رمان آفرودیت و شیطان پارت ۲۶

شوکه و وحشت کرده از جایش کشیده می شود . کجا بود ؟ آوای پسرک بود …به خدا که صوتی او بود . خدا انقدر زود به دادش رسید ؟
بار دیگر همان صدا ولی از نزدیک _ ناضافه کردی !
اشک هایش را از دیدهان ملتهبش پاک کرد و با صدای تو دماغی گفت _ ن…ن..نیوراد ت..ت ..تویی ؟
بی حوصله ادایش را در می آورد _ م…م…منم ! خب که چی ؟
بی توجه به تمسخرش خاک روی شلوار جین مشکی رنگش را پاک می کند _ کجایی ؟
هوا آنقدر تاریک بود که هیچ چیزی را نمی دید . دور و برش را که نگاه می کرد هیچ چیزی جز سیاهی نمی دید . پسرک قصد به کشتن دادن دیاتا را داشت ؟!؟!
باز بغضش گرفت . این روزگار ها چقدر قلب نازک شده بود .
_ کجایی ؟؟؟
فضای ساکتی بود که فقط آوای سوز باد سکوت شب را می شکست . جوابی از طرف نیوراد نگرفت .
نگاهی به دور و برش می اندازد . سایه ای را درست سمت چپش می بیند . سایه ی پسری لاغر اندام که قد کشیده و هیکلی چهارشانه داشت .
با قدم های ملایم و نه چندان مطمئن به طرفش حرکت کرد .
_ چرا خودتو نشون نمی دی ؟
باز هم سوالش بی جواب ماند . ترسان به طرف پسرک راهی شد . چهار قدم با پسرک تاریکی ها فاصله داشت .
نامطمئن زمزمه می کند _ ن..نیوراد ؟
رسید . حال رو به روی پسرک بود . قدش کشیده بود و دیاتا تا سینه ی پسرک بود. مجبورا سر کشیده می کند و برق چشمان خبیث آبی یخی نیوراد را می بیند .
نیوراد نیشخندی می زند و کت جینش را کمی صاف می کند _ آخ ، پیدام کردی که !
شوکه نیوراد را نگاه می کند . همه ی این ها بازی بود ؟ پسرک داشت با او بازی می کرد ؟
او را به تمسخر گراهی شده بود ؟!؟! دیاتا را ؟!؟! اخم هایش ناخودآگاه درهم می رود .
نیوراد سرش را خم می کند .طره ای از موهای شکلاتی اش روی پیشانی اش می ریزد و قیافه اش تخس می شود .
دیاتا می تواند واضح تر قیافه ی نیوراد را ببیند . لبان قلوه ای اش ، نگاهان خبیثش ، ابرو های بالا راهی شده اش و بخیه های ریز و درشت گلویش …
_ چیه ؟ هنگی چرا ؟
صوتی جیغش کر کننده است _ شوخیت گرفته روانی ؟؟؟؟؟؟
نیوراد با چهره ای خونسرد ولی درهم سرش را عقب می کشد .
_ داری ؟
دیاتا گیج می گوید _ چی ؟
کلافه آن طره موی سرکش را به بالا هدایت می کند _ کرم !
گیج تر می‌گوید _ نه .
_ پس صداتو خفه کن تا خودم به روش رمانتیک این کارو نکردم !
با دیده های گرد شده نگاهش می کند . لابد پسرک انتظار داشت دیاتا سرخ و سفید شود و یا هم زیپ دهانش را با همین تهدید بکشد ؟ یا شوکه و با زبانی بند وارد شده مثل دختر های رمان ها برای بی پروایی اش حرص بخورد ؟ هه …به همین خیال تا قیامت منتظر باش !
نیمچه تبسم شیطنت آمیزی می زند که از دیدهان نیوراد دور نماند _ روش رمانتیک چه فرقی با روش خشن داره ؟
نیوراد پوزخندی می زند و کمی به دیاتا نزدیک می شود . باد ظالمانه می وزید و هوا اکنون تاریک تاریک بود و ستاره ها و ماه تنها چیز هایی بودند که متضاد رنگ سیاه شب بودند _ فرقشون اینه که …به تو چه ؟
مثل یک بادکنک ، بادش خالی می شود و با اخم کمرنگی نیوراد را نگاه می کند .پسرک خوب ضایع کردن و تمسخر را بلد بود ! هر چه باشد او شیطان قصه است …پلید و ناپاک و متضاد دیاتا …
دیاتایی که آفرودیت بود ، نماد الهه ی عاشقی و جذابیی و پاکی …
نیوراد شانه ای بالا می اندازد و دست به جیب برخلاف جهت ماشین و دیاتا شروع به جاده حرکت کردن می کند . آهسته آهسته جاده می راهی شد و صدای برخورد کفش هایش با سنگلاخ های جاده سکوت را می شکست .
دیاتا به خودش می آید نیوراد همانطور ساکت و خونسرد به مسیر حرکت کردن ادامه می داد . با دو خودش را به او می رساند _ هوووی کجا میری روانی ؟؟؟ منو ول نکن ! کجا میری ؟
پایش پیچ می خورد و کفشش به یکی از آن سنگ ریزه ها گیر می کند و نیوراد بی اعتنا به او کف دست به جیب به مسیر راهی شدن ادامه می داد و هر از گاهی کتش را صاف می کرد …دیاتا هم مثل جوجه اردک پشت سرش با تلو تلو شتاب‌زده شتاب‌زده می آمد و نطق می کرد . گه گاهی هم پاهایش به سنگلاخ ها گیر می کرد …
_ آخ ، یکم آروم تر ! اصلا منو کدوم جهنم دره ای آوردی ؟ هاااااان ؟
هان آخر را با فریاد قد بلندی داد می زند !
نیوراد یک دفعه از حرکت می ایستد و باعث می شود دیاتایی که با سرعت پشت او قیل و قال مسیر انداخته بود محکم با بینی اش به پشت نیوراد برخورد کند . جیغ فرابنفشی می کشد و کف دستش را به سمت بینی ورم کرده اش می برد !
_ روااااانی ، این چه کاری بود ؟ دماغمو نابود کردی ، آی خدا دماغم ! لالی مگه ؟ نمی تونی بگی می خوام وایسم توام وایسا ؟؟؟؟ هااااااان ؟
مجدداً با فریاد قد بلند تری هان را می کشد و داد می زند .
نیوراد عصبی و با نگاهانی که توپ و تانک پرتاب می کردند بر می گردد و مجال حرف دیگری را به دیاتا با کاری که می کند نمی دهد !
لب هایش را محکم روی لب های دیاتا می گذارد و بعد به سرعت از او جدا می شود ! دیاتا با آن بینی قرمز و چشمان گرد شده شوکه نگاهش می کند . نیوراد نیشخندی می زند و خش دار لب می زند _ حالا فهمیدی فرقشون چیه ؟!؟!

ایران / تهران
ساعت یک ربع به یازده بود و سیمین داشت در آشپزخانه برای هزارمین بار در سینی زرد رنگ و استکان های کمر باریک چای می ریخت . یک نگاهش به کتری بود و یک نگاهش به ساعت …خدا بخیر بگذراند امشامگاه را …!
در قلبش رخت ها بودند که شسته می شدند …قلبش مثل سیر و سرکه می جوشید .
همانطور که قوری به دست به نوبت در استکان ها چای می ریخت به این فکر می کرد که آقا مهدی و صادق چرا عزم حرکت کردن نمی کنند ؟!؟! حرف هایشان هم همگی به اقتصاد ، سیاست و وضعیت جوانان امروزگاری ختم می شد . شهراد و صادق با هم حرف می زدند . آقا مهدی و خانوم جون و حاجی نیز با هم …فرامرز سرش در گوشی اش گرم بود و فرهاد ،
نبود …هرگاه مهمانی داشتند ، او یا بیرون بود یا ساکت و بی تفاوت جمع را زیر نظر می گذراند هیچگاه با کسی حرف نمی زد اگر هم می زد ، حرف هایش در نیش و کنایه خلاصه می شد …
گره ی چادر گل دارش را سفت تر می کند و سینی را با هزار دعا و ثنا که مبادا چپه شود به کف دست می گیرد و لرزان پله ی کوچک آشپزخونه را رد می کند و چای را به همه تعارف می کند .اول سینی را به طرف خانوم جون می گیرد . خانوم جون با لبخند زیر چشمی نگاهی اجمالی به آقا مهدی می اندازد و بعد با اظهار کردن جمله ی ( عاقبت بخیر شی مادر ) دو استکان بر می دارد ! یکی را جلوی خودش می گذارد و یکی را روی میز عسلی جلوی اقا مهدی !
اقا مهدی زیرلب تشکری از خانوم جون می کند که از قرار معلوم خانوم جون در قلبش با این تشکر ، کیلو کیلو قند آب می کند !…چون در جواب آقا مهدی شتاب‌زده سریع پلک می زند و می گوید _ نوش جونتون بشه اقا مهدی !
سیمین با تعجب و تبسم محوی سینی را اینبار جلوی محمد خان می گیرد و به همین ترتیب چای را یک به یک تعارف می کند تا اینکه سینی را جلوی صادق گراهی شد .
صادق با تبسمی گرم از سینی استکانی بر می دارد و هنوز هم تبسم به لب دارد برای تشکر ساکت طوری که فقط سیمین بشنود می گوید _ مرسی عروس خانم !
گونه های سیمین به یک باره رنگ می گیرد و این از دیده حاجی دور نماند برای همین چشمانش را ریز تر از حد معمول کرد تا ببیند میان دخترش و تازه داماد چه رد و بقلب می شود…
بیشتر از این که خجالت بکشد ، عذاب وجدان گرفته بود . چطور داشت همان اول کاری که نامزد بودد به صادق خیانت می کرد ؟ چطور همان اول کاری داشت به یک موجود خیانتکار و رذل تبدیل می شد ؟ چطور همان اول کاری ریشه ی امید و آرزوی عاشقی صادق را خشک می کرد ؟!؟! نفسش را آه مانند بیرون داد و سینی خالی را به بغل گرفت و به پناهگاه همیشگی اش ، آشپزمنزل پناه برد …
چای و شیرینی به همین ترتیب تعارف شد و او یک تنه تمام این کارها را کرد …مثل همیشگی تنها …
نگاهی به ساعت کرد …ساعت یازده بود ! بعد از این همه ظرف شستن و بشور و بساب و تعارف چای و شیرینی ساعت یازده بود و سیمین اندیشید که چرا این عقربه های لعنتی مثل حلزون حرکت می کنند ؟!؟!
طوری حرصی شده بود که اگر ممکن بود ، لگدی ظالمانه به عقربه ها می زد تا تند تر از این حرکت کنند یا اگر باز هم ممکن بود ، فندکی زیر نشیمنگاه عقربه ها می گحرکت کرد تا بسوزند و تند تر حرکت کنند !
داشت کم کم از این حجم استرس و هیجان و دلواپسی خل می شد …دوباره برای بار هزار و سیصدم نگاهی به ساعت انداخت…وقت قرص های زهرا خانم ، مادرش بود .
قرص های رنگارنگ قد نقل را به هممسیر یک لیوان آب روی همان سینی زرد رنگ گذاشت و جلوی دیده بقیه به طرف اتاق مادرش راهی شد . خوب بود ؛ حداقل سرش را به رد و دل کردن با مارش گرم می کرد تا ساعت بگذرد و اقا مهدی اینا بروند …
محبت چه با سیمین کرده بود که او خواهان زود تر رفتن مهمان ، حبیب خدا شده بود …
در اتاق را آرام باز می کند . زهرا خانم مظلومانه خواب بود . سیمین حتی از خیره شدن به صورت پر چین و چروک زهرا خانم عجیب خجالت می کشید .
سینی را روی میز عسلی طرح چوب می گذارد و خودش را آرام به طذف زهرا خانم می کشد . چادرش به شدت مزاحم بود چون هر گاه که می تمایل داشت خود را به زهرا خانم نزدیک تر کند ، گره اش سفت تر و گاهی حس می کرد الان است که خفه شود !
آهسته کف دستی روی موهای جوگندمی زهرا خانم کشید و آرام کلمات را از قصد کش دار اضافه کرد _ مولین ؟ مولینی ؟ پاشو …پاشو باید قرصاتو بخوری ! …مامانم ؟ زهرا خانوم ؟!؟!
چشمان ریز زهرا خانم ملایم آهسته باز می شود . از بعد فلج شدنش دیگر نگاهایش رنگی نداشت و تمولی بی حس و بی روح بود . مثل مرده ها ادم را نگاه می کرد و دریغ از ذره ای شور و اشتیاق…تنها چیزی که از نگاهایش می شد درک کرد حسرت بود و حسرت …
ولین از این زندگی که به هر نحوی زهرش را می ریزد …
سیمین تا نگاهان باز شده ی زهرا خانم را دید ، تبسم پت و پهنی می زند _ عه ! بیدار شدی بالاخره ؟؟؟!
کمی از قصد سعی داشت با او شوخی کند تا هم مادرش سرحال شود و هم نفهمد که در قلب دخترکش چه رخت ها که نمی شورند …
_ خوش خواب شدی مولینا ! دهنم کف کرد بس صدات زدم .
خودش خنده ای مصنوعی به جمله اش کرد و قرص ها را ملایم در دهان مادرش گذاشت .

حال ، ساعت دوازده و ربع بود . همه ی خانواده ی مستوفی و جمالی خواب بودند و خر و پف ها هوا .سیمین باز نگاهی به ساعت انداخت همین الان هم پانزده دقیقه دیر کرده بود . فوق فوقش به فرسرخوش می بیان کرد برو دنبال زیستن ات و مرا فراموش کن …
می دانست به زبان آوردن این کلمات و جمله بندی اشان به حدی سخت بود ولی مجبور بود . نمی شد…دلش راضی نمی شد تا آخر عمر اسم خیانتکار را یدک بکشد …قلبش نمی خواست هر وقت به صادق نگاه کند ، بمب عذاب وجدان و جنگی بین دل و مغزش را تجربه کند . باید این کار را می کرد حتی اگر به قیمت متنفر شدن فرمسرور ازش می شد باید این لکه ی ننگ را از اسمش پاک می کرد .
باز هم ده دقیقه ای صبر می کند تا همه به خواب عمیق فرو روند .
تشک برخلاف هر شب بیشتر حس سفت و سختی زمین را القا می کند و عرق سردی تیرک کمرش را در بر گحرکت کرده …حس کردن اینکه آدرنالین خونش بالا رفته هم آزار دهنده بود و هم خوشایند .
دیگر صبر بس است . باید نطفه ی محبت را یک جا خفه می کرد . باید ریشه ی امیدی که از فرط عشق فرشاد جوانه زده بود را خشک می کرد . باید به این استرس با دستان خودش خاتمه می داد و ختم بخیر می کرد ماجرا را …
از جایش ملایم کشیده می شود که بلند شدنش صوتی خر و پف فرامرز شدت می گیرد . نفس عمیقی می کشد تا آرامش خود را حفظ کند . ( چیزی نیست….چیزی نیست…آروم باش )
از لا به لای تشک ها مارپیچی و پاورچین پاورچین گذر می کند . سعی می کند با پنجه ی پاهایش جاده برود تا سر و صوتیی خدایی ناکرده قدم هایش ایجاد نکنند . نگاهی اجمالی و سطحی به هر کدام می اندازد تا مطمئن شود همگی خوابند یا نه .
به چوب لباسی که می رسد ، پاهایش به سردی موزاییک ها برخورد می کند که حس ناخوشایندی را به سیمین تزریق می کند . کم دستانش و پاهایش سرد بود ، سردی موزاییک هم به بدبختی های بی پایانش اضافه شد .
چادر گل دارش را بر می دارد و آرام بدون سر و آوا به سر می کند و گره اش می زند . در آن تاریکی مطمئن نبود چادر را درست به سر کرده یا پشت و رو …مهم بود ؟ نه ؛ به هیچ وجه چیزی که الان مهم بود این بود که بقیه را بیدار نکند …همین !
فقط چند قدم مانده تا به در خروجی برسد ، دمپایی های لا انگشتی آبی رنگ را به پا کند و برود فرمسرور را ببیند. فقط چند قدم مانده …
همین چند قدم را با هیجانی وصف ناپذیر و دلی که مثل گنجشک به سینه اش می کوبید طی کرد . حال کف دستش روی دستگیره ی سرد در خروجی بود . خدا خدا می کرد که باز در روغن نزده ، صدای ناخوشایندی ایجاد نکند که همه را بیدار کند …
ساکت تا می‌خواهد کف دستگیره را فشار دهد کف دستی روی شانه اش می نشیند .
_شال و کلاه کرده ، جایی می حرکت کردی ؟

The post رمان آفرودیت و شیطان پارت ۲۶ appeared first on رمان دونی.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان صلت

مشاهده و دانلود ←