رمان بر دل نشسته پارت ۳۷

نفس

نمایشگاه عالی برگزار شده بود و مهراد برام گزارش زنده تصویری داده بود.. تابلوهامو روی دیوار نمایشگاه نشونم داده بود و هر دومون از مشاهده کردنشون احساساتی شده بودیم..
تابلوهایی که هر کدومشون یه یاد بودن برامون و الان برای کار خیری به فروش میراهی شدن
مهراد پریشون و بیحوصله بود و با خواهش و اصرار راضیش کرده بودم بلند بشه سه تیغ کنه و شیک و پیک بره نمایشگاه..
همه تابلوهامون فروش حرکت کرده بودن و خرسند بودیم که تونستیم کار کوچکی برای بچه ها انجام بدیم..

تابلوی عشایر رو مهراد خودش خریده بود چراکه میاظهار کرد بهترین یادگار مون و سفر عمرش بوده..
زود زود تصویری زنگ میزد و همش میاظهار کرد
_جات خالیه.. الان باید اینجا میبودی.. بدون تو لطفی نداره.. من بدون تو اینجا چیکار میکنم
انقدر اضافه کرده بود که قلبم داشت میترکید.. برای تابلوی مهراد که اسمشو گذاشته بودم تابلوی رب النوع، سه تا مشتری سمج پیدا شده بود که بالاخره به قیمت گرونی خودم خریدمش و از اینکه اون پول به نفع بچه های سرطانی خرج میشد مسرور بودم

روزها میگذششتاب‌زده و یکماه از برگشتن من به تهران میگذشت.. دیگه متوجه شدن مهراد و بغل کردنش برام تبدیل به آرزو شده بود.. بدجور هواشو کرده بودم.. دیگه مشاهده کردنش تو صفحه گوشی کفاف دلتنگیامو نمیداد..
عصبی و بداخلاق شده بودم.. بغیر از مهراد با همه سر دعوا داشتم.. بابا همش میسؤال کرد چته.. انگار اصلا یادش نبود که بهش اضافه کرده بودم عاشق کسی شدم و بخاطر تهمشاهده کرد افشین مجبور شده بودم ازش جدا بشم.. شایدم یادش بود و به روم نمیاورد..

تو چند تا جلسه مهم که کریمی التماس کرده بود خودم باشم شرکت کردم و تو یکیش هیچی از موضوع جلسه ندرک کردم، تو یکی دیگه حال طرف معامله رو گرفتم و گند زدم به قراردادی که برامون منفعت میلیاردی داشت و فقط تو یه جلسه تونستم حواسمو جمع کنم و بشم نفس یگانه سابق.. آخرشم سر کریمی داد زدم که دیگه منو نکش وسط هیچ جلسه ای، میبینی که حالم خوب نیست..

تا برگشتم خونه به مهراد تصویری زنگ زدم و بهش گفتم که به کف دستاش و بغلش احتیاج دارم.. اظهار کرد که اگه اجازه بدم دو ساعت بعد کنارمه، اما مگه میشد.. بیان کردم نمیشه بیای فقط برام حرف بزن..
بذار صدات بره تو روح و دل و گوشت و استخونم..

برام شعر خونده بود و من بهش بیان کرده بودم که قبل از اینکه خودشو ببینم عاشق صوتی خواستنی آلن دلونیش شده بودم و دو روزگار تموم با تن آواش تو هپروت سیر کرده بودم..
خندیده بود و گفته بود اینو ناضافه کرده بودی ناقلا
منم گفته بودم آخه وقتی دیدمت نگاهات طوری جادوم کرد که هر چیزی قبل از تو رو از یاد بردم..
گیتارشو آورده بود و ترانه تقدیر خوشحالمهرو برام خونده بود

قلبگیرم از این شهر سرد
این کوچه های بی عبور
وقتی به من فکر میکنی
حس میکنم از جاده دور
آخر یه شامگاه این گریه ها
سوی چشامو میبره
عطرت داره از پیرهنی
که جا گذاشتی میپره…

چقدر این آهنگ مناسب حال ما بود.. با بغض گفتم
_دوباره بخون
وقتی با اون آوای خوش و جذابش برام میخوند

وقتی به من فکر میکنی
حس میکنم از راه دور

آواش از بغض میلرزید..
_عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی میپره نفس.. بیا.. یا بذار من بیام.. دارم از دوریت میمیرم
اون با بغض خونده بود و من آروم زار زده بودم..

مهراد من به‌شدت نحیف شده بود..
روحیه ش بد نبود، میبیان کرد و میریز خندید اما رنگ پریده و وزن کم کردنش سردرگمم میکرد..
فقط یکبار وقتی که نصف شامگاه از دلتنگیش قلبم تو سینه م سنگینی کرده بود و بهش زنگ زده بودم از تماس بی موقعم دستپاچه شده بود و دیده بودم که حالش خوش نیست..
دعواش کرده بودم که چرا مشروب خورده، گفته بودم میخوای دایم الخمر بشی با اون معده ت؟.. گفته بود که گاهی وقتا که قلبش میگیره فقط یه پیک میزنه..

اونشبم تو حال مستی با صدایی که هم میخندید هم توش غم داشت برام خونده بود

کی اشکاتو پاک میکنه
شامگاها که غصه داری
دست رو موهات کی میکشه
وقتی منو نداری
شونه کی مرهم هق هقت میشه دوباره
از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره..

بعد از اونشامگاه دیگه هیچوقت مست نمشاهده کردمش و خرسند بودم که نمیخوره.. گاهی التماسم میکرد که فقط یک روزگار بیا ببینمت و برگرد.. اما میبیان کردم اگه بیام و فقط یکبار دیگه دیدهم تو نگاهت بیفته، دیگه غیرممکنه بتونم ازت جدا بشم و برگردم.. چون الان دیگه میدونم جدایی ازت چه عذابی داره.. سیگاری روشن کرد و بیان کرد
_هر چی میگم میگی نه.. یه بارکی بگو حکم اعدامتو صادر کردم و تموم دیگه

بعد از اون دیگه اصلا نه اضافه کرد بیا نه گفت بیام.. ناامید شده بود..
یه شب ساعت ۳ بود و تو تختم مثل همیشه به مهراد فکر میکردم و منتظر بودم که خواب رمیده، به دیدهام بیاد.. از زنگ تلفنم از جام پریدم

۱۳۳)
با مشاهده کردن شماره مهراد درک کردم که دلش برام تنگ شده و نتونسته خودشو نگه داره و زنگ نزنه..
جواب دادم
_آروم جونم

چیزی ناظهار کرد.. فقط صوتی موزیک متوجه شدم و بعد آوای همایون شجریان که افسرده میخوند

هر چه کویت دورتر
دل تنگ تر
مشتاق تر
در طریق محبتبازان
مشکلِ آسان کجا..

گریه م گراهی شد.. بعد از من با این آهنگا زیستن میکرد.. صوتی زنگ زده بود و نمیمتوجه شدمش.. اما میدونستم الان در چه حاله..
بینیمو بالا کشیدم و با صدای خفه ای گفتم
_این چه بلایی بود سر ما اومد
چیزی نگفت و تماسو قطع کرد.. صورتمو تو بالشت فرو کردم و به حال هردومون اشک ریختم..

چند روزگاری گذشت و دیگه انقدر حال قلبمون بد بود که وقتی باهم صحبت میکردیم نمیتونستیم مثل قبل فیلم بازی کنیم و بخندیم.. دیگه ظرفیت غممون تکمیل بود و با هر آه و ناله همدیگه بیشتر آشفته میشدیم بخاطر همین کمتر زنگ میزدیم به هم و گاهی یه اس ام اسی، عکسی برای هم میفرستادیم..

یه روز که مجبور شده بودم برای کاری برم کارخونه، قلبم هواشو کرد و براش اس دادم که چطوری مهندس

کمی بعد جوابش اومد.. نوشته بود

احساس میکنم کسی که نیست، کسی که هست را، از پا درمیاورد…

یعنی میگفت دیگه از پا دراومدم..
میمیل داشتم براش بمیرم.. میخواستم برای غم و دردش بمیرم که مسببش من بودم و کاری از دستم برنمیومد.. مثل همیشگی فقط گریه کردم..

مهراد

جایی خوندم که؛
بیان کرد_آدمها دو جور گریه دارن
وقتی که غمگینن و وقتی که بسیار ناراحتن
اضافه کردم_خوب مگه اینا فرقی هم دارن؟
بیان کرد_آره.. دومی دیگه اشک نداره…

من به مرحله ای رسیده بودم که دیگه گریه م اشک نداشت.. وقتی اونهمه غم و اندوه نفس رو میدیدم دیگه مطمئن میشدم که مجبورش کردن از من جدا بشه و با اون آدم ازدواج کنه..
نمیتونست به من بگه چون میدونست که اگه بدونم نفس من قراره مال مرد دیگه ای بشه، میمیرم..
این فکر و خیال بیشتر از دوریش زجرکشم میکرد..

دراز کشیده بودم روی مبل و زل زده بودم به عکس نفس.. سحر بعد از راهی شدن نفس، عکسی نشونم داده بود که اون شامگاه کذایی نامزدی، با گوشیش از خودش و نفس گرفته بود

نفسم اونشامگاه بقدری جذاب بوده که متاسف شدم از اینکه انقدر مست شده بودم که متوجه اون زیبایی افسانه ایش نشدم.. اون عکسشو داده بودم بزرگ کرده بودن و گذاشته بودم تو سالن..
ابعاد عکس درست تو قد و قواره خودش بود و گاهی که به‌شدت مست میکردم فکر میکردم خودشه و میرفتم بغلش میکردم..

خونه شده بود معبد عشق نفس..
یه گوشه عکسش.. یه گوشه پیرهنش.. یه گوشه عکس دو نفره مون که زن عشایر ازمون گراهی شده بود و چاپش کرده بودم.. لیوانی که شامگاه آخر توش مشروب خورده بود و نشسته بودمش و همونجا روی میز بود

میزی که گرد و خاک گراهی شده بود چراکه نمیذاشتم دیگه مستخدم بیاد و اوضاع خونه افتضاح بود.. ولی مگه برام مهم بود.. تمیزی و نظافت آخرین چیزی بود که بهش فکر میکردم..
اگه گاهی پیمان نمیومد و با غرغر به آشپزخونه دستی نمیکشید شاید بین آت آشغالا گم میشدم
خودمم اگه این تکنولوژی تماس تصویری نبود و نفس سر و وضعمو نمیمشاهده کرد حتی موهامم شونه نمیکردم.. ولی بخاطر حفظ ظاهر پیش نفسم مجبور میشدم خودمو تو آینه نگاه کنم و کف دستی به سر و روم بکشم
مولین گاهی زنگ میزد و وقتی میدید جواب نمیدم پیام میداد که دلم برات تنگ شده یه زنگی بزن.. یه بارم نوشت دختر خوشگل پیدا کردی مولینتو فراموش کردی بی معحرکت کرد.. خنده ای به تلخی زهر کرده بودم با این حرفش

روی مبل دراز کشیده بودم و یه آهنگ ترکی از ابجادهیم تاتلیسس گوش میکردم که به‌شدت دوستش داشتم و وصف الحال من بود

Sanki terk edilmiş bir viraneyim
گویی ویرانهء متروکی هستم

Her yanım dağılmış
هر طرفم داغون شده

Yıkılmışım ben
من از پا افتادم

Dertler derya olmuş
دردها تبدیل به دریا شدن

Ben de bir sandal
و من یک قایقی که

Devrilip batmışım
برگشتم و توش فرو راهی شدم

Boğulmuşum ben…
غرق شدم…

غرق آهنگ، به سیگارم عمیق پک میزدم و خیره به عکس نفسم مشروبمو سر میکشیدم.. کار هر روزگارم بود..
بعد از نفس سر رشته زندگیم از کف دستم در حرکت کرده بود و میلی هم به ادامه حیات بدون نفس نداشتم.. فقط روزگارها رو شب میکردم تا ببینم معده م یا کبدم کی از کار میفته و چی به سرم میاد..

با آوای پیمان به خودم اومدم.. بعد از اینکه یه بار یه ساعت پشت در مونده بود و درو براش باز نکرده بودم، کلید نفسو از کشوی کنسول برداشته بود و خودش میومد و میحرکت کرد..
بیان کرده بود برم خونه ش یا اون بمونه پیشم اما قبول نکرده بودم و بیان کرده بودم میخوام تنها باشم..
راهی شد آهنگو قطع کرد و پنجره رو باز کرد، غر زد که خفه شدم چقدر سیگار کشیدی.. تو رو روح بابات بس کن مهراد اَه

لیوان مشروبو از جلوم برداشت و اشاره کرد به شیشه های قرص معده که روی میز پخش بود، اضافه کرد
_قرص معده رو با ویسکی میخوری؟ مهراد تو دیگه باید تو دارالمجانین بستری بشی
لبخند زدم و گفتم
_دیوونه خودتی، قرصو با آب میخورم خره
حرکت کرد تو آشپزخونه و ظرفای کثیفمو گذاشت تو ماشین و روشنش کرد

۱۳۴)

غر زد
_هپلی تو رو چه به عاشقی آخه.. نفس اینجارو ببینه فرار میکنه
با حسرت اضافه کردم
_نفس که نیست ببینه.. هیچوقتم نمیاد
_خوبه خوبه شروع نکن
_تو چی میگی آخه زالزالک.. تو اصلا میدونی دوست داشتن و درد دلدادگی چیه که منو مسخره میکنی؟

بی عار ریز خندید و گفت
_بله که میدونم.. منتها من اگه هر بار مثل تو درد دلدادگی میکشیدم که دیگه جونی برام نمیموند که چهار ماه بعد درد عشق و جدایی دختر دیگه ای رو بکشم

کف دستمو دراز کردم و با خنده زدم تو سرش.. جای گرفت پیشم و بیان کرد
_مهراد میگم بیا یه چند روزگار بریم آنتالیایی بهشتی جایی، هان؟ اصلا خرج سفرتو من میدم.. بریم؟
بلند لبخند زدم و گفتم
_نکنه قراره بمیرم که پیمان خسیس چلغوز میخواد با خرج خودش منو ببره سفر؟
_چیکار کنم دیگه دست رو کف دست بذارم تا خودتو زنده به گور کنی تو این خونه؟

از قلبسوزی و محبتش احساساتی شدم و کشیده شدم راهی شدم بغلش کردم

پسم زد و اضافه کرد
_برو گمشو واسه من ادای مستای فیلمای قدیم ایرانی رو درنیار
_انقدر منو نخندون بچه
گوشیمو برداشت و اضافه کرد
_یه زنگ به ننه ت بزن قیصر.. حالتو از من میسؤال کرد

با خنده گوشیمو ازش گراهی شدم و بیان کردم باشه هروقت حالم عادی بود میزنم
_تو که همش مستی بیچاره، مگه حال عادی هم داری؟
_ساعتایی که نفس زنگ میزنه تنظیم میکنم عادی باشم اونموقع به مهلقا سلطان هم زنگ میزنم

نفس

پشت پنجره سالن از حرکت ایستاده بودم و بیرونو نگاه میکردم.. برف میبارید و من به این فکر میکردم که قرار بود با مهراد جلوی شومینه قشنگش بشینیم و قهوه بخوریم.. قراری که دیگه هیچوقت عملی نمیشد..
آهی کشیدم و آوای شیرین که اضافه کرد
_نبینم آه بکشی جذاب.. تو دل منو خون کردی دختر، آخه دردت چیه چرا به من نمیگی؟
_درد بی درمون که دیگه گفتن نداره شیرین بانو
_وا خدا نکنه درد بی درمون داشته باشی زیبا جان.. نوه اسفندیار خان کجا، درد بی درمون کجا.. تو فقط امر کن تا هر چی میخوای اجرا بشه

پوزخندی زدم و گفتم
_نوه بزرگ اسفندیار خان شش سال پیش با درد بی درمون راهی شد شیرین.. متوجه شدیم که آدم هر چقدرم پولدار و قدرتمند باشه نباید به خودش غره بشه چراکه در مقابل خواست خدا، قد یه پشه هم قدرت نداره و باید تسلیم بشه

با یادآوری مسیح نگاهاش پر از اشک شد و اظهار کرد
_خدا به دور.. تو از اون دردا نداری و نخواهی داشت
بغض کردم و اضافه کردم
_درد منم درمون نداره شیرین.. برام دعا کن.. برای کسی هم که خیلی دور از ما داره مثل من درد میکشه و درمون نداره هم دعا کن، تا بتونیم تحمل کنیم

غمگین نگام کرد و اظهار کرد
_درد عاشقی اینطوری پوست و استخونت کرده زیبا جان؟
تلخ خندی زدم و راهی شدم بالا تو اتاقم..

دو ماه بود که مهرادو نمتوجه شده بودم..
دو ماه بود که تو نگاهای زیباش خیره نشده بودم.. دو ماه بود که سرانگشتم ابروهای کشیده و سیاهشو لمس نکرده بود.. دو ماه بود که بیقرار دست کشیدن لای موهاش بودم..
بغلش.. بغلش شده بودم حسرتم..

با صوتی زنگ تلفنم به خودم اومدم.. مهراد بود.. دلم براش پر کشید.. مشتاقانه جواب دادم که با گوش دادن صدای پیمان خشکم زد..

_نفس، خودتی؟
_آره خودمم، تعجب کردم آوای تو رو متوجه شدم
_شماره ایرانتو نداشتم مجبور شدم با تلفن مهراد زنگ بزنم
صداش عصبی و هراسان بود.. دلواپس شدم اضافه کردم
_چیزی شده پیمان؟
_آره نفس چیزی شده.. پشیمونم که به ححرکت کرد گوش کردم و به مهراد واقعیتو نگفتم
هول شدم و اظهار کردم
_چی میگی پیمان؟ مگه نمیدونی اگه بهش بگی پا میشه میاد اینجا و پسرعمه روانیم بلایی سرش میاره
دلگیر اظهار کرد
_چه بلایی نفس؟ مهراد بدون تو بلا سر خودش آورده ذاتاً، دیگه چی میخواد بشه

داد زدم
_درست حرف بزن ببینم چی شده پیمان.. مهراد کجاست الان؟ تو کجایی که گوشیش کف دستته و راحت داری حرف میزنی؟
_من بیمارستانم نفس

احساس کردم فشارم افتاد..
_بیمارستان؟.. نگو که مهراد طوریش شده
_معده ش خونریزی کرده.. وقتی حرکت کردم خونه ش متوجه شدم بیهوش و مچاله افتاده روی زمین.. انقدر خون از دهنش بیرون ریخته بود که فکر کردم تموم کرده.. نمیدونم چقدر تو اون حال مونده بود ولی وقتی آوردمش بیمارستان اظهار کردن معجزه شده که هنوز زنده ست و سریع بردنش اتاق عمل

دیگه بقیه حرفایی که پیمان زد رو نگوش دادم.. دیدهام سیاهی حرکت کرد و احساس کردم پاهام حس نداره.. افتادم و گوشی هم از کف دستم افتاد..
به صوتی هق هق بلندم شیرین هراسان اومد و کمی بعد با مایع شیرینی که ریخت تو دهنم حالم بهتر شد
نگاهای اشکی و نگران شیرین دوخته شده بود بهم.. اضافه کرد
_چی شده؟؟؟
به زور اضافه کردم
_مهراد..

و سراسیمه از جام بلند شدم و شماره مهرادو گراهی شدم.. پیمان زود جواب داد
_ای بابا نفس شما دوتا منو نصف جون کردین.. چت شد هر چی صدات زدم جواب ندادی
_فشارم افتاد، مهراد چطوره الان کجاست عملش چطور شد پیمان؟
_آروم باش هنوز تو اتاق عمله
بازم شروع کردم به گریه و گفتم
_به من اضافه کرد مشروب نمیخوره، پس چرا معده ش خونریزی کرده؟
_هه.. گفته نمیخوره؟ مثل آب مشروب میخورد نفس.. میدونستم اینطوری میشه هر چقدر اضافه کردم گوش نکرد

۱۳۵)
از وقتی راهی شدی خودشو تو خونه زندونی کرده و فقط مشروب خورده و سیگار دود کرده.. مهراد تو این دو ماه داغون شده نفس.. کاش نمیراهی شدی یا اگه میراهی شدی قلبیلشو بهش میاظهار کردی.. یا اصلا خودم باید میگفتم.. برادر بیچاره م داشت از کف دست میراهی شد

با حرفای پیمان گریه م تبدیل شد به ضجه.. گفتم
_من نمیدونستم پیمان به من میبیان کرد نمیخوره، نمیذاشت بفهمم تو چه حالیه
_حالا گریه نکن، گفتن که معجزه شده یعنی خطر رفع شده
_الان حرکت میکنم و با اامان پرواز میام
_نه نیا.. فعلا منتظر باش عملش تموم بشه با خودش حرف بزن بعد اگه گفت بیا میای
_نه من میام نمیتونم صبر کنم
_دیگه خود دانی شما دو تا که حرف تو مختون نمیره.. فقط میل داشتم اینو بهت بگم که بدونی، من به مهراد همه چیزو میگم نفس دیگه نمیتونم بشینم و ببینم خودشو بکشه

بینیمو کشیدم و گفتم
_باشه باشه الان فقط تو فکر عملشم مغزم کار نمیکنه

تا دو ساعت بعد که پیمان خبر داد مهرادو از اتاق عمل بردن تو سی سی یو، و دکترش اظهار کرده عمل خوب بوده و دیگه جای مضطربی نیست، صد بار مردم و زنده شدم و با شیرین هر چی دعا بلد بودم خوندم و به شیرین گفتم هر نذری میدونی بکن خودم دونه دونه ادا میکنم..

به آژانس هواپیمایی زنگ زده بودم و بیان کرده بودن به علت برف سنگین فعلا همه پروازا کنسل شدن..
کف دستم به جایی نمیرسید و فقط اشک میریختم و به خدا التماس میکردم که حال مهراد خوب بشه..
چند باری به پیمان زنگ زدم که آخرش گفت وقتی به هوش اومد اامان کار به تو زنگ میزنم قول میدم..

شامگاه شده بود که پیمان زنگ زد و بیان کرد که مهراد به هوش اومده و از پشت شیشه دیده که دیدهاش بازه ولی نمیذارن بره پیشش و فردا صبح اگه حالش خوب باشه منتقلش میکنن به بخش..
نفس راحتی کشیدم و روی تختم دراز کشیدم.. مغزم انقدر خسته بود که نمیمیل داشتم به این فکر کنم که اگه پیمان بهش بگه چی میشه.. چشمامو بستم و ندرک کردم کی خوابم برد..

صبح به پیمان زنگ زدم و بیان کرد که راهی شده پیشش و حالش خوبه و تا یکساعت منتقلش میکنن به بخش.. بهش اظهار کردم که اینجا برف و بورانه و پروازها کنسل شدن اما با اولین پرواز میام.. اضافه کردم تا اومد تو بخش به من زنگ بزنه باهاش حرف بزنم.. اما پیمان اضافه کرد مهراد سپرده که به نفس نگو که بیمارستانم..

_فعلا کمی صبر کن نفس، الان باید آروم باشه و هیجان براش خوب نیست، من خودمم مصمم شدم وقتی رفت خونه جریانو بهش بگم چون میترسم با اون حالش مسیر بیفته بیاد ایران

به زور خودمو نگه داشتم و دو ساعت بعد بهش زنگ زدم..
تماس تصویری گرفتم که خودش مجبور بشه بهم بگه که بیمارستانه اما اون رد تماس زد و کمی بعد خودش صوتی زنگ زد..
_سلام نفسی
_سلام مهرادم، چرا تصویری رو جواب ندادی؟
_آخه سر و وضعم پریشونه

صوتش بسیار ضعیف و بیجون بود، تو دلم قربون صدقه حال بیمارش حرکت کردم..
بیان کردم
_کجایی؟
_خونه، تو کجایی؟
_منم خونه، چه خبرا.. خوبی؟
_خوبم قلببرکم اما اگه تو بودی خوبتر از این بودم

بازم تو قلبم قربون صدقه ش راهی شدم که هنوزم میبیان کرد خوبم و نمیخواست که بدونم داغونه و ناراحت بشم..

_مهرادی..
_جووون قلبم
_میدونی که چقدر دوستت دارم؟
_نهههه
_ده برابر اونی که تو منو دوست داری

آروم خندید و اظهار کرد
_برو سر کوچه تون بازی کن بچه.. لاف عاشقی و گله از یار زهی لاف دروغ… عشقبازان چنین مستحق هجرانند

خندیدم و بیان کردم
_خدا رو چه مشاهده کردی ای خواجه مهراد شیرازی.. شاید بزودی این هجران به سر رسید
صداش جونی گحرکت کرد و بیان کرد
_به سر رسید؟.. یعنی چی؟ چی شده نفس؟

هول کرده بود.. گاف دادم، پیمان منو میکشت.. گفتم
_هیچی بابا جو زده شدم از شعری که خوندی
بازم آواش ضعیف شد و گفت
_هوم..

نباید خسته ش میکردم بیان کردم باید برم کارخونه و بعدا صحبت میکنیم و بی میل قطع کردم..

The post رمان بر قلب قرار گرفته پارت ۳۷ appeared first on رمان دونی.