نام رمان: قرار نبود عاشقت بشم
ژانر: عاشقانه, طنز , درام
نویسنده: پریا عثمانی (ماهلین)
خلاصه:
گاهی آدم‌ها درست در وقتی وارد حیات‌مان می‌شوند که فکر می‌کنیم هیچ جایی برایشان نداریم…
یک آشنایی ساده در دانشگاه، چند شوخی و کل‌کل کودکانه و رابطه‌ای که قرار نبود از یک رفاقت معمولی فراتر برود؛ اما بعضی احساسات، آهسته و بی‌آوا ریشه می‌دوانند.
آن‌قدر آهسته که وقتی می‌فهمی عاشق شده‌ای، دیگر برای فرار کردن دیر شده است.
همه‌چیز دلربا پیش می‌رود؛ تا وقتی که رازهایی که سال‌ها پشت درهای بسته پنهان مانده‌اند، یکی‌یکی خودشان را نشان می‌دهند.
یک حقیقت که نباید فاش می‌شد…
و دلدادگیی که درست در آستانه‌ی رسیدن، با یک تصمیم نابود می‌شود.
ولی این پایان ماجرا نیست.
چند سال بعد، دختری که زمانی تمام امیدش را به یک نفر گره زده بود، با زخمی قدیمی و قلبی که دیگر شامگاهیه گذشته نیست، به حیات برمی‌گردد.
او فکر می‌کند گذشته را پشت سر گذاشته…
تا اینکه یک اتفاق ساده، بار دیگر او را روبه‌روی همان کسی قرار می‌دهد که مدتی همه‌چیزش بود.
این بار اما قرار نیست فقط محبت میانشان حرف بزند.
رازهایی وجود دارند که هنوز فاش نشده‌اند؛ حقیقت‌هایی که اگر آشکار شوند، شاید معلوم شود آن روز، هیچ‌کدام تمام ماجرا را نمی‌اطلاع داشتند.
و شاید…
بعضی جدایی‌ها برای تمام شدن یک عشق نیستند؛
برای این‌اند که دو نفر بفهمند چقدر برای هم مهم بوده‌اند.
– پارت اول .
اگه قرار بود یکی از بدترین روزگارهای زیستنم رو انتخاب کنم، احتمالاً هیچ‌وقت این روز رو انتخاب نمی‌کردم.
زیرا اون صبح همه‌چیز زیادی معماما بود.
حتی زیادی خوب.
ساعت گوشیم رو گذاشته بودم روی هفت، اما طبق معمول هفت و بیست دقیقه بیدار شدم.
دیدهام رو باز کردم و چند ثانیه به سقف خیره شدم.
اامان فکرم این بود:” امروزگار دانشگاه دارم؟ ”
بعد خودم جواب خودمو دادم:
” نه بابا لابد الکی ساعت گذاشتی که اذیت شی. ”
کف دستم رو بردم سمت گوشی.
هفت و بیست و سه.
چشمام گرد شد.
” وااای خاک بر سرم! ”
مثل فنر از جام پریدم.
پتو افتاد کف اتاق و نزدیک بود خودمم باهاش بیوفتم.
” سلیننن! ”
صوتی مامان از پایین اومد.
” جانمم؟ ”
” صبحونه می‌خوری؟ ”
در حالی که داشتم با یک کف دست مغنعه‌م رو از روی صندلی برمی‌داشتم و با کف دست دیگم دنبال جورابم می‌گشتم داد زدم:
” نه مولین دیرم شده! ”
” پس حداقل یه چیزی بخور. ”
” دانشگاه دارم می‌رم، رستوران که نمی‌رم ”
مولین مجدداً چیزی بیان کرد که نمتوجه شدم.
اصلاً در اون لحظه مغزم در حد پردازش کردن اینکه کفشم کجاست هم نبود.
جورابم رو پیدا کردم.
یکی مشکی بود.
یکی سفید.
چند ثانیه بهشون چشم دوختم.
” خب… کی قراره بفهمه؟ ”
همون دوتا رو پوشیدم.
راهی شدم جلوی آینه.
موهام افتضاح بود.
واقعاً افتضاح.
یه طرفش خوابیده بود، یه طرفش انگار شب گذشته باهاش کشتی گرفته بودن.
شونه رو برداشتم و چند بار محکم کشیدم توی موهام.
” آخ! ”
شونه رو پرت کردم روی میز.
آخرش موهام رو جمع کردم و مغنعه‌مو سر کردم که حداقل قیافه‌م کمتر شبیه آدمی باشه که از جنگ برگشته.
کیفم رو برداشتم و از اتاق زدم بیرون.
پله‌ها رو دوتا یکی پایین راهی شدم.
همین که رسیدم پایین مولین با تعجب نگام کرد.
«تو مگه می‌ری دانشگاه؟»
«آره.»
«پس چرا این شکلی‌ای؟»
توقف کردم و اضافه کردم.
«چه شکلی‌ام؟»
یه نگاه از سر تا پام کرد.
«هیچی… ولش کن.»
«نه بگو.»
«مثل جنگ زده‌ها میمونی.»
نگاهام رو ریز کردم و چیزی نگفتم.
از کنارم رد شد و یه تکه نون و پنیر گذاشت توی کف دستم.
«بخور.»
«مولین دیرم شده.»
«پس تو مسیر بخور.»
«باشه.»
نون رو گراهی شدم و دویدم سمت در.
قبل از اینکه کف دستگیره رو پایین بکشم، آوای بابا از پشت سرم اومد.
«سلین.»
برگشتم.
بابا همیشه یه جوری صوتم می‌کرد که آدم فکر می‌کرد یا قراره خبر خیلی خوبی بشنوه یا قراره بازخواست بشه.
«بله؟»
«بعد از دانشگاه مستقیم بیا خونه.»
تبسمم محو شد.
«چرا؟»
«فقط بیا خونه.»
«اتفاقی افتاده؟»
چند لحظه نگام کرد.
«نه.»
همین نه بیان کردنش بیشتر از هر چیزی باعث شد شک کنم.
«باشه…»
در رو باز کردم.
«خداحافظ.»
«مواظب خودت باش.»
تبسم زدم.
«هستم.»
در رو بستم و اومدم بیرون.
هوای صبح خنک بود.
یه نفس عمیق کشیدم و برای چند ثانیه همه‌چیز از ذهنم حرکت کرد.
دانشگاه، کلاس، دوستام و یه حیات عادی.
همون چیزی که همواره می‌خواستم.
یه حیات که توش لازم نباشه برای هر چیزی از خودم بپرسم: ” اگه کسی بفهمه چی؟ ”
زیرا یه راز داشتم، نه یه راز کوچیک.
از اون رازهایی که اگه یه روزگار اتفاقی از دهنت بپره بیرون، ممکنه زندگی چند نفر رو عوض کنه.
من هیچ‌وقت درباره کار خانواده‌م حرف نمی‌زدم.
هیچ‌وقت.
حتی با نزدیک‌ترین آدم‌های حیاتم.
برای بقیه ما فقط یه خانواده پولدار و نسبتاً شناخته‌شده بودیم.
خونه بزرگ.
ماشین‌های خوب.
مهمونی‌های گاهی عجیب.
حرکت کرد‌وآمد آدم‌هایی که من هیچ‌وقت اسمشون رو نمی‌پرسیدم.
اما پشت همه اینا چیزهایی بود که من ترجیح می‌دادم ندونم.
یا حداقل…
این‌طوری وانمود می‌کردم که نمی‌دونم.
گوشیم زنگ خورد.
نگاهش کردم.
نازنین بود.
جواب دادم.
«بله؟»
صدای خواب‌آلودش اومد:
«کجایی؟»
«تو جادهم.»
«من هنوز خونه‌م.»
«خب به من چه؟»
«یعنی تو زودتر از من رسیدی؟»
«نه، من فقط با زندگی قهرم.»
خندید.
«سلین؟»
«هوم؟»
«امروزگار حس عجیبی دارم.»
ریز خندیدم.
«صبح به این زودی شروع نکن. من هنوز مغزم روشن نشده.»
«نه جدی میگم.»
«چه حسی؟»
چند ثانیه سکوت کرد.
«حس می‌کنم امروزگار قراره یه اتفاقی بیفته.»
چشمام رو چرخوندم.
«تو زیادی فیلم می‌بینی.»
«می‌خندی؟»
«آره.»
«باشه. بعداً نگو نبیان کردم.»
«باشه خانم پیشگو.»
تماس رو قطع کردم.
گوشی رو گذاشتم توی کیفم و به خیابون خیره شدم.
اون روزگار فقط یک دختر بیست‌ویک‌ساله بودم که با جوراب لنگه‌به‌لنگه و یه تیکه نون توی کیفش داشت با عجله می‌حرکت کرد دانشگاه.
و فکر می‌کرد زیستن قراره همین‌قدر ساده بمونه…
نوشته رمانِ قرار نبود عاشقت بشم پارت ۱ | پریا عثمانی (ماهلین) اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن