رُمانِ «تُنگِ بُلور» پارت۵

تـُنـــگ بـلـور:

* * *

تلفن همراهم را به گوشم میچسبانم و همانطور که کاور لباسم را زیر بغل میزنم و از اتاق خارج میشوم غر میزنم

– خیلی آزردهم که تو امشامگاه نیستی..!

خسته در جواب گله و شکایت هایم تنها میخندد و با لحن آهستهش بخشی می گوید

– کاره دیگه جوجه …باید میومدم..!

مکث کوتاهی میکند و میپرسد

– ماهور رو بردی پیش مامان؟

– نه هنوز … روم نمیشه مهراب …اصلا مگه با خودم ببرمش چی میشه؟

– عزیز من اون بچه رو بندازی دنبال خودت کجا ببری تو اون سر و صوت؟ اذیت میشه ..

لب به دندان میگیرم و با لحن پر از خواهشی می گویم

– خب میشه تو با مولینت حرف بزنی؟

قاطع جواب میدهد

– نه قشنگم ، لال که نیستی ، خودت تماس بگیر صحبت کن …

– مهراب ..

– اصرار نکن پناه …سریعتر تماس بگیر به منم خبر بده.

اجازه خواهش و تمنای دیگری نمیدهد و بلافاصله تماس را قطع میکند.

نفس پر حرصم را بیرون میفرستم و نگاهی به سمت ماهور که در خاموشی تماشایم میکرد می اندازم

– این باباتم بعضی وقتا خیلی رو مخه ها ماهور خانم …انگار چیزی ازش کم میشه خودش زنگ بزنه … میدونه من با مولین بزرگت رودربایستی دارم ولی باز کار خودشو میکنه.

با کلی کلنجار راهی شدن با خودم بالاخره با ثریا خانم ، مادر مهراب تماس میگیرم و وضعیتم را توضیح میدم.

زن بیچاره طبق معمول همواره با مهربانی و خوشرویی تحویلم میگیرد و برخلاف باورم از اینکه ماهور را به آنجا ببرم حتی استقبال هم میکند.

راضی از شرایط تمام وسایلم را ولیده میکنم ، ماهور را به خانه مادربزرگش میبرم و سپس به سمت آرایشگاه جاده می افتم.

ماشین را گوشه خیابان پارک میکنم …کیف و لباس‌هایم را برمیدارم و پیاده میشوم.

یک دم عمیق از هوای آزاد بیرون میگیرم و به این فکر میکنم که اگر به حرف مهراب گوش نمیدادم الان چطور ماهور را با خودم به آرایشگاه می آوردم؟

گاهی اوقات در حق مردی که از خودم هم بیشتر به شرایطم اهمیت میداد بیش از حد بی انصافی میکردم.

از خودم ناراضی بودم …از پناهی که این روزگار‌ها هیچ شباهتی به گذشته نداشت و عقل و منطقش را از یاد برده بود.

وارد سالن میشوم و پس از سلام و احوال پرسی روی صندلی می نشینم .

زیرساز صورتم که انجام میشود به میل داشت هلما ، آرایشگرم پلک میبندم تا آرایش چشمم را شروع کند .

همانطور که در افکار خودم به سر میبردم صوتی هلما را میشنوم که شخص دیگری را خطاب قرار میدهد و میپرسد

– راستی نگفتی …تو چیکار کردی با شوهرت؟

هلما میپرسد و زن جواب میدهد

– اووو کجای کاری دختر سه ماهه طلاق گرفتیم..!

– وا جدی میگی؟ چرا؟ شما که دوتا کفتر عاشق بودین..!

– خدا لعنتش کنه…گند زد به حیاتم…

لحظه ای خاموشی تمام فضا را پر میکند و بعد با بغض ادامه میدهد

– نمیدونم چطوری این چندسال با همچین حیوونی حیات کردم …فقط خدا بهم رحم کرد که ازش بچه دار نشدم

– معتاد بود؟

منتظر ادامه گوش تیز میکنم که زن جواب میدهد

-توام قلبت خوشه هلما ، اخه اگه معتاد بود من غمی داشتم؟ اینجوری داغون بودم؟ اصلا ازش جدا میشدم؟ بابا مردک حرومزاده به بهونه کار و هزار کوفت زهرمار دیگه یک هفته یک هفته منو مینداخت ور دل مولینم خودش دختر میبرد خونه …

لب به دندان میگیرم و بی اختیار پلک باز میکنم

هلما که سرگرم صحبت های زن شده بود بی توجه به من میپرسد

– از کی؟ چجوری فهمیدی؟

– از همون اول کارش همین بوده ولی من احمق ندرک کردم… اصلا باورت نمیشه هلما دلدادگیم ، نفسم از دهن این ادم نمی افتاد ، پول میداد ..خرجی میداد…اصلا کاری به کارم نداشت …هرچی میاضافه کردم دیده …منم که ساده منم که خر به چیش میخواستم شک کنم آخه؟

کف دستی به دیدهانش میکشد …یک نگاه به چهره هاج و واج مانده من می اندازد و با تبسم افسردهی می گوید

-این اخریا مولین میبیان کرد بمون خونه‌ خودت ، شوهرت میره چرا میای اینجا …هیچی قهر کردم با خانوادم …مجید که چمدون بست حرکت کرد منم رفتم خونه دوستم … به مجیدم الکی اظهار کردم خونه مولینمم که دلواپس نشه …همون شامگاه قرار بود با سهیلا بریم تولد منم برگشتم خونه که لباسی چیزی بردارم …

بغضش میترکد و هق میزند

– با دوتا زن ..لخت مادر زاد تو خونه من ..روی تخ..

گریه توان صحبت را از او میگیرد و هلما برای آهسته کردنش بلافاصله از جا بلند میشود …

هلما همانطور که آن زن را با خود همجاده میکند ببخشید عزیزمی تحویلم میدهد و از اتاق بیرون می روند.

رو صندلی می‌نشینم و زیر لب زمزمه میکنه

– بیچاره ..

کف دستان یخ کرده ام را به هم می‌پیچم…قلب آشوبه‌ای که به جانم افتاده بود را پس میزنم

– حتما بدون شناخت ازدواج کرده…

صدایم را پایین تر می آورم و ادامه میدهم

– یا چشمش دنبال پول یارو بوده …

نفس عمیقی میکشم …نگاهم را در سراسر اتاق می چرخانم و خودم را با در و دیوار و لوازم آرایش کنار دستم سرگرم میکنم.

چند دقیقه ای طول میکشد ولی هیچ خبری از هلما نمیشود .

بی طاقت تلفن همجادهم را از کنار کف دستم برمیدارم و شماره مهراب را میگیرم .

– دستگاه مشترک مورد نظر خا…

تماس را قطع میکنم ..لب‌ پایینم را میان دندانهایم میگیرم و به خودم نهیب میزنم

– دیوونه نشو پناه …بچه که نیستی …عقل داری ، شعور داری هر کی هر غلطی کرد که قرار نیست با مهراب مقایسه اش کنی …اصلا خوبه اونم از رفقاش بشنوه زنشون با ده نفر لاس میزنه بیاد به تو شک کنه؟

سرم را به طرفین تکان میدهم ، این حساسیت کوفتی …این فکر و خیال های مزخرف چرا کف دست از سرم برنمیدارند؟

با باز شدن در اتاق و پیدا شدن سر و کله هلما کف دست از افکارم میکشم و به پشتی صنقلبی تکیه میدهم.

در را میبندد ، به سمتم می آید و با آوای ساکتی می گوید

– بیچاره شانس که نداره … اون از وضعیت خانواده‌اش اینم شوهرش..

چیزی نمی گویم ، روی صنقلبی می نشیند و ادامه میدهد

– خب تو چه خبر؟ هنوزم با مهراب رابطه داری؟

نگاهم را بالا میدهم و خیره در دیدهان منتظرش لب میزنم

-ازدواج کردیم

مات و مبهوت سر جا خشک میشود

– دروغ میگی.!

– دوساله

کف دستش را روی دهانش میگذارد و با حیرت لب میزند

– باورم نمیشه…

میخندم و او شروع به غر زدن میکند .

از اینکه عروسی دعوتش نکرده‌ام گلایه میکند و در آخر میپرسد

– بچه که نداری؟

نمیدانم چه فعل و انفعالاتی در مغزم رخ میدهد که می گویم

– نه .

سری به تایید تکان میدهد و همانطور که پالت سایه‌اش را برمیدارد می گوید

– یعنی خریت محضه اگه الان تو این سن بچه دار بشی .

– هلما یجوری میگی سن انگار چهارده سالمه ، بابا من بیست و دو سالمه دیگه .!

کف دست می اندازم تلفن همراهم را از کنارم برمیدارم

عکس ماهور را می آورم و مقابل صورتش میگیرم

– دخترمه ..دو ماهشه.

هاج و واج نگاهم میکند که ادامه میدهم

– خودم بچه میخواستم …حتی الانم اگه مهراب راضی باشه یکی دیگه میخوام .

تلفن همجادهم را میگیرد و همانطور که میخکوب تصویر دخترکم شده است می گوید

– خدایا چه نازه …چقدر شامگاهیه مهرابه …اسمش چیه؟

راست میاظهار کرد دخترکم جز آن دیدهان قهوه ای رنگی که به زحمت از من به ارث برده بود کاملا شامگاهیه پدرش بود .

– ماهور

مشتی به بازویم میزند و با حرص می گوید

– خب بیشعور چرا میپرسم ازت میگی ندارم؟

– میمیل داشتم واکنشتو ببینم ..!

عکسای بعدی را تند تند ورق میزند و با آزردهی غر میزند

– اه پناه چرا نیاوردیش با خودت؟ …خدایا دستاشو…لپاشو.

– پیش مادر شوهرمه …

روی عکسی که از مهراب و ماهور که روی سینه اش خوابیده است مکث میکند و زیر لب زمزمه میکند

– حق داری والا منم بودم ده تا بچه میتمایل داشتم .!

با ضعف لب به دندان میگیرم که ادامه میدهد

– تک خور نباش پناه بگو بیاد یکی هم واسه ما درست کنه.

The post رُمانِ «تُنگِ بُلور» پارت5 appeared first on رمان دونی.