطور میتونم فراموش کنم مگه میشه فراموش کرد؟

آفتاب بالا زد و مهمون این شهر دودآلود شد و من هنوز نخوابیده بودم.
کنار پنجره به بیرون خیره بودم و هنوز به این فکر میکردم چطور با مرد زیستنم با تنها محبتی که تجربه کرده بودم با نهایت عاشق شدن با آدمی که زندگیمو براش می دادم و با هر نگاه و تبسمش جون تازه‌ای می گحرکت کردم روبرو بشم…

آفتاب بالا وارد شده بود وسط آسمان ایستاده بود و خودنمایی می کرد این یعنی یه روزگار جمتوجه شد شروع شده توی این شهر نزدیک اهورا و من باید بالاخره تصمیم خودمو بگیرم.

راحیل به آهستگی در اتاق باز کرد و منو کنار پنجره متوجه شد ‌..
با اخم بزرگی روی صورتش نزدیکم اومدو به خاطر خواب بودن مونس به‌آرامی گفت

_ نخوابیدی؟
تا خود صبح اینجا بست نشستی که چی بشه؟
چرا خودتو از بین می بری قلبت به حال این بچه ای که توی شکمته نمیسوزه ؟
با خودت نمیگی گناه این طفل معصوم چیه که من دارم شکنجه اش می کنم ؟
چه بخوای چه نخوای من همین الان به اهورا زنگ میزنم و میگم تو و مونس اومدین پیش من …

باید با خبر باشه حامله بودن تو نمیگم خودت هر وقت خواستی بهش بگو ولی دیگه صبر نمیکنم که تو اینقدر خودتو شکنجه بدی

حرفی نداشتم چنان مصمم این حرفا رو زده بود که جایی برای مخالفت نبود

کاری بود که باید می شد
چه الان یک هفته دیگه من باید با این آدم رو به رو می‌شدم

راحیل از اتاق بیرون رفت و من پشت سرش راه افتادم وقتی گوشیشو برداشت شماره اهورا رو گراهی شد بدون سلام و کلام با ذوق و شوق و اضافه کرد

_اهورا مژدگونی بده خبر به‌شدت خوبی برات دارم که میدونم به‌شدت خوشحال میشی

نمیدونم اهورا پشت خط چی اضافه کرد که راحیل با خنده گفت
دختر تو ایلین اومدن اینجا صبح به‌شدت زود اومدن
میتونی بیای ببینیشون…

میتونستم صورت اهورا رو تصور کنم که الان چطوریه بسیار به‌سرعت تماس قطع شد
راحیل با خنده بیان کرد
_قطع کرد فکر کنم تا ۱۰ بشماری اینجا باشه
هر دو به این حرفش حسابی لبخند زدیم
استرس بدی داشتم خیلی بد روبرو شدن با هاش برام سخت می دونستم که شروع میکنه به ماخذه کردن من
میدونستم که همه چیز تقصیر من میندازه و بهم میگه من نباید میرفتم نباید تنهاش میگذاشتم ولی من چاره ای جز رفتن نداشتم و اگر الان داستان این بچه نبود ابداً بر نمی گشتم

هردومون آشپزخونه نشستیم منتظر بودیم
نگاهم به ساعت بود و هر لحظه‌ای که می‌گذشت و به اومدنش نزدیکتر میشدیم استرسم بیشتر می‌شد.

بالاخره به قول راحیل نفهمیدیم پرواز کرد یا با سرعت نور اومد اما بسیار زود تر از همیشه مسیر خونه تا اینجا را طی کرده بود

راحیل که درو براش باز کرد از پنجره پذیرایی متوجه شدم که سراسیمه به سمت خونه میاد
وارد خونه که شد نگاهش همه جا دنبال من می گشت و من کنار پنجره از حرکت ایستاده بودم با متوجه شدنم سر جاش خشکش زد فقط و فقط بهم خیره شد درست مثل من که بهش زل زده بودم

انگار سالهای سال بود همدیگر رو نمشاهده کرده بودیم
دلتنگی از وجود هر دو نفرمون داشت فوران می‌کرد
مثل آتشفشان که قرنه خواب بوده و بعد از سال ها بیدار شده و الان داره خودشو خالی مب کنه

بهم نزدیک شد ولی به جای اینکه بغلم کنه یا حرفی بزنه محکم توی صورتم کوبید

شوکه شدم فکر میکردم خرسند میشه با متوجه شدنم ولی….
فرصتی نداد تا کارش و انالیز کنم و محکم به خودش فشار داد و بغلم کرد

این اغوش سیلی که بهم زده بود و شست و با خودش برد
انقدر منو محکم و سفت بغل کرده بود که احساس می کردم کم کم استخونام دارن رو به شکستن میرن…

صدای گریه اهورا که توی خونه پیچید متحیر و شوکه شدم
باور اینکه اهورا داره گریه میکنه اونم اینطور با بی تابی برام سخت یود

من گریه می‌کردم ولی بی صدا یاد گراهی شده بودم همه چیز توی قلبم میریختم
راحیل که گریه ما رو متوجه شده بود نتونست گریه خودشو نگه داره و به آشپزخونه پناه برد
هر دو نفرمون کم آورده بودیم و دلتنگی جونمونو گرفته بود وقتی به سختی کمی از من فاصله گراهی شد و به صورتم نگاه کرد با متوجه شدن اشک های روی صورتش کف دستم بالا رسید صورتش لمس کردم
بعد ماها کف دستم پوست صورتش لمس کرد
نگاه محزون و پر از دردش رو بهم داد و بیان کرد
_ از کی یاد گراهی شدی شکنجه کردن و عذاب دادن و؟
از تو بعید بود به‌شدت بعید
کی یادت داد بد شدن بد بودنو ؟

_چیزی از اون اهورای سابق از شوهر تو مونده؟
ببین با من چیکار کردی؟

نگاهم بهش دادم راست میاظهار کرد چیزی از اون اهورا نمونده بود باریک‌اندام شده بود
زیر نگاهاش گود افتاده بود و سیاه شده بود
موهاش به هم ریخته بودم تار موهای سفید رنگ لابه لای موهاش به وفور متوجه شده می شد
لباس هاش نامرتب بود این یعنی این آدم زمین تا آسمون با شوهری که ترکش کردم فرق داره اما مجدداً خاموشی کردم و اون مجدداً منو بغل کرد انگار سیر نمی شد از بغل کردن من انگار بی‌قراری بدجوری عذابش داده بود درست مثل من….

The post رمان خان زاده جلد دوم پارت ۳۰ appeared first on رمان دونی.