تـُنـــگ بـلـور:
راوی
پیشانی اش را به فرمان ماشین تکیه میدهد و نگاهانش را میبندد …
دل حرکت کردن نداشت …نمیتوانست تنهایش بگذارد.
پناهش ترسو بود …کجا می رفت وقتی حتی یک لحظهام طاقت غمگینی او را نداشت؟
رسیده بود که فقط کمی آهسته شود …که عصبیتش حال و روزشان را بدتر از این نکند.
نمیمتوجه شد …قلبیل این راهی شدارهای عجیب او را درک نمیکرد.
مگر کی میانشان رابطه ای بدون میل و رغبت طرفین شکل گحرکت کرد که او این گونه به ترس و لرز افتاده بود؟
آوای زنگ تلفن همجادهش اتاقک فلزی ماشین را پر میکند .
میدانست پناهاست …میدانست الان به گریه و خودخوری افتاده است اما نمیتوانست جواب دهد..
به چند دقیقه زمان احتیاج داشت تا با خودش کنار بیاید و فکری به حال این وضعیتشان کند.
با تقهای که به شیشه ماشین کوبیده میشود پلک باز میکند و سر بالا میگیرد.
انتظار دیدن پناه را داشت ولی کسی که در کنار ماشین توقف کرده بود و خیره نگاهش میکرد پناه نبود …حنانه!
دست دراز میکند شیشه ماشین را پایین میکشد و با ابروهای درهم گره خورده بدون هیچ حرفی به نگاهان او زل میزند
حنانه مضطرب کف دستان عرق کرده زیر چادر گلیاش را محکم مشت میکند و با لکنت میپرسد
– حالتون خوبه؟
خاموشی و نگاه سرد و خشک مرد به سر تا پایش رعشه به جانش می اندازد .!
آب دهانش را سخت قورت میدهد و لب به توضیح باز میکند
– فکر کردم اتف…
ادامه صحبتش با پیدا شدن سر و کله پدرش ناتمام می ماند.
– حــنــانـه
به سرعت نگاه از چهره درهم مهراب میگیرد و با ببخشید زیر لبی خطاب به او به سمت پدرش میدود.
کف دستی به چشمانش میکشد و درب ماشین را باز میکند
در این آشفته بازار تنها همین را کم داشت که پناه این دختر را در دور و اطرافش ببیند.
تلفن همراهش را از روی داشبورد چنگ میزند و پیاده میشود.
باید برمیگشت …صحبت میکردند …این قائله تمام میشد و به زیستن عادیشان برمیگششتابزده.
کلید در قفل درب ورودی می اندازد و به محض باز شدن در
اامان صوت آوای گریه ماهور و پناه است که گوشش را پر میکند.
پا به داخل میگذارد در را به ساکتی میبندد و با قدم های کشیده به سمت اتاق ماهور راه می افتد.
وارد اتاق که میشود پناه بلافاصله با مشاهده کردنش لبهایش را محکم روی هم فشار میدهد و به سختی صدایش را در گلو خفه میکند.
بیقراری ماهور که اوج بیشتری میگیرد چشم از پناه میگیرد و جلو می رود
مقابلش می ایستد و تنها یک کلام می گوید
-بدش من…
پناه بی چراکه و چرا ماهور را به آغوشش میدهد و بدون آن که به چهره مهراب نگاه کند جاده خروج را در پیش میگیرد
– صبر کن .
بی میل می ایستد ..
مهراب که از طرف او خیالش راحت میشود ، ماهور را آهسته میکند و پس از خوابیدنش او را روی تخت می گذارد.
به عقب برمیگردد ، فاصله میانشان را با قدم های قد بلندی پر میکند و خطاب به پناه تشر میزند
– گریه نکن..
شدت هق هق گریه اش بیشتر میشود و مهراب این بار با لحن ملایم تری می گوید
– گریه نکن نفسم حالت بد میشه…
کف دست دو طرف صورت داغ و ملتهب پناه میگذارد
– سردرد بشی من دکتر نمیبرما …
– من …تو رو به چشم یه ..
بغض خفه کننده پیچیده در گلویش مجال صحبت نمیدهد ..
نفسی میگیرد و میان هق هق هایش ادامه میدهد
– میترسم اگه تنمو ببینی ازم بدت میاد …
وولینده و حیران میخکوب چهره خیس از اشک پناه میماند.
چه گوش داده بود؟
– واسه همین دوماهه منو تو آب نمک خوابوندی که چراکه میترسی ازت بدم بیاد؟
نگاه طوفانی مرد را که میبیند قالب تهی میکند …قدمی به عقب میکشد میخواهد فاصله بگیرد که مهراب در یک حرکت کف دست زیر زانوهایش می اندازد و از روی زمین قد بلندش میکند
-مهراب ..چیکار میکنی؟
همانطور که به سمت اتاق خواب قدم برمیداشت با حرص میغرد
-آخ پناه فقط دعا کن که امشامگاه دوباره حامله ات نکنم…
لبهایش را به سرشانه برهنهاش میچسباند و زیر گوشش پچ میزند
– پناه..
– هوم؟
از گوش دادن صوتی خسته و بی حالش لبخند رضایت بخشی میزند و همانطور که حلقه دستش را دور کمر او محکم تر می کند می گوید
– احساس میکنم هنوز از اندامت راضی نیستی ..میخ…
مشت محکمی به قفسه سینه مرد می کوبد و با حرص جیغ میکشد
– خفه شو مهراب ..
ساعدش را میگیرد و با خنده می گوید
– گفتم شاید راضی نباشی بخوای من رضایتت رو جلب کنم .
سر در سینهاش می فشارد و بی رمق زمزمه میکند
– بهت بگما ماهور بیدار شه خودت میری سراغش .!
– دختر بابا حرف گوش کنه الحساب بیدار نمیشه تا من تمام و کمال در خدمت شما بمونم .
سر انگشتان کف دستش را روی سینه مرد بازی میدهد و با لبخند زمزمه میکند
– بابای دخترتو خیلی دوست دارم …
– کرم نریز پناه …نمیخوای که باز شروع کنم؟
– بی جنبه دارم ابراز علاقه میکنم …
بینی چین افتاده دخترک را میکشد و می گوید
– تا لختی به من ابراز علاقه نکن که مجبورم عملی جوابتو بدم.
#این حنانه رو بدینش بمن 😤😡👀
The post رُمانِ «تُنگِ بُلور»پارت ۴ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن